III SA/Wa 78/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Radosław Teresiak po rozpoznaniu w dniu 27 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić skargę Skarżący – K.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] października 2018 r., w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 22 stycznia 2019 r. r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z 28 marca 2019 r., sygn. akt III SPP/Wa 100/19 starszy referendarz sądowy odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2019 r. wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 22 stycznia 2019 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Postanowieniem z 19 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SPP/Wa 419/19 starszy referendarz sądowy odmówił zmiany postanowienia starszego referendarza sądowego z 28 marca 2019 r., sygn. akt III SPP/Wa 100/19. W wyniku złożonego sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt III SPP/Wa 419/19 utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 19 sierpnia 2019 r. Postanowieniem z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt III SPP/Wa 419/19 Wojewódzki Sąd administracyjny oddalił wniosek Skarżącego o wyłączenie referendarza sądowego. W wyniku złożonego przez Skarżącego zażalenia na powyższe postanowienie wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia. W odpowiedzi Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Postanowieniem z 5 grudnia 2019 r., sygn. akt III SPP/Wa 571/19 referendarz sądowy umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postępowanie zażaleniowe w zakresie postanowienia z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt III SPP/Wa 419/19 zostało zakończone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FZ 317/21 oddalającym zażalenie Skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2020 r. o odrzuceniu zażalenia na powyższe postanowienie z dnia 26 września 2019 r. Po rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniosków Skarżącego o wyłączenie sędziów postanowieniami z dnia 28 stycznia 2020 r. oraz z 22 października 2020 r. na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2021 r. wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 22 stycznia 2019 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 12 października 2021 r. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący pismem z 19 października 2021 r. wniósł m.in. o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący do 21 października 2021 r. nie uiścił należnego wpisu od skargi, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "P.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Do pism takich należy skarga i jeśli wnoszący skargę nie uiścił należnego wpisu, wzywa się go do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie w odpisie zarządzenia skierowanego do Skarżącego w sposób prawidłowy zostało zawarte wezwanie do wykonania zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z dnia 22 stycznia 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 12 października 2021 r. W związku z powyższym termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 19 października 2021 r. (wtorek). W zakreślonym terminie wpis nie został uiszczony. Wyjaśnienia wymaga, że kwestia przyznania Skarżącemu prawa pomocy była trzykrotnie przedmiotem rozpoznania w postępowaniach o sygn. akt: III SPP/Wa 100/19, III SPP/Wa 419/19, III SPP/Wa 571/19, w których Skarżącemu nie zostało przyznane prawo pomocy. W związku z tym Skarżący został zasadnie wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z dnia 22 stycznia 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Sąd stwierdza, że bez znaczenia dla kontrolowanego rozstrzygnięcia jest wystąpienie przez Skarżącego z kolejnym wnioskiem o zwolnienie z powinności zapłaty wpisu od skargi. Skarżący nie może uchronić się przed konsekwencjami niewykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wymaganego wpisu przez złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wstrzymuje biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu, wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia na toczące się postępowanie (zob. np. postanowienia NSA: III FZ 525/21 z 8.10.2021,10.05.2010 r., II FZ 115/10; z 11.04.2013 r., I OSK 536/13; z dnia 8.01.2014 r., II GZ 761/13). W tej sytuacji Sąd był zatem zobligowany, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.