IV SA/Wa 1205/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi "Z." na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej też "organ II instancji" lub "Kolegium"), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Stowarzyszenia [...] zakończonej postanowieniem Kolegium z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] (błędnie nazwanym decyzją) o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Uruchomieniu Zakładu [...] zlokalizowanego na działkach nr ew. [...] - [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] w gminie [...] przy ul. [...]. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. w likwidacji z dnia 21 marca 2011r., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Uruchomieniu Zakładu [...] zlokalizowanego na działkach nr ew. [...] - [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] w gminie [...] przy ul. [...]. W dniu 29 października 2012r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynął wniosek Stowarzyszenia [...] (dalej: "Stowarzyszenie") o stwierdzenie nieważności w/w ostatecznej decyzji administracyjnej Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Uruchomieniu Zakładu [...] zlokalizowanego na działkach nr ewidencyjny [...] - [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] w gminie [...] przy ul. [...]. Wniosek został opary na przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Kolegium po rozpoznaniu wniesionego wniosku postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] (błędnie nazwanego decyzją) odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...]. Na powyższe postanowienie Kolegium Stowarzyszenie złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (pismo z dnia [...] lipca 2013r.) objętej wskazanym postanowieniem Kolegium z dnia [...] czerwca 2014r., wnosząc o uchylenie orzeczenia Kolegium i stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2011 r. Zaskarżonemu orzeczeniu Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie: - art. 61 a w związku z art. 31 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2011 r., w sytuacji w której żądanie Stowarzyszenia w tym zakresie było uzasadnione; -art. 61 a w związku z art. 156 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że organizacja społeczna działająca na prawach strony w postępowaniu zwykłym nie jest uprawniona do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji; -art. 31 § 1 pkt 1 oraz art. 31 § 3 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie, że organizacja społeczna nie jest uprawniona do występowania z wnioskiem o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, wydanej w toku postępowania, w którym organizacja występowała na prawach strony, a wniosek ten nie mógł wywołać skutku wszczęcia postępowania z urzędu o stwierdzenie nieważności decyzji; -art. 61 a k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sytuacji w której, organ winien potraktować wniosek stowarzyszenia jako wniosek o wszczęcie postępowania, o którym mowa w przepisie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. i w związku z tym orzekając w tym zakresie wydać postanowienie; -art. 7, 77 oraz 107 k.p.a. poprzez naruszenie zasady uwzględnienia w postępowaniu administracyjnym interesu publicznego, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem decyzji. Kolegium po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. utrzymało w mocy własne orzeczenie z dnia [...] czerwca 2014r. Nr [...]. Na wstępie uzasadnienia organ wskazał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż zaskarżone orzeczenie z dnia [...] czerwca 2014r. zostało błędnie nazwane "decyzją", zamiast "postanowieniem", co nie zmienia jednak samego rozstrzygnięcia a sama forma wydanego aktu nie stanowi przesłanki do jego wyeliminowania z obrotu prawnego w sytuacji gdy treść rozstrzygnięcia w nim zawartego odpowiada prawu a tego rodzaju uchybienie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy a strona z tej okoliczności nie poniosła żadnych ujemnych skutków. Kolegium w uzasadnieniu podkreśliło, że z treści art. 61 a § 1 k.p.a. wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Natomiast drugą przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, co należy rozumieć jako takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Wyjaśniło również, że pojęcie "uczestnika postępowania na prawach strony" nie jest tożsame z pojęciem "jest stroną" w rozumieniu art. 28 k.p.a. co oznacza, że uprawnienia podmiotu na prawach strony nie są tożsame z uprawnieniami strony. Wskazało też, że organizacja dopuszczona do postępowania na prawach strony w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, może