IV SA/Wa 1120/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.), zwanej dalej ,,k.p.a.", oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1812), zwanej dalej "specustawą przesyłową" – po rozpatrzeniu odwołania D. R. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla inwestycji pn.: "Budowa dwutorowej linii 400 kV [...] - [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...] - [...], na działce nr ew. [...], obręb [...], gmina [...], powiat [...]" – uchylił w rozstrzygnięciu ww. decyzji, znajdujący się na stronie 5 i 6 w pkt 2 dotyczącym warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczących przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym, zapis stanowiący dotychczasową treść ppkt 2.1.3, określającego ustalenia dotyczące ochrony środowiska i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie zapisu stanowiącego nową treść pkt 2 ppkt 2.1.3: "ustalenia dotyczące ochrony środowiska określają: - decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej linii 400 kV [...] - [...] (z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...] - [...]), na odcinku od miasta [...] (w km 0+000 wyjście ze Stacji Elektroenergetycznej [...]), przez gminy: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] do gminy [...] (w km 98+914) oraz od miasta [...] (w km 120+085), przez gminę [...] do gminy [...] (w km 136 - podejście do Stacji Elektroenergetycznej [...]), według wariantu preferowanego, oraz - decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r. znak [...] uchylająca w części ww. decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] i orzekająca w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymująca w mocy tę decyzję. Zgodnie z ww. decyzjami: - planowane przedsięwzięcie winno uwzględniać w fazie projektowania, realizacji oraz eksploatacji warunki wykorzystania terenu zawarte w ww. decyzjach o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, właściwych dla przedmiotowej inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, - planowane przedsięwzięcie winno spełniać wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji potrzebnej do wydania decyzji pozwolenia na budowę (art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), zawarte w ww. decyzjach o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, - stwierdzono konieczność zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko poprzez działania opisane w ww. decyzjach o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, właściwych dla przedmiotowej inwestycji, - nie nałożono obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, - przedsięwzięcia nie zaliczono do grupy zakładów o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, - nałożono obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie badania natężenia hałasu w otoczeniu linii elektroenergetycznej o zakresie, obszarze i terminach przedstawionych w ww. decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o środowiskowych uwarunkowaniach i przedłożenie wyników w terminie 15 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania, [...] Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu oraz Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...]." W pozostałej części Minister Infrastruktury i Budownictwa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przedstawia się w sposób następujący. Wnioskiem z dnia 30 września 2016 r. znak [...], uzupełnionym pismem z dnia 24 października 2016 r., spółka [...] S.A. z siedzibą w [...] wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa dwutorowej linii 400 kV [...] - [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...] - [...]", na obszarze działki nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], obręb nr [...]. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie ww. wniosku, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] listopada 2016 r. decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla inwestycji pod nazwą: "Budowa dwutorowej linii 400 kV [...] - [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...] - [...], na działce nr ew. [...], z obrębu [...], gmina [...], powiat [...]". Od powyższej decyzji wniósł odwołanie D. R. , zarzucając naruszenie: - art. 8 ust. 2 specustawy przesyłowej, poprzez powierzenie sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej osobom, co do których nie wykazano, aby były osobami, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) albo osobami wpisanymi na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającymi uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, - art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, polegające na tym, że poprzez niezastosowanie ww. przepisów organ nie określił w sposób prawidłowy lokalizacji i powierzchni ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji, ponieważ ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wskazane w zaskarżonej decyzji są nieprecyzyjne i w sposób nieuzasadniony odnoszą się do całej powierzchni pasa technologicznego, podczas gdy zgodnie z zasadą ograniczania korzystania z nieruchomości przez właściciela w jak najmniejszym, niezbędnym zakresie, ww. ograniczenie powinno dotyczyć jedynie jak najmniejszej części nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja, a powierzchnia pasa technologicznego jest powierzchnią zbyt obszerną i niczym