III SA/Wa 965/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. spraw ze skarg R. M. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr: [...], [...], [...] w przedmiocie określenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r., 2007 r. oraz 2008 r. 1) uchyla zaskarżone decyzje, 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej: "Organ I instancji" lub "NUS") trzema decyzjami z [...] sierpnia 2010 r. określił R. M. (dalej: "Skarżący") zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r., 2007 r. oraz 2008 r., W sprawie przedstawiono następujący stan faktyczny. W trakcie przeprowadzonej kontroli ustalono, że 7 sierpnia 2001 r. aktem notarialnym Repertorium A nr [...] Skarżący zawarł umowę dzierżawy części nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] położonej w K. przy ul. [...] o obszarze 4.215 m2. Skarżący osiągał od września 2001 r. przychody z tytułu dzierżawy tej nieruchomości w wysokości 4.004,25 zł miesięcznie, płatne z góry. W 2001 r. przekroczył limit obrotów uprawniający do zwolnienia podmiotowego. Również w następnych latach, w tym 2006 – 2008 , wartość sprzedaży opodatkowanej u Skarżącego przekroczyła kwotę uprawniającą do zwolnienia podmiotowego. Organ I instancji wydał [...] września 2009 r. decyzję, w której określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. oraz za okres od stycznia do grudnia 2004 r., uznając, iż dzierżawa gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 22%. W wyniku rozpatrzenia odwołania z 4 października 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "Organ odwoławczy" lub "DIS") decyzją z [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Organu I instancji. W związku z tym, iż w latach następnych Skarżący uzyskiwał w dalszym ciągu przychody z dzierżawionej działki, NUS trzema decyzjami z [...] sierpnia 2010 r. określił R. M. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r., 2007 r. oraz 2008 r. Od decyzji tych pismem z 20 sierpnia 2010 r. Skarżący złożył odwołanie, wnosząc o ich uchylenie i umorzenie postępowań z uwagi na ich bezprzedmiotowość. Wskazał, że aktem notarialnym z 7 sierpnia 2001 r. jako właściciel gospodarstwa rolnego wydzierżawił część gospodarstwa spółce P. S.A. z siedzibą w G. (dalej: "Spółka"). W § 2, 7, 10 aktu notarialnego zapisane zostało prawo do pobierania pożytków z dzierżawionej nieruchomości. Wskazał, iż P. S.A. wpisana jest do Krajowego Rejestru Sądowego pod nr KRS [...], w którym w dziale 3 jako przedmiot działalności Spółki podano: uprawa ziemniaków, korzeni i bulw o dużej zawartości skrobi i inuliny; uprawa roślin przemysłowych i inne uprawy rolne gdzie indziej nie sklasyfikowane; uprawa warzyw; chów i hodowla bydła. Zdaniem Skarżącego, nie ma wątpliwości, że wydzierżawiona część gospodarstwa rolnego jest i powinna być przeznaczona przez Spółkę na cele rolnicze. Protokół z oględzin sporządzony przez pracowników urzędu skarbowego potwierdza rolniczy charakter dzierżawionej działki. Podczas kontroli ustalono także, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka o łącznej powierzchni 13.317 ha jest gruntem rolnym. W związku z wyżej opisanymi faktami, czynność dzierżawy działki na cele rolnicze jest zwolniona z podatku od towarów i usług na podstawie § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970, dalej: "rozporządzenie w sprawie VAT"). Skarżący podniósł, iż nie może ponosić konsekwencji, że Spółka nie pobiera pożytków z dzierżawionego gruntu. W jego ocenie, wydzierżawiając grunt rolny na cele rolnicze miał pełne prawo do skorzystania ze zwolnienia od podatku. Ponadto w ocenie Skarżącego zaskarżone decyzje wykraczają poza swobodę uznania administracyjnego i noszą znamiona dowolności, ponieważ m.in. nie wskazują dowodów, na których Organ I instancji się oparł i okoliczności, które uznał za udowodnione. Nie wskazano też powodów, dla których odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej dowodom przedstawionym przez Skarżącego. DIS trzema decyzjami z [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone decyzje NUC. W uzasadnieniach podkreślił, iż istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do zagadnienia: czy dzierżawa części nieruchomości położonej w K. jest zwolniona od podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Umowa dzierżawy jest odpłatnym świadczeniem usług na terytorium kraju w rozumieniu art. 5 ust.1 pkt. 1 ustawy o VAT i jako taka podlega opodatkowaniu podatkiem na ogólnych zasadach. Zawarcie umowy dzierżawy, której przedmiotem jest nieruchomość skutkuje tym, że wydzierżawiający wykonuje czynność podlegającą opodatkowaniu, a tym samym jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W związku z powyższym dzierżawa gruntów dokonywana przez podatnika podatku od towarów i usług - co do zasady - podlega opodatkowaniu. Ogólną zasadą jest opodatkowanie dzierżawy gruntów, natomiast wyjątkiem zwolnienie dzierżawy gruntów na cele rolnicze. Zdaniem Organu odwoławczego, zwolnienie określone rozporządzeniem dotyczące dzierżawy gruntów należy ściśle powiązać z faktycznym rolniczym użytkowaniem nieruchomości w czasie obowiązywania umowy dzierżawy. Z uwagi na fakt, że ze zwolnienia od podatku korzysta wyłącznie dzierżawa gruntów przeznaczonych na cele rolnicze, w pierwszej kolejności należy ustalić: czy przedmiot umowy dzierżawy jest wykorzystany na cele rolnicze. W związku z tym, przy ocenie zasadności powołania się przez Skarżącego na zwolnienie DIS wziął pod uwagę ogół okoliczności, które mogą wskazywać na sposób wykorzystywania wydzierżawionej nieruchomości gruntowej. Zgodnie z treścią załączonej umowy dzierżawy przedmiotem umowy są grunty rolne o obszarze 4.215 m2 położone wzdłuż rzeki J.. Umowa została zawarta na 10 lat, a po upływie powyższego terminu strony mogą przedłużyć okres obowiązywania umowy o kolejne 10 lat. W § 2 umowy dzierżawy zostało zapisane prawo Spółki do pobierania pożytków z dzierżawionej nieruchomości. W § 7 tej umowy zapisano obowiązek uporządkowania przez Spółkę na swój koszt części nieruchomości, w tym za zgodą Urzędu Miasta K. wykonanie zabiegów pielęgnacyjnych i trzebieży selekcyjnej. Wydzierżawiający zawierając umowę dzierżawy zastrzegł również umowne prawo pierwokupu na rzecz Spółki całej nieruchomości bądź części nieruchomości będącej przedmiotem dzierżawy (§ 8 umowy). Analizując zawartą umowę, DIS stwierdził, iż brak jest w niej wyraźnego zapisu, że dzierżawa gruntów przeznaczona jest na cele rolnicze. Natomiast zgromadzone dowody w sprawie wskazują, że dzierżawiona nieruchomość nie była i obecnie nie jest użytkowana na cele rolnicze. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Spółka zawierając umowę dzierżawy nieruchomości miała zamiar ewentualnego nabycia tej nieruchomości w celach inwestycyjnych. Organ odwoławczy podkreślił, że do podstawowych rodzajów działalności Spółki należą kupno i sprzedaż nieruchomości oraz wynajem nieruchomości. Cel inwestycyjny dzierżawy, został potwierdzony materiałami dowodowymi przesłanymi przy piśmie z 5 czerwca 2009 r. przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G.. Z materiałów tych wynika, iż czynsz dzierżawny wynikający z ww. umowy dzierżawy nieruchomości opłacany przez Spółkę w latach 2001 – 2008 stanowił koszty uzyskania przychodów w związku z poddzierżawieniem przedmiotowej działki. Cel inwestycyjny, został również potwierdzony przez świadka T. R. pełniącego funkcję pełnomocnika Zarządu P. S.A (protokół przesłuchania świadka z 10 grudnia 2009 r.). Ponadto świadek zeznał, że dzierżawiona nieruchomość leży po drugiej stronie rzeki, w bezpośrednim sąsiedztwie posiadłości Spółki, dlatego Spółka chciała stworzyć strefę ochronną i uatrakcyjnić swoją