III SA/Wa 614/16

Dnia 5 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. E. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. E. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: odrzucić wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] E. E. (zwana dalej: "Skarżącą") działając za pośrednictwem swojego pełnomocnika z urzędu wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. Do skargi załączono również wniosek o przywrócenie 30-dniowego terminu do wniesienia skargi, w której pełnomocnik Skarżącej wskazał, że został zawiadomiony przez Krajową Radę Doradców Podatkowych pismem z dnia 11 grudnia 2015 r., doręczonym mu w dniu 28 grudnia 2015 r., o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu Skarżącej, w ramach przyznanego jej prawa pomocy. Pełnomocnik Skarżącej zwrócił również uwagę na pogląd jaki jest reprezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym w sytuacji przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w postaci wyznaczenia pełnomocnika z urzędu, skarga złożona przez tegoż pełnomocnika jest skutecznie złożona jeżeli w ciągu 30 dni od dnia otrzymania powiadomienia o jego wyznaczeniu do wykonywania prawa pomocy, złoży skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Powyższa okoliczność uzasadnia zdaniem pełnomocnika Skarżącej brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi na zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Wniosek pełnomocnika Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało odrzucić. Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w myśl art. 88 p.p.s.a. wniosek spóźniony sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Wymóg zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu w 7-dniowym terminie jest warunkiem formalnym jego rozpoznania, który sąd ma obowiązek badać w pierwszej kolejności, przed dokonaniem jego oceny merytorycznej, a więc przed rozpoznaniem czy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Termin siedmiu dni do wniesienia wniosku liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi. Sąd zauważa w tym miejscu, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika Skarżącej, który wskazywał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych jest reprezentowany pogląd, zgodnie z którym w sytuacji przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w postaci wyznaczenia pełnomocnika z urzędu, skarga złożona przez tegoż pełnomocnika jest skutecznie złożona jeżeli w ciągu 30 dni od dnia otrzymania powiadomienia o jego wyznaczeniu do wykonywania prawa pomocy, złoży skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Zważyć bowiem należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego reprezentowany pogląd, zgodnie z którym w przypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu po upływie terminu do wniesienia środka zaskarżenia lub wniosku, pełnomocnik ten wraz z dokonaniem tej czynności zobowiązany jest złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jej dokonania. Przy czym przyjmuje się, iż przyczyna uchybienia terminu ustaje w momencie, gdy pełnomocnik ma pełną możliwość działania w sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2014 r., II GZ 337/14, LEX nr 1495211; postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2013 r., II OZ 74/13, LEX 1282996; postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008r., II OZ 763/08, Lex nr 493670). Pełnomocnik Skarżącej wskazywał w niniejszej sprawie, iż został zawiadomiony przez Krajową Radę Doradców Podatkowych o wyznaczeniu go pełnomocnikiem Skarżącej w dniu 28 grudnia 2015 r., kiedy doręczono mu stosowne zawiadomienie. Biorąc zatem pod uwagę poglądy wyrażone w powołanych powyżej orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy uznać, że w tym właśnie dniu ustała przyczyna uchybienia terminu, o której mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., zaś wyznaczony w tym dniu pełnomocnik Skarżącej zyskał pełną możliwość działania w sprawie. W konsekwencji należy więc uznać, że od tego właśnie dnia zaczął biec 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., zaś jednym z wymogów formalnych tego wniosku jest zgodnie z przepisem art. art. 87 § 4 p.p.s.a. jednoczesne dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie, tj. złożenie skargi. Powyższe oznacza, że 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upływał w dniu 4 stycznia 2016 r. (poniedziałek). Jednakże pełnomocnik Skarżącej złożył taki wniosek wraz ze skargą dopiero w dniu 27 stycznia 2016 r. (data stempla pocztowego), co oznacza że uczynił to po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Dodatkowo zauważyć w tym miejscu również należy, że wyznaczony przez Krajową Radę Doradców Podatkowych pełnomocnik z urzędu Skarżącej w osobie dor. pod. J.P. był osobą, która – jak wynika z załączonych akt administracyjnych – reprezentowała Skarżącą przed organem odwoławczym w toku postępowania podatkowego. Skarżąca wyjaśniała przy tym we swoim wniosku o przyznanie prawa pomocy, że ww. pełnomocnik czynił to bezpłatnie, zna akta niniejszej sprawy i z tego właśnie względu Skarżąca wnosiła o wyznaczenie jego na jej pełnomocnika z urzędu. Skoro zatem niniejsza sprawa była znana już wcześniej wymienionemu pełnomocnikowi, to bez wątpienia musiał on być zorientowany w jej stanie oraz w tym jakie czynności i w jakim terminie muszą być dokonane w jej ramach. Niniejsza sprawa nie wymagała więc ze strony pełnomocnika Skarżącej nakładu czasu, który w przeciwnym razie musiałby on poświęcić chociażby na zapoznanie się z aktami sprawy, czy uzyskanie samego wglądu do tych akt. Okoliczność ta musi więc mieć w niniejszej sprawie wpływ na ocenę obiektywnej możliwości zachowania przez niego 7-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd zauważa również w tym miejscu, że przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. 7-dniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej, jest ustawowym terminem procesowym, który podlega przywróceniu na zasadach ogólnych. Jeżeli jednak sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu takiego wniosku po terminie siedmiu dni, a strona nie składa wniosku o jego przywrócenie, to merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne. Wniosek o przywrócenie terminu podlega w takiej sytuacji odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 87 § 1 w związku z art. 88 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.