IV SA/Wa 1241/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2014 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę IV SA/Wa 1241/14 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].04.2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. umorzyło postępowanie odwoławcze zainicjowane przez A. G., S. G., T. G., Z. G. oraz A. Z., W. K., D. S.l, J. K. reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika od decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., orzekającej o - wyrażeniu zgody na zmianę przeznaczenia w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi K. gm. P. na cele nieleśne, gruntów leśnych o łącznej powierzchni 3,7410 ha w granicach oznaczonych kolorem zielonym na załączniku graficznym mapy w skali 1:2000, stanowiącej integralną część wniosku. Zgoda na zmianę przeznaczenia dotyczyła gruntów położonych na działkach o nr. ew.: [...[, [...], [...], [...], [...], [...], przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, usługi publiczne i poszerzenie dróg (2.MN, 3.MN, 2.KDL, 3.KDL 1.UP) oraz części działek o nr. ew.: [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], w zakresie zmiany przeznaczenia pod poszerzenie dróg zbiorczych i lokalnych (1.KDZ, 2.KDZ, 2.KDL,) oraz pod budowę projektowanej drogi lokalnej (1.KDL); - odmowie wyrażenia zgody na przeznaczenie w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. na cele nieleśne gruntów leśnych o łącznej powierzchni 12,0110 ha położonych we wsi K. w granicach oznaczonych kolorem zielonym na załączniku graficznym mapy w skali 1:2000, stanowiącej integralną część wniosku. Brak zgody dotyczył części działek o nr. ew. [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], proponowanych w planie zagospodarowania przestrzennego części wsi K. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (4.MN, 5.MN ) i drogę dojazdową (1.KDD). Organ II. instancji podał, że uprzednio decyzja Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. została uchylona przez SKO decyzją z dnia [...].02.2010 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I. instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19.04.2013 r. sygn. akt II OSK 2596/11 uchylił wyrok WSA z 12.09.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 574/11, oddalający skargę na tę decyzję SKO. W uzasadnieniu zaś wskazał m. in., że Sąd I. instancji ponownie badając sprawę powinien także zająć stanowisko co do tego, czy właściciele gruntów leśnych objętych wnioskiem o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia tych gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nieleśne są stroną w tym postępowaniu. Ponownie rozpatrując skargę, WSA w wyroku z dnia 21.11.2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1087/13 przymiot ten im przyznał, mając na uwadze, że dotychczas były rozpatrywane ich środki zaskarżenia. Wobec tego, w tym stanie rzeczy, uznał przyznanie tego przymiotu jedynie gminie prowadzącej postępowanie planistyczne, za godzące w zasadę określoną w art. 134 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.). Odnosząc się do pozostałych kwestii Sąd wskazał wówczas, iż obowiązkiem Kolegium będzie zatem dokonanie oceny ekspertyzy w aspekcie całokształtu sprawy. W oparciu o nią skarżący podnoszą, że drzewa rosnące na spornych gruntach nie nadają się do wyrębu gospodarczego. W obrębie lasu występują rozległe przerzedzenia, a drzewostan jest na tyle słaby, że ulega ekspansji gatunków szkodliwych. Ponadto na tym terenie występuje zjawisko obniżania się poziomu wód gruntowych. Organ odwoławczy nie ocenił wpływu tych okoliczności na gospodarczą przydatność drzewostanu i nie ocenił ich znaczenia z punktu widzenia celowości jego ochrony. Samorządowe Kolegium, jakkolwiek dostrzegło związanie tym stanowiskiem WSA w Warszawie w oparciu o art. 153 P.p.s.a., z którego wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Powołany przepisu nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zastosowania się do oceny prawnej, wynikającej z wyroku sądu, a którą należy rozumieć jako wiążącą wykładnię przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Zatem wyrok sądu wydany w danej sprawie określa sposób działania organów, jak również wytyczne w zakresie ponownego rozstrzygnięcia danej sprawy, przy ponownym jej rozpoznaniu (por. II SA/Op 87/13 wyrok wsa 2013-05-20 Opolu LEX nr 1316874, I GSK 1591/1 wyrok NSA 2013-03-14 nr 1339558). Zaznaczyło jednak, że od tej zasady istnieją odstępstwa, związane z istotną zmianą stanu faktycznego lub prawnego, jakie zaistniały po wydaniu wyroku w danej sprawie. Ocena prawna wyrażona w sprawie przez sąd administracyjny wiąże bowiem tylko w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym. Wynika to z istoty sprawy administracyjnej i jej elementów. Skoro tożsamość sprawy administracyjnej wyznaczają elementy decydujące o identyczności skonkretyzowanego w akcie lub czynności stosunku prawnego, a wśród nich decydujące znaczenie mają podstawy powstania stosunku prawnego, tj. podstawa prawna i podstawa faktyczna, to istotna zmiana któregoś z tych elementów powoduje, że zawiązuje się nowa sprawa, wymagająca rozstrzygnięcia z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili wydania nowego aktu lub podjęcia czynności, w której formalnie organy administracyjne nie są związanie orzeczeniem sądu administracyjnego, wydanym w innej sprawie. SKO podkreśliło, że gdy weźmiemy pod uwagę znaczną niestabilność prawa administracyjnego - jego ciągłe zmiany i nowelizacje, dynamikę stanów faktycznych, istotę sprawy administracyjnej rozumianej także jako indywidualny związek określonej sfery faktycznej ze sferą prawną i determinującej przez to kształt postępowania administracyjnego, w którym obowiązuje zasada aktualności zobowiązująca organ do rozstrzygania sprawy administracyjnej z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania - to wymóg niezmienności stanu faktycznego i prawnego dla przyjęcia wiążącego charakteru oceny prawnej wyrażonej przez sąd ogranicza w dużej mierze bezwzględny charakter art. 153 P.p.s.a. (por. wyrok NSA I OSK 2468/12 2013-03-26 LEX nr 1333866, wyrok NSA I OSK 1790/11 2013-04-11 LEX nr 1336324). Nadto, jak wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji, oceniając, czy decyzja ta nie narusza przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sądowa kontrola decyzji wydawanych przez organy administracji publicznej ogranicza się do badania zgodności z prawem danego rozstrzygnięcia, co w konsekwencji prowadzi do oceny danego aktu pod względem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, stanowiących podstawę prawną do jego wydania. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Przedmiotem postępowania sądów administracyjnego nie jest wyłącznie decyzja administracyjna, stanowiąca przedmiot zaskarżenia, lecz jest nim także zespół działań i czynności podjętych przez organ administracji w sprawie zakończonej tą decyzją. Tak zakreślone kompetencje sądu administracyjnego nakładają na ten sąd obowiązek dokonania w konkretnej sprawie oceny całego przebiegu postępowania administracyjnego, wszystkich aktów i czynności wydanych w tym postępowaniu, włącznie z oceną zaskarżonej decyzji i wydanie rozstrzygnięcia stwarzającego taki stan, aby w obrocie prawnym nie istniał i nie funkcjonował żaden akt ani czynność organu administracji publicznej niezgodne z prawem. Tylko taki zakres działania sądu administracyjnego spełnia określony w ort. 1 ust. 2 P.p.s.a. wymóg dokonywania kontroli działań organów administracji pod względem zgodności z prawem (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Z powyższych wywodów wynika więc, iż organ administracji jest zobowiązany do zastosowania się do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania, jakie wynikają z orzeczenia sądu, o ile w danej sprawie nie zaszły istotne zmiany stanu faktycznego lub prawnego, uniemożliwiające wydanie decyzji zgodnie z treścią wyroku. Zaistnienie tych okoliczności wyłącza bowiem możliwość zastosowania się do oceny prawnej wyrażone w wyroku Sądu. Tak sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Samorządowe Kolegium podkreśliło, że postępowanie to toczy się na podstawie art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. O ochronie gruntów rolny i leśnych (tj. z 2004 r. Dz. U. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), zgodnie z którym dla gruntów określonych w art. 7 ust. 2 powołanej ustawy, zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, dokonywana jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I jak wynika z art. 7 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy dla pozostałych gruntów leśnych, zgodę na zmianę przeznaczenia wydaje marszałek województwa, po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Jednocześnie ustawodawca określił, iż wyrażenie zgody następuje na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaś do wniosku dotyczącego gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa wójt (burmistrz, prezydent miasta) dołącza opinię dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, a w odniesieniu do gruntów parków narodowych - opinię dyrektora parku. Na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, iż organ wyrażający zgodę na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne nie uzgadnia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz prowadzi własne postępowanie administracyjne mające na celu rozstrzygnięcie kwestii dopuszczalności zmiany przeznaczenia. Postępowanie to toczy się w związku z uchwalaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz nie w ramach tworzenia prawa miejscowego. (por. wyrok WSA z dnia 8 czerwca 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 406/05 Lex nr 179126. Za takim stanowiskiem, przemawia bezspornie treść art. 7 ust. 3 powołanej ustawy, zaś samo postępowanie w sprawie wyrażenia zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2, toczy się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie istniała rozbieżność poglądów co do uznania właścicieli nieruchomości za stronę tego postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a., na co również zwrócił uwagę Sąd w wydanym w niniejszej sprawie wyroku (IV SA/Wa 1087/13). Jednakże, w obecnie obowiązującym stanie prawnym zaszły istotne zmiany w zakresie dotyczącym niniejszej sprawy. Ustawą z dnia 8 marca 2013 r. zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.2013.503) dokonano zmiany z dnia 3 lutego 1995r. O ochronie gruntów rolny i leśnych (tj. z 2004r. Dz. U. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) poprzez dodanie w art. 7 ust. 3a, zgodnie z którym, stroną w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Zmiana ta obowiązuje od dnia 26 maja 2013 r. i wyłącza możliwość uznania w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. O ochronie gruntów rolny i leśnych (tj. z 2004r. Dz. U. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. Wskazane okoliczności wyłączają możliwość rozpoznania odwołania A. G., S. G., T. G., Z. G. oraz A. Z., W. K., D. S., J. K. od decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wobec tego, na podstawie art.138 § 1 pkt 3 K.p.a. należało umorzyć postępowanie odwoławcze z uwagi na okoliczność wniesienia środka zaskarżenia przez podmioty, nie będące stroną postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. We wniesionej skardze A. Z. zarzucił naruszenie: - przepisu art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. przez błędne przyjęcie, że zmienił się status skarżącego jako strony postępowania i bezpodstawne umorzenie postępowania odwoławczego; - przepisu art. 7 ust. 3a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z art. 28 K.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP przez uznanie, że skarżący - właściciel nieruchomości objętych wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne - utracił przymiot strony postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. Wniósł o uchylenie tej decyzji i kontynuowanie postępowania odwoławczego zgodnie z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1087/13. Stosując się do zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego - Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt IV S.A./Wa 1087/13 stwierdził bowiem, że choć legitymizacja właścicieli gruntów objętych wnioskiem o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia tych gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nieleśne była kwestionowana przez Marszałka, to jednak organ odwoławczy legitymizacji tej nie podważył. Sąd zwrócił uwagę na rozbieżność orzecznictwa w tej materii, lecz w niniejszej sprawie przymiot ten właścicielom nieruchomości przyznał. Umorzenie postępowania odwoławczego jest zatem niezgodne z cyt. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 21.11.2013 r. oraz z przepisami prawa, w tym Konstytucji RP. Zmiany w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, do których odwołuje się organ odwoławczy, nastąpiły jeszcze przed wyrokami Sądów Administracyjnych: Naczelnego i Wojewódzkiego, a weszły w życie przed wyrokiem Sądu Wojewódzkiego z 21 listopada 2013 r. Ponadto zmiany przedmiotowej ustawy istotnie pozbawiają właścicieli gruntów leśnych statusu strony w postępowaniach administracyjnych, przy czym ustawa zmieniająca nie zawiera przepisów przejściowych, które powinny uregulować kwestie postępowań wszczętych przed jej wejściem w życie. Pozbawienie właścicieli przedmiotowych nieruchomości - w trakcie postępowań odwoławczych - prawa uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu i wypowiadania się, w tym zgłaszania wniosków dowodowych, w sprawach dotyczących przedmiotu ich prawa własności jest sprzeczne z Konstytucją RP. Doszło bowiem do naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Uznaje się, że przytoczona regulacja, a ściślej zawartej w niej klauzula państwa prawnego, stanowi zbiorcze określenie wielu zasad, reguł, nakazów i zakazów, które nie zostały wprawdzie expressis verbis wyrażone w art. 2 Konstytucji RP, ale obowiązują (wyrok TK z 5 stycznia 1999 r. K 27/98, wyroku TK z dnia 25 czerwca 2002 r. sygn. K 45/01). Skarżący dostrzega, że wprawdzie przytoczone wyroki Trybunału Konstytucyjnego odnoszą się wprost do wprowadzania zmian legislacyjnych w zakresie obowiązków podatkowych obywateli, ale wyrażone w nich stanowisko w zakresie braku należytego uregulowania kwestii międzyczasowych ma odpowiednie zastosowanie do sytuacji objętej niniejszym postępowaniem. Przy uwzględnieniu utrwalonego stanowiska Trybunału Konstytucyjnego należy, w ocenie skarżącego, dojść do przekonania, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zinterpretowało i zastosowało przepis art. 7 ust. 3a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w oderwaniu od przedstawionych wyżej zasad i bezpodstawnie uznało, iż zachodzą podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę SKO w W. w całości podtrzymało swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji SKO w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...].04.2014 r. nie naruszyła przepisów obowiązującego prawa, w tym art. 153 P.p.s.a., w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia. Trafnie zauważyło Kolegium, że w orzecznictwie Sądów Administracyjnych od dłuższego czasu istniały rozbieżności poglądów co do uznania właścicieli nieruchomości za strony - w rozumieniu art. 28 K.p.a. - postępowania w przedmiocie wyrażania zgody na przeznaczanie gruntów leśnych na cele nieleśne. W rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, iż Naczelny Sąd Administracyjny orzekał w niej jeszcze przed wejściem w życie przedmiotowej nowelizacji ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolny i leśnych. Zmiany tej dokonano ustawą z dnia 8 marca 2013 r. zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.2013.503). W art. 7 dodano ust. 3a, zgodnie z którym stroną w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Zmiana ta, jak trafnie zauważyło Samorządowe Kolegium obowiązuje od dnia 26 maja 2013 r. i bezwzględnie wyłącza możliwość uznania w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolny i leśnych (tj. z 2004r. Dz. U. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne - za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. Wobec tego od wskazanej daty możliwość kwestionowania decyzji wydanej w przedmiocie zgody na zmianę przeznaczenia w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gruntów leśnych na cele nieleśne - powstaje dopiero w razie kwestionowania uchwały w sprawie przyjętego planu zagospodarowania przestrzennego. Możliwość taką stwarza zatem wywiedzenie skargi na kwestionowane postanowienia takiej uchwały, w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Kontroli Sądu, w postępowaniu tyczącym ustaleń planu, podlegała będzie także prawidłowość decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. W tym kontekście nie są trafne wywody skargi o naruszeniu art. 2 Konstytucji RP przez uznanie, że skarżący - właściciel nieruchomości objętych wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne - utracił przymiot strony postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a., co narusza w sposób nieuprawniony służące mu prawo własności. Rozstrzygnięcie takie nie zamyka mu bowiem drogi do kwestionowania przedmiotowej decyzji w ramach skargi na uchwałę zatwierdzającą plan miejscowy, który przyjęty zostanie dla tego terenu. Należy mieć przy tym na uwadze, że wskazana nowelizacja ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jak wynika z uzasadnienia jej projektu, miała na celu przyspieszenie prac planistycznych, bardzo kosztownych dla gmin, którą to konieczność od dawna akcentowały Sądy Administracyjne w swym orzecznictwie, wskazując na zasadność ograniczenia kręgu stron postępowania w przedmiocie wyrażania zgody na przeznaczanie gruntów leśnych na cele nieleśne, przez wyłączenie z niego właścicieli nieruchomości objętych zmianą, jako że nie jest to postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie indywidualnej, a element postępowania planistycznego. Wobec tego skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odnotował w swym wyroku zmiany stanu prawnego, powstałego począwszy od 26 maja 2013 r. (o czym świadczy brak analizy dodanego ust. 3a do art. 7 cyt. ustawy), a zatem badał sprawę na datę przekazania mu jej do ponownego rozpatrzenia przez NSA, co miało miejsce 22.05.2013 r. - tę zmianę stanu prawnego należało uwzględnić i z tej przyczyny uznać, że wskazania WSA wyrażone w tym wyroku nie są obecnie wiążące. Ze wskazaną datą - 26 maja 2013 r. - jednolicie, we wszystkich postępowaniach zarówno pozostających w toku, jak i dopiero wszczynanych - z woli ustawodawcy usunięta została wątpliwość komu przysługuje przymiot strony tego postępowania administracyjnego. Wobec tego trafnie przyjęło Samorządowe Kolegium, że zasadniczej zmianie uległ stan prawny w tym względzie i obecnie przyjmuje się za art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolny i leśnych, że stroną przedmiotowych postępowań jest jedynie wójt (burmistrz, prezydent miasta). W zaistniałej sytuacji uprawnione było zatem stanowisko Samorządowego Kolegium o braku związania (oceną prawną i wskazaniami) zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z 21.11.2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1087/13, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a.. Wskazana nowelizacja zamknęła zatem drogę do rozpoznania odwołań wniesionych przez właścicieli nieruchomości leśnych, zainteresowanych objęciem ich terenów zmianą przeznaczenia w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gruntów leśnych na cele nieleśne. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.