posiadłość. Spółka wydzierżawiając grunt miała za cel odmienne niż rolnicze wykorzystywanie gruntów, ponieważ prowadzenie takiej działalności na terenie K. nie było i nie jest w planach Spółki. Ponadto świadek stwierdził, iż na działce tej nie ma możliwości prowadzenia działalności rolnej, ponieważ jest bardzo gęsto zadrzewiona. Spółka na wydzierżawionej działce nie uprawiała ziemniaków, bulw ani innych roślin, nie hodowała również zwierząt. Działalność rolna na wydzierżawionej działce nie jest możliwa bez wycięcia dużej ilości drzew. Spółka prowadzi działalność rolną ale w nabytym gospodarstwie na Z.. DIS podkreślił ponadto, że Skarżący chcąc skorzystać ze zwolnienia od podatku, miał obowiązek ustalenia zamiaru dzierżawcy, co do sposobu wykorzystywania gruntu, będącego przedmiotem dzierżawy. W wyniku dokonanych oględzin stwierdzono, że jest to pas ziemi położony bezpośrednio przy brzegu rzeki J. porośnięty trawą, drzewami i krzewami. Dzierżawca nie prowadzi na działce żadnej działalności gospodarczej, ani nie pobiera żadnych pożytków z tej działki. Pismem z 14 stycznia 2011 r. Skarżący wniósł na powyższe decyzje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze Skarżący podniósł zarzuty wykroczenia poza swobodę uznania administracyjnego oraz brak należytego uzasadnienia decyzji poprzez nieustosunkowanie się przez DIS do następujących faktów: - zarówno umowa dzierżawy, jak również oświadczenie o wyborze zwolnienia z VAT, zostały złożone przez Skarżącego osobiście w Urzędzie Skarbowym w P., - NUS poinformował Skarżącego, że z uwagi na dzierżawę gruntu rolnego na cele rolnicze Skarżący korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, co zostało również potwierdzone w protokole kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniach od 26 stycznia do 2 lutego 2009 r., - przy wymiarze podatku rolnego, który Skarżący opłaca za całą nieruchomość (również za część dzierżawioną) ma zastosowanie definicja gospodarstwa rolnego zawarta w art. 1 ust. 2 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. 1984 Nr 52 poz. 268), - opodatkowanie podatkiem rolnym potwierdza nieprowadzenie na terenie wydzierżawionym innej działalności, - zaniechanie przez P. S.A. pobierania pożytków z dzierżawionej nieruchomości nie świadczy o zamiarze nabycia nieruchomości na cele inwestycyjne, - Skarżący nigdy nie wyraził i nie wyraża zgody na zbycie nieruchomości, jak również na jej podział, ponieważ stanowi ona źródło utrzymania dla całej rodziny, - dzierżawiona część nieruchomości położona wzdłuż rzeki J. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego została oznaczona symbolem Zn - teren zieleni nieurządzonej, co oznacza zakaz zabudowy kubaturowej. Zdaniem Skarżącego to, że Spółka traktowała czynsz dzierżawny jako koszt uzyskania przychodu nie świadczy o zamiarze nabycia tej nieruchomości na cele inwestycyjne, skoro zamiar ten nie został zrealizowany przez 9 lat. Ponadto przedstawiciel Spółki złożył oświadczenie, iż w 2007 r. Spółka odstąpiła od realizacji zamiaru zakupu działki. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji DIS z [...] stycznia 2011 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępnie wskazać należy, że zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: "rozporządzenie w sprawie VAT") zwalnia się od podatku dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze (...). Istotą sporu w niniejszej sprawie jest właściwa interpretacja powyższego przepisu; tj. czy zwolnieniem objęta jest dzierżawa gruntów faktycznie wykorzystywanych na cele rolnicze - jak interpretują organy podatkowe; czy też, jak wywodzi podatnik - zwolniona jest dzierżawa gruntów o charakterze rolnym, oznaczonych w ewidencji gruntów jako grunty rolne. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie wykładnia § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie VAT dokonana została przez organy podatkowe przy nadinterpretacji zawartych tam przesłanek. DIS wywodzi warunki, które nie są w przepisie wyrażone. Utożsamia pojęcia "gruntów przeznaczonych na cele rolnicze" i "gruntów wykorzystywanych na cele rolnicze", ponadto wymóg "przeznaczenia gruntów na cele rolnicze" wiąże raczej z zamiarami dzierżawcy, co do sposobu korzystania z przedmiotu dzierżawy, niż z przeznaczeniem terenu. W rozporządzeniu w sprawie VAT nie sprecyzowano pojęcia "gruntów przeznaczonych na cele rolnicze", dlatego należy sięgnąć do dyrektywy interpretacyjnej związanej z wykładnią systemową zewnętrzną. Do tego sposobu sięgnął skład 7 sędziów NSA w wyroku z 17 stycznia 2011 r. I FPS 8/10 przy wykładni art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, w którym występuje podobne pojęcie "terenów przeznaczonych pod zabudowę". Przepis ten stanowi, że zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. NSA wskazał, że przepisem, który nawiązuje do podstawy wymiaru podatków, jest art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm., dalej: "p.g.k."). Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. A zatem dla wymiaru każdego podatku, w tym podatku od towarów i usług, wiążące są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Brzmienie art. 21 p.g.k. nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych, i te, które takiego waloru nie mają. Ewidencja gruntów, zgodnie z powołanym artykułem, jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości. Również orzecznictwo NSA związane z wymiarem podatku od nieruchomości wskazuje na wiążący charakter ewidencji gruntów. W wyroku z 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FSK 372/07 (LEX nr 490966) NSA uznał, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. nie wymaga dalszej wykładni, stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku. Przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej, jak i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania. W innym wyroku z 3 marca 2005 r. sygn. akt FSK 912/05 (LEX nr 164493) NSA wyraził pogląd, że stosownie do art. 21 p.g.k. dane z ewidencji gruntów stanowią podstawę wymiaru podatków, a contrario zaś należy przyjąć, że dane te stanowią podstawę do stosowania zwolnień od podatku, jeśli zwolnienie zależy od danych objętych ewidencją gruntów. Z kolei w wyroku z 29 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 1505/05 (LEX nr 599494) NSA podkreślił, że w świetle art. 21 p.g.k. organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Z wykładni art. 21 ust. 1 p.g.k. jednoznacznie wynika, że przy interpretacji § 8 ust.1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie VAT, dotyczącego zwolnień z tytułu dzierżawy gruntów przeznaczonych na cele rolnicze, decydujące znaczenie będą miały dane wynikające z ewidencji gruntów. Nie ulega wątpliwości, że przy ustalaniu, czy dzierżawa dotyczy gruntów przeznaczonych cele rolnicze istotne znaczenie może mieć plan zagospodarowania przestrzennego jako źródło prawa miejscowego. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: "u.p.z.p."). stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z treści cytowanego przepisu wynika, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dochodzi do wiążącego podmioty władzy, w tym administracji, oraz podmioty spoza systemu władzy (osoby fizyczne i ich organizacje) ustalenia bądź zmiany przeznaczenia terenu na określony w tym planie cel (T. Bąkowski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Kraków 2004, komentarz do art. 4 u.p.z.p.). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). W wyroku z 16 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1531/06 (LEX nr 490098) NSA wyraził pogląd, że skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala przeznaczenie terenu (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.), to w przypadku braku takiego planu dla danego terenu funkcję tę musi przejąć decyzja o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 ustawy). Decyzja taka jako akt indywidualny prawa administracyjnego, dopóki jest w obrocie prawnym, dopóty powinna mieć wiążący charakter nie tylko dla stron postępowania administracyjnego, ale również dla kontrahentów umowy dostawy gruntów i organów podatkowych. Podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z 22 lipca 2008 r. sygn. akt I FSK 830/07 (LEX nr 437955), wskazując, że przez pojęcie "teren przeznaczony pod zabudowę" użyte w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy należy rozumieć teren o takim przeznaczeniu wynikającym z zakwalifikowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego bądź w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające o różnych przeznaczeniach lub różnych zasadach zagospodarowania terenu. Tak więc charakter terenu wyznacza plan miejscowy. Tam należy szukać wyjaśnienia, czy przedmiotem transakcji jest teren przeznaczony na cele rolnicze. Jeżeli natomiast planu nie ma - w decyzji zakwalifikowania danego obszaru w ewidencji budynków i gruntów, chyba z że datą późniejszą została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzje takie wydaje się wyłącznie w razie braku planu zagospodarowania terenu. (Z. Modzelewski, G. Mularczyk: Ustawa o VAT. Komentarz, Warszawa 2006, s. 502- 503). W podsumowaniu skład 7 sędziów NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2011 r. I FPS 8/10 zajął stanowisko, że "w świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) przy zastosowaniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086), w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla klasyfikacji terenu niezabudowanego wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków. Przenosząc powyższe rozważania do sytuacji występującej w rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym położona jest przedmiotowa działka został przyjęty Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] kwietnia 2005 r. i wszedł w życie 16 lipca 2005 r. W piśmie z dnia 17 grudnia 2009 r. Urzędu Miasta i Gminy K. podano, że działka o nr [...] o pow. 1,3317 ha, której część (4.215 m2) jest przedmiotem dzierżawy znajduje się w terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz w terenie przeznaczonym pod zieleń nieurządzoną wzdłuż rzeki J.. Dzierżawiona część położona jest właśnie wzdłuż rzeki J.. Jak twierdzi w skardze Strona aż 71 % wydzierżawionego gruntu stanowi teren oznaczony w planie symbolem Zn - zieleń nieurządzona, a jedynie nieznaczna część objęta jest w planie oznaczeniem zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Dodatkowo wskazuje, że część ta jest zbyt mała, by mogła być przeznaczona na działkę budowlaną, gdyż w tym rejonie działki budowlane nie mogą być mniejsze niż 1. 500 m2. Biorąc pod uwagę powyższe zdaniem sądu brak jest w aktach sprawy ustaleń świadczących o tym by przedmiotowa cześć nieruchomości nie stanowiła gruntu przeznaczonego na cele rolne. Sąd podziela argumentację strony Skarżącej, że dla nabycia uprawnień do zwolnienia od podatku VAT dzierżawy gruntów przeznaczonych na cele rolnicze, nie mają znaczenia ani plany dzierżawcy, ani faktyczne wykorzystanie gruntu. Żadnego znaczenia nie ma również fakt poddzierżawy terenu. Określony w rozporządzeniu cel rolniczy dotyczy bowiem nie przeznaczenia dzierżawy lecz przeznaczenia gruntu. Rozpoznając sprawę ponownie organ oceni przeznaczenie dzierżawionej części działki nr [...] w oparciu o zapisy planu zagospodarowania przestrzennego, z uwzględnieniem przedstawionych wyżej wskazań sądu oraz przyjęciem, że oznaczenie terenu symbolem Zn nie oznacza braku przeznaczenia na cele rolnicze. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji.