III SA/Wa 718/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (sprawozdawca) Sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2010 r. sprawy ze skargi T. s.r.o. z siedzibą w K. w Czechach na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz T. s.r.o. kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Firma T. s.r.o. z siedzibą w Republice Czeskiej (dalej: "Strona", "Skarżąca") wnioskiem, który wpłynął do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. [...] czerwca 2008 r. wystąpiła o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007 r. w wysokości 756.963,85 zł, zapłaconego z tytułu nabycia towarów na terytorium Polski. Do wniosku załączyła oryginały i kserokopie faktur, w stosunku do których Spółka wnioskowała o zwrot podatku oraz zaświadczenie z dnia 7 czerwca 2007 r. potwierdzającego rejestrację podatnika podatku od wartości dodanej w państwie siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności. Zaświadczenie to zostało złożone zgodnie z wzorem stanowiącym zał. nr 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89, poz. 851 ze zm.). Wniosek rozpoznał Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z [...] października 2009 r., pozostawiając go bez rozpatrzenia, ze względu na nie spełnienie wymogów formalnych - do wniosku nie dołączono oryginałów faktur wymienionych w pozycji 5 i 6 przedmiotowego wniosku (dołączone zostały kserokopie) oraz aktualnego zaświadczenia, o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89, poz. 851 ze zm.) - dalej rozporządzenie z 2004 r. Zdaniem organu należało złożyć oryginał faktur oraz aktualne zaświadczenie (w oryginale) wskazujące, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności, skoro stronę wezwano w trybie art. 169 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako "O.p."). W wezwaniu zawarto pouczenie o treści art. 169 § 1 O.p., zgodnie z którym nie uzupełnienie braków formalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Organ wskazał, że powyższe wezwanie doręczono Stronie w dniu 7 stycznia 2009 r. W dniu 21 stycznia 2009 r. wpłynęło do organu pismo Skarżącej wraz z oryginałem aktualnego zaświadczenia wskazującego, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności. Strona dokonała uzupełnień z naruszeniem ustawowego terminu wyznaczonego w wezwaniu z dnia 24 grudnia 2008 r. W zażaleniu od ww. postanowienia z dnia [...] października 2009 r. Skarżąca, zarzuciła, naruszenie art. 169 § 1 i § 4 O.p. w związku z art. 17 Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych z dnia 25 stycznia 1988 r. (Dz. U. Nr 141, poz. 913, dalej: "Konwencja") oraz art. 14 rozporządzenia Rady WE nr 1798/2003 z dnia 7 października 2003 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylającego rozporządzenie nr 218/92 (Dz.U.UE.L. 2003.264.1 ze zm., dalej: "rozporządzenie Rady") przez uznanie, iż Spółka dokonała uzupełnień wniosku o zwrot podatku od towarów i usług z dnia 25 czerwca 2008 r. z naruszeniem terminu wskazanego w wezwaniu z dnia [...] grudnia 2008 r., w sytuacji gdy wezwanie zostało doręczone nieprawidłowo. Zdaniem Strony organ podatkowy zobowiązany był do doręczenia Spółce pism urzędowych w języku czeskim, za pośrednictwem wskazanego organu czeskiego, który to organ powinien zastosować tryb doręczania właściwy dla przepisów czeskich. Spółka uważa, że wezwanie z dnia [...] grudnia 2008 r. zostało doręczone wadliwie, a w związku z tym Spółka uzupełniając wniosek pismem z dnia 19 stycznia 2009 r. nie naruszyła terminu wskazanego w wezwaniu. W związku tym podniosła, że wniosek był kompletny i nie było podstaw do pozostawienia go bez rozpatrzenia. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] stycznia 2010 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż Strona obowiązana była dołączyć do wniosku o zwrot podatku od towarów i usług oryginał aktualnego zaświadczenia oraz oryginały faktur, z których wynikają wnioskowane kwoty zwrotu podatku. Złożenie oryginału aktualnego zaświadczenia oraz oryginałów faktur, z których wynikają wnioskowane kwoty zwrotu podatku jest wymogiem formalnym wniosku o zwrot podatku od towarów i usług. Organ stwierdził ponadto, iż Spółka składając wniosek do polskich organów podatkowych o zwrot podatku od towarów i usług powinna liczyć się z koniecznością prowadzenia korespondencji w języku polskim, jak również znajomością oraz przestrzeganiem przepisów w zakresie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom. Ponadto zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 27 Konstytucji RP językiem urzędowym w Polsce jest język polski. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej, organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 17 ust. 4 Konwencji żadne postanowienie konwencji nie będzie rozumiane jako powodujące nieważność dostarczenia dokumentów przez Stronę, dokonanego zgodnie z jej ustawodawstwem. Odnośnie zarzutu naruszenia regulacji rozporządzenia Rady, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że regulacje ww. rozporządzenia nie dotyczą wymiany informacji i pism pomiędzy administracją podatkową jednego państwa a podatnikiem z państwa innego. Strona nie złożyła również wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych złożonego w dniu 25 czerwca 2008 r. wniosku o zwrot podatku od towarów i usług. Dodatkowo podkreślił, że Strona do dnia wydania rozstrzygnięcia przez organ podatkowy pierwszej instancji, nie przedstawiła żądanych oryginałów faktur. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona, działając przez pełnomocnika, zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 17 Konwencji oraz art. 144, art. 145 § 1 i art. 151 O.p., przez ich niewłaściwe zastosowanie, - art. 14 rozporządzenia Rady przez niewłaściwe zastosowanie, - art. 87 ust. 1 oraz art. 91 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP przez ich niewłaściwe zastosowanie, - art. 162 § 2 oraz 169 ust. 1 O.p. w związku z § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2004 r. przez nieuzasadnione uznanie że wniosek Spółki nie spełnia wymogów formalnych, co w konsekwencji spowodowało nieuzasadnione pozostawienie wniosku Spółki bez rozpatrzenia. - art. 121, 122, 125 O.p. w związku z art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p., przez naruszenie zasady zaufania do organów publicznych, zasady prawdy obiektywnej oraz zasady szybkości postępowania skutkujących brakiem rozpatrzenia w sposób wyczerpujący przedstawionego przez Spółkę materiału dowodowego. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że doręczenie wezwania z dnia [...] grudnia 2008 r., było wadliwe na gruncie Konwencji. Wezwanie zostało bowiem skierowane bezpośrednio do podatnika w języku, którego nie można uznać za zrozumiały dla niego - język polski nie jest ani językiem urzędowym na terytorium R., ani też nie jest znany podatnikowi. Zdaniem Spółki chcąc uzyskać dodatkowe dokumenty, organ podatkowy powinien przesłać odpowiednie wezwanie w języku dla niej zrozumiałym. Pozwoliłoby to zrozumieć jak ważne z punktu widzenia polskich przepisów jest dochowanie terminu na złożenie dokumentów objętych wezwaniem i w jakiej formie powinien zostać przygotowany wniosek o przywrócenie terminu. Ponadto zgodnie z art. 14 rozporządzenia Rady zawiadomienie podatnika z innego Państwa Członkowskiego o instrumentach i decyzjach powinno być dokonane przez organ współpracujący (np. centralne biuro łącznikowe czy łącznikowy organ administracyjny), zgodnie z analogicznymi zasadami dotyczącymi zawiadomień obowiązującymi w Państwie Członkowskim w którym ten organ ma siedzibę. Zdaniem skarżącej organ podatkowy zobowiązany był do doręczenia Spółce pism urzędowych za pośrednictwem właściwego organu czeskiego, który to organ powinien zastosować