III SA/Wa 615/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. E. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r. postanawia: odrzucić skargę Skarżąca – E. E. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") z [...] czerwca 2015r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r., którą doręczono 9 lipca 2015r. Skarga została nadana na poczcie 27 stycznia 2016r. przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika Skarżącej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Krajowa Rada Doradców Podatkowych, w wykonaniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 października 2015r. sygn. akt III SO/Wa 11/15 o przyznaniu prawa pomocy w zakresie całkowitym, pismem z 11 grudnia 2015r. wyznaczyła doradcę podatkowego J. P. do reprezentowania Skarżącej. Pełnomocnik wnosząc skargę w imieniu Skarżącej poinformował, że pismo o wyznaczeniu go pełnomocnikiem otrzymał 28 grudnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 5 maja 2016r. sygn. akt III SA/Wa 615/16, utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 1 lipca 2016r. sygn. akt II FZ 397/16, na podstawie art. 87 § 1 i 4 w związku z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270; zwana dalej: "P.p.s.a.") odrzucił wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, z uwagi na uchybienie terminowi, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona po terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a., o którego treści Skarżąca została pouczona w zaskarżonej decyzji, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia zaskarżonej w sprawie decyzji. W sprawie termin ten przekroczono, gdyż z akt sprawy wynika, iż zaskarżoną decyzję z 22 czerwca 2015r. doręczono 9 lipca 2015r. (k. 191 akt administracyjnych). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc 10 sierpnia 2015r. Pełnomocnik Skarżącej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą nadał natomiast w placówce pocztowej 27 stycznia 2016r. Skoro Naczelny Sąd Administracyjny ww. postanowieniu z 1 lipca 2016r. sygn. akt II FZ 397/16, utrzymał w mocy wydane w sprawie postanowienie WSA w Warszawie o odrzuceniu wniosku Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, należało uznać, że skargę wniesiono z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Sąd wskazuje, że nawet, gdyby pismo Skarżącej z 28 lipca 2015r., zatytułowane "Wniosek o przyznanie Pełnomocnika z Urzędu", w którym wskazano nr dwóch decyzji DIS i stwierdzono, że Skarżąca nie zgadzając się z tezami i uzasadnieniami nieprzychylnych wobec niej orzeczeń, w których nie uznano jej racji i argumentów oraz złożonych wniosków dowodowych, zamierza odwołać się do Sądu - uznać za skargę, należało stwierdzić, że Skarżąca nie złożyła jej zgodnie z treścią art. 54 § 1 P.p.s.a. – za pośrednictwem organu, o czym została w sposób należyty pouczona. Wniesienie skargi wprost do sądu, z pominięciem organu, który wydał zaskarżoną decyzję, nie może być traktowane jako wniesienie skargi w terminie. Analogiczny pogląd był wielokrotnie wyrażany w orzecznictwie Sądów administracyjnych, przy uwzględnieniu poglądu wyrażonego w uchwale Sądu Najwyższego z 28 listopada 1987r. sygn. akt III CZP 33/87 (OSNC 1988/6/73), por. np. postanowienie WSA w Warszawie z 14 marca 2007r. sygn. akt V SA/Wa 1025/07. Sąd w związku z tym stwierdza, że na mocy art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jest zobowiązany odrzucić skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd może uczynić to postanowieniem na posiedzeniu niejawnym. Sąd mając na względzie ww. przepisy oraz okoliczności faktyczne sprawy, wydał orzeczenie zawarte w sentencji.