III SA/Wa 981/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz, asesor WSA Agnieszka Sułkowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi P.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Postanowieniem z [...] lutego 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS lub organ drugiej instancji) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] listopada 2020 r. oddalające skargę P. K. (dalej: strona, zobowiązana lub skarżąca) na czynności egzekucyjne dotyczące zajęć rachunków bankowych oraz innych wierzytelności pieniężnych. Organy orzekające ustaliły w sprawie, co następuje. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. wszczął wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 14 listopada 2018 r., wystawionego przez Zarząd Województwa P. w B., obejmującego zaległość wynikającą ze zwrotu dotacji w kwocie należności głównej 2.285.833,30 zł plus należne odsetki za zwłokę. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., działając jako organ egzekucyjny, dokonał na podstawie art. 80 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U.2020.1427; dalej jako: u.p.e.a.), czynności egzekucyjnych polegających na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w wymienionych bankach sześcioma zawiadomieniami, które zostały doręczone zobowiązanej 27 listopada 2018 r. (zawiadomienia zostały wymienione na str. 2 postanowienia Dyrektora IAS). Natomiast na podstawie art. 89 § 1 u.p.e.a. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. dokonał czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia innych wierzytelności pieniężnych, w G., B. – R. K. i W. sp. j. oraz S. A., czterema zawiadomieniami, odebranymi przez stronę 28 stycznia 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. pismem z 4 lutego 2019 r. przesłał akta postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 22 § 2 u.p.e.a. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. Zawiadomieniem z 27 lutego 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zwrócił akta egzekucyjne Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w B. celem prowadzenia postępowania egzekucyjnego, uznając się za niewłaściwy w sprawie ze względu na adres rejestracyjny zobowiązanej w N., ul. [...]. Pismem z 26 września 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zgodnie z właściwością miejscową tytuł wykonawczy nr [...] do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego W., uznając się za niewłaściwy do prowadzenia sprawy, przy piśmie z 20 lutego 2020 r. przekazał akta do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Natomiast pismem z 30 stycznia 2020 r. strona (działająca poprzez pełnomocnika) wniosła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. skargę na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności pieniężnych w wymienionych bankach oraz od G., B. R. i W. sp. j., S. A., W., od Marszałka Województwa P. w B., T. sp. z o.o., Urzędu Gminy Ł.. Zarzuciła brak kompetencji tego organu do podejmowania jakichkolwiek czynności egzekucyjnych w sprawie oraz brak właściwości, wskazując że nie zamieszkuje na terenie działalności Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., stąd podjęte przez ten organ działania są bezprawne i powinny zostać uchylone. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. oddalił skargę na czynności egzekucyjne dokonane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. dotyczące zajęć rachunków bankowych oraz innych wierzytelności pieniężnych, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor IAS postanowieniem z [...] października 2020 r. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] kwietnia 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że organ egzekucyjny wydając przedmiotowe postanowienie nie odniósł się do czynności egzekucyjnych, na które powoływała się strona w skardze z 30 stycznia 2020 r., w szczególności organ egzekucyjny błędnie odwoływał się do czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunku bankowego czy innych wierzytelności pieniężnych, co do których zajął stanowisko w odrębnych postanowieniach, a które nie były przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne z 30 stycznia 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. nieprawidłowo także obliczył termin do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne od momentu dokonania ostatnich czynności egzekucyjnych, zamiast uwzględnić moment zawiadomienia strony o dokonanych czynnościach egzekucyjnych, tj. datę doręczenia zobowiązanej przedmiotowych zawiadomień o zajęciu; ponadto nie wskazał na konkretne daty doręczenia stronie zawiadomień o zajęciu, których dotyczyła skarga na czynności egzekucyjne z 30 stycznia 2020 r. i w rezultacie nie wykazał, że doszło do uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z [...] listopada 2020 r. oddalił skargę strony z 30 stycznia 2020 r. na czynności egzekucyjne dokonane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. dotyczące zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w: - B. S.A. z 19.11.2018 r., - B. S. w B. z 19.11.2018 r., - S. B. S.A. z 21.11.2018 r., - S. B. w S. z 21.11.2018 r., - P. S.A. z 21.11.2018 r., - A. B. S.A. z 21.11.2018 r. oraz zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w: - G. S. z 16.01.2019 r., - B. K. sp. j. z 16.01.2019 r., - S. A. z 16.01.2019 r., - W. C. z 16.01.2019 r. - Urzędzie Województwa P. w B. z 29.07.2019 r., - T. P. sp. z o.o. z 29.07.2019 r., - Urzędzie Gminy Ł. z 29.07.2019 r. z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia. Organ egzekucyjny wskazał, że zawiadomienia o zajęciu z 19 listopada 2018 r. kierowane do B. P. S.A., B. S. w B. oraz z 21 listopada 2018 r. kierowane do S. B. S.A., S. B. w S., P. K. S.A., A. B. S.A. - zostały doręczone zobowiązanej 27 listopada 2018 r. Zatem termin do złożenia skargi na powyższe czynności upływał 11 grudnia 2018 r. Natomiast zawiadomienia o zajęciu innych wierzytelności z 16 stycznia 2019 r. kierowane do G. S. i W. sp. j., S. A., W. C. zostały doręczone zobowiązanej 28 stycznia 2019 r. (na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje własnoręczny podpis zobowiązanej). Termin do złożenia skargi na powyższe czynności upływał 11 lutego 2019 r. Zawiadomienie o zajęciu innych wierzytelności z 29 lipca 2019 r. kierowane do Urzędu Gminy Ł. zostało doręczone pełnomocnikowi zobowiązanej 29 lipca 2019 r. Termin do złożenia skargi upływał 12 sierpnia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zaznaczył, że w skardze wymieniono również zajęcia z 29 lipca 2019 r. dotyczące zajęcia wierzytelności od Marszałka Województwa P. w B. oraz T. P. sp. z o.o., jednak w toku postępowania egzekucyjnego nie kierowano zawiadomień o zajęciu do niniejszych podmiotów. Z uwagi na powyższe organ egzekucyjny stwierdził, że skarga z 30 stycznia 2020 r. została wniesiona przez stronę z uchybieniem terminu. Jednocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zauważył, że zgodnie z art. 41 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.735 t.j., dalej: k.p.a.), w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu. W razie zaniedbania niniejszego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników (Dz. U. Z 2020 r., poz. 170; dalej ustawa o zasadach ewidencji), podatnicy mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do właściwego naczelnika urzędu skarbowego w określonym tym przepisem terminie. Złożone prawidłowo zgłoszenie aktualizacyjne stanowi podstawę do przyjęcia, że właściwym miejscowo organem został naczelnik innego urzędu skarbowego. Organ egzekucyjny wskazał też, że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego (tj. 14 listopada 2018 r.) i następnie stosowania zaskarżonych środków egzekucyjnych do urzędu skarbowego nie wpłynęła informacja o tym, że zobowiązana zmieniła miejsce zamieszkania. Informację o nowym miejscu zamieszkania, tj. W., ul. [...], dostarczył pełnomocnik zobowiązanej w trakcie prowadzenia postępowania dotyczącego zarzutów (zakwalifikowanych w toku rozpatrywania jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego). Nie odnotowano jednak zgłoszenia aktualizacyjnego. Z bazy urzędu wynika, że od 31 marca 2014 r. do 25 marca 2020 r. adresem rejestracyjnym zobowiązanej był: N., ul. [...]. Zatem właściwym organem egzekucyjnym, w chwili dokonania zajęć egzekucyjnych innych wierzytelności oraz wierzytelności z rachunków bankowych, pozostawał Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. W rezultacie zawiadomienia o zajęciu zostały prawidłowo doręczone na zgłoszony adres zobowiązanej, skutkiem czego jest okoliczność, że termin złożenia skargi na każdą dokonaną czynność upływał zgodnie z terminem ustawowym, tj. po 14 dniach od dnia doręczenia zobowiązanej zawiadomienia o zajęciu. Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W., wskazując, że szczegółowe uzasadnienie zażalenia zostanie przedstawione w terminie późniejszym. Do dnia rozpatrzenia zażalenia przez Dyrektora IAS, skarżąca jednak nie przedłożyła uzasadnienia zażalenia. Wymienionym na wstępie postanowieniem z [...] lutego 2021 r., Dyrektor IAS utrzymał w mocy powyższe orzeczenie organu pierwszej instancji. Dyrektor IAS, powołując się na przepis art. 54 § 1 i 4 u.p.e.a, stwierdził że skarga na czynności egzekucyjne z 30 stycznia 2020 r. została wniesiona po upływie 14-dniowego terminu, liczonego od dnia, w którym doręczono zobowiązanej poszczególne zawiadomienia o zajęciu innych wierzytelności pieniężnych oraz wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Organ drugiej instancji ustalił, że zawiadomienia o zajęciu z 19 listopada 2018 r., kierowane do B. P. S.A., B. S. w B. oraz z 21 listopada 2018 r. kierowane do S. B. S.A., S. B. w S., P. K S.A., A. B. S.A. zostały doręczone na adres zobowiązanej 27 listopada 2018 r. Zatem termin do złożenia skargi na powyższe czynności upływał 11 grudnia 2018 r. Natomiast zawiadomienia o zajęciu innych wierzytelności z 16 stycznia 2019 r., kierowane do G. S., B. R. i W. sp. j., S. A., W. C. - zostały doręczone