III SA/Wa 665/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Protokolant specjalista Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi R. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W., decyzją z [...] września 2012r., określił Skarżącej (Bank) – R. S.A. z siedzibą w W. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2006 r., w kwocie 91.263.645 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że Skarżąca złożyła 18 maja 2007 r. korektę zeznania CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy 2006 r. Wraz z korektą zeznania CIT - 8 Bank złożył informację o odliczeniach od dochodu i od podatku oraz o dochodach wolnych i zwolnionych od podatku (CIT-8/O), w której wykazał dochody (przychody) wolne od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 z późn. zm.) dalej "u.p.d.o.p.", z wyjątkiem wymienionych w poz. 8-11, w wysokości 104.765.888.50 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonego u Skarżącej postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. zostały stwierdzone nieprawidłowości mające wpływ na zaniżenie podstawy opodatkowania o kwotę 99.150.546.03 zł, co spowodowało zaniżenie zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. w wysokości 18.838.604 zł. Kwota zaniżenia podstawy opodatkowania wynika w całości z zaniżenia przychodów opodatkowanych w związku z zawyżeniem dochodów (przychodów) wolnych od podatku o kwotę 99.150.546,03 zł. W toku kontroli stwierdzono, że na podstawie zawartej 27 października 2005 r. umowy Pricing Suplement oraz umowy Finał Termsheet zawartej z H. Limited oddział w Singapurze, R. S.A. nabył obligacje singapurskie QDS o stałym oprocentowaniu, odzwierciedlające wartość nominalną obligacji, z terminem wykupu 4 listopada 2010r. Cena nabycia obligacji wynosiła 500.000.000 zł. Cena nabycia została zapłacona 4 listopada 2005 r. W dniu 2 grudnia 2005 r. Emitent dokonał przedpłaty odsetek na rzecz Banku, za cały okres inwestycji, w kwocie 104.765.888,50 zł. 27 stycznia 2006r. nastąpił wcześniejszy wykup obligacji (Opcja sprzedaży) w kwocie 399.335.000 zł. Organ pierwszej instancji w wyniku analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy stwierdził w ww. decyzji, że wypłacona w dniu 2 grudnia 2005 r. przez Emitenta kwota 104.765.888,50 zł. nazwana przez strony umowy odsetkami, nie może być w całości uznana za odsetki, ponieważ: okres użytkowania kapitału przez Emitenta określony w umowie miał wynosić 5 lat podczas, gdy faktyczny okres użytkowania kapitału wyniósł jedynie 12 tygodni (data nabycia 4 listopada 2005 r. - data wykupu przez Emitenta 27 stycznia 2006 r.), okres waloryzacji kapitału wynikający z umowy miał wynosić 5 lat podczas, gdy wykup obligacji przez Emitenta nastąpił już po 12 tygodniach od dnia uzyskania przez Emitenta kapitału, R. S.A. jako subskrybent, nie uzyskał żadnej nadwyżki ponad kwotę (450.000.000.00 zł) nabycia obligacji. Transakcja zamknęła się stratą w kwocie 3.345.435.29 zł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, uzasadniając swoje stanowisko, oparł się na definicji odsetek zawartej w art. 11 ust. 5 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Singapuru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U z 1994 r. nr 38. poz. 139), dalej: "umowa polsko-singapurska", z uwzględnieniem Komentarza do art. 11 OECD. Przeprowadził również analizę pojęcia odsetek (ich istoty i funkcji jakie pełnią) w oparciu o różne źródła w tym. m.in. w oparciu o Kodeks cywilny wraz z komentarzami do kodeksu i inne opracowania zarówno autorów polskich jak i zagranicznych. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę, że faktyczny okres użytkowania kapitału przez Emitenta wyniósł 12 tygodni - 84 dni oraz strony umowy subskrypcji określiły roczne okresy wypłaty odsetek, organ I instancji dokonał wyliczenia kwoty odsetek za faktyczny okres korzystania z kapitału w oparciu o poniższe dane: - wartość nominalna obligacji: 500.000.000,00 zł - oprocentowanie: 4,88% rocznie - płatność: za okresy roczne z dołu i stwierdził, że kwota odsetek za faktyczny okres użytkowania kapitału wynosi 5.615.342.47 zł = 500.000.000,00 x 4,88%, x (84 dni : 365 dni), a wypłacona w dniu 2 grudnia 2005 r. przez Emitenta kwota 104.765.888,50 zł dzieli się zatem na: - kwotę 5.615.342,47 zł stanowiącą odsetki za okres faktycznego użytkowania kapitału przez Emitenta, która spełnia definicję odsetek określoną w umowie polsko-singapurskiej oraz w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD. Odsetki te korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. oraz art. 11 ust. 5 w związku z art. 24 ust. 1 lit. d ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, - kwotę 99.150.546,03 zł. która nie spełnia definicji odsetek określonej w umowie polsko-singapurskiej oraz w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD. Kwota ta stanowi przychód z tytułu wykupu obligacji przez Emitenta, który podlega opodatkowaniu. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. stwierdził w zaskarżonej decyzji, że: - przychód z tytułu odsetek za okres faktycznego korzystania z kapitału przez Emitenta w kwocie 5.615.342,47 zł podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p., - przychód z tytułu wykupu obligacji w łącznej kwocie 498.485.546.03 zł (wypłaty dokonane przez Emitenta 2 grudnia 2005 r. - 99.150.546,03 zł oraz 27 stycznia 2006 r. - 399.355.000 zł) podlega opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p., - wydatek na nabycie obligacji w kwocie 500.000.000 zł stanowi koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), dalej "O.p."; 2. art. 122 O.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego; 3. art. 122 O.p. poprzez przedstawienie, jako prawidłowego, sposobu rozliczenia dokonanych transakcji nieznajdującego podstawy w przepisach prawa ani zgromadzonym materiale dowodowym; 4. art. 121 § 1 O.p. poprzez przedstawienie wniosków sprzecznych z ustaleniami wcześniejszych: kontroli podatkowej oraz postępowania kontrolnego. 5. art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 120 O.p. przez uznanie płatności tytułem odsetek za świadczenie częściowo nienależne oraz płatności tytułem wykupu obligacji za świadczenie innej sumy niż rzeczywiście zapłacona, bez podstawy prawnej. Nadto zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.: 6. art. 11 ust. 1 i 5 i art. 24 ust. 1 lit. d umowy upo poprzez uznanie, że przepłacone odsetki nie podlegają one przewidzianemu dla odsetek w umowie zwolnieniu z opodatkowania w Polsce, 7. art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 pkt 2 u.p.d.o.p. poprzez ustalenie, że przychód otrzymany tytułem odsetek stanowi w części przychód z tytułu sprzedaży (wykupu) obligacji. 8. art. 27 ust. 1 umowy umowy polsko-singapurskiej poprzez jego niezastosowanie, 9. art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. przez uznanie, że Spółka nie ma prawa do ujęcie otrzymanych odsetek w całości jako zwolnionych z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, 10. art. 20 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. przez uznanie, że środki otrzymane od zagranicznego Emitenta obligacji są przychodem ze źródeł przychodów położonych na terytorium RP. Dyrektor Izby Skarbowej w W., decyzją z [...] listopada 2012 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego, słusznie organ pierwszej instancji uznał, że odsetki są określane zawsze jako dochód wynikający z roszczeń, czy też wynagrodzenie z tytułu pożyczonych pieniędzy, a także jako kwota wypłacona przez instytucje emitującą obligacje, wyższa od kwoty zapłaconej przez subskrybenta. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Efektem tego jest uznanie, że z otrzymanej kwoty od emitenta jako odsetki, kwota 5.615.342,47 zł, stanowi odsetki w rozumieniu definicji "odsetek" zawartej w art. 11 ust. 5 umowy. Tym samym tylko ta kwota korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. Natomiast pozostała kwota 99.150.546,03 zł nie spełnia definicji "odsetek" zawartej w wyżej wymienionym przepisie i stanowi przychód uzyskany przez skarżącą z tytułu wykupu obligacji przez emitenta polegający opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podobnie jak w odwołaniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 121, art. 122 oraz art. 191 O.p., art. 122 O.p., art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 120 O.p., art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p. Spółka zarzuciła nadto naruszenie prawa materialnego, tj.:art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 pkt 2, art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p.; art. 11 ust. 1 i 5 oraz art. 24 ust. 1 lit. d) umowy polsko-singapurskiej; art. 27 ust. 1 umowy polsko-singapurskiej; art. 7 ust. 3 pkt 1, art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p.; art. 20 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę Banku wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013r. o sygn. akt III SA/Wa 203/13 uchylił zaskarżoną decyzję w przedmiocie określenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. W wyroku tym uznał, że pojęcie "odsetek" unormowano w art. 11 ust. 5 umowy polsko-singapurskiej. Sąd uznał, że przepis ten wzorowany jest na art. 11 ust. 3 Modelowej Konwencji OECD, jednakże w ramach negocjacji strony umowy zdecydowały się na odejście w pewnym zakresie od wzorcowej treści tego przepisu. W ocenie Sądu, z zawartego w pkt 20 Komentarza do Modelowej Konwencji OECD sformułowania, zgodnie z którym "mówiąc ogólnie odsetkami pochodzącymi z obligacji i podlegającymi opodatkowaniu w państwie źródła jest kwota wypłacona przez instytucję emitującą obligacje wyższa od kwoty zapłaconej przez subskrybenta, tzn. narosłe odsetki oraz premie i nagrody zapłacone przy wykupie lub przy emisji obligacji" nie można wyprowadzać wniosku, jak wskazał organ odwoławczy, że przesłanką uznania dochodu wypłaconego z tytułu posiadania obligacji za odsetki na gruncie art. 11 ust. 3 Modelowej Konwencji OECD jest uzyskanie dochodu przekraczającego wydatki poniesione na zakup tych obligacji przez subskrybenta. Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że w definicji "odsetek" sformułowanej w art. 11 ust. 5 umowy, szeroko zakreślono zakres pojęciowy odsetek. Sąd przywołał także opinię Singapurskiego Urzędu skarbowego z dnia 18 lutego 2008 r. i z 30 września 2011 r. Wskazał również, że w razie wątpliwości polskie organy podatkowe mogłyby skonfrontować kwalifikację dokonaną przez organ singapurski z wewnętrznym prawem podatkowym Singapuru. W tym zakresie Sąd wskazał podstawę prawną z art. 27 ust. 1 umowy polsko-singapurskiej. W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto, w piśmie z 19 listopada 2015 r., spółka powołała się na wyrok NSA z 6 sierpnia 2015 r., II FSK 1769/13, zapisy umowy polsko-singapurskiej, stanowisko władz singapurskich oraz poglądy przedstawicieli doktryny prawa podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej wyrokiem z dnia 24 listopada 2015r., sygn. akt II FSK 2683/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. NSA uznał, że Sąd pierwszej instancji zbyt dużo uwagi i znaczny nacisk, w definicji odsetek z art. 11 ust. 5 umowy polsko-singapurskiej, położył na prawną kwalifikację wynikającą z dokumentów uzyskanych z Singapuru przez bank. Przedłożony przez skarżącą dokument z Urzędu Skarbowego Singapuru nie może mieć dla sprawy (czyli dla kwalifikacji prawnej "przedpłaconych odsetek" w świetle art. 11 ust. 5 umowy polsko-singapurskiej) przesądzającego znaczenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji marginalnie potraktował to, co powinno stanowić istotę wykładni tego przepisu: czy przedpłacone odsetki to wynagrodzenie za korzystanie z kapitału w czasie. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, przez jaki okres kapitał był wykorzystywany i za jaki okres powstały "odsetki" wynikające z przedpłaty. Zdaniem NSA, w badanej sprawie, na gruncie art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. i art. 11 ust. 5 umowy polsko-singapurskiej, kwota wolna od podatku to kwota 5.615.342,47 zł, bowiem spełnia wymóg definicji odsetek. Natomiast kwota 99.150.546,03 zł nie może być uznana jako odsetki. Spółka, w piśmie z 7 kwietnia 2016 r., zwróciła uwagę na to, że NSA nie rozstrzygał, co do zasadności zarzutów podnoszonych przez Bank na poprzednich etapach postępowania. W szczególności, zwróciła uwagę na zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 pkt 2 i art. 12 ust. 3 i 3a u.p.d.o.p "poprzez przyjęcie, że przychód będący częścią kwoty otrzymanej tytułem odsetek należy oceniać w powiązaniu z przychodem z tytułu sprzedaży (wykupu) obligacji jako przychód będący w całości przychodem z tytułu sprzedaży (wykupu) obligacji oraz poprzez przyjęcie, że przychód ten pomimo uzyskania w 2005 r. podlegać miałby opodatkowaniu w roku 2006". Bank powołał się na odrębność zasad opodatkowania dochodów z tytułu odsetek i wykupu obligacji na gruncie u.p.d.o.p i niemożność uznania przychodu uzyskanego w 2005 r. jako podlegającego opodatkowaniu w roku 2006. Zdaniem Skarżącej, trafny jest zarzut naruszenia art. 121 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. "poprzez przedstawienie, jako prawidłowego, sposobu rozliczenia dokonanych transakcji w oparciu o kalkulacje kwot, które w ocenie organu mogą być traktowane jako odsetki, która jest sprzeczna z przyjętą przez organ argumentacją (...)". Spółka ponowiła zarzut naruszenia art. 27 ust. 1 umowy polsko-singapurskiej poprzez jego niezastosowanie. Z kolei w piśmie procesowym z 22 kwietnia 2016 r. Bank powołał się (i załączył ją) na krytyczną glosę dr hab. Krzysztofa Lasińskiego-Suleckiego do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2015 r., II FSK 2575/13. Dyrektor Izby Skarbowej, w piśmie z 25 kwietnia 2016 r., wniósł o oddalenie skargi. Powołując się na wydany w niniejszej sprawie wyrok NSA z 24 listopada 2015r., II FSK 2683/13, wskazał, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wskazania zawarte w tym wyroku nie podlegają żadnej dyskusji na obecnym etapie postepowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę, zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że rozpoznawana sprawa została przekazana do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie mocą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2015r., sygn. akt II FSK 2683/13, wydanego na skutek skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 203/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę ponownie pragnie zaznaczyć, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Sąd ten jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie dokonaną przez ten Sąd wykładnią ma szeroki zasięg, nie można bowiem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku wskazał przede wszystkim, że analogiczny jak w sprawie niniejszej problem prawny był przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonej w wyroku z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2575/13, którego stanowisko oraz wspierającą je argumentację w pełni podzielił NSA w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. W związku z tym NSA zauważył, że Sąd pierwszej instancji zbyt dużo uwagi i znaczny nacisk, w definicji odsetek z art. 11 ust. 5 umowy polsko-singapurskiej, położył na prawną kwalifikację wynikającą z dokumentów uzyskanych z Singapuru przez bank. Natomiast zupełnie marginalnie potraktował to czy przedpłacone odsetki to wynagrodzenie za korzystanie z kapitału w czasie, co zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powinno stanowić istotę wykładni tego przepisu. Dalej NSA wskazał, że ta właśnie kwestia, jak wskazuje się w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD, jak i w piśmiennictwie (zob. wersja komentarza do art. 11 ust. 3 z 2005 r., tł. K. Bany, Warszawa 2006, pkt 20 oraz J. Banach, Polskie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, Warszawa 2006 r. str. 217, a także Z. Kukulski i W. Nykiel [w:] Model Konwencji OECD, Komentarz, red. B. Brzeziński, Gdańsk, str. 787-788), stanowi istotę odsetek. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, przez jaki okres kapitał był wykorzystywany i za jaki okres powstały "odsetki" wynikające z przedpłaty. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Zgodnie z tymi poglądami, za odsetki w rozumieniu art. 11 ust. 5 umowy należy uważać każdą kwotę, tj. wszelkiego rodzaju roszczenia wynikające z długów, wypłaconą z tytułu posiadania papierów wartościowych, tj. obligacji, która jest wypłacona przez emitenta tych papierów ponad kwotę zapłaconą przez subskrybenta, tzn. narosłe odsetki oraz premie i nagrody zapłacone przy wykupie lub przy emisji obligacji. W przypadku zaś odkupienia przed upływem okresu, na jaki zostały wyemitowane, tego rodzaju papierów przez emitenta, odsetkami jest różnica między ceną emisyjną, a ceną odkupu. Wskazuje się przy tym, że dla definicji odsetek z art. 11 ust. 5 umowy istotne są dwie cechy. Pierwsza, to istnienie nadwyżki, czyli kwota wpłacona przez emitenta musi przewyższać wysokość nominalną obligacji. Druga to istnienie roszczenia, gdyż zaistnieje wówczas podstawa do wypłaty wynagrodzenia za korzystanie z kapitału. Obie te przesłanki muszą zaistnieć łącznie, aby dany przychód uznać za odsetki. Potwierdzeniem zależności odsetek od okresu korzystania z kapitału jest określenie procentowe stawki odsetek w odniesieniu do czasu korzystania z kapitału, tj. stawki miesięczne, roczne. W związku z tym nie można uznać za odsetki, jako wynagrodzenia za okres korzystania z kapitału, kwoty zaliczek wypłacanych odsetek za okres, w którym emitent w niniejszej sprawie nie korzystał z kapitału wskutek wykonania opcji wcześniejszego wykupu obligacji i wcześniejszego zwrotu kapitału. Działania podejmowane przez emitenta, tj. opcja przedpłaty odsetek, opcja wykupu obligacji przed terminem zapadalności, wynikają z treści umowy. Natomiast zawarte w umowie uregulowania, jak i podjęte przez emitenta działania w ramach tych zapisów, skutkujące w przypadku wcześniejszego wykupu obligacji, przed terminem zapadalności, przy wcześniejszym zrealizowaniu opcji zaliczkowej wypłaty odsetek, tj. opcja przedpłaty odsetek za cały okres subskrypcji, ustalenia i zapłaty kwoty wykupu obligacji w kwocie niższej, niż kwota główna, tj. wartość nominalna niższa niż 500 000 000 zł wynikały z konieczności potrącenia z kwoty wykupu należnej subskrybentowi obligacji kwoty odpowiadającej zaliczkowo wypłaconej kwocie odsetek za czas, w którym emitent korzystał z kapitału". Powyższe doprowadziło Naczelny Sąd Administracyjny do stwierdzenia, że na gruncie art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. i art. 11 ust. 5 umowy kwota wolna od podatku to kwota 5.615.342,47 zł, bowiem spełnia wymóg definicji odsetek. Natomiast kwota 99.150.546,03 zł nie może być uznana jako odsetki. Ponadto NSA odniósł się do dokumentów z Singapuru uzyskanych przez Bank i w tym zakresie wskazał, podzielając w pełni pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1769/13, że przedłożony przez Skarżącą dokument z Urzędu Skarbowego Singapuru nie może mieć dla sprawy (a więc kwalifikacji prawnej "przedpłaconych odsetek" w świetle art. 11 ust. 5 umowy polsko-singapurskiej) przesądzającego znaczenia. W związku z przywołanymi tezami wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanego w tej sprawie, Sąd rozpatrujący ponownie skargę stwierdza, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a w szczególności nie narusza art. 11 ust. 5 oraz art. 24 ust. 1 lit. d) w związku z art. 27 ust. 1 umowy polsko-singapurskiej umowy. Wobec tego nie doszło również do naruszenia zarzucanych w skardze przepisów art. 12 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 4 pkt 2, art. 12 ust. 3a, art. 7 ust. 3 pkt 1, art. 17 ust. 1 pkt 3, art. 20 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. oraz przepisów postępowania: art. 121, art. 122 oraz art. 191 O.p., art. 122 O.p., art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 120 O.p., art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.