brać udział w postępowaniu nadzwyczajnym, jeżeli wystąpi z takim żądaniem i zostanie dopuszczona do udziału w tym postępowaniu. Wobec tego wszczęcie postępowania nadzwyczajnego, wymaga zgłoszenia stosownego żądania przez organizacje społeczną i dopuszczenia jej do udziału w tym postępowaniu. Sam fakt, iż organizacja została dopuszczona do udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją nie oznacza, że jest ona stroną w postępowaniu nadzwyczajnym. Tym samym zdaniem Kolegium Stowarzyszenie nie jest stroną postępowania nadzwyczajnego wobec ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. a zatem nie może ono wywołać swoim wnioskiem skutku w postaci wszczęcia postępowania z urzędu o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Kolegium wyjaśniło również, że we wniosku z dnia [...] października 2012r. Stowarzyszenie nie wniosło o wszczęcie z urzędu postępowania nadzorczego, nie powołało się również na przepis art. 31 pkt 1 i § 2 k.p.a. ani na cele statutowe stowarzyszenia. Mimo tego organ w zaskarżonym postanowieniu rozważył również kwestie wszczęcia postępowania nadzorczego z urzędu uznając, iż Stowarzyszenie nie może wywołać swoim wnioskiem skutku w postaci wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z urzędu. Organ przeanalizował treść przepisu art. 31 § 1 k.p.a. i wskazał, że samo żądanie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do toczącego się postępowania na prawach strony, nie jest wystarczające do tego, aby wniosek taki został uwzględniony. Konieczne jest wykazanie przez organizację społeczną, że cele statutowe oraz interes społeczny przemawiają za uwzględnieniem takiego wniosku. A w niniejszej sprawie nie można przyjąć, że cele statutowe stowarzyszenia uzasadniają uwzględnienie wniosku bowiem jak wynika z § 10 statutu forma realizacji celów statutowych ma wyraźnie charakter edukacyjny a żadne z działań wymienionych w tym paragrafie statutu nie pozostaje nawet w luźnym związku z inicjowaniem postępowania administracyjnego w tym w szczególności postępowań nadzorczych. Nadto zdaniem organu stowarzyszenie nie wykazało również, że za wszczęciem postępowania nadzorczego z urzędu przemawia interes społeczny, gdyż stowarzyszenie dość ogólnie powołuje się na ochronę mieszkańców przed realizacją inwestycji mających negatywny wpływ na środowisko, a tym samym powodującej zagrożenie dla życia i zdrowia osób zamieszkujących sąsiadujące nieruchomości, w imieniu których działa stowarzyszenie. A samo działanie w imieniu lokalnej społeczności nie jest wystarczające, zdaniem organu, dla uznania istnienia interesu społecznego do udziału w postępowaniu. Kolegium w tym zakresie wskazało, za orzecznictwem sądów administracyjnych, że Stowarzyszenie dla uzasadnienia swego wniosku powinno przedłożyć dowody wskazujące, że inwestycja stwarza zagrożenie dla środowiska, co pozwoliłoby na przyjęcie, że istnieje interes prawny przemawiający za wszczęciem postępowania zgodnie z wnioskiem Stowarzyszenia. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że nie została spełniona żadna z przesłanek zawartych w przepisie art. 31 § 1 k.p.a,. które muszą zostać spełnione kumulatywnie, tym samym brak było podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia Kolegium z dnia [...] czerwca 2014r. Nie zgadzając się z postanowieniem Kolegium, Stowarzyszenie pismem z dnia 13 marca 2015r. wywiodło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia tegoż organu z dnia [...] lutego 2015r. oraz o zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisu: - art. 7 oraz 77 w związku z art. 31 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej interpretacji treści statutu skarżącego i w konsekwencji uznanie, iż skarżący, nie może uczestniczyć w postępowaniu ze względu na to, iż nie jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, - art. 7 oraz 77 w związku z art. 31 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że Skarżący nie wykazał interesu społecznego uzasadniającego udział w postępowaniu, -art. 31 § 1 k.p.a., poprzez błędne stwierdzenie, iż aby można było dopuścić organizację społeczną do udziału w postępowaniu administracyjnym, organizacja ta musi przewidywać taką możliwość w treści swojego statutu, jako sposób prowadzonej przez nią działalności, - art. 74 ust.4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez działanie sprzeczne z dyrektywą wspierania działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska, -art. 8 i 10 k.p.a., poprzez działanie sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz niezapewnienie stronie udziału w postępowaniu, pomimo złożonego wniosku oraz spełnieniu przesłanek do uznania