III SAB/Wa 31/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] w zakresie zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za kwiecień 2016 r. postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. G. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] w zakresie zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za kwiecień 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie powyższej skargi, z uwagi na to, że Skarżąca przed wniesieniem jej skargi nie wyczerpała wszystkich środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.," oraz nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (...). Natomiast stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego wyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumieniu wskazanego przepisu jest wniesienie ponaglenia w trybie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p." Instytucja ta służy do zwalczania zarówno bezczynności organów podatkowych, jak też przewlekłości ich działania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 kwietnia 2015r., I SAB/GD 3/15, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić w tym miejscu również należy, że ponaglenie uregulowane w art. 141 § 1 O.p. jest środkiem zaskarżenia, z którego skorzystanie warunkuje dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego (postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 maja 2006 r., I SAB/Łd 1/06, LEX nr 926485; podobnie zob. wyrok NSA w Łodzi z dnia 17 lutego 2000 r., I SA/Łd 660/98, LEX nr 687481). Jest to środek prawny o szczególnym charakterze, ponieważ nie dotyczy konkretnego rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu podatkowym, tylko jego braku w sytuacji, gdy powinno ono zostać podjęte (por. R.M. Hauser, Komentarz do art. 141 ustawy - Ordynacja podatkowa, LEX wersja elektroniczna). Przepis art. 141 § 1 pkt 1 O.p. stanowi, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. W okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy organem podatkowym wyższego stopnia w odniesieniu do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] jest Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. Na podstawie art. 141 § 2 O.p., organ ten, uznając ponaglenie za uzasadnione, winien wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządzić wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podjąć środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ ten stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że z akt sprawy nie wynika, aby Skarżąca wniosła ponaglenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...]. W konsekwencji należy więc uznać, że Skarżąca przed wniesieniem w niniejszej sprawie jej skargi do sądu administracyjnego nie skorzystała ze środka, o którym mowa w art. 141 § 1 O.p., co warunkuje dopuszczalność wniesienia jej skargi. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.