III SAB/Wa 46/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "N." z siedzibą w W. na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. polegającą na nieprzekazaniu na jej rzecz 1% podatku wynikającego z zeznań podatkowych za 2011 r. postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić "N." kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi Skarżąca "N." wniosła skargę na akt administracyjny Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] grudnia 2012 r. dotyczący odstąpienia od przekazania 1% podatku wynikającego z zeznań podatkowych za 2011 r. Alternatywnie wniosła też skargę na bezczynność tegoż Naczelnika polegającą na nieprzekazaniu na jej rzecz 1% wspomnianego podatku. Wskazała, iż domaga się by zobowiązać organ podatkowy do przekazania 1% podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Skarżąca nie zachowała bowiem szczególnych wymogów procesowych związanych z zaskarżeniem bezczynności. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powyższego wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zawarte w art. 52 § 2 P.p.s.a. wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy. Użyty w tym przepisie zwrot "taki jak", po którym następuje wyliczenie środków zaskarżenia, powinien być bowiem uznany za synonim określenia "w szczególności". Przyjęcie, że zawarte w art. 52 § 2 P.p.s.a. wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy, prowadzi do wniosku, że w przypadku skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., środkami takimi będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 K.p.a. oraz ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie (por. postanowienia NSA z: 16 kwietnia 2013 r., II FSK 861/13; 30 listopada 2012 r., II FSK 2733/12). Ponaglenie jest swoistym środkiem prawnym, ponieważ nie odnosi się ono do konkretnej czynności procesowej lub też aktu administracyjnego. Przedmiotem ponaglenia jest niezałatwienie sprawy we właściwym terminie ustawowym lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej. Jest to więc prawny instrument umożliwiający stronie wymuszenie na organie podatkowym załatwienia sprawy. Skorzystanie z ponaglenia w danej sprawie nie zamyka drogi odwoławczej, czyli prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy. Termin wniesienia ponaglenia nie jest określony. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. polegającą na nieprzekazaniu na jej rzecz 1% podatku wynikającego z zeznań podatkowych za 2011 r. Jak wywiedziono w innej - zawisłej przed tutejszym Sądem i prawomocnie zakończonej - sprawie ze skargi Skarżącej (sygn. akt III SA/Wa 135/13) samo przekazanie 1% podatku - w przypadkach, gdy strona niczego nie kwestionuje - jest czynnością materialno–techniczną, która w przypadku bezczynności organu podatkowego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Oznacza to, że skierowana do Sądu skarga na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. powinna być poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Tymczasem jak wynika z akt sprawy ponaglenia takiego Skarżąca nie złożyła. Skarga jako niedopuszczalna podlega więc odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.