III SA/Wa 919/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. sp. z o.o. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2016 r Nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wskazanego w deklaracji VAT-7 za październik 2015 r. postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącej wpis od skargi w wysokości 100,- zł Do Naczelnika Urzędu Skarbowego W., w dniu 23 listopada 2015 r., wpłynęła deklaracja dla podatku od towarów i usług VAT-7 za październik 2015 r., w której B. sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca") wykazała kwotę podatku naliczonego do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni (do 22 stycznia 2016 r.). W dniu 12 stycznia 2016 r., na podstawie upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] stycznia 2016 r., w skarżącej spółce wszczęto kontrolę podatkową w zakresie zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za październik 2015 r. oraz ustalenia źródła finansowania działalności gospodarczej. Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. (doręczonym 19 stycznia 2016 r.), przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do czasu weryfikacji rozliczenia podatnika. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z 17 lutego 2016 r. – zgodnie z pouczeniem organu - na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wskazanego w deklaracji VAT-7 za październik 2015 r. W wykonaniu wezwania Sądu z 14 kwietnia 2016 r. o nadesłanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, w skrócie p.p.s.a.), spółka przekazała "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nie zwróceniu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanym w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2015 r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Z orzecznictwa sądowego wynika, że podatnikowi przysługuje skarga do sądu na postanowienie wydane przez naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w czasie postępowania kontrolnego (kontroli podatkowej). W tej kwestii Sąd orzekający w całości podziela pogląd przedstawiony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2013 r. sygn. akt I FSK 1228/13 (publ.: LEX 1343952), gdzie NSA stwierdził, że postanowienie wydane w trybie art. 87 ust. 2 ustawy VAT nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, ale jako indywidualny akt, spełniający kryteria z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. może zostać poddany kontroli sądowej przez wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sąd zauważa jednakże, że formalnym wymogiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli służyły mu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej. Stanowi o tym wprost art. 52 § 1 p.p.s.a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej (inne niż decyzje lub postanowienia) dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Wspomniane wezwanie należy wnieść w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności. Do aktów, o których mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. zalicza się, między innymi, postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wydane w toku kontroli podatkowej (por. między innymi postanowienie NSA z 5 grudnia 2013 r., I FSK 1906/13, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela zatem pogląd, zgodnie z którym wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa jest formalnym wymogiem wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na akty i czynności, o jakich mowa jest w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., do których bez wątpienia zalicza się postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług (postanowienie z 7 grudnia 2015 r., I FSK 1291/14, CBOSA). Procesową konsekwencją niewyczerpania trybu opisanego w art. 52 § 3 p.p.s.a. jest odrzucenie skargi, o czym sąd orzeka postanowieniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie ani z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy, ani też z zestawienia dat doręczenia zakwestionowanego aktu (19 stycznia 2016 r.) i daty sporządzenia skargi do Sądu (17 luty 2016 r.), ani nawet z oświadczeń spółki nie wynika, by skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia odebrania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Co więcej, w wyniku wezwania Sądu doręczonego spółce 26 kwietnia 2016 r. o nadesłanie, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, spółka złożyła stosowne wezwanie – lecz dotyczące zwrotu nadwyżki podatku VAT za wrzesień 2015 r., a nie, jak powinna złożyć – za październik 2015 r. Tym samym spółka nie uzupełniła braków formalnych skargi. Zdaniem Sądu, błędna treść pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, nie upoważnia strony do skutecznego wystąpienia ze skargą do Sądu. Błędne pouczenie o trybie w jakim można kwestionować postanowienie organu podatkowego nie oznacza, że skargę do sądu w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. można wnieść bez wypełnienia warunków formalnych wniesienia skargi (por. postanowienie NSA z 17 września 2014 r., I FSK 989/14, CBOSA). I tak – przykładowo - w przypadku uchybienia terminu na skutek błędnego pouczenia co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego, stronie należy oczywiście przywrócić termin do wniesienia środka zaskarżenia, gdyż nie z własnej winy uchybiła temu terminowi (por. wyrok NSA z 14 marca 2011 r., I FPS 5/10, CBOSA). Warunkiem przywrócenia terminu jest jednak złożenie wniosku o jego przywrócenie (czego strona skarżąca nie zrobiła), tak jak warunkiem skutecznego wniesienia skargi do Sądu jest wypełnienie wymogów z art. 52 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji, wobec braku wezwania do usunięcia naruszenia prawa należało uznać, że nie zostały spełnione warunki konieczne do wniesienia skargi, o których mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji. O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.