zobowiązanej (odbiór osobisty) 28 stycznia 2019 r. Termin do złożenia skargi na powyższe czynności upływał zatem 11 lutego 2019 r. Zawiadomienie o zajęciu innych wierzytelności z 29 lipca 2019 r. kierowane do Urzędu Gminy Ł. zostało doręczone pełnomocnikowi zobowiązanej 29 lipca 2019 r. Termin do złożenia skargi upływał 12 sierpnia 2019 r. Natomiast w toku postępowania egzekucyjnego nie kierowano zawiadomień o zajęciu wierzytelności do Marszałka Województwa P. w B. oraz T. P. sp. z o.o. Zatem w przypadku wszystkich wymienionych czynności, skarga z 30 stycznia 2020 r. została wniesiona z uchybieniem terminu. W rezultacie, wedle art. 54 § 5 u.p.e.a., nie jest możliwe merytoryczne odniesienie się do kwestii podnoszonych w skardze na czynności egzekucyjne. Dyrektor IAS nie zgodził się jednocześnie z argumentami skarżącej, że w datach dokonywanych doręczeń nie zamieszkiwała ona na terenie działalności Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., i że dlatego podjęte przez ten organ działania są bezprawne i powinny zostać uchylone. Zdaniem organu drugiej instancji, czynności egzekucyjne zostały zatem podjęte przez organ egzekucyjny właściwy dla wówczas zgłoszonego adresu strony. Strona miała możliwość dokonać aktualizacji danych po wyprowadzeniu się z miejsca zamieszkania N. ul. [...], poprzez podanie aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym lub składając w urzędzie skarbowym zgłoszenie ZAP-3, czego wymaga art. 9 pkt 1d ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji. Zobowiązana w okresie od 21 marca 2014 r. do 25 marca 2020 r. nie dokonywała aktualizacji adresu zamieszkania. Dopiero od 26 marca 2020 r. aktualny w systemie organu adres strony to ul. [...]. Zatem czynności egzekucyjne w postaci zajęć innych wierzytelności pieniężnych i wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zostały dokonane w sposób prawidłowy przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., właściwego miejscowo ze względu na obowiązujący 19 listopada 2018 r., 21 listopada 2018 r., 16 stycznia 2019 r. oraz 29 lipca 2019 r. adres strony: N. ul. [...]. Organ drugiej instancji argumentował ponadto, że wskazanie w zarzutach z 17 stycznia 2019 r. adresu odmiennego od obowiązującego adresu zobowiązanej, nie wywołało skutku w postaci jego zmiany. Strona nie dokonała zmiany adresu korespondencyjnego (zmiany danych) na stosownej deklaracji czy formularzu. Ponadto, w przypadku kiedy strona zmieniła adres zamieszkania, miała w każdym momencie możliwość zgłoszenia tej zmiany w formie przewidzianej przez ustawę, tj. w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym czy poprzez złożenie formularza ZAP-3. Aktualizacja adresu zamieszkania została dokonana dopiero 26 marca 2020 r. Zatem czynności egzekucyjne w postaci zajęć innych wierzytelności pieniężnych i wierzytelności z rachunku bankowego zostały dokonane przez właściwy organ - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wskazała, że zaskarża powyższe postanowienie Dyrektora IAS w całości i wniosła o odrzucenie skargi, jako wniesionej przedwcześnie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ewentualnie strona wniosła o: 1. uchylenie postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] listopada 2021 r. 2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 54 par. 3 u.p.e.a., poprzez uznanie, że skarga na czynności egzekucyjne została wniesiona z naruszeniem terminu do jej wniesienia, podczas gdy organy egzekucyjne nigdy nie doręczyły skarżącej dokumentów stanowiących podstawę zaskarżonych czynności egzekucyjnych, wiedzę o ich istnieniu skarżąca posiadła dopiero podczas przeglądania akt egzekucyjnych i od tego momentu należało liczyć termin na wniesienie skargi; 2. art. 54 § 3 u.p.e.a. w związku z art. 43 i w związku z 42 § 1 k.p.a., poprzez uznanie skuteczności doręczeń dokumentów stanowiących podstawy zaskarżonych czynności egzekucyjnych do rąk osoby trzeciej pod adresem niestanowiącym miejsca zamieszkania Skarżącej, podczas gdy możliwość uznania doręczenia do rąk osoby trzeciej warunkowana tym, aby osoba ta była domownikiem adresata, czyli innymi słowy adresat też musi zamieszkiwać pod tym adresem; 3. art. 9 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji, przez jego bezpodstawne zastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten reguluje tylko kwestie związane z obowiązkiem aktualizacji danych podatników w bazie podatników, nie wpływa natomiast na ustalenie rzeczywistego adresu zamieszkania podatnika; 4. art. 22 ust. 2 u.p.e.a., przez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że miejscem zamieszkania zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym jest miejsce wymienione w bazie podatników, podczas gdy miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejsce faktycznego jej przebywania z zamiarem zamieszkania; 5. art. 54 par. 4 pkt 1 u.p.e.a., przez jego bezpodstawne zastosowanie i oddalenie skargi skarżącej na czynności egzekucyjne, podczas gdy zaskarżone czynności egzekucyjne