III SA/Wa 680/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz - Szyjko, , po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. K. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2016 r. w sprawie ze skargi C.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanowił: - oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia - Skarżący – C. K. , wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2016 r. w sprawie III SA/Wa 680/15 oddalił skargę Skarżącego. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2016 r., po ogłoszeniu wyroku w dniu 25 stycznia 2016 r. w sprawie III SA/Wa 680/15, złożył wniosek o wyłączenie sędziów składu orzekającego, którzy go wydali. Postanowieniem z dnia 4 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił ww. wniosek Skarżącego. Odpis postanowienia doręczony został pełnomocnikowi Skarżącego adwokatowi M.L. w dniu 11 marca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru karta 100). Ustawowy termin siedmiodniowy do wniesienia zażalenie na to postanowienie upłynął w dniu 18 marca 2016 r. Skarżący w dniu 5 kwietnia 2016 r. złożył samodzielnie zażalenie na postanowienie z dnia 4 marca 2016 r. oraz wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika, że pełnomocnik Skarżącego przekazał mu listem poleconym odpis postanowienia Sądu z dnia 4 marca 2016 r., które odebrał on w dniu 1 kwietnia 2016 r. Ponadto zaznaczył, że pełnomocnik nie kontaktował się z nim w tej sprawie. Zdaniem Skarżącego na skutek powyższego, nie ponosi on winy w niezłożeniu w terminie zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym strona zobowiązana jest do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności sądowej stanowi konieczną i jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Sąd badając wystąpienie braku winy w uchybieniu terminu powinien dokonać oceny z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 745/98, Lex nr 42023). Wymaga podkreślenia, że winą strony jest również zawinione działanie jej pełnomocnika procesowego. W literaturze przedmiotu dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona (bądź jej pełnomocnik) dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OZ 655/10, LexPolonica nr 2387928). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego w literaturze zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 329). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy sąd uznał, że nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy pełnomocnika procesowego w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 4 marca 2016 r. Oznacza to, że strona nie może powoływać się na okoliczności wyłączające brak jej winy w uchybieniu terminu. Ustawowy termin dla dokonania czynności procesowej nie może biec odrębnie dla strony i reprezentującego ją pełnomocnika procesowego. Na profesjonalnym pełnomocniku ciążył obowiązek złożenia zażalenia. Dążenie Skarżącego do wykazania braku własnej winy w uchybieniu terminu nie będzie skutkować przywróceniem terminu bowiem on jako reprezentowany przez pełnomocnika w terminie do wniesienia zażalenia nie wykazał by ów pełnomocnik nie ponosił winy za uchybienie terminowi. Okoliczności sprawy wskazują bezsprzecznie, że właśnie z powodu winy pełnomocnika przejawiającej się w niedołożeniu staranności w prowadzeniu zleconej mu sprawy termin do dokonania uchybionej czynności został niezachowany. W tych okolicznościach, kiedy posiadający umocowanie pełnomocnik, mając możliwość działania za mocodawcę nie wniósł środka odwoławczego w stosownym terminie, powodując tym samym niekorzystne dla reprezentowanego skutki, nie pozwala na uznanie, że pełnomocnik ten nie ponosi winy za uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. To na profesjonalnym pełnomocniku ciążył obowiązek zachowania należytej staranności w dbałości o interesy swojego mocodawcy, zaś działania podjęte w tej sprawie przez adw. M.L. staranności takiej nie wykazały. Pełnomocnik będący adwokatem obowiązany jest do należytego dbania o powierzone mu przez mocodawcę sprawy. Podkreślić wypada, że w przypadku występowania w procesie za pośrednictwem pełnomocnika, ryzyko negatywnych skutków, zachowań pełnomocnika ponosi mocodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 525/11, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt I FZ 509/07, postanowienie NSA z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt I FZ 421/07). Zatem według Sądu nie było w niniejszej sprawie przeszkód dla dokonania przedmiotowej czynności procesowej w ustawowym terminie. Profesjonalny pełnomocnik, powinien działać w taki sposób, by odpowiednio zabezpieczyć interesy swoich klientów. Skutkiem zawinionego działania pełnomocnika procesowego jest zarówno uchybienie terminu dla strony jak i wina strony w jego uchybieniu. Tym samym otrzymanie przez pełnomocnika Skarżącego postanowienia z dnia 4 marca 2016 r. w dniu 11 marca 2016 r. było skuteczne wobec Skarżącego i od tego momentu biegł termin do wniesienia środka odwoławczego w postaci zażalenia. Pełnomocnik nie złożył do dnia 18 marca 2016 r. zażalenia co obciąża mocodawcę. Skarżący w żaden sposób nie próbował wykazać braku winy pełnomocnika w uchybieniu wskazanego wyżej terminu, co wyklucza możliwość przywrócenia terminu stosownie do art. 87 § 2 P.p.s.a. Dążenie Skarżącego do wykazania braku własnej winy w uchybieniu terminu nie będzie skutkować przywróceniem terminu bowiem on jako reprezentowany przez pełnomocnika w terminie do wniesienia zażalenia nie wykazał by ów pełnomocnik nie ponosił winy za uchybienie terminowi. Okoliczności sprawy wskazują bezsprzecznie, że właśnie z powodu winy pełnomocnika przejawiającej się w niedołożeniu staranności w prowadzeniu zleconej mu sprawy termin do dokonania uchybionej czynności został niezachowany. Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. oddalił wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 4 marca 2016 r.