Skarżącego za stronę postępowania, -art. 3 ust.4 Konwencji sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998r. o dostępie do informacji, udziale w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, poprzez niezapewnienie odpowiedniego uznania i wsparcia dla Stowarzyszenia, jako podmiotu działającego na rzecz ochrony środowiska. W uzasadnieniu Stowarzyszenie wskazało, iż Kolegium w sposób nieprawidłowy dokonało interpretacji treści statutu stowarzyszenia bowiem zgodnie ze statutem celem Stowarzyszenia jest wspieranie rozwoju wsi [...], ich mieszkańców i mieszkańców ościennych miejscowości, a w szczególności niedopuszczenie do powstania zakładu utylizacji odpadów komunalnych, wysypiska śmieci lub jakiegokolwiek zakładu uciążliwego dla środowiska, mieszkańców [...] i ościennych miejscowości, niedopuszczenie do fizycznej likwidacji lasów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - jt.Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona niezasadna. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 k.p.a postępowanie w sprawie administracyjnej wszczyna się z urzędu lub na wniosek strony. Stroną, zgodnie z art. 28 k.p.a. jest ten "czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Stroną postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji są strony postępowania zwykłego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej oraz każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z 27 marca 2012 r II OSK 50/11, Lex 1219156). O tym, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, a więc czy ma on interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, przesądzają przepisy prawa materialnego, z których dla danego podmiotu wynikają określone prawa lub obowiązki, (wyrok NSA z 19 kwietnia 2012 r. I OSK 531/11, 2012-04-19, LEX nr 1218879). W postępowaniu zwykłym Stowarzyszenie brało udział na prawach strony jako organizacja ekologiczna, na podstawie obowiązującego wówczas art. 33 ust. 1 ustawy Poś, gdyż postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na "Uruchomieniu Zakładu [...] było postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa. Stowarzyszenie działało w tym postępowaniu wyłącznie na prawach strony. Z taką formą uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym łączą się określone konsekwencje prawne. Mianowicie organizacja społeczna biorąca udział w postępowaniu na prawach strony nie może dokonać z prawnym skutkiem czynności, które są przejawem obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady dyspozycyjności. Zasada ta umożliwia stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych. Wobec tego pewne uprawnienia, które przysługują tylko stronie, nie mogą przysługiwać podmiotom uczestniczącym w postępowaniu na prawach strony. Organizacja społeczna nie może w szczególności domagać się zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. ani umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 2 k.p.a., nie może zawrzeć ugody (art. 114 k.p.a.), jak również nie może żądać wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (pozbawienie strony udziału w sprawie bez jej winy), albowiem wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Pojęcie "podmiot na prawach strony" nie jest tożsame z pojęciem "strony" w rozumieniu art. 28 k.p.a., a uprawnienia podmiotu na prawach strony nie są tożsame z uprawnieniami podmiotu mającego przymiot strony, na co słusznie zwróciły uwagę organy administracji. Na powyższe wskazał również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OSK 641/07, lex nr 510237), a Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie pogląd ten w całości podziela. Skarżący nie był stroną postępowania zwyczajnego a jedynie działał na prawach strony jako organizacja ekologiczna i w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie przysługuje mu prawo do wszczęcia postępowania nieważnościowego. Z przepisu art. 28 k.p.a. wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że aby uznać daną osobą za stronę, musi zostać wykazane, że posiada ona interes prawny lub obowiązek, z których wywodzi swe prawa. Stowarzyszenie działając jako organizacja ekologiczna nie ma żadnego interesu prawnego ani obowiązku, który uzasadniałby przyznanie jej przymiotu strony. Jej udział w postępowaniu był wyłącznie wynikiem zastosowania w procedurze administracyjnej przepisów dotyczących udziału w sprawie organizacji działających na rzecz społeczeństwa, co samo przez się nie jest równoznaczne z przyznaniem przystępującej do sprawy organizacji przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Organizacja społeczna nie ma bowiem własnego interesu prawnego we