zostały dokonane przez organ niewłaściwy w sprawie, biorąc pod uwagę miejsce zamieszkania skarżącej, i tego powodu z naruszeniem ustawy, co powinno skutkować uwzględnieniem skargi na czynności egzekucyjne i uchyleniem w całości dokonanych czynności egzekucyjnych. Uzasadniając wniosek o odrzucenia skargi, strona wskazała, że nie zostało jej dotychczas doręczone zaskarżone postanowienie. Postępowanie przed Dyrektorem IAS oraz Naczelnikiem Urzędu Skarbowego W. toczyło się przy wykorzystaniu elektronicznej formy komunikacji. Zgodnie z art. 39¹§ 1 pkt 1 k.p.a. złożenie przez stronę pisma w formie elektronicznej determinuje ten sposób komunikacji w toku postępowania administracyjnego. Pomimo tego, postanowienie zostało doręczone w formie pisemnej jako wydruk, co jest w oczywistej sprzeczności z ww. przepisem. Skoro zaś skarżącej nie zostało doręczone postanowienie, to tym samym nie zaczął w ogóle biec trzydziestodniowy termin na złożenie skargi. Skargę zatem strona złożyła po to, aby zachować termin w przypadku, gdyby sąd uznał, że doręczenie postanowienia odbyło się zgodnie z przepisami. Skarżąca argumentowała dalej, że podniesione zarzuty nr 1 i 2 bazują na błędnym przyjęciu przez organ, że zamieszkiwała ona pod adresem ul. [...] w momencie, w którym doszło do próby doręczenia zajęć egzekucyjnych. Założenie to jest błędne, gdyż właściwym adresem zamieszkania skarżącej była W. ul. [...]. Nie można mówić o prawidłowym doręczeniu zajęć egzekucyjnych, gdyż zostały one wysłane na nieprawidłowy adres, niebędący adresem zamieszkania skarżącej. Zdaniem strony, dokonana przez organ wykładnia art. 9 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji jest w oczywisty sposób błędna. Organ w swojej analizie uznał, że konsekwencją braku aktualizacji danych identyfikacyjnych jest kompetencja organów egzekucyjnych do przyjmowania za rzeczywisty adresu zamieszkania podatnika taki jaki wynika z rejestru prowadzonego na podstawie komentowanej ustawy. Skoro zaś art. 9 ust. 1 ww. ustawy, ani inny przepis nie przewidują żadnych konsekwencji, w szczególności sankcji, za niedopełnienie obowiązku aktualizacyjnego, to nie można na tej podstawie tworzyć kompetencji organu władzy publicznej w postaci prawa do uznania, że adresem zamieszkania jest ten widniejący w rejestrze. Ponadto, pomiędzy ustawą o zasadach ewidencji, na którą powołuje się organ i ustawą o egzekucji, nie zachodzi żaden związek, poza tym, że odwołują się one do tych samych pojęć, powszechnie stosowanych także w innych aktach prawnych, takich jak miejsce zamieszkania, przedsiębiorca, itp. W konsekwencji, przy ustalaniu właściwości miejscowej organu egzekucyjnego należy skoncentrować się na wykładni art. 22 ust. 2 u.p.e.a., przy całkowitym pominięciu wskazanego przez organ art. 9 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji. Zgodnie z tym pierwszym przepisem właściwość miejscową organu egzekucyjnego w odniesieniu do należności pieniężnych ustala się według miejsca zamieszkania zobowiązanego. Odpowiedzi na pytanie czym jest miejsce zamieszkania, ustawa o egzekucji nie zawiera. W tej kwestii zarówno doktryna, jak i orzecznictwo nakazują odwołanie się do art. 25-28 k.c., które definiują pojęcie miejsca zamieszkania, a w istocie do art. 25 k.c., który zawiera definicję miejsca zamieszkania - jest to miejscowość, w której osoba fizyczna przebywa z zamiarem stałego pobytu. W definicji tej nie ma żadnego elementu związanego z koniecznością zgłoszenia faktu zamieszkiwania w danej miejscowości jakiemukolwiek organowi. Tym samym brak jest podstaw, aby do zdeterminowania miejsca zamieszkania odwoływać się do art. 9 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji. Poza tym, zdaniem strony, w świetle art. 9 ust. 1 tej ustawy zmiana miejsca zamieszkania następuje w dniu faktycznej zmiany tego miejsca. Nie jest wymagane dokonanie żadnych dodatkowych formalności. Tym samym aktualizacja danych w zakresie miejsca zamieszkania lub jej brak na podstawie art. 9 ww. ustawy nie wywołuje żadnych skutków prawnych dla podatnika. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stanowisko Dyrektora IAS przyjęte w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe, sąd orzekający w sprawie podziela je w całości. Przede wszystkim w sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi. W ocenie sądu nie zasługiwały na uwzględnienie twierdzenia skarżącej, że nie zostało jej doręczone zaskarżone postanowienie. Postępowanie przed Dyrektorem IAS oraz Naczelnikiem Urzędu Skarbowego W. toczyło się przy wykorzystaniu elektronicznej formy komunikacji. Dyrektor IAS w postępowaniu prowadzonym wobec strony doręczał wszelkie rozstrzygnięcia za pomocną środków komunikacji elektronicznej, na wskazany przez pełnomocnika strony adres skrytki ePUAP. W przypadku jednak zaskarżonego postanowienia, pomimo podjęcia wielokrotnych prób, wysłanie dokumentu za pośrednictwem platformy ePUAP nie powiodło się 11-12 lutego 221 r. oraz 15 lutego 2021 r. Wówczas organ doręczył przedmiotowe postanowienie w formie papierowej, na adres kancelarii pełnomocnika strony. Postanowienie to zostało odebrane przez pełnomocnika strony osobiście 23 lutego 2021 r. (k.513-516 akt administracyjnych tom III). Ponadto, skarżąca (działająca poprzez pełnomocnika) wniosła skargę w ustawowym terminie na to postanowienie. Doręczenie postanowienia w formie papierowej nie spowodowało zatem żadnych negatywnych konsekwencji dla strony i nie pozbawiło możliwości skutecznego wniesienia środka zaskarżenia. W sprawie organy orzekające prawidłowo także przyjęły, że skarga na czynności egzekucyjne została wniesiona z naruszeniem terminu do jej wniesienia. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 54 § 3 u.p.e.a. Przede wszystkim Dyrektor IAS prawidłowo zauważył, że powyższy przepis w brzmieniu "Skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej" obowiązuje od 30 lipca 2020 r. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070), do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Bezspornie postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącej zostało wszczęte przed 30 lipca 2020 r. Zatem dokonując oceny przedmiotowej skargi z 30 stycznia 2020 r. organy prawidłowo zastosowały przepisy, które obowiązywały do 29 lipca 2020 r. Natomiast w stanie prawnym na dzień wydania postanowienia o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne, art. 54 § 3 u.p.e.a. funkcjonował jako "uchylony", dlatego też zarzut jego naruszenia jest chybiony. Przepis art. 54 § 4 u.p.e.a. (określający termin do wniesienia skargi w obowiązującym do 30 lipca 2020 r. stanie prawnym, a zatem mającym zastosowanie w niniejszej sprawie) stanowi natomiast, że skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej. Odnosząc się zatem do zarzutu błędnego przyjęcia, że strona uchybiła terminowi do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne, zważyć należy, że zawiadomienia o zajęciu z 19 listopada 2018 r. kierowane do B. P. S.A., B. S. w B. oraz z 21 listopada 2018 r. kierowane do S. B. S.A., S. B. w S., P. K. S.A., A. B. S.A., zostały doręczone na adres zobowiązanej 27 listopada 2018 r. Zatem termin do wniesienia skargi na powyższe czynności upływał w 11 grudnia 2018 r. Natomiast zawiadomienia o zajęciu innych wierzytelności z 16 stycznia 2019 r. kierowane do G. S., B. R. i W. sp. j., S. A., W. C. zostały doręczone zobowiązanej (odebrane przez nią osobiście) 28 stycznia 2019 r. Termin do złożenia skargi na powyższe czynności upływał 11 lutego 2019 r. Zawiadomienie o zajęciu innych wierzytelności z 29 lipca 2019 r. kierowane do Urzędu Gminy Ł. zostało doręczone pełnomocnikowi zobowiązanej 29 lipca 2019 r. Termin do złożenia skargi upływał zatem w tym przypadku 12 sierpnia 2019 r. Przedmiotowe zawiadomienia o zajęciu zostały doręczone zatem zobowiązanej kolejno 27 listopada 2018 r., 28 stycznia 2019 r. i 29 lipca 2019 r. Dlatego – biorąc pod uwagę termin wskazany w powołanym art. 54 § 4 u.p.e.a., uznać należało, że w przypadku wszystkich wymienionych czynności, skarga z 30 stycznia 2020 r. została wniesiona przez pełnomocnika strony z uchybieniem terminu. Brak jest także podstaw aby przyjąć, że termin do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne powinien być liczony od momentu przeglądania akt postępowania w urzędzie, skoro stronie prawidłowo (o czym jeszcze poniżej) doręczono powyższe zawiadomienia o zajęciu we wskazanych datach. W skardze strona wskazała również zajęcia z 29 lipca 2019 r. dotyczące zajęcia wierzytelności od Marszałka Województwa P. w B. oraz T. P. sp. z o.o., jednak - jak wynika z akt sprawy i ustaleń Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - w toku postępowania egzekucyjnego nie kierowano zawiadomień o zajęciu do niniejszych podmiotów. Stosownie do art. 42 § 1 i art. 43 k.p.a. ( w brzmieniu obowiązującym w 2019 r.), mających w sprawie zastosowanie poprzez art. 18 u.p.e.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. W przekonaniu sądu, czynności egzekucyjne w postaci zajęć innych wierzytelności pieniężnych i wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zostały w sposób prawidłowy dokonane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., właściwego miejscowo ze względu na obowiązujący 19 listopada 2018 r., 21 listopada 2018 r., 16 stycznia 2019 r. oraz 29 lipca 2019 r. adres strony: N. ul. [...]. W aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru ww. zawiadomień dotyczących zaskarżonych czynności egzekucyjnych (niektóre z nich odebrane osobiście przez stronę). Zatem organ egzekucyjny miał podstawy do uznania, że zgodnie z art. 42 k.p.a., przedmiotowe zawiadomienia o zajęciu zostaną doręczone w miejscu, w którym adresata się zastanie. Podkreślić należy, że w okresie od 21 marca 2014 r. do 25 marca 2020 r. skarżąca nie dokonywała aktualizacji adresu zamieszkania. Dopiero od 26 marca 2020 r. aktualny w systemie organu adres strony to ul. [...]. Akta sprawy potwierdzają, że wierzyciel – Zarząd Województwa P. w B., przed przekazaniem tytułu wykonawczego do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., ustalał i weryfikował aktualny adres skarżącej do doręczeń. Adres ten, tj. N., ul. [...], został ustalony przez wierzyciela na podstawie danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym, tj. według listy wspólników złożonej do akt rejestrowych spółki H. sp. o. o., której strona była wspólnikiem (lista wspólników z 28 września 2017 r. oraz z 25 stycznia 2018 r.; k. 128 – 130 akt adm. tom I). Przedmiotowy adres wynikał również z informacji zawartych w akcie notarialnym Repertorium [...] nr [...] z 20 grudnia 2016 r., w którym wskazano wprost, że skarżąca mieszka pod adresem N., ul. [...]. Wierzyciel dodatkowo pismem z 15 maja 2018 r. wystąpił do Urzędu Gminy T. z wnioskiem o wskazanie adresu zameldowania na pobyt stały i czasowy skarżącej. W odpowiedzi na 18 maja 2018 r. uzyskał informację, zgodnie z którą skarżąca jest zameldowana na pobyt stały pod powyższym adresem od 24 stycznia 2013 r. i nie posiada zameldowania na pobyt czasowy pod żądnym innym adresem (k.134 akt adm. tom I). Ponadto zobowiązana prowadzi pod wskazanym adresem także jednoosobową działalność gospodarczą, a zgodnie z art. 42 §1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Zdaniem sądu, organy orzekające w sprawie wykazały, że zawiadomienia o zajęciu w przedmiotowej sprawie zostały prawidłowo doręczone skarżącej na adres N., ul. [...]). Znamienne, że skarżąca nie kwestionowała, że doręczono jej tytuł wykonawczy. Należy zaznaczyć, że tytuł ten został skierowany do skarżącej wcześniej także na adres N., ul. [...] (k.3v akt administracyjnych, tom I). Okoliczność, że adresem zamieszkania skarżącej jest adres N., ul. [...], potwierdza także treść pełnomocnictwa udzielonego osobiście przez skarżącą 26 listopada 2018 r., jej matce I. K. do reprezentowania skarżącej we wszystkich sprawach z udziałem wierzyciela, tj. Zarządu Województwa P. w B. (pełnomocnictwo k. 58 i k.133 akt administracyjnych tom I). Powyższy adres był jednocześnie adresem wykonywania przez stronę działalności gospodarczej oraz adresem do doręczeń (wydruk z CEiDG k. 132 i k. 6 akt administracyjnych, tom I). Okoliczność, że adresem zamieszkania skarżącej jest adres N., ul. [...], potwierdza także – jak wskazano powyżej - treść pełnomocnictwa udzielonego osobiście przez skarżącą 26 listopada 2018 r. Natomiast raport poborcy skarbowego z 20 lutego 2019 r. nie potwierdzał, że skarżąca w tej dacie zamieszkiwała pod adresem ul. [...] w W. (k.118 akt administracyjnych). W świetle powyższych dokumentów i ustaleń dokonanych przez wierzyciela oraz orany orzekające w tej sprawie, dla ustalenia, czy skarżąca skutecznie dokonała zmiany adresu do doręczeń w niniejszym postępowaniu, nie ma znaczenia umowa najmu zawarta 18 lipca 2018 r. zawarta pomiędzy J. S. jako wynajmującym, a skarżącą jako najemcą, w żaden sposób nie potwierdza ona bowiem, że miejscem do doręczeń przez organy jest adres najętego lokalu w W., tym bardziej, że już w dacie 26 listopada 2018 r., a zatem po zawarciu tej umowy, skarżąca wykazała osobiście, że jej adres zamieszkania to N., ul. [...], co wynikało z dokumentu pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą jej matce do działania w jej imieniu w sprawach z udziałem Zarządu Województwa P. w B., przed organami administracji publicznej oraz sądami administracyjnymi (powołane już powyżej pełnomocnictwo k.58 i k.133 akt admin. tom I). Co istotne, z powyższej umowy najmu wynikało wprost, że skarżąca jest zameldowana pod adresem N., ul. [...] (umowa k.97). Zatem to adres N., ul. [...], był właściwym adresem do doręczeń zawiadomień o zajęciach w sprawie niniejszej, które dokonywane były 27 listopada 2018 r., 28 stycznia 2019 r. oraz następnie 29 lipca 2019 r. Powyższy adres potwierdzają też dane rejestracyjne dotyczące adresu skarżącej z bazy POLTAX (k.13 akt administracyjnych, tom I). Dodatkowo w tym miejscu należy zaznaczyć, że w aktach sprawy znajduje się także porozumienie z 23 lipca 2019 r. zawarte pomiędzy wynajmującym, a skarżącą, z którego wynika, że z tym dniem umowa najmu została rozwiązana (k.287 akt administracyjnych tom III). Powyższa umowa najmu nie stanowi zatem podstawy aby przyjąć, że adres w W. najętego przez skarżącą lokalu, miałby być adresem właściwym do dokonania doręczenia zawiadomienia o zajęciu, które zostało dokonane przez organ egzekucyjny 29 lipca 2019 r. Znamienne w sprawie jest także to, że skarżąca podnosząc okoliczność zmiany adresu, nie wskazała w żadnym czasie kiedy dokładnie taka zmiana została dokonana. Organy orzekające prawidłowo ustaliły, że w okresie od 21 marca 2014 r. do 25 marca 2020 r. skarżąca nie dokonywała aktualizacji adresu zamieszkania. Dopiero od 26 marca 2020 r. dokonała takiej zmiany wskutek czego aktualny w systemie organu adres strony to ul. [...]