III SA/Wa 813/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Joanna Kicińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (zwany dalej: "DUKS") decyzją z [...] września 2011r., określił J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Spółką") zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług (zwany dalej: "VAT") za styczeń, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2006r., nadwyżkę VAT naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za: luty, marzec, kwiecień 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") decyzją z [...] grudnia 2011r., po rozpatrzeniu odwołania Spółki, utrzymał w mocy ww. decyzję. Decyzja DIS została doręczona Spółce 13 grudnia 2011r. 2. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (zwany dalej: "NUS") postanowieniem z [...] listopada 2011r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności ww., nieostatecznej decyzji DUKS. W uzasadnieniu wskazał, iż nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności podyktowane było spełnieniem przesłanki sformułowanej w art. 239b § 1 pkt 4 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm., zwana dalej: "O.p."). Do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego pozostał okres krótszy niż 3 miesiące. NUS powołał także art. 239b § 2 O.p., zgodnie z którym nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności zachodzi, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Skoro Spółka nie dokonała wpłat wynikających z ww. decyzji DUKS, a zobowiązania za okresy określone w tej decyzji przedawniają się z końcem 2011r., nie może zwlekać z egzekwowaniem należności określonych ww. decyzją. 3. Spółka w zażaleniu na ww. postanowienie NUS zarzuciła naruszenie: 1) art. 239b § 2 O.p. i art. 239b § 1 pkt 4 O.p. przez ich niezastosowanie w stanie faktycznym i nieuwzględnienie przesłanki uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji zostanie wykonane, 2) art. 121 § 1 O.p. - przez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób, który nie budzi zaufania do organów państwa; 3) art. 122 w związku z art. 187 § I O.p. - przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Spółka stwierdziła, że NUS nie tylko nie wykazał, że zachodzi prawdopodobieństwo zajścia przesłanki niewykonania zobowiązania, ale w ogóle nie uprawdopodobnił możliwości jej niewykonania. Uprawdopodobnienie należało stwierdzić na podstawie obiektywnych przesłanek, brak też danych potwierdzających argumentację organu. Spółka oświadczyła też, że ma bardzo dobrą i stabilną sytuację finansową, co powoduje, że nie zaszły przesłanki natury finansowej, uprawdopodabniające niewykonanie zobowiązań finansowych. 4. DIS postanowieniem z [...] grudnia 2011r. umorzył postępowanie zażaleniowe, w podstawie prawnej wskazując art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 208 § 1 O.p., art. 239, art. 239a, art. 239b § 1 i 2 O.p. W uzasadnieniu DIS podniósł, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość oznacza brak któregoś z elementów stosunku malerialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Odwołał się także do poglądów prezentowanych w orzecznictwie w powyższym zakresie, w tym w wyroku z 24 kwietnia 2003r. sygn. akt III SA 2225/01. Wskazał, że skoro odwołanie Spółki z 19 września 2011r. zostało rozpatrzone przez DIS 13 grudnia 2011r., to w dacie [...] grudnia 2011r., kiedy organ odwoławczy rozpatrywał sprawę zażalenie dotyczącego nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, postanowienie NUS z [...] listopada 2011r. straciło swoją moc. W związku z tym postępowanie zażaleniowe, w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności stało się bezprzedmiotowe, co skutkuje umorzeniem postępowania. Na poparcie swojego stanowiska DIS powołał wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Gdańsku z 8 czerwca 2011r. sygn. akt I SA/Gd 378/11; Warszawie z 5 sierpnia 2011r. sygn. akt III SA/Wa 307/11, z 14 listopada 2011r. sygn. akt III SA/Wa 1139/10 oraz stwierdził, że skoro wydanie decyzji odwoławczej trwale wyeliminowało kwestię wykonalności decyzji, na podstawie rygoru natychmiastowej wykonalności, bezprzedmiotowa stała się analiza zarzutów pod adresem postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności. 5. Spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie ww. postanowienia DIS z [...] grudnia 2011r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania procesowego według norm prawem przewidzianych, ze względu na naruszenie: 1) art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 208 § 1, art. 239e oraz art. 219 O.p. polegające na wyciągnięciu błędnego wniosku, iż wydanie ostatecznej decyzji wymiarowej powoduje konieczność umorzenia postępowania zażaleniowe w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności tej decyzji; 2) art. 127 O.p. w związku z odebraniem skarżącej Spółce możliwość wzruszenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności; 3) art. 121 § 1 O.p. przez stronnicze wpływanie na chronologię wydanych przez organ odwoławczy pism i brak uwzględnienia interesu Skarżącej; 4) art. 120 O.p. w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm., zwana dalej: "Konstytucja RP") - przez nieuwzględnienie ogólnych zasad prowadzenia postępowania, w szczególności art. 121 § 1 O.p., art. 123 § 1 O.p. oraz art. 127 O.p. Spółka uzasadniając skargę podniosła, że zarówno ostateczna decyzja wymiarowa z 13 grudnia 2011r., jak i postanowienie umarzające postępowanie zażaleniowe w sprawie nadania z [...] grudnia 2011r. wydał ten sam organ odwoławczy - DIS, przy uczestnictwie tego samego pracownika. Błędnie zastosowano też art. 233 § 1 pkt 3, art. 208 § 1, art. 239e i art. 219 O.p. Powołano się też na nieprawomocne wyroki sądów administracyjnych, które dotyczyły odmiennych stanów faktycznych od tych zaszłych w sprawie. Skoro organ powziął wątpliwości (powołując się na wybrane i nieprawomocne orzeczenia) czy ww. przepisy można stosować w sprawie, powinien wątpliwości ocenić z perspektywy zasad ogólnych postępowania, a w szczególności zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, akcentowanej w doktrynie i orzecznictwie gdy w grę wchodzi niejasność przepisów, oraz zasada rozstrzygania na korzyść strony wszelkich wątpliwości. Jeśli art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 208 § 1, art. 239e oraz art. 219 O.p. nie wskazują wprost i precyzyjnie, że postępowanie zażaleniowe należy umorzyć, z powodu jego bezprzedmiotowości, w wyniku wydania decyzji organu odwoławczego, nie należy rozstrzygać sprawy na niekorzyść. DIS w zaskarżonym postanowieniu nie powołał się expressis verbis na art. 239e O.p., co świadczy o wadliwości zaskarżanego postanowienia, w którym powinny były znaleźć się wszystkie przepisy, na których oparto rozstrzygnięcie. Zasada zaufania podatnika do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.) powinna przejawiać się w merytorycznej poprawności i staranności działań oraz równym traktowaniu interesów Skarbu Państwa i podatników, czego w sprawie zabrakło. Zgodnie z tezą wyroku WSA w Szczecinie z 28 stycznia 2010r. sygn. akt I SA/Sz 653/09, zasada zaufania powinna się przejawiać nie tylko w bezstronności rozstrzygnięć i dbałości o wyjaśnienie wszelkich - głównie prawnych - aspektów sprawy, lecz także w działaniu na korzyść podatnika, przeciwko naruszaniu jego interesów. Naruszeniem słusznych interesów skarżącej jest wydanie postanowienia umarzającego postępowanie zażaleniowe, bez uwzględnienia zarzutów podniesionych w zażaleniu, zwłaszcza, gdy ten sam organ decydował o momencie wydania decyzji ostatecznej i postanowienia o umorzeniu postępowania zażaleniowego. DIS miał więc wpływ na chronologię wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe i postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Tożsamość organu i pracownika zaangażowanych w obie sprawy znacząco wpłynęła na rozstrzygnięcie w zakresie postępowania w sprawie nadania rygoru. 6. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Skarga jest niezasadna. 2. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalszej zwana "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli zaskarżony akt lub czynność może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.). 3. W sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy DIS zasadnie umorzył zainicjowane przez skarżącą Spółkę postępowanie zażaleniowe na postanowienie NUS [...] listopada 2011r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wymiarowej z DUKS z [...] września 2011r. 4. Stosownie do unormowania art. 239a O.p. decyzje nieostateczne nakładające na podatnika obowiązek podatkowy nie podlegają wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, chyba, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei przepis art. 239e O.p. stanowi, że decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Ostateczna natomiast jest decyzja, od której nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym (art. 128 O.p.). Z istoty powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszoinstancyjnej odnosi swój skutek wyłącznie do czasu wydania decyzji przez organ odwoławczy, mającej przymiot decyzji ostatecznej. Z tą chwilą ustają skutki prawne, jakie wiązały się z wydaniem postanowienia w tym przedmiocie tj. możliwość przymusowego dochodzenia należności fiskalnych. Z tym momentem dopuszczalność wykonania obowiązku podatkowego w trybie egzekucji administracyjnej wynika już nie z faktu nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, lecz z jej ostatecznego charakteru. Decyzja ostateczna podlega bowiem wykonaniu. Sąd uznaje, że nie wskazanie w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia art. 239e O.p. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wskazał bowiem, że wydanie decyzji odwoławczej trwale wyeliminowało kwestię wykonalności na podstawie rygoru natychmiastowej wykonalności. Podniósł także, że w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej Spółki, decyzją z [...] grudnia 2011r., DIS utrzymał w mocy decyzję DUKS z [...] września 2011r. Decyzja to została doręczona skarżącej Spółce 13 grudnia 2011r. 5. Sąd podziela poglądy prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, także w wyrokach, do których odwołał się DIS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia (por. wyroki WSA: w Warszawie z 5 sierpnia 2011r. sygn. akt III SA/Wa 307/11; w Gdańsku z 22 września 2010r. sygn. akt I SA/Gd 611/10, w Poznaniu z 13 lipca 2011r. sygn. akt I SA/Po 471/11, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że wydanie przez organ odwoławczy ostatecznej w toku instancji decyzji, rozstrzygającej o istnieniu obowiązku podatkowego i wysokości zobowiązania podatkowego powoduje, że postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszoinstancyjnej traci moc prawną. Utrata mocy prawnej tego postanowienia powoduje brak faktycznej i prawnej podstawy orzekania w postępowaniu zażaleniowym. Stąd incydentalne postępowania w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności staje się bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone, na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 239 O.p. oraz w związku z art. 208 O.p. - co w niniejszej sprawie uczynił organ odwoławczy. Tym zarzuty skargi, mające za podstawę naruszenie ww. przepisów, nie mogły zostać uwzględnione. 6. Sąd, mając powyższe na względzie nie zgadza się także z argumentacją skarżącej Spółki, jakoby w następstwie umorzenia postępowania zażaleniowego doszło do pozbawienia jej prawa do rozpatrzenia sprawy przez organy podatkowe obu instancji, w związku z tym naruszono zasadę wynikającą z treści art. 127 O.p. Z istoty zasady dwuinstancyjności, określonej w przepisie art. 127 O.p. wynika, że strona ma prawo do dwukrotnego rozpoznania sprawy w sposób merytoryczny i jakkolwiek jest to zasada ogólna, to nie można z niej wywodzić tezy, że ma ona charakter bezwzględny, a zatem, że obowiązek merytorycznego rozpoznania istnieje także wtedy, gdy brak jest przedmiotu postępowania. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje wtedy, gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, gdy brak jest któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, pozwalającego załatwić sprawę przez rozstrzygnięcie co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania, to brak przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa administracyjna, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2003r. sygn. akt III SA 2225/01, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprawą administracyjną mającą być przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, było nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji. Skoro postanowienie w tym przedmiocie, wobec wydania decyzji ostatecznej, utraciło swój byt prawny, przestał więc istnieć przedmiot postępowania zażaleniowego, do którego miałoby się odnosić rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Zakres postępowania odwoławczego przed organem drugiej instancji ma nie tylko kontrolny, ale przede wszystkim merytoryczny charakter (ponowne rozpoznanie sprawy). W orzecznictwie przyjmuje się, że w postępowaniu odwoławczym organ jest obowiązany uwzględnić zmiany stanu prawnego, jak i faktycznego, jakie zaszły w sprawie między wydaniem orzeczenia przez organ pierwszej instancji, a orzeczeniem organu odwoławczego. Organ drugiej instancji zobowiązany jest zatem uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w chwili własnego orzekania (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 sierpnia 2011r. sygn. akt III SA/Wa 307/11, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). DIS, rozpatrując zażalenie na postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności, zobowiązany był uwzględnić okoliczność, że wykonalność decyzji pierwszoinstancyjnej wynikała z faktu wydania decyzji ostatecznej DIS z [...] grudnia 2011r. Jak wyżej wskazano, rygor natychmiastowej wykonalności może być nadawany wyłącznie wtedy, gdy w obiegu prawnym nie znajduje się wykonalna z mocy prawa decyzja ostateczna. Wykonalność decyzji nie może zatem wynikać z dwóch odrębnych podstaw prawnych – z postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności oraz z mocy prawa - w związku z wydaniem decyzji odwoławczej. W konsekwencji organ odwoławczy po wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego nie mógł przystąpić do merytorycznego rozpoznania zażalenia w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem nie było przedmiotu zażalenia, wobec czego zobligowany był zainicjowane zażaleniem postępowanie umorzyć. 7. W świetle powyższych rozważań, jak również w związku z treścią art. 127 O.p., niezasadnie uznawanego przez stronę skarżącą za naruszony, należy przyjąć, że zasada dwuinstancyjnego postępowania została zachowana. Postanowienie umarzające postępowanie zażaleniowe zostało bowiem wydane w toku instancji, na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 239 O.p. przez właściwy organ wyższego stopnia w stosunku do organu, który wydał postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. DIS, umarzając postępowanie, wbrew stanowisku skarżącej Spółki, formalnie nie uchylił się od kontroli legalności rozstrzygnięcia NUS, a jedynie stwierdził, że postępowanie zażaleniowe z określonych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Jest to zatem jeden z przewidzianych ustawowo sposobów zakończenia postępowania zażaleniowego, w pełni zgodny z zasadą dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Skarżąca Spółka pomija, że zasada dwuinstancyjności postępowania ma gwarantować możliwość złożenia środka odwoławczego do organu wyższej instancji. Intencją ustawodawcy nie było natomiast każdorazowe merytoryczne rozstrzygnięcie w zakresie środka odwoławczego. Warto też wspomnieć, że wynikająca z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP zasada, iż ustawa nie może zamykać nikomu drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności i praw, nie sprzeciwia się funkcjonowaniu w obrocie prawnym przepisów pozwalających na umarzanie przez organy państwowe postępowań uznanych za bezprzedmiotowe. Omawiany przepis ustawy zasadniczej ma gwarantować możliwość weryfikacji takich orzeczeń, czego przejawem jest niewątpliwie sądowa kontrola działalności administracji publicznej, z której skarżąca Spółka na obecnym etapie korzysta. Sąd wskazuje, że analogiczny pogląd został wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2012r. sygn. akt I FSK 1271/11. W związku z tym podnoszone w skardze zarzut naruszenia normy konstytucyjnej – art. 7 Konstytucji RP w związku z nieuwzględnienie ogólnych zasad prowadzenia postępowania, a w szczególności art. 121 § 1 O.p., art. 123 § 1 O.p. oraz art. 127 O.p. nie mógł być uznany zasadny. Reguła dwuinstancyjnego postępowania została w sprawie zachowana, choć DIS nie wydał postanowienia merytorycznego w zakresie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. 8. Sąd stwierdza ponadto, że nie dopatrzył się naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, w związku z tym, że DIS jako organ odwoławczy w pierwszej kolejności zajął się rozpatrzeniem odwołania, a nie zażalenia skarżącej Spółki. Skoro bowiem odwołanie od wydanej przez DUKS decyzji z [...] września 2011r. nosiło datę 16 września 2011r., należało je więc rozpatrzeć w pierwszej kolejności, przed zażaleniem noszącym datę 16 listopada 2011r. Sąd stwierdza również, że oczywiście bezzasadny jest zarzut skargi, że w postępowaniu zażaleniowym i odwoławczym działał i wydawał rozstrzygnięcia ten sam pracownik DIS. Decyzję DIS z [...] grudnia 2011r. podpisała B. S., natomiast postanowienie DIS o umorzeniu postępowania zażaleniowego podpisał D. H. Tym samym – wbrew twierdzeniom skargi – należało przyjąć, że DIS działał z zachowaniem należytej staranności oraz merytorycznej poprawności, równo traktował interes Skarbu Państwa i podatnika. Zasada zaufania do organów podatkowych, wynikająca z art. 121 § 1 O.p., została więc zachowana. 9. Sąd podnosi także, wobec argumentacji prezentowanej w skardze, że nawet gdyby zażalenie na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało merytorycznie rozpoznane przez organ odwoławczy i uwzględnione, zgodnie z żądaniem spółki - uchylenie przez DIS zaskarżonego zażaleniem postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, nie zniweczyłoby skutków prawnych, jakie wywołało ono przed tą datą, nie wyłączając skutków związanych z egzekucją prowadzoną w oparciu o opatrzoną rygorem natychmiastowej wykonalności nieostateczną decyzję organu pierwszej instancji. W odróżnieniu od stwierdzenia nieważności, które wiąże się z wyeliminowaniem aktu prawnego ze skutkiem ex tunc, a więc wiąże się z eliminacją wszystkich skutków wywołanych przez dany akt, uchylenie postanowienia w drodze uwzględnienia zażalenia, następuje wyłącznie ze skutkiem ex nunc. Powyższe oznacza, że skutki prawne wywołane przez zakwestionowaną czynność prawną przed wydaniem uchylającego ją rozstrzygnięcia, w pełni zachowują swoją ważność. Natomiast możliwość unicestwienia skutków wydanego postanowienia ex tunc i tym samym przerwy biegu terminu przedawnienia, istnieje tylko i wyłącznie w przypadku stwierdzenia jego nieważności (por. wyroki NSA z 9 lutego 2012r. sygn. akt l FSK 512/11 i sygn. akt I FSK 508/11, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd, niejako na marginesie, wskazuje ponadto, że z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka nie uregulowała zobowiązań wynikających z ww. decyzji DUKS – także przed utrzymaniem jej w mocy przez DIS w decyzji z [...] grudnia 2011r. (k. 56v akt administracyjnych). 10. Sąd wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.