wszczęciu tego rodzaju postępowania administracyjnego. Jak wskazał NSA w wyroku z 17 kwietnia 2012 r., II OSK 176/11, Lex 1219073, "Przepis art. 28 k.p.a. nie ustanawia normy prawnej samoistnej, a zatem stosowany jest w związku z przepisami prawa materialnego, które dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego, dając jednostce status strony postępowania". Tylko przepis prawa materialnego stwarza dla danego podmiotu legitymację procesową strony a tego interesu po stronie stowarzyszenia brak. (por. I OSK 1005/11 wyrok NSAW-wa, 2012-07-12, LEX nr 1260011.). Tak więc przy wydawaniu skarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia art. 157 § 2 i 31 ust. 1 K.p.a. bowiem skarżące Stowarzyszenie nie ma przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym i nie ma uprawnień wynikających z art. 31 § 1 pkt. 1 K.p.a. do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ponieważ nie działało w imieniu innej osoby, która takie uprawnienie by posiadała. Sąd uznał również, że organy prawidłowo - mając na względzie, że wniosek ten nie może skutecznie wszcząć postępowania nadzorczego, bowiem Stowarzyszeniu nie przysługuje przymiot strony - dokonały oceny czy wniosek Stowarzyszenia może wywołać skutek w postaci wszczęcia postępowania z urzędu o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...]. Organy w tym zakresie po dokonaniu ocenie wniosku oraz statutu Stowarzyszenia prawidłowo przyjęły, że aby organizacja społeczna mogła żądać wszczęcia z urzędu przez organ postępowania, w tym wypadku nadzorczego, muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki wskazane w przepisie art. 31 § 1 k.p.a. tj. : 1/ żądanie musi być uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, co oznacza, iż występując o wszczęcie postępowania organizacja winna wykazać istnienie merytorycznego powiązania przedmiotu postępowania administracyjnego, w tym wypadku nadzwyczajnego, z celami i zakresem działania organizacji społecznej; 2/ interes społeczny. Organizacja, co zdaniem Sądu należy podkreślić, dopiero we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w skutek wydania negatywnego dla niej rozstrzygnięcia, powołała się na cele statutowe tej organizacji zawarte w § 9 Statutu wskazując, że celem Stowarzyszenia jest wspieranie rozwoju wsi [...] ich mieszkańców i ościennych miejscowości w tym w szczególności niedopuszczenie do powstania na terenie lasu leżącego pomiędzy [...] a [...] Zakładu utylizacji odpadów komunalnych, wysypiska śmieci lub jakiegokolwiek innego zakładu uciążliwego dla środowiska, mieszkańców [...] i ościennych miejscowości, niedopuszczenie do fizycznej likwidacji lasów leżących pomiędzy wsiami oraz wskazała, że interesem społecznym, który przemawia za jej udziałem w postępowaniu jest ochrona mieszkańców przed realizacją inwestycji mającej negatywny wpływu na środowisko, a tym samym powodującej zagrożenie dla życia i zdrowia osób zamieszkujących sąsiadujące nieruchomości, w imieniu których działa Stowarzyszenie. Sąd po przeanalizowaniu wskazanych wyżej celów stowarzyszenia przy uwzględnieniu całości zapisów statutu tego stowarzyszenia w tym przy uwzględnieniu § 10 tegoż Statutu, na który to słusznie zwróciło uwagę Kolegium, doszedł do wniosku, że organ prawidłowo uznał, że określone w statucie przez samo Stowarzyszenie formy realizacji celów statutowych mają charakter edukacyjny, a żadne z działań określonych w tym paragrafie oraz w innych zapisach statutu, nie pozostają w związku z możliwością inicjowania postępowania administracyjnego, w tym w szczególności postępowań nadzorczych względem decyzji ustalających środowiskowe uwarunkowania. Nadto rację ma organ wskazując, że Stowarzyszenie nie wykazało, że za wszczęciem postępowania nadzorczego z urzędu przemawia interes społeczny. Powołanie się bowiem w sposób dość ogólny przez organizację na ochronę mieszkańców przed realizacją inwestycji mających negatywny wpływ na środowisko, a tym samym powodujące zagrożenie dla życia i zdrowia osób zamieszkujących sąsiednie nieruchomości, w imieniu których ma działać Stowarzyszenie, nie może być uznane za wykazujące istnienie interesu społecznego. Organizacja bowiem w żaden sposób nie skonkretyzowała w jakim zakresie planowane przedsięwzięcie może mieć negatywny wpływ na środowisko oraz stwarzać zagrożenie dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Wskazać należy, że jedynie faktyczne i merytoryczne powiązanie celów statutowych organizacji z meritum postępowania administracyjnego, którego wszczęcia domaga się organizacja społeczna może powodować zastosowanie art. 31 §1 pkt 1 k.p.a, Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.