nieuzasadnioną, - art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 32 specustawy przesyłowej, poprzez niezałączenie do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie", i ograniczenie się w tym zakresie jedynie do załączenia nieostatecznej decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia, polegającego na budowie dwutorowej linii 400 kV [...] - [...] (z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...] - [...]), na odcinku od miasta [...] (w km 0+000 - wyjście ze Stacji Elektroenergetycznej [...]), przez gminy: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] do gminy [...] (w km 98+914) oraz do miasta [...] (w km 120+085), przez gminę [...] do gminy [...] (w km 136 - podejście do Stacji Elektroenergetycznej [...]), według wariantu preferowanego, która została wydana na podstawie przepisów sprzed wejścia w życie specustawy przesyłowej. W oparciu o przedstawione zarzuty, D. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku, ewentualnie o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W tych okolicznościach, w wyniku rozpatrzenia odwołania strony, została wydana opisana na wstępie decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 specustawy przesyłowej, z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wystąpiła do Wojewody [...] spółka [...] S.A. z siedzibą w [...]. Planowana inwestycja mieści się w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych określonych w załączniku do specustawy przesyłowej, w którym pod pozycją numer 4 wskazano inwestycję pn.: "Budowa linii 400 kV [...] - [...]". Minister stwierdził, że w myśl art. 34 ust. 2 pkt 2 specustawy przesyłowej, w przypadku gdy lokalizacja strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej przewidziana jest w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy, inwestor w każdym czasie może wystąpić o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w trybie specustawy przesyłowej. Zauważył, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji została przewidziana uchwałą Rady Gminy C. z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu przebiegu dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] - [...] na terenie Gminy [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2015 r., poz. 3432). Minister podał, że wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawierał: - określenie linii rozgraniczających teren objęty wnioskiem, opracowanych geodezyjnie i przedstawionych na kopii mapy do celów projektowych w skali 1:1000 przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, - określenie zmian w dotychczasowym sposobie zagospodarowania i uzbrojeniu terenu, - charakterystykę planowanej inwestycji obejmującą określenie: zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie uzbrojenia terenu oraz sposobu zagospodarowywania odpadów; planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych; charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji, - decyzję RDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach, - wskazanie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej, jeżeli jest prowadzona dla nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, - opinie: Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...]; Zarządu Powiatu w [...] wyrażoną w postanowieniu nr [...] z dnia [...] września 2015 r. znak [...]; Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2015 r. znak [...]. Zdaniem organu, złożony przez inwestora wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera elementy wskazane w art. 4 ust. 1 i 2 specustawy przesyłowej. Poddając kontroli przeprowadzone postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, organ odwoławczy stwierdził, że Wojewoda [...] poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 2 specustawy przesyłowej, projekt decyzji organu pierwszej instancji został sporządzony przez osobę, o której mowa w art. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. osobę, która ukończyła studia podyplomowe w zakresie urbanistyki i gospodarki przestrzennej. Zgodnie z art. 10 ust. 1 specustawy przesyłowej, Wojewoda [...] doręczył decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim oraz w urzędzie gminy właściwej ze względu na lokalizację inwestycji, na stronach internetowych urzędu wojewódzkiego i urzędu gminy, a także w prasie o zasięgu ogólnopolskim. Analizując decyzję Wojewody [...] organ odwoławczy stwierdził, iż kontrolowana decyzja czyni zadość warunkom zawartym w art. 8 ust. 1 specustawy przesyłowej, choć wymaga korekty merytoryczno-reformacyjnej w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy ustalił, iż Wojewoda [...] orzekając o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla planowanego przedsięwzięcia nie uwzględnił stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania decyzji. Podał, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] października 2016 r., tj. przed wydaniem decyzji przez Wojewodę [...], uchylił w części decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o środowiskowych uwarunkowaniach i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję. Minister wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 specustawy przesyłowej, decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera m. in. warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska. Decyzja Wojewody [...] w pkt 2 