tryb doręczenia właściwy dla przepisów czeskich. Podkreśliła, że wadliwe doręczenie pisma wydanych przez Naczelnika US powoduje ich bezskuteczność. Poinformowała, iż jej pismo które wpłynęło do organu w dniu 21 stycznia 2009 r. stanowiło również wniosek o przywrócenie terminu. Ponadto fakt niemożności dochowania siedmiodniowego terminu na przesłanie żądanego dokumentu stanowi data jego wydania przez czeskie władze podatkowe, tj. 15 stycznia 2009 r. Skarżąca podniosła, że w okresie wcześniejszym składała wnioski o zwrot VAT za 2005 r. i 2008 r. Zatem organ posiadał wiedzę niejako z urzędu i dysponował dowodami, z których jednoznacznie wynika fakt rejestracji Spółki na VAT w państwie siedziby. Uzasadniając zarzuty dotyczące naruszenia zasad postępowania wskazała, że wezwanie do usunięcia braków formalnych zostało skierowane do Skarżącej po upływie niemal półrocznego okresu czasu od dnia wpływu wniosku do urzędu skarbowego. Spółka miała na dostarczenie brakującego dokumentu niewspółmiernie krótki okres czasu - wyłącznie 7 dni. Naruszono - w jej ocenie - zasadę szybkości postępowania i zaufania do organów publicznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm. – dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga jest zasadna. Zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest rozstrzygnięcie o charakterze formalnym, tj. postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Spółki o zwrot podatku od towarów i usług. Postanowienia te zostały wydane w oparciu o art. 169 § 1 i § 4 O.p. W myśl powyższych przepisów, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (§ 1). Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie (§ 4). Wprawdzie przepisy samej ustawy O.p. - art. 168 § 2, w zakresie formy i treści podania, przyjmują zasadę ograniczonego formalizmu, niemniej dalsze wymogi w tej mierze mogą być ustanowione w przepisach szczególnych - art. 168 § 2 in fine. Jednym z takich przepisów szczególnych jest właśnie § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r., który stanowi, iż do wniosku o zwrot podatku dołącza się oryginał zaświadczenia, według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r., wskazującego, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności. Natomiast w myśl § 5 ust. 6 cyt. rozporządzenia, zaświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, wydaje organ podatkowy w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności podmiotu uprawnionego. W rozpoznawanej sprawie w dniu 25 czerwca 2008 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wpłynął wniosek Strony o zwrot podatku od towarów i usług za okres od styczeń do grudnia 2007 r. Spółka do wniosku załączyła oryginał zaświadczenia, według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r., wskazującego, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności datowany na dzień 7 czerwca 2007 r. oraz faktury niektóre były złożone w oryginałach inne w kserokopiach. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, że zaświadczenie to nie odpowiadało wymogom § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r., w związku z czym wezwał Spółkę do uzupełnienia złożonego przez nią wniosku o aktualne zaświadczenie oraz oryginały stosownych faktur. Przedmiotowe wezwanie Strona otrzymała w dniu 7 stycznia 2009 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upłynął z dniem 14 stycznia 2009 r., a Spółka uzupełniła braki formalne dopiero w dniu 21 stycznia 2009 r. W ocenie Sądu istotne w sprawie jest jednak to, czy zasadne było wystosowanie do Skarżącej wezwania - w trybie art. 169 § 1 O.p. - do uzupełnienia wniosku o zwrot podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2007 r. o oryginał zaświadczenia, w sytuacji, gdy organ podatkowy był już w posiadaniu oryginału zaświadczenia wystawionego przez niemiecki organ podatkowy w dniu 7 czerwca 2007 r., potwierdzającego status Skarżącej jako podatnika VAT w kraju jej siedziby, dołączonego do niniejszego wniosku . Skarżąca ma siedzibę poza terytorium Polski (C.) i jest podmiotem zarejestrowanym w kraju siedziby jako podatnik VAT. Na tej podstawie wystąpiła ona o zwrot podatku od towarów i usług naliczonego przy nabyciu towarów i usług na terytorium Polski. Warunkiem dokonania tego zwrotu, zgodnie z § 5 rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r., jest złożenie stosownego wniosku do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. nie później niż do dnia 30 czerwca roku następującego po roku podatkowym, którego wniosek dotyczy. Do wniosku - który inicjuje postępowanie w sprawie zwrotu podatku - podmiot uprawniony zobowiązany jest dołączyć oryginały faktur oraz dokumentów celnych, z których wynikają wnioskowane kwoty zwrotu podatku, a także oryginał zaświadczenia, pochodzącego od zagranicznego, właściwego urzędu podatkowego, wskazującego, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby. W orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd – który Sąd w składzie orzekającym podziela – iż brak któregokolwiek z tych dokumentów jest brakiem formalnym wniosku, rodzącym po stronie organu podatkowego obowiązek wezwania wnioskodawcy do jego usunięcia w trybie art. 169 § 1 O.p. Nieuzupełnienie tego braku w terminie powoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia (por. wyroki WSA w Warszawie: z 13 lutego 2008 r., III SA/Wa 1909/07, niepubl.; z 20 grudnia 2007 r., III SA/Wa 1780/07, niepubl.; z 8 listopada 2007 r., III SA/Wa 294/07, niepubl.; z 25 maja 2007 r., III SA/Wa 3331/06, niepubl. oraz wyrok NSA z 23 listopada 2006 r., I FSK 150/06, niepubl.). Z akt sprawy wynika, że do złożonego w dniu 25 czerwca 2008 r. (data wpływu do organu) wniosku o zwrot podatku za okres od stycznia do grudnia 2007 r. Skarżąca załączyła zaświadczenia o jej rejestracji jako podatnika podatku od towarów i usług w kraju siedziby na datę 7 czerwca 2007 r. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego powyższa okoliczność jest bezsporna. Z akt sprawy wynika jednakże, że w chwili podejmowania działania wzywającego do uzupełnienia wniosku o stosowne zaświadczenie organ podatkowy pierwszej instancji był w posiadaniu takiego zaświadczenia wystawionego dla spółki. Zaświadczenie to zostało przesłane polskiemu organowi podatkowemu w dniu 25 czerwca 2008 r. (data wpływu do organu) wraz z wnioskiem. W ocenie składu orzekającego w tej sprawie brak jest przepisów, które określałyby datę ważność takiego zaświadczenia. W niniejszej sprawie jak wyżej wyjaśniono Skarżąca zwróciła się o zwrot podatku VAT za okres styczeń – grudzień 2007 r. do wniosku dołączyła oryginał zaświadczenia, pochodzącego od zagranicznego, właściwego urzędu podatkowego, wskazującego, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby datowany na 7 czerwca 2007 r. Z powyższego wynika, że w okresie za który Skarżąca domagała się zwrotu podatku była w państwie swojej siedziby podatnikiem VAT. W związku z powyższym wezwanie w tym zakresie do uzupełnienia braków formalnych poprzez przedstawienie aktualnego zaświadczenia było w ocenie Sądu bezzasadne zwłaszcza, że przecież w roku 2008 Skarżąca mogła przestać być podatnikiem podatku VAT. Ponadto z pisma z dnia 21 stycznia 2009 r. (k. 21 a/a) wynika, że spółka oryginał powyższego zaświadczenia dołączyła w styczniu 2008 r. Organ winien te kwestie wyjaśnić, gdyż nie wynika ona z części pisma napisanej w języku angielskim, co zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa – art. 27 Konstytucji RP jest niedopuszczalne, ale z części napisanej po polsku. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 7 rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. jeżeli podmiot uprawniony składa wniosek częściej niż jeden raz w roku podatkowym, zaświadczenia, o którym mowa w ust. 4 pkt 2 (tj. zaświadczenia o statusie podatnika), nie dołącza się do każdego wniosku, pod warunkiem że nie upłynął rok od dnia jego wystawienia oraz nie nastąpiły żadne zmiany w zakresie objętym zaświadczeniem. Użyty w § 5 ust. 7 rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. zwrot "częściej niż jeden raz w roku podatkowym" zdaje się sugerować, iż zakresem tego przepisu objęto wnioski o zwrot podatku składane wielokrotnie w danym roku podatkowym i dotyczące tegoż roku podatkowego. Pojawia się tu jednak kwestia prawidłowości implementacji art. 3 VIII Dyrektywy w zakresie w jakim przepis ten zwalnia podatnika od obowiązku przedłożenia nowego zaświadczenia w okresie jednego roku od daty wydania pierwszego. Stosownie do postanowień art. 3 lit. b) VIII Dyrektywy aby zakwalifikować się do zwrotu podatku każdy podatnik, określony w art. 2, który nie dostarcza towarów lub usług uważanych za dostarczane na terytorium danego kraju, obok wniosku, o którym mowa w lit. a), przedstawia dowód, w formie zaświadczenia wystawionego przez władze publiczne państwa, w którym ma siedzibę, że jest płatnikiem podatku od wartości dodanej w tym państwie. Jednakże w przypadku gdy właściwy organ wymieniony w art. 9 ust. 1 ma już taki dowód w swoim posiadaniu podatnik nie jest zobowiązany do przedstawiania nowego dowodu przez okres jednego roku od daty wystawienia pierwszego zaświadczenia przez władze publiczne państwa, w którym ma siedzibę. Zgodnie z kolei z zasadą sformułowaną w art. 6 VIII Dyrektywy warunki określone m. in. w art. 3 są jedynymi jakie mogą być nakładane na podatników występujących o zwrot podatku. Władze skarbowe kraju zwrotu mogą jedynie żądać dodatkowych informacji w zakresie niezbędnym do ustalenia zasadności wniosku o zwrot podatku. Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że treść przepisu art. 3 lit. b) VIII Dyrektywy co do zasady odzwierciedlają przepisy krajowe, a mianowicie § 5 ust. 4 pkt 2 i ust. 7 rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. Różnica między regulacją unijną a polską ujawnia się natomiast w tym, że przepis krajowy wyłącza obowiązek ponownego złożenia zaświadczenia o statusie podatnika w sytuacji, gdy podmiot występujący o zwrot podatku składa wniosek częściej niż jeden raz w roku podatkowym. Tymczasem zgodnie z przepisem wspólnotowym od takiego podmiotu nie wymaga się przedstawienia wspomnianego zaświadczenia jeżeli władze skarbowe kraju zwrotu są już w jego posiadaniu. W obu przypadkach podatnik nie musi składać zaświadczenia ponownie jeżeli od wystawienia poprzedniego dokumentu nie minął jeden rok. W art. 3 lit. b) VIII Dyrektywy mowa jest zatem jedynie o będącym już w posiadaniu właściwego organu podatkowego zaświadczeniu potwierdzającym status podatnika. Jego posiadanie zwalnia podatnika od obowiązku przedstawienia nowego zaświadczenia. Zaświadczenie takie zachowuje swoją ważność przez okres jednego roku. Uwzględniając wnioski płynące z analizy tego przepisu Sąd doszedł do przekonania, że § 5 ust. 7 rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. powinien być interpretowany w ten sposób, iż przedstawienie zaświadczenia o statusie podatnika wydanego przez władze skarbowe kraju siedziby nie jest wymagane, jeżeli władze skarbowe kraju zwrotu dysponują już jego "ważnym oryginałem" bez względu na to, jakiego okresu wniosek o zwrot podatku dotyczy. Jeżeli chodzi o kwestię nie nadesłania oryginałów faktur o które wnosił organ w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku to w ocenie Sądu nie stanowi to podstawy do pozostawienie bez rozpoznania wniosku w całości, organ winien pozostawić wniosek bez rozpoznania jedynie w zakresie nie nadesłanych faktur a w pozostałym zakresie wniosek winien być rozpatrzony. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. Zakres w jakim uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.