III SAB/Wa 61/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie bezczynności w zakresie zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2016 r. postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. w zakresie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie powyższej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.," kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (...). Natomiast stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego wyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumieniu wskazanego przepisu jest wniesienie ponaglenia w trybie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p." Instytucja ta służy do zwalczania zarówno bezczynności organów podatkowych, jak też przewlekłości ich działania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 kwietnia 2015r., I SAB/GD 3/15, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić w tym miejscu również należy, że ponaglenie uregulowane w art. 141 § 1 O.p. jest środkiem zaskarżenia, z którego skorzystanie warunkuje dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego (postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 maja 2006 r., I SAB/Łd 1/06, LEX nr 926485; podobnie zob. wyrok NSA w Łodzi z dnia 17 lutego 2000 r., I SA/Łd 660/98, LEX nr 687481). Jest to środek prawny o szczególnym charakterze, ponieważ nie dotyczy konkretnego rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu podatkowym, tylko jego braku w sytuacji, gdy powinno ono zostać podjęte (por. R.M. Hauser, Komentarz do art. 141 ustawy - Ordynacja podatkowa, LEX wersja elektroniczna). Przepis art. 141 § 1 pkt 1 i 2 O.p. stanowi, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. stronie służy ponaglenie do: 1) organu podatkowego wyższego stopnia; 2) ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. W okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy organem podatkowym wyższego stopnia w odniesieniu do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. jest Dyrektor Izby Skarbowej w W. Na podstawie art. 141 § 2 O.p., organ ten, uznając ponaglenie za uzasadnione, winien wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządzić wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podjąć środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ ten stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że z akt sprawy nie wynika, aby Skarżąca wniosła ponaglenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. Zdaniem Sądu, za takie ponaglenie nie można uznać pisma Skarżącej z dnia 18 lipca 2016 r. znajdującego się w aktach administracyjnych (k. 58-59), które zostało skierowane przez Skarżącą nie do organu podatkowego wyższego stopnia, tj. Dyrektora Izby Skarbowej w W. - jak stanowi o tym przepis art. 141 § 1 pkt 1 O.p., lecz do Ministra Finansów. Sąd zgadza się ponadto ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w W., jakie zajął ten organ w piśmie z dnia 5 września 2016 r. (k. 83-87 akt administracyjnych), w kwestii zakwalifikowania pisma Skarżącej z dnia 18 lipca 2016 r. oraz zawartych tam żądań i wniosków – jako skargi na nienależyte wykonywanie zadań przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. polegające na przewlekłym prowadzeniu kontroli podatkowej, co wiąże się z przedłużaniem terminu wnioskowanego przez Skarżącą zwrotu podatku od towarów i usług, tj. skargi uregulowanej w art. 227 O.p. Sąd zważył również w niniejszej sprawie, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo Skarżącej z dnia 24 czerwca 2016 r. (k. 35-36) stanowiące zgodnie z jego tytułem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które zostało skierowane przez Skarżącą do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. i następnie rozpoznane przez ten sam organ w piśmie z dnia 28 lipca 2016 r. (k. 51-52 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu, fakt skierowania pisma z dnia 24 czerwca 2016 r. do tego samego organu podatkowego, którego dotyczy skarga wniesiona przez Skarżącą w niniejszej sprawie, nie zaś do organu podatkowego wyższego stopnia - jak stanowi o tym przepis art. 141 § 1 pkt 1 O.p., oraz rozpatrzenie tego pisma przez organ podatkowy którego dotyczy skarga, nie zaś przez organ podatkowy wyższego stopnia, również nie pozwala uznać przedmiotowego pisma za ponaglenie w rozumieniu art. 141 § 1 pkt 1 O.p. W konsekwencji należy więc uznać, że Skarżąca przed wniesieniem w niniejszej sprawie jej skargi do sądu administracyjnego nie skorzystała ze środka, o którym mowa w art. 141 § 1 O.p., co warunkuje dopuszczalność wniesienia jej skargi. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.