III SA/Wa 632/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz, , po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.W. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi R.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanowił: - oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia - R.W. (dalej "Skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Odpis postanowienia doręczony został pełnomocnikowi Skarżącego adwokatowi A.S. w dniu 12 sierpnia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru karta 102). Ustawowy termin siedmiodniowy do wniesienia zażalenie na to postanowienie upłynął w dniu 19 sierpnia 2015 r. Następnie w dniu 18 grudnia 2015 r. Skarżący złożył samodzielnie zażalenie na postanowienie z dnia 10 sierpnia 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika, że o uchybieniu terminu do złożenia zażalenia Skarżący dowiedział się zapoznając się z aktami sprawy w Sądzie. Jego zdaniem obowiązkiem pełnomocnika było wniesienie zażalenia, czego nie uczynił. Ponadto zaznaczył, iż nie został przez niego poinformowany o wydaniu przez Sąd postanowienia z dnia 10 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym strona zobowiązana jest do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności sądowej stanowi konieczną i jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Sąd badając wystąpienie braku winy w uchybieniu terminu powinien dokonać oceny z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 745/98, Lex nr 42023). Wymaga podkreślenia, że winą strony jest również zawinione działanie jej pełnomocnika procesowego. W literaturze przedmiotu dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona (bądź jej pełnomocnik) dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OZ 655/10, LexPolonica nr 2387928). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego w literaturze zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 329). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy sąd uznał, że nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy pełnomocnika procesowego w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 10 sierpnia 2015 r. Oznacza to, że strona nie może powoływać się na okoliczności wyłączające brak jej winy w uchybieniu terminu. Ustawowy termin dla dokonania czynności procesowej nie może biec odrębnie dla strony i reprezentującego ją pełnomocnika procesowego. Na profesjonalnym pełnomocniku ciążył obowiązek złożenia zażalenia. Dążenie Skarżącego do wykazania braku własnej winy w uchybieniu terminu nie będzie skutkować przywróceniem terminu bowiem on jako reprezentowany przez pełnomocnika w terminie do wniesienia zażalenia nie wykazał by ów pełnomocnik nie ponosił winy za uchybienie terminowi. Okoliczności sprawy wskazują bezsprzecznie, że właśnie z powodu winy pełnomocnika przejawiającej się w niedołożeniu staranności w prowadzeniu zleconej mu sprawy termin do dokonania uchybionej czynności został niezachowany. Na marginesie sprawy wskazać należy, iż Sąd nie dał wiary oświadczeniu Skarżącego o zapoznaniu się z aktami sprawy w siedzibie Sądu w bliżej nie określonym terminie. W aktach sprawy występuje bowiem adnotacja o przeglądaniu akt sprawy przez Skarżącego w dniu 20 lipca 2015 r., tj. przed datą wydania postanowienia z dnia 10 sierpnia 2015 r. W tym terminie Skarżący nie mógł posiąść wiedzy o wydanym postanowieniu i złożyć stosownego środka odwoławczego. W tych okolicznościach, kiedy posiadający umocowanie pełnomocnik, mając możliwość działania za mocodawcę nie wniósł środka odwoławczego w stosownym terminie, powodując tym samym niekorzystne dla reprezentowanego skutki, nie pozwala na uznanie, że pełnomocnik ten nie ponosi winy za uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. To na profesjonalnym pełnomocniku ciążył obowiązek zachowania należytej staranności w dbałości o interesy swojego mocodawcy, zaś działania podjęte w tej sprawie przez adw. A.S. staranności takiej nie wykazały. Pełnomocnik będący adwokatem obowiązany jest do należytego dbania o powierzone mu przez mocodawcę sprawy. Podkreślić wypada, że w przypadku występowania w procesie za pośrednictwem pełnomocnika, ryzyko negatywnych skutków, zachowań pełnomocnika ponosi mocodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 525/11, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt I FZ 509/07, postanowienie NSA z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt I FZ 421/07). Zatem według Sądu nie było w niniejszej sprawie przeszkód dla dokonania przedmiotowej czynności procesowej w ustawowym terminie. Profesjonalny pełnomocnik, powinien działać w taki sposób, by odpowiednio zabezpieczyć interesy swoich klientów. Skutkiem zawinionego działania pełnomocnika procesowego jest zarówno uchybienie terminu dla strony jak i wina strony w jego uchybieniu. Tym samym otrzymanie przez pełnomocnika Skarżącego postanowienia z dnia 10 sierpnia 2015 r. w dniu 12 sierpnia 2015 r. było skuteczne wobec Skarżącego i od tego momentu biegł termin do wniesienia środka odwoławczego w postaci zażalenia. Pełnomocnik nie złożył do dnia 19 sierpnia 2015 r. zażalenia co obciąża mocodawcę. Skarżący w żaden sposób nie próbował wykazać braku winy pełnomocnika w uchybieniu wskazanego wyżej terminu, co wyklucza możliwość przywrócenia terminu stosownie do art. 87 § 2 P.p.s.a. Dążenie Skarżącego do wykazania braku własnej winy w uchybieniu terminu nie będzie skutkować przywróceniem terminu bowiem on jako reprezentowany przez pełnomocnika w terminie do wniesienia zażalenia nie wykazał by ów pełnomocnik nie ponosił winy za uchybienie terminowi. Okoliczności sprawy wskazują bezsprzecznie, że właśnie z powodu winy pełnomocnika przejawiającej się w niedołożeniu staranności w prowadzeniu zleconej mu sprawy termin do dokonania uchybionej czynności został niezachowany. Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. oddalił wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 10 sierpnia 2015 r.