IV SA/Wa 1060/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] wymierzające Wójtowi Gminy [...] karę pieniężną w wysokości 11.500 zł za 23 dni zwłoki w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci kanalizacyjnej sanitarnej i sieci wodociągowej w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...]. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i ocen prawnych organów orzekających w sprawie. W dniu 26 maja 2011 r. wpłynął do Urzędu Gminy [...] wniosek [...] w [...] o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanego wyżej przedsięwzięcia. Po wpłynięciu wniosku, Urząd Gminy [...] pismami z dnia 14 czerwca 2011 r. zwrócił się do Starosty Powiatu [...] i Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Rejonowy Oddział w [...] z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Pisma o uzgodnienie projektu decyzji zostały doręczone wymienionym organom uzgadniającym w dniu 29 czerwca 2011 r. Ostatnim dniem na zajęcie stanowiska przez wskazane organy uzgadniające był dzień 13 lipca 2011 r. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Rejonowy Oddział w [...] uzgodnił przedłożony projekt decyzji bez uwag, pismem z dnia 1 lipca 2011 r., które wpłynęło do Urzędu Gminy w [...] w dniu 6 lipca 2011 r. Natomiast w związku z brakiem odpowiedzi przez Starostę Powiatu [...] uznano, że uzgodnienie zostało dokonane w trybie tzw. "milczącej zgody" w ostatnim dniu ustawowego terminu, czyli 13 lipca 2011 r. Powyższych uzgodnień dokonano zatem w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. Po uzgodnieniu projektu decyzji przez wskazane organy uzgadniające, do Urzędu Gminy [...] wpłynął wniosek [...] w [...] z dnia 3 sierpnia 2011 r. informujący o zmianie przebiegu inwestycji, która po zmianie miała przebiegać przez inne działki ewidencyjne. W dniu 8 września 2011 r. Wójt Gminy [...] wydał decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. [...] wymierzył Wójtowi Gminy [...] karę pieniężną w wysokości 11.500 zł za wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ ustalił, że postępowanie prowadzone przez Wójta toczyło się przez 105 dni. Rozpoczęło się 27 maja 2011 r., tj. w dniu następnym po dniu, w którym do Urzędu Gminy [...] wpłynął wniosek inwestora o wydanie decyzji, a zakończyło się w dniu [...] września 2011 r., tj. w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Od okresu trwania przedmiotowego postępowania lokalizacyjnego Wojewoda odliczył 65-dniowy termin wynikający z art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również okres 14 dni – od dnia 30 czerwca 2011 r. do dnia 13 lipca 2011 r. – liczonych od dnia 30 czerwca 2011 r., czyli od dnia następnego po dniu, w którym nadane zostały pisma o uzgodnienie projektu decyzji do dnia 13 lipca 2011 r. W związku z tym, że koniec 65-dniowego terminu przypadł na sobotę 13 sierpnia 2011 r., tj. na dzień równorzędny z dniem ustawowo wolnym od pracy, zaś kolejne dni 14 i 15 sierpnia 2011 r. również stanowiły dni ustawowo wolne od pracy, za ostatni dzień terminu, w którym organ powinien wydać decyzję lokalizacyjną, Wojewoda przyjął najbliższy dzień powszedni, czyli 16 sierpnia 2011 r. zgodnie z art. 57 § 4 kpa. W konsekwencji organ pierwszej instancji odliczył od czasu trwania przedmiotowego postępowania lokalizacyjnego dodatkowe 3 dni (13, 14 i 15 sierpnia 2011 r.). W sprawie nie miały miejsca żadne inne czynności ani zdarzenia, których terminy mogłyby zostać odliczone od czasu trwania postępowania prowadzonego przez skarżącego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Również modyfikacja wniosku inwestora nie spowodowała wszczęcia nowego postępowania czy też ponownego dokonania uzgodnień projektu decyzji. Po odliczeniu więc od wskazanego wyżej czasu trwania postępowania, tj. od 105 dni, 65 dni, o których mowa w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powyższych 14 dni przewidzianych na uzgodnienie projektu decyzji oraz wymienionych wyżej 3 dni wynikających z art. 57 § 4 kpa, Wojewoda stwierdził, że decyzja Wójta Gminy [...] została wydana z 23-dniową zwłoką [105 dni - (65 dni + 14 dni + 3 dni) = 23 dni x 500 zł za każdy dzień zwłoki = 11.500 zł]. Na postanowienie Wojewody z dnia [...] września 2014 r. Wójt Gminy [...] złożył zażalenie, w którym zarzucił: 1) naruszenie art. 61 § 3 kpa poprzez przyjęcie, że pismo inwestora z dnia 3 sierpnia 2011 r. dokonujące zmiany przebiegu inwestycji nie stanowi nowego wniosku w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a tym samym nie powoduje rozpoczęcia biegu terminu załatwienia sprawy, a w konsekwencji stanowi 2) naruszenie art. 51 ust 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez obliczenie terminu załatwienia sprawy od daty pierwszego wniosku inwestora, tj. od dnia 26 maja 2011 r., podczas gdy termin załatwienia sprawy winien być liczony od dnia złożenia kolejnego wniosku, tj. od dnia 3 sierpnia 2011 r., a tym samym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana z zachowaniem ustawowego terminu. Wskazanym na wstępie postanowieniem Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, stwierdzając w uzasadnieniu, że w wyniku ponownej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ustalenia organu pierwszej instancji są prawidłowe. Minister również rozważył zarzuty postawione w zażaleniu i wyjaśnił, że pismo inwestora z dnia 3 sierpnia 2011 r. nie stanowi nowego wniosku. Inwestor skorzystał z przysługującego mu uprawnienia kształtowania własnego żądania i wprowadził jedynie zmiany we wniosku z dnia 26 maja 2011 r. W piśmie z dnia 3 sierpnia 2011 r. inwestor wniósł bowiem o ustalenie lokalizacji tej samej inwestycji, która została wskazana we wniosku z dnia 26 maja 2011 r. Zmianie uległ natomiast obszar objęty pierwotnym wnioskiem w ten sposób, że z zakresu inwestycji wyłączono teren trzech działek, a więc inwestor tylko "zawęził" zakres planowanej inwestycji, a nie wystąpił o wszczęcie nowego odrębnego postępowania administracyjnego. W wyniku przeprowadzonej analizy organ odwoławczy ustalił, że dokonana modyfikacja wniosku nie spowodowała powtórzenia przez Wójta jakichkolwiek czynności procesowych w prowadzonym postępowaniu lokalizacyjnym. Zmiana wniosku pozostaje więc bez wpływu na początek biegu 65-dniowego terminu. Skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Wójt Gminy [...], wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego ten akt postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 61 § 3 kpa poprzez przyjęcie, że pismo inwestora z dnia 3 sierpnia 2011 r. nie stanowi nowego wniosku w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i nie powoduje rozpoczęcia biegu terminu załatwienia sprawy, a w konsekwencji: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia polegający na wadliwym ustaleniu, że czas trwania postępowania lokalizacyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] września 2011 r. wyniósł 105 dni, podczas gdy termin załatwienia sprawy winien być liczony od dnia następnego po złożeniu nowego wniosku w sprawie, tj. od dnia 4 sierpnia 11 r., a tym samym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana z zachowaniem ustawowego terminu, - naruszenie art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego zastosowanie w sprawie, pomimo że nie zachodził przypadek niewydania przez organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, a dodatkowo: 2) art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 2c powołanej ustawy poprzez brak wyłączenia z 65-dniowego terminu przewidzianego na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji 7-dniowego terminu wyznaczonego stronom na zapoznanie się z aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżone postanowienie, jak też utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nie naruszają prawa. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił przepis art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm. [obecnie jest to Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm.]), który nakłada na organ wyższego stopnia obowiązek wymierzenia kary pieniężnej temu organowi, który nie wydał decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, co ma na celu przyspieszenie postępowania i skrócenie procesu inwestycyjnego. Tak określony termin stanowi gwarancję ochrony praw inwestora do rozpatrzenia wniosku w rozsądnym terminie, a więc bez zbędnej zwłoki. Treść wymienionego przepisu niewątpliwie wskazuje, że przewidywana w nim kara ma charakter obligatoryjny w przypadkach, w których zakreślony termin do rozpoznania wniosku nie zostanie dochowany. Wysokość kary została precyzyjnie określona i wynosi 500 zł za każdy dzień zwłoki. W związku z powyższym organ wyższego stopnia pozbawiony został możliwości swobodnego i uznaniowego decydowania o wymierzeniu kary pieniężnej. Organ ten po ustaleniu liczby dni przekroczenia wskazanego terminu, ma obowiązek wymierzenia kary w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Jedyne odstępstwo od wymierzenia obligatoryjnej kary pieniężnej wymienia art. 51 ust. 2c powołanej ustawy, które polega na tym, że do 65-dniowego terminu na przeprowadzenie i zakończenie postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Tylko wykazanie powyższych przesłanek przez organ prowadzący postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi podstawę do uznania, że zwłoka w wydaniu decyzji nie nastąpiła i w tej sytuacji do odstąpienia od wymierzenia kary, albo też do uznania, że trwała krócej, co będzie miało jedynie wpływ na wymiar kary. W przedmiotowej sprawie skarżący nie kwestionuje faktu powstania opóźnienia, tj. że postępowanie w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej toczyło się z przekroczeniem terminu 65-dniowego, określonego w art. 51 ust. 2 powołanej ustawy, gdyż łącznie trwało 105 dni od 27 maja 2011 r. do 8 września 2011 r. Twierdzi jednak, że nie pozostawał w zwłoce, gdyż pismo inwestora z dnia 3 sierpnia 2011 r. należało potraktować jako nowy wniosek w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i w związku z tym termin załatwienia sprawy winien być liczony od dnia następnego po złożeniu nowego wniosku w sprawie, tj. od dnia 4 sierpnia 11 r. Ponadto przekroczenie terminu było, w jego ocenie, usprawiedliwione okolicznościami przewidzianymi w art. 51 ust. 2c tej ustawy, ponieważ termin siedmiodniowy termin wyznaczony stronom na zapoznanie się z aktami sprawy podlega odliczeniu od 65-dniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej, jako terminu przewidzianego w przepisach prawa do dokonania określonych czynności. W ocenie Sądu stanowisko skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a okoliczności wskazywane jako wykluczające pozostawanie w zwłoce, w istocie jej nie usprawiedliwiają i nie mogą spowodować wyłączenia lub ograniczenia odpowiedzialności. Nie jest dopuszczalne takie rozumienie przesłanki "termin przewidziany w przepisach prawa do dokonania określonych czynności", jakie prezentuje skarżący. Wykładnia polegająca na przyjęciu, że pozostawanie w zwłoce usprawiedliwia każdy termin przewidziany w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, w tym także terminy wyznaczone przez organ w związku z obowiązkiem zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu (jak: terminy na złożenie ewentualnych wyjaśnień w związku z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania czy zgromadzeniem materiału dowodowego, jak też okresem doręczenia tej korespondencji) prowadziłaby do wypaczenia celu przepisu, jakim jest gwarancja przeprowadzenia postępowania w rozsądnym terminie. Czynności, na które wskazuje skarżący stanowią zwykły element prawem przewidzianych działań, które występują każdorazowo w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie wymagających od organu dokonania dodatkowych, nadzwyczajnych starań, a więc nie wstrzymują biegu terminu określonego w art. 51 ust. 2 powołanej ustawy. Są one czynnościami wynikającymi z podstawowych obowiązków organów prowadzących każde postępowanie administracyjne, a więc jak słusznie wskazuje organ odwoławczy nie są czynnościami nadzwyczajnymi, angażującymi organ w nietypowy sposób, blokujący jego dalsze działania. Wyznaczenie stronom siedmiodniowego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy jest typowym elementem, etapem i skutkiem związanym z gwarancją praw strony w każdym postępowaniu administracyjnym. Nie może być więc wątpliwości, że określenie