III SA/Wa 662/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2017r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. sp. z o.o. z/s w W. ("Skarżąca" lub "Spółka") złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] grudnia 2017r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2017r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika. Do skargi dołączyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku wskazała, że z dokonaniem zabezpieczenia wiążą się ograniczenia w możliwości dysponowania przez podatnika składnikami majątkowymi objętymi zabezpieczeniem, które mogą przyczynić się do pogorszenia jej kondycji finansowej, a nawet doprowadzić do upadłości. Podkreśliła, iż prowadzi działalność na szeroką skalę, dokonując transakcji z wieloma podmiotami i angażując przy tym znaczne środki pieniężne. Natomiast blokada środków na rachunkach bankowych spowoduje najprawdopodobniej niemożność regulacji terminowych zobowiązań, a brak spłaty skutkować będzie naliczaniem odsetek związanych z nieterminową spłatą należności. W ten sposób Skarżąca najprawdopodobniej wpadnie w spiralę zadłużenia. Dodatkowo niemożność terminowego spłacania należności wpłynie na postrzeganie Skarżącej jako niewiarygodnego kontrahenta, przez co może ona stracić dotychczasowych partnerów handlowych i mieć trudności z pozyskaniem następnych. Zdaniem Skarżącej pochopne zabezpieczenie może zniweczyć jej byt jako przedsiębiorcy, a skutki tego działania odczują również jej kontrahenci i pracownicy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie istnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Podkreślenia wymaga, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania zaskarżonego aktu. To w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez stronę na nią się powołującą, że okoliczność ta istnieje. Reasumując, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienia NSA: z 15 września 2010r., II FSK 1837/10, z 28 września 2011r. I FZ 219/11; z 25 września 2017r., II FZ 528/17; postanowienie WSA w Krakowie z 28 listopada 2011r. III SA/Kr 968/11, CBOSA). Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia, ze skutkiem wyrażonym w sentencji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca przytacza bowiem wyłącznie enigmatyczne twierdzenia o wpływie zaskarżonej decyzji na jej sytuację finansową i prowadzoną przez nią działalność gospodarczą, na poparcie których nie przedłożyła żadnych dokumentów, obrazujących jej bieżące dochody, czy też aktualnie posiadany majątek. Ten rodzaj argumentacji nie może spowodować u Sądu przyjęcia poglądu, że Skarżąca wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości istnienie przesłanek oznaczonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. – tj. że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tj. przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uprawniających Sąd do wstrzymania wykonania decyzji. Tym samym, w wyniku przyjętej konstrukcji wniosku o wstrzymanie wykonania, Skarżąca wykluczyła możliwość udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.