. Reasumując, to adres N., ul. [...], był właściwym adresem do doręczeń zawiadomień o zajęciach w sprawie niniejszej, które dokonywane zostały przez organ egzekucyjny 27 listopada 2018 r., 28 stycznia 2019 r. oraz następnie 29 lipca 2019 r. W tym stanie sprawy, zarzuty naruszenia art. 42 §1 i art. 43 k.p.a. należało zatem uznać za niezasadne. W ocenie sądu nie zasługiwał także na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji. Przede wszystkim należy przytoczyć, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu. W myśl art. 2 ust. 2 i 3 ww. ustawy, obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również inne podmioty niż wymienione w ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, oraz płatnicy podatków, a także podmioty będące, na podstawie odrębnych ustaw, płatnikami składek ubezpieczeniowych. Natomiast art. 5 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że zgłoszenie identyfikacyjne osób fizycznych zawiera nazwisko, imiona, imiona rodziców, datę i miejsce urodzenia, płeć, nazwisko rodowe, obywatelstwo lub obywatelstwa, adres miejsca zamieszkania, adres miejsca zameldowania na pobyt stały lub czasowy, rodzaj i numer dowodu tożsamości oraz numer PESEL w przypadku osób fizycznych objętych tym rejestrem. Stosownie do art. 5 ust. 2a ww. ustawy, zgłoszenia identyfikacyjnego nie dokonują podatnicy będący osobami fizycznymi objętymi rejestrem PESEL nieprowadzący działalności gospodarczej lub niebędący zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług. Wedle zaś art. 9 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji, podmioty o których mowa w art. 6 ust. 1, 1a i 10 oraz zarządca sukcesyjny, mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych. W okresie od dnia śmierci przedsiębiorcy do dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego albo wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, a także w okresie od dnia, w którym zarządca sukcesyjny przestał pełnić tę funkcję, do dnia powołania kolejnego zarządcy sukcesyjnego albo wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego obowiązek aktualizowania danych za przedsiębiorstwo w spadku wykonują osoby, o których mowa w art. 14 ustawy z 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej (Dz. U. poz. 1629), dokonujące czynności, o których mowa w art. 13 tej ustawy. Podmioty wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego dokonują zgłoszenia aktualizacyjnego wyłącznie w zakresie danych uzupełniających wskazanych w art. 5 ust. 2b pkt 2. Jednocześnie stosownie do art. 9 ust. 1d ww. ustawy, w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania według wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5. Niewątpliwie zatem, skarżąca nie była zwolniona z obowiązku poinformowania organu o zmianie miejsca zamieszkania (skoro twierdziła, że taka zmiana miała miejsce, chociaż nie wskazała od kiedy). Dokonana od 1 stycznia 2012 r. zmiana polegająca na zmianie brzmienia ust. 1 (skutkująca uchyleniem pkt 2) w powiązaniu z dodaniem ust. 1d adresowanego do osób fizycznych objętych rejestrem PESEL nieprowadzących działalności gospodarczej lub niebędących zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług, nie zniosła obowiązku aktualizacji danych w odniesieniu nawet do takich osób, lecz jedynie przesunęła w czasie obowiązek dokonania takiej aktualizacji (dla innych, tj. podmiotów, o których mowa w art. 6 ust. 1, 1a i 10 tej ustawy przewidziano 7. dniowy termin aktualizacji, zgodnie z art. 9 ust. 1 tej ustawy). Trafnie Dyrektor IAS podniósł, że stosownie do art. 9 pkt 1d ustawy o zasadach ewidencji, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania według wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5. Powyższe przepisy zatem wyraźnie wskazują, że aktualizacji adresu zamieszkania może dokonać wyłącznie podatnik - przy składanej deklaracji podatkowej czy na stosownym formularzu. Natomiast podanie przez pełnomocnika strony w zarzutach z 17 stycznia 2019 r. adresu odmiennego od obowiązującego adresu zobowiązanej, nie wywołało skutku w postaci jego zmiany w bazie organu. Dyrektor IAS prawidłowo przyjął, że zgłoszenie adresu korespondencyjnego w ramach prowadzonego postępowania, bez zmiany danych na stosownej deklaracji czy formularzu, nie wpływa na zmianę danych adresowych podatnika. Ponadto, w przypadku kiedy strona zmieniła adres zamieszkania, miała w każdym momencie możliwość zgłoszenia tej zmiany w formie przewidzianej przez ustawę, tj. w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym czy poprzez złożenie formularza ZAP-3. Aktualizacja adresu zamieszkania została dokonana dopiero 26 marca 2020 r. W rezultacie, czynności egzekucyjne w postaci zajęć innych wierzytelności pieniężnych i wierzytelności z rachunku bankowego zostały dokonane przez właściwy organ - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. Na prawne znaczenie ewidencji prowadzonej zgodnie z regulacjami wynikającymi z ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, zawierającej, między innymi, podane przez podatnika dane adresowe, wskazał NSA w wyroku z 10 października 2018 r., sygn. akt II FSK 1326/17 (podzielając stanowisko wyrażone we wcześniejszych wyrokach tego sądu, tj. w wyrokach NSA: sygn. akt II FSK 3779/13; II FSK 3866; II FSK 2259/16 i II FSK 1533/16 (dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). NSA wyjaśnił, że istota prawnego znaczenia ewidencji zawierającej, między innymi, podane przez podatnika jego dane adresowe, nie odnosi się do zdefiniowanego w art. 25 k.c. pojęcia "miejsce zamieszkania osoby fizycznej". O zamieszkiwaniu osoby fizycznej pod określonym adresem nie przesądza więc ani dopełnienie obowiązku meldunkowego, ani obowiązku aktualizacyjnego (w odniesieniu do podatników i płatników), a jedynie – zgodnie z art. 25 k.c. – przebywanie w określonej miejscowości z zamiarem stałego pobytu. Natomiast znaczenie Krajowej Ewidencji Podatników jest takie, że dane w niej zawarte, także dane adresowe, stanowią dla organów podatkowych wiążącą podstawę do określenia adresu, na który należy kierować korespondencję do danego podatnika. Ponieważ adres ten określa sam podatnik, może go wskazać zgodnie ze swoim miejscem zamieszkania w rozumieniu art. 25 k.c., ale może też wskazać adres, który cywilnoprawnej definicji miejsca zamieszkania nie odpowiada. Dlatego też dla ustalenia, że określony adres podatnika jest nieaktualny, konieczna jest mająca umocowanie prawne inicjatywa aktualizacyjna samego podatnika. Ewentualne negatywne skutki niezastosowania się podatnika do obowiązku aktualizacji danych, w tym danych adresowych, obciążają samą stronę. Skutkiem takim może być prawnie skuteczne kierowanie korespondencji przez organy podatkowe (także egzekucyjne) na adres widniejący w ewidencji NIP, mimo, że pod adresem tym podatnik już nie mieszka. Omówione obowiązki i skutki im uchybienia w żaden sposób nie ograniczają, ani nawet nie wiążą się z zagwarantowaną w art. 52 ust. 1 Konstytucji RP swobodą poruszania się oraz wyboru miejsca zamieszkania i pobytu. Opowiedzenie się za odmienną tezą podważyłoby w gruncie rzeczy możliwość skutecznego działania aparatu publicznego, który - ze względu na brak dostatecznych danych, umożliwiających komunikowanie się ze stroną (podmiotem dysponującym w sprawie interesem prawnym) - nie byłby w stanie wywiązać się z nałożonych nań obowiązków. Powyższe uwagi należy odnieść do postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 22 ust. 2 u.p.e.a., należy wskazać, że zgodnie z tym przepisem, właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Przedmiotowe czynności egzekucyjne zostały zatem podjęte przez organ egzekucyjny właściwy dla wówczas zgłoszonego adresu strony. Sąd podziela zapatrywania Dyrektora IAS, że organ prowadzący postępowanie musi korzystać z weryfikowalnych danych, zamieszczonych w odpowiednich rejestrach. Trudno bowiem oczekiwać, że obowiązkiem organu jest poszukiwanie faktycznego adresu zamieszkania zobowiązanego (czyli miejsca jego przebywania z zamiarem zamieszkania). Należy podkreślić, że ryzyko braku aktualizacji przez zobowiązaną adresu zamieszkania obciąża zobowiązaną, bo to w jej interesie jest zapewnienie aktualnych danych w urzędzie skarbowym. Powtórzyć należy, że skarżąca w okresie od 21 marca 2014 r. do 25 marca 2020 r. nie dokonywała aktualizacji adresu zamieszkania. Dopiero od 26 marca 2020 r. aktualny w systemie organu adres strony to ul. [...]. Zatem czynności egzekucyjne w postaci zajęć innych wierzytelności pieniężnych i wierzytelności z rachunku bankowego zostały w sposób prawidłowy dokonane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., właściwego miejscowo ze względu na obowiązujący 19 listopada 2018 r., 21 listopada 2018 r., 16 stycznia 2019 r. i 29 lipca 2019 r. adres strony, tj. N. ul. [...]. Nie można się zatem zgodzić z zarzutem, że w sprawie doszło do naruszenia art. 54 § 4 pkt 1 u.p.e.a. przez jego bezpodstawne zastosowanie i oddalenie skargi strony na czynności egzekucyjne. Zaskarżone czynności egzekucyjne zostały dokonane przez właściwy organ egzekucyjny, biorąc pod uwagę zgłoszone miejsce zamieszkania skarżącej, a więc nie ma podstaw do uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych. W rezultacie, prawidłowo organy obu instancji uznały, że wedle art. 54 § 5 u.p.e.a., nie jest możliwe merytoryczne odniesienie się do kwestii podnoszonych w skardze na czynności egzekucyjne Stosownie do art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Pomijając powyższe uwagi dotyczące braku możliwości merytorycznego odniesienia się do kwestii podnoszonych w skardze na czynności egzekucyjne, należy zaznaczyć, że skarżąca nie przedstawiła żadnego uzasadnienia wskazującego jakie okoliczności stanowią podstawę merytoryczną jej skargi. Organ egzekucyjny dokonał na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a., opisanych powyżej zajęć wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skarżącej oraz zajęć innych wierzytelności pieniężnych. Organ działał przy tym w granicach prawa. W tym stanie sprawy, uznając wszystkie podniesione w skardze zarzuty za niezasadne, orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019.2325). Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 p.p.s.a. .