maksymalnego czasu trwania postępowania w sprawie lokalizacji celu publicznego w sposób zapewniający z jednej strony prawidłowość jego przeprowadzenia, z drugiej rozsądny czas oczekiwania na zakończenie, uwzględniało zarówno charakterystyczne cechy każdego postępowania, jak też odmienność wprowadzoną w tego rodzaju postępowaniu jaką jest instytucja obwieszczenia, uregulowana w przepisie art. 53 ust. 1 powołanej ustawy. Dlatego też przesłanki określone w art. 51 ust. 2c omawianej ustawy, to szczególne sytuacje, wynikające w toku konkretnego postępowania, które dlatego usprawiedliwiają organ, gdyż albo stanowią przeszkodę w prowadzeniu postępowania, albo wynikają z potrzeby wykonania przez organ obowiązku, jak obowiązek uzgodnienia decyzji wynikający z art. 53 ust. 4 powołanej ustawy. Skarżący nie wykazał kwestionując zasadność wymierzenia kary, że miały miejsce w toku prowadzonego postępowania lokalizacyjnego jakiekolwiek zdarzenia niezawinione przez organ, albo spowodowane przez stronę, które stanowiły przeszkodę w prawidłowym jego toku. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że przepis art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stanowi podstawy do odliczenia terminów tych czynności organu administracji publicznej, które jakkolwiek wynikają z przepisów prawa, w tym z kpa, to jednak stanowią zwykłe elementy składające się na postępowanie administracyjne, niewymagające dodatkowych, nadzwyczajnych działań zmierzających do nadania procedurze właściwego biegu. Nie mogą zatem stanowić podstawy do odliczenia od 65-dniowego terminu czynności polegające na zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania oraz o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Są to standardowe czynności postępowania administracyjnego, które powinny być dokonane w 65-dniowym terminie przewidzianym na wydanie rozstrzygnięcia (zob. m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 973/06 i z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 767/07 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2194/06 i z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1913/12 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd również nie podziela stanowiska skarżącego, według którego w niniejszej sprawie 65-dniowy termin rozpoczął bieg w dniu 4 sierpnia 2011 r., tj. z chwilą dokonania modyfikacji wniosku przez inwestora pismem z dnia 3 sierpnia 2011 r. Gdyby uznać, że każda zmiana wniosku dokonywana w postępowaniu winna być przez organ traktowana jako złożenie przez inwestora nowego wniosku, to takie działanie nie tylko stałoby w sprzeczności z zasadą dyspozycyjności postępowania administracyjnego, ale spowodowałoby niewątpliwy paraliż postępowań, których przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie jest zatem możliwe "milczące" lub "dorozumiane" zakończenie postępowania zainicjowanego wnioskiem strony. W każdym przypadku organ jest zobowiązany zakończyć prowadzone przez siebie postępowanie w odpowiedniej formie proceduralnej, np. poprzez wydanie decyzji umarzającej postępowanie, w sytuacji gdy dalsze prowadzenie postępowania z jakiegoś powodu stało się bezprzedmiotowe. Nie jest zatem dopuszczalna pod względem prawnym sytuacja, polegająca na prowadzeniu przez organ postępowania w oparciu o nowy (kolejny) wniosek inwestora, w przypadku, gdy w stosunku do pierwotnego wniosku organ w ogóle się nie wypowiada, tzn. formalnie nie kończy postępowania, które w związku z jego złożeniem zostało zainicjowane i się toczyło. Oznacza to, że jeżeli strona dokonuje modyfikacji pierwotnego żądania, postępowanie administracyjne jest kontynuowane (lecz w zmienionym zakresie), a nie zaczyna toczyć się od nowa. W związku z tym ewentualna zmiana wniosku pozostaje bez wpływu na początek biegu 65-dniowego terminu. Rację ma więc organ odwoławczy twierdząc, że pismo inwestora z dnia 3 sierpnia 2011 r. nie stanowi nowego wniosku. Inwestor skorzystał z przysługującego mu uprawnienia kształtowania własnego żądania i wprowadził jedynie zmiany we wniosku z dnia 26 maja 2011 r. W piśmie z dnia 3 sierpnia 2011 r. inwestor wniósł bowiem o ustalenie lokalizacji tej samej inwestycji, która została wskazana we wniosku z dnia 26 maja 2011 r. Zmianie uległ natomiast obszar objęty pierwotnym wnioskiem w ten sposób, że z zakresu inwestycji wyłączono teren trzech działek, a więc inwestor tylko "zawęził" zakres planowanej inwestycji, a nie wystąpił o wszczęcie nowego odrębnego postępowania administracyjnego. Minister dokonał również analizy akt sprawy prowadzonej przez Wójta pod kątem ustalenia, czy jakiekolwiek czynności procesowe zostały w takiej sytuacji przez organ ponowione, np. czy Wójt powtórnie zawiadomił strony o prowadzonym postępowaniu i z tego względu czas ich trwania mógłby został odliczony od 65-dniowego terminu jako okres opóźnienia z przyczyn niezależnych od organu, o których mowa w art. 51 ust. 2c powołanej ustawy. W wyniku przeprowadzonej analizy organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że dokonana modyfikacja wniosku nie spowodowała powtórzenia przez Wójta jakichkolwiek czynności procesowych w prowadzonym postępowaniu lokalizacyjnym. Zmiana wniosku pozostaje więc bez wpływu na początek biegu 65-dniowego terminu. Organom orzekającym w sprawie nie można więc, wbrew twierdzeniom skarżącego, zarzucić błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a przez to naruszenia obowiązujących przepisów prawa procesowego. Z nadesłanych akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że postępowanie lokalizacyjne prowadzone przez skarżącego Wójta toczyło się przez 105 dni. Rozpoczęło się 27 maja 2011 r., tj. dnia następnego po dniu wpływu wniosku inwestora do Urzędu Gminy w [...], a zakończyło się w dniu 8 września 2011 r., w którym została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Od 105 dni trwania przedmiotowego postępowania lokalizacyjnego organy orzekające w sprawie odliczyły 65-dniowy termin wynikający z art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również okres 14 dni, w czasie których Wójt oczekiwał na uzgodnienia decyzji, liczonych od dnia 30 czerwca 2011 r., czyli od dnia następnego po dniu, w którym nadane zostały pisma o uzgodnienie projektu decyzji do dnia 13 lipca 2011 r. Uzgodnienie decyzji wynikające z art. 53 ust. 4 powołanej ustawy jest przesłanką określoną art. 51 ust. 2c omawianej ustawy. Wobec tego okresu oczekiwania na zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający nie wlicza się do terminu, o jakim mowa w art. 51 ust. 2 powołanej ustawy. W związku z tym, że koniec 65-dniowego terminu przypadł na sobotę 13 sierpnia 2011 r., tj. na dzień równorzędny z dniem ustawowo wolnym od pracy, zaś kolejne dni 14 i 15 sierpnia 2011 r. również stanowiły dni ustawowo wolne od pracy, za ostatni dzień terminu, w którym organ powinien wydać decyzję lokalizacyjną, Wojewoda przyjął najbliższy dzień powszedni, czyli 16 sierpnia 2011 r. zgodnie z art. 57 § 4 kpa. W konsekwencji organ pierwszej instancji odliczył od czasu trwania przedmiotowego postępowania lokalizacyjnego dodatkowe 3 dni (13, 14 i 15 sierpnia 2011 r.). W sprawie nie miały miejsca żadne inne czynności ani zdarzenia, których terminy mogłyby zostać odliczone od czasu trwania postępowania prowadzonego przez skarżącego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Również modyfikacja wniosku inwestora nie spowodowała wszczęcia nowego postępowania czy też ponownego dokonania uzgodnień projektu decyzji. Po odliczeniu więc od wskazanego wyżej czasu trwania postępowania, tj. od 105 dni, 65 dni, o których mowa w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz 14 dni przewidzianych na uzgodnienie projektu decyzji i 3 dni wynikających z art. 57 § 4 kpa, organy orzekające w sprawie prawidłowo stwierdziły, że decyzja Wójta Gminy [...] została wydana z 23-dniową zwłoką [105 dni - (65 dni + 14 dni + 3 dni) = 23 dni], zaś liczba 23 dni zwłoki pomnożona przez kwotę 500 zł za każdy dzień zwłoki, daje wynik 11.500 zł prawidłowo wymierzonej Wójtowi Gminy [...] kary pieniężnej. Z powyższych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie postanowień, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone postanowienia, dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.