ppkt 2.1.3 zawiera ustalenia dotyczące ochrony środowiska, jednak tylko w odniesieniu do postanowień zawartych w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy uchylił decyzję Wojewody [...] w zakresie, w jakim odnosiła się do decyzji RDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach, orzekając w tym zakresie poprzez ustalenie nowego zapisu, uwzględniającego wydanie decyzji GDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się w sposób szczegółowy do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł D. R. . Kwestionowanej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia art. 7 oraz art. 16 w zw. z art. 110 k.p.a. poprzez naruszenie zasady niewzruszalności decyzji ostatecznych poprzez zmianę ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr ew. [...], [...], [...] i [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą [...]; skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja dotyczy ograniczenia sposobu korzystania z tej samej nieruchomości ze względu na tą samą inwestycję, jak ww. ostateczna decyzja, jednak nie zawiera postanowień szczegółowo określających zakres ograniczenia, w tym w szczególności ograniczenia czasowego prowadzenia prac na nieruchomości objętej ograniczeniem, co stanowi oczywiste obejście prawa polegające na niedopuszczalnej zmianie decyzji ostatecznej i spowodowanie istnienia w porządku prawnym dwóch sprzecznych ze sobą decyzji administracyjnych, dotyczących ograniczenia sposobu korzystania z tej samej nieruchomości w związku z tą samą inwestycją, - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1265 ze zm.), polegające na niezastosowaniu ww. przepisu, przez co organ nie określił w sposób prawidłowy lokalizacji i powierzchni ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji, ponieważ ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wskazane w ww. decyzji są nieprecyzyjne i w sposób nieuzasadniony odnoszą się do całej powierzchni pasa technologicznego, podczas gdy zgodnie zasadą ograniczenia korzystania z nieruchomości przez właściciela w jak najmniejszym niezbędnym zakresie, ograniczenie powinno obejmować jak najmniejszą część nieruchomości, na której ma zostać prowadzona inwestycja, a powierzchnia pasa technologicznego jest powierzchnią zbyt obszerną. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie, ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] . Ponadto, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1120/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe uznając, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II OSK 821/16 ze skargi kasacyjnej D. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2201/15, oddalającego skargę D. R. na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu przebiegu dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] - [...] na terenie gminy C. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2015r., poz.3432). Powyższe postanowienie zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 listopada 2017 r. sygn. akt II OZ 1455/17, z uwagi na brak przeszkód do oceny legalności decyzji wydanej na podstawie ww. planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że decyzja ta nie narusza prawa. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla inwestycji pn.: "Budowa dwutorowej linii 400 kV [...] - [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...] - [...], na działce nr ew. [...], obręb [...], gmina [...], powiat [...]". Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1812). Stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Przepis ten umożliwia organowi odwoławczemu m.in. dokonanie korekty zaskarżonej decyzji przez jej uchylenie i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, tj. wydanie decyzji reformatoryjnej. Jeżeli bowiem organ administracji publicznej, działając w trybie odwoławczym, nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego oraz nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy, zamiast uchylać decyzję organu pierwszej instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1981 r. sygn. akt II SA 400/81, ONSA 1981/2/88). Opisana sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, a wydanie decyzji reformatoryjnej było w pełni uzasadnione okolicznością, iż w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, uchylająca w części decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. i orzekająca w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymująca w mocy ww. decyzję. Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1812). Inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji w trybie art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy. W okolicznościach niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że w myśl art. 34 ust. 2 pkt 2 specustawy przesyłowej, w przypadku gdy lokalizacja strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej przewidziana jest w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy, inwestor w każdym czasie może wystąpić o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w trybie specustawy przesyłowej. Lokalizacja przedmiotowej inwestycji została przewidziana uchwałą Rady Gminy C. z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu przebiegu dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] - [...] na terenie Gminy C. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2015 r., poz. 3432). Sądowi wiadome jest z urzędu, że wyrokiem z dnia 17 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 821/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną D. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2201/15, oddalającego skargę D. R. na ww. uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] marca 2015 r. Przepis art. 4 ust. 1 i ust. 2 specustawy przesyłowej określa elementy konieczne wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił, iż w niniejszej sprawie wniosek inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera wszystkie wymagane elementy. Należy również wskazać, że tego rodzaju decyzja ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie lokalizacji czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z przepisami prawa, to organ zobligowany jest wniosek uwzględnić i wydać decyzję pozytywną. Oznacza to jednocześnie, że organ związany jest żądaniem zawartym we wniosku i nie może wykroczyć poza jego granice w rozstrzygnięciu podjętym w sprawie. Co istotne, to inwestor swobodnie decyduje, czy konkretny wniosek dotyczyć będzie całej inwestycji, czy tylko jej części (art. 5 ust. 2 ustawy). Wbrew zarzutom skargi, inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Również inwestor dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych dla inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r. sygn. akt SK 11/02, prawa konstytucyjne chronione nie mają charakteru absolutnego. Dopuszczalne jest ze względu na ważny interes publiczny ograniczenie prawa własności. W tym kontekście wskazać należy, że planowana inwestycja mieści się w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, określonych w załączniku do ww. ustawy, w którym pod pozycją nr 4 wskazano inwestycję pn.: "Budowa linii 400 kV [...] - [...]". Tym samym, wniosek inwestora był w świetle obowiązujących przepisów prawa w pełni uprawniony. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, zgodnie z którą stanowiąca jego własność działka o nr ew. [...], z obrębu [...], była już przedmiotem decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że brak jest tożsamości sprawy niniejszej oraz sprawy zakończonej decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie, działka o nr ew. [...], będąca własnością skarżącego, została oznaczona zgodnie z decyzją Wojewody [...] jako nieruchomość, w stosunku do której decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Przepis ten reguluje alternatywną względem pełnego wywłaszczenia drogę nabycia tytułu prawnego do nieruchomości pod strategiczne inwestycje w zakresie sieci przesyłowych, uprawniając właściwy organ administracji do wydania decyzji ograniczającej prawa właściciela albo użytkownika wieczystego oraz dającej możliwość prowadzenia inwestycji na tym gruncie. W szczególności, decyzja Wojewody [...] obejmuje szerszy zakres prac, do wykonania których konieczne jest uzyskanie dostępu do nieruchomości skarżącego, niż zakres prac, który starosta władny jest objąć decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, wydaną w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie jest zatem tożsame nałożenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości w postępowaniu prowadzonym przez starostę w trybie art. 124 u.g.n. oraz w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów specustawy przesyłowej. Niemniej jednak Sądowi wiadome jest z urzędu, iż wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 1550/16 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej [...] S.A., uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3444/15 (uchylający decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r.) i oddalił skargę D. R. na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Powyższe oznacza, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. wbrew wyrażonemu w toku postępowania stanowisku skarżącego, nie jest wadliwa i z tego względu bezpodstawna jest argumentacja, dotycząca powielenia przez Wojewodę [...] tych samych wad w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. wydanej w niniejszej sprawie. Ponadto, wbrew twierdzeniu skarżącego, w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości skarżącego zostały nałożone w sposób odpowiadający treści art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Decyzja Wojewody [...] określa w pkt III powierzchnię działki nr ew. [...], która podlega ograniczeniu, natomiast w pkt 8 ww. decyzji został określony termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym decyzja ta ma stać się ostateczna. Skarżący nie sprecyzował stanowiska dotyczącego niezgodności z rzeczywistym stanem prawnym mapy stanowiącej załącznik do decyzji Wojewody [...] , zatem nie jest możliwe odniesienie się do ww. zarzutu. Reasumując, zarzuty skargi pozostają bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa nie narusza przepisów prawa. Projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji został sporządzony przez osobę, o której mowa w art. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. osobę, która ukończyła studia podyplomowe w zakresie urbanistyki i gospodarki przestrzennej, stosownie do art. 8 ust. 2 specustawy przesyłowej, zaś wydana decyzja zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 8 ust. 1 ww. ustawy. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku.