III SA/Wa 670/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi T. S. A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2006 r. oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] września 2011r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług za luty 2006 r. spółki T. S.A. (dalej: "Strona", "Skarżąca" lub "Spółka"). Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2006 r. oraz wykazaniem przez Spółkę w rozliczeniu za styczeń 2006r. m.in. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] października 2011 r. określił Stronie kwotę zobowiązania podatkowego za luty 2006 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, iż postępowanie za styczeń 2006r. zostało zakończone decyzją z dnia [...] października 2010 r., w której to decyzji w miejsce kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 4 588 516 zł, określono kwotę do przeniesienia w wysokości 0 zł. W związku z tym, Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż prawidłowa kwota nadwyżki z poprzedniej deklaracji w lutym wynosi 0 zł. Zatem, w ocenie organu pierwszej instancji, Spółka zawyżając kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji o 4 588 516 zł, zaniżyła o tą sama kwotę zobowiązania podatkowego w rozliczeniu za luty 2006 r. Od powyższej decyzji Strona wniosła w dniu 28 października 2011 r. odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., w którym zarzuciła rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji naruszenie następujących przepisów: 1. art. 86 ust. 1 i art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. dalej "u.p.t.u."), gdyż rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest konsekwencją uznania, że Spółka nie była uprawniona do odliczenia, w oparciu o tzw. współczynnik sprzedaży, podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług służących realizacji misji publicznej, podczas gdy zakupy te były jednocześnie związane z wykonywaniem przez Spółkę czynności opodatkowanych podatkiem VAT; 2. art. 91 ust. 1 i 2 u.p.t.u., gdyż rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest konsekwencją uznania, że w ramach deklaracji VAT-7 za styczeń 2006r. Spółka nie była uprawniona do korekty proporcjonalnego rozliczenia podatku naliczonego z tytułu towarów i usług nabywanych w trakcie 2005 r., w oparciu o ostateczny współczynnik sprzedaży obliczony na podstawie obrotów z 2005 r., pomimo tego, że zakupy te były jednocześnie związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych u.p.t.u.; 3. art. 87 ust. 1 u.p.t.u. poprzez błędne przyjęcie, że kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podlegająca przeniesieniu do rozliczenia w deklaracji VAT za luty 2006r. wyniosła 0 zł, co skutkowało nieprawidłowym określeniem kwoty zobowiązania podatkowego w VAT za luty 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po analizie akt sprawy oraz zarzutów podniesionych w odwołaniu Spółki decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i w tym zakresie określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty 2006 r. w kwocie 4 053 251 zł. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, iż w rozliczeniu za luty 2006 r. kwota zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzedniej deklaracji nie została przez Naczelnika Urzędu Skarbowego określona prawidłowo. Naczelnik Urzędu Skarbowego przyjął bowiem kwotę podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń 2006 r. zgodną z kwotą wskazaną w decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2011r. Natomiast w wyniku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej uchylił przedmiotową decyzję z dnia [...] października 2011 r. i określił Spółce kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń 2006 r. w wysokości 3 508 673 zł. Uwzględniając powyższe Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że prawidłowa kwota nadwyżki podatku naliczonego na należnym z poprzedniej deklaracji w lutym 2006r. wynosi 3 508 673 zł, a nie tak jak wskazał organ pierwszej instancji 0 zł. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: – art. 91 ust. 1 w związku z art. 90 ust. 10 oraz art. 91 ust. 2 w związku z art. 91 ust. 1 w związku z art. 90 ust. 10 u.p.t.u., poprzez stwierdzenie, iż w przypadku dokonania przez Spółkę korekty kwoty podatku naliczonego na podstawie tzw. struktury sprzedaży Spółka nie była uprawniona do dokonania w złożonej deklaracji z styczeń 2006 r. zaokrąglenia proporcji za 2005r. wynoszącej 98,03% do 100%, a w konsekwencji bezpodstawnego zmniejszenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia ze stycznia 2006r. do lutego 2006r., które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, w której określona została kwota, zobowiązania podatkowego uwzględniająca zmniejszoną przez Dyrektora (w drodze decyzji za 2006r.) kwotę nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia do deklaracji za luty 2006r.; – art. 21 § 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.) – dalej: "O.p.", w związku z art. 87 ust. 1 oraz 2 u.p.t.u., a także art. 121 § 1 O.p., poprzez bezpodstawne zmniejszenie w rozliczeniu za luty 2006r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przeniesionej z okresu rozliczeniowego za styczeń 2006r., w ocenie Spółki w okolicznościach sprawy Dyrektor nie był uprawniony do wydania decyzji za styczeń 2006r. zmniejszającej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia do rozliczenia za luty 2006r., a w konsekwencji w decyzji będącej przedmiotem skargi nie mógł uwzględnić niniejszego zmniejszenia. W uzasadnieniu skargi Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, zgodnie z którym w przypadku dokonania w deklaracji za styczeń 2006r. rocznej korekty kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym w oparciu o tzw. ostateczną strukturę sprzedaży (która wyniosła 98,03%), Spółka nie była uprawniona do zaokrąglenia obliczonej przez nią proporcji, na podstawie art. 90 ust. 10 ustawy o VAT do 100%. Konkluzja ta doprowadziła Dyrektora Izby Skarbowej do zmniejszenia kwoty podatku do przeniesienia na luty 2006 r., a w konsekwencji wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie Spółki stwierdzając w decyzji za styczeń 2006 r., że Spółka powinna dokonać korekty podatku naliczonego na podstawie art. 91 ust. 1 i 2 u.p.t.u. przyjmując ostateczny współczynnik za 2005 r. zaokrąglony jedynie do 99%, organ podatkowy naruszył przepisy u.p.t.u. W związku z tym, zdaniem Strony, brak było podstaw, aby wydać decyzję kwestionującą wysokość wskazanej przez nią nadwyżki kwoty podatku naliczonego nad należnym, a w konsekwencji brak było podstaw do wydania zaskarżonej decyzji kwestionującej wysokość zobowiązania podatkowego za luty 2006r. Ponadto Strona wskazała, iż przy teoretycznym założeniu, że Dyrektor Izby Skarbowej miał prawo obniżyć kwotę dokonanej przez Spółkę korekty za styczeń 2006 r., to organ podatkowy uprawniony był co najwyżej do wydania decyzji określającej mniejszą kwoty do zwrotu na rachunek bankowy Spółki, nie zaś decyzję, która "ingerowała" w deklarowanej przez Spółkę kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przenoszoną do deklaracji za luty 2006r. Powyższe stanowisko wynika, według Pełnomocnika, z brzmienia art. 21 ust. 3a O.p. oraz z zasady budowania zaufania do organów podatkowych określonej w art. 121 § 1 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy zauważył, iż zarzuty podnoszone w skardze dotyczą kwestii, które nie były rozpatrywane w toku przedmiotowego postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za luty 2006r. zakończonego zaskarżoną decyzją. Opisane w skardze zagadnienia dotyczy postępowania w zakresie rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2006 r. Stąd Strona nie może w ramach skargi na przedmiotową decyzję skutecznie podnieść tych zarzutów, Każde z prowadzonych postępowań podatkowych, odnoszące się do danego okresu rozliczeniowego, zakończonych wydaniem decyzji, stanowi bowiem odrębną sprawę podatkową. Nie oznacza to oczywiście, że rozstrzygnięcie (decyzja) za wcześniejszy okres rozliczeniowy nie rzutuje na wynik rozstrzygnięcia w tym przedmiocie za kolejny okres rozliczeniowy. Z pewnością określenie w decyzji, kwoty do przeniesienia ma wpływ na rozliczenie podatku naliczonego w następnym miesiącu, co wynika ze specyfiki rozliczenia podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej także w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Z tych względów, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Należy w tym miejscu przypomnieć, iż przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. uchylającą w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2006 r. i w tym zakresie określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty 2006 r. w kwocie 4 053 251 zł. Ze stanowiska Skarżącej zawartego w skardze wynika, iż kwestionuje ona stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, zgodnie z którym w przypadku dokonania w deklaracji za styczeń 2006 r. rocznej korekty kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym w oparciu o tzw. ostateczną strukturę sprzedaży (która wyniosła 98,03%), Spółka nie była uprawniona do zaokrąglenia obliczonej przez nią proporcji, na podstawie art. 90 ust. 10 ustawy o VAT do 100%. W ocenie Spółki, uwzględniając całokształt okoliczności spawy, kwestionując wysokość dokonanej przez Spółkę korekty wysokości podatku naliczonego w deklaracji za styczeń 2006 r., połączonej z wnioskiem Spółki o zwrot kwoty wykazywanej na skutek korekty na jej rachunek bankowy, Dyrektor Izby Skarbowej nie był uprawniony do wydania decyzji za styczeń 2006 r. na podstawie której: (a) Spółce zwrócono pełną wnioskowaną kwotę na rachunek bankowy, a jednocześnie (b) zmniejszono kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia do deklaracji za luty 2006 r. Trzeba w tym miejscu wyraźnie zaznaczyć, że w zaskarżonej decyzji jako podstawę ustaleń faktycznych przyjęto wynik postępowania za styczeń 2006r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. określił Spółce m.in. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń 2006r. w wysokości 3 508 673 zł. Decyzja stała się ostateczna, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nieprawomocnym wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 671/12 skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej oddalił. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jasno wynika, że orzekając w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2006 r. organ drugiej instancji przyjął, iż prawidłowa kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzedniej deklaracji w lutym 2006 r. wynosi 3 508 673 zł, a nie tak jak wykazała Strona 4 588 516 zł. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, Spółka zawyżając kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji o 1 079 843 zł, zaniżyła o tą samą kwotę zobowiązanie podatkowe w rozliczeniu za luty 2006 r. Reasumując ten wątek rozważań, należy również wskazać, że w decyzji za styczeń 2006 r. organ odwoławczy uwzględnił stanowisko Spółki, iż Strona na podstawie art. 86 ust. 1 i art. 90 ust. 1 i 2 u.p.t.u. była uprawniona do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług służących realizacji misji publicznej, sfinansowanych z wpływów abonamentowych, w przypadku gdy zakupy te były jednocześnie związane z wykonywaniem przez Spółkę czynności opodatkowanych VAT. Jednakże organ podatkowy zakwestionował wysokość wyliczonego przez Spółkę ostatecznego wskaźnika proporcji dotyczącego okresu od stycznia do grudnia 2005 r. Organ drugiej instancji stwierdził bowiem, iż ostateczna korekta proporcji podatku naliczonego przysługującego Spółce do odliczenia, której wyliczenia Spółka powinna dokonać na podstawie art. 90 ust. 2-6 u.p.t.u., powinna zostać określona przez Spółkę, za okres od stycznia do grudnia 2005r. w wysokości 99%. Kwota proporcji w wysokości 98,03% wyliczona przez Spółkę podlegała bowiem zaokrągleniu, na podstawie art. 90 ust. 4 zd. 2 ustawy do 99% (w górę do najbliższej liczby całkowitej). Zdaniem Sądu organ podatkowy słusznie przyjął, iż Spółka w sposób nieprawidłowy przyjęła, iż w przypadku dokonywania ostatecznej korekty proporcji kwoty podatku naliczonego do odliczenia dokonywanej na podstawie art. 91 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., ma zastosowanie art. 90 ust. 10 pkt 1 u.p.t.u. W przepisie art. 91 ust. 1 (jak również w art. 90 ust. 2 ustawy o VAT) nie zawarto bowiem odesłania do art. 90 ust. 10 u.p.t.u., tak więc Strona nie była uprawniona, aby wyliczony przez Spółkę ostateczny wskaźnik proporcji 98,03%, dotyczący okresu od stycznia do grudnia 2005 r. zaokrąglić do 100%. Sąd zważył również, iż rozwiązanie zastosowane przez ustawodawcę w przepisach art. 91 u.p.t.u. nie narusza także przepisów art. 173 i n. Dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (uprzednio art. 19 VI Dyrektywy). Uznać zatem należało, że twierdzenia Skarżącej dotyczące niezgodności interpretacji organów podatkowych przepisów u.p.t.u. z normami prawa wspólnotowego nie znajdują uzasadnienia. Odnosząc się do punktu sporu pomiędzy stronami dotyczącego uprawnienia organu odwoławczego do wydania decyzji za styczeń 2006 r. zmniejszającej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia do rozliczenia za luty 2006 r. Sąd zauważa, że Spółka w złożonej w dniu 27 grudnia 2010 r. korekcie deklaracji za styczeń 2006 r. wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 4.558.615 zł oraz wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 14.098.452 zł. W związku ze złożoną przez Spółkę korektą została wszczęta kontrola podatkowa dotycząca prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług. Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż kwota podatku naliczonego do której odliczenia Spółka była uprawniona wyniosła 21.676.022 zł (tj. o 14.788.171 zł mniej niż wynikało to z ww. korekty deklaracji za styczeń 2006r.). Organ pierwszej instancji wskazał, iż zakwestionowana kwota podatku naliczonego dotyczyła wydatków niezwiązanych z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Ustalenia dokonane w trakcie postępowania podatkowego skutkowały określeniem Spółce w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego dotyczącej stycznia 2006 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, o którym mowa w art. 87 ust. 1 u.p.t.u. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń 2006 r. w wysokości 0 zł, oraz określeniem kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym, o której mowa w art. 87 ust. 1 u.p.t.u., do zwrotu na rachunek bankowy Spółki za styczeń 2006 r. w wysokości 3.898.797 zł. W decyzji dotyczącej stycznia 2006 r. organ odwoławczy przyznał rację stronie Skarżącej, iż prawidłowo wskazała ona na uprawnienie do zwrotu na rachunek bankowy Spółki kwoty 14.098.452 zł. Skoro organ odwoławczy nie miał podstawy aby zakwestionować wielkość zadysponowanej przez podatnika kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy, to był zobowiązany do uwzględnienia wniosku zgłoszonego przez Spółkę w przywołanej powyżej korekcie deklaracji za styczeń 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo przyjął również, że był uprawniony do określenia w zaskarżonej decyzji kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w prawidłowej wysokości za styczeń 2006 r.. W przypadku gdy nie zaistniała podstawa do zmniejszenia wysokości kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy to organ odwoławczy mógł, na podstawie art. 21 § 3a O.p. zmniejszyć kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń 2006 r. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom Skarżącej, w niniejszej sprawie organ podatkowy drugiej instancji nie mógł wydać decyzji określającej mniejszą kwotę do zwrotu na rachunek bankowy Spółki. Podnoszony przez Skarżącą zarzut naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego określonych w art. 121 O.p. należało uznać za bezzasadny. Przepis art. 121 O.p. ten statuuje zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie budzące zaufanie to przede wszystkim postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym równo traktuje się interesy podatnika i fiskalne interesy Państwa, a materialnoprawnych wątpliwości nie rozstrzyga się na niekorzyść podatnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 401/05, LexPolonica nr 2122240). W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej działał na podstawie prawa. Na etapie postępowania przed organem drugiej instancji Dyrektorowi Izby Skarbowej nie sposób przypisać postępowania godzącego w interesy podatnika i wspierającego fiskalne interesy Państwa. Organ odwoławczy przyznał bowiem rację Spółce w zakresie kwalifikacji otrzymanych przez Spółkę wpłat z tytułu abonamentu radiowo - telewizyjnego. Nie zgodził sie jednak ze stanowiskiem Skarżącej w zakresie zasad zaokrąglania proporcji wynikających z. tzw. ostatecznej struktury sprzedaży. Zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nie może być rozumiana jako bezwzględna konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 października 2008 r., I SA/Łd 559/08, LEX nr 498397 oraz wyroki NSA z dnia 6 grudnia 2007 r. IFSK 27/07, publ. na stronie internetowej http//orzeczenia.nsa.gov.pl; z dnia 30 września 2005 r., FSK 2528/04, LexPolonica nr 401550; z dnia 12 listopada 2003 r., III SA 1601/02, niepubl.; z dnia 1 czerwca 2001 r., I SA/Gd 1145/99 i z dnia 8 grudnia 1999 r., SA/Sz 1775/98, "Serwis Podatkowy" 2001, nr 4). Z poglądem tym należy się zgodzić. W realiach niniejszej sprawy to błędna wykładnia przepisów prawa dokonana przez Skarżącą doprowadziła do niekorzystnej dla niej sytuacji polegającej na powstaniu zaległości podatkowej w kwocie 1.079.843 zł powiększonej o odsetki liczone od 25 marca 2006 r., gdyż Dyrektor Izby Skarbowej w W. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego za luty 2006 r. uwzględniając pomniejszoną wcześniej przez siebie kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przeniesioną z rozliczenia za styczeń 2006 r. do rozliczenia za luty 2006 r. Mając powyższe okoliczności na względzie zasadne było oddalenie skargi, na mocy art. 151 p.p.s.a.