IV SA/Wa 1338/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skarg K. G. i E. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję w części w jakiej utrzymano i zmieniono decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...] lutego 2011 roku nr [...] co do ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia na odcinku pomiędzy ulicą [...] a ulicą [...] w G.; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego K. G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. akt IV SA/Wa 1338/11 P O S T A N O W I E N I E Dnia 20 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r. na rozprawie w sprawie ze skarg K. G. i E. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia w związku z wnioskiem B. G. o dopuszczenie do udziału w sprawie p o s t a n a w i a odmówić dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania B. G. Zaskarżoną decyzją Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", uchylił w części decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] lutego 2011 r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (zwaną dalej "decyzją środowiskową") - budowa napowietrznej linii elektromagnetycznej 110 kV Stacja G. - istniejący słup Nr [...] linii 110 kV nr [...] relacji P. S. i stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, orzekając w tym zakresie w sprawie, zaś w pozostałej części utrzymując decyzję organu I. instancji w mocy. Skutkiem zmiany decyzji organu I. instancji było: wskazanie rejonów, gdzie należy stosować podwyższone słupy (pkt 2 lit. f), doprecyzowanie, że obowiązek ochrony urządzeń melioracji wodnych dotyczy wyłącznie kwestii związanych z ochroną przed powodzią (pkt 2 lit. h), zobowiązanie wnioskodawcy o wydanie decyzji środowiskowej – Spółki E. S.A. w G. zwanej dalej "Inwestorem" – do zainstalowania automatycznych zabezpieczeń zapewniających wyłączenie odpływu prądu elektrycznego w sytuacji ewentualnego zerwania przewodów (pkt 2 lit. r.), określenie ograniczeń wynikających z zasad ochrony ujęcia wód podziemnych [...] (pkt 2 lit. v) oraz wyłącznie możliwość prowadzenia prac w zakreślonych okresach ochronnych dla ptaków i płazów (pkt 2 lit w i x). W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał przebieg postępowania oraz podejmowane czynności. Wskazał, że postępowanie odwoławcze było prowadzone w związku z odwołaniami m.in. Wspólnoty Mieszkaniowej [...], E. S. i K. G.. Zreferowano podniesione zarzuty i odniesiono się do nich, wskazując, że są - zdaniem organu - nieuzasadnione. Wskazano w tym kontekście następujące okoliczności prawne i faktyczne sprawy: - zdaniem wnoszących odwołanie w przedmiotowej sprawie nie doszło do wszczęcia postępowania, gdyż wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach złożyła osoba nielegitymująca się pełnomocnictwem uprawniającym do dokonania takiej czynności; wprawdzie - zdaniem organu odwoławczego - wcześniejsze pełnomocnictwo dla osoby reprezentującej Inwestora nie zostało prawidłowo udzielone, jednak w piśmie z [...] maja 2011 r., zostały przedłożone wyjaśnienia złożone przez W. O. i R. S. - wiceprezesów zarządu Spółki E. S.A. w G. - tj. zgodnie ze sposobem reprezentacji Spółki wskazanym w KRS; w powyższych wyjaśnieniach Spółka potwierdziła, że wszystkie czynności dokonane przez L. W., w tym oświadczenia złożone na podstawie pełnomocnictwa z [...] marca 2010 r. udzielonego przez prokurentów oddziałowych M. S. i W. L., były dokonane w imieniu Spółki; ponadto, do powyższych wyjaśnień zostało dołączone pełnomocnictwo z [...] maja 2011 r. do reprezentowania wnioskodawcy w sprawie m.in. wydania decyzji środowiskowej udzielone L. W. przez Inwestora; powyższe pełnomocnictwo oraz oświadczenie wnioskodawcy potwierdzają czynności dokonane przez pełnomocnika Spółki – L. W. w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej (por. wyroki: NSA sygn. akt I OSK 1433/06 WSA we Wrocławiu sygn. akt III SA/Wr 253/07, WSA w Gorzowie Wielkopolskim sygn. akt II SA/Go 196/10 – dostępne w CBOSA); wobec powyższego zarzut prowadzenia postępowania z naruszeniem art. 64 § 2 K.p.a., należy uznać za słuszny; mimo że organ I. instancji podjął próbę wyjaśnienia kwestii reprezentacji wnioskującej Spółki, to jednak nie dokonał prawidłowych ustaleń w tym zakresie; tego rodzaju uchybienie nie stanowi jednak podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy w wyniku postępowania odwoławczego ustalono ponad wszelką wątpliwość, że L. W. był umocowany do podejmowania czynności w imieniu Inwestora; tym samym zarzut prowadzenia postępowania bez jego wszczęcia, należy uznać na bezzasadny, - nie przychylono się do zarzutu dotyczącego braku w decyzji środowiskowej stosownych ustaleń w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych; Strony zwracały uwagę, że w omawianym przypadku obiekt może być podatny na awarię polegającą w szczególności na zerwaniu lub przewróceniu się słupów, a brak ustalenia wymogów na wypadek wystąpienia takich sytuacji może prowadzić do zagrożenia życia, zdrowia i mienia; zwracali uwagę, że w decyzji nie przeanalizowano kwestii lokalizacji części linii na terenie [...] i ochrony fundamentów słupów zlokalizowanych na tym terenie przed skutkami powodzi; odnosząc się do tych zarzutów organ wskazał, że - zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 6 ustawy o ocenach - raport o oddziaływaniu na środowisko, zwany dalej "raportem", powinien zawierać określenie przewidywanego wpływu analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, przy czym poważna awaria, w rozumieniu art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), oznacza zdarzenie (w szczególności emisję, pożar, eksplozję) powstałe w trakcie procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu, w którym występuje co najmniej jedna substancja niebezpieczna, prowadzące do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego zagrożenia z opóźnieniem. Zgodnie zaś z art. 248 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, Zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zwanej dalej "awarią przemysłową" w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie uznaje się za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej "zakładem o zwiększonym ryzyku", albo zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej "zakładem o dużym ryzyku"; zgodnie z dyspozycją art. 248 ust. 3 ustawy, w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. Nr 58, poz. 535 ze zm.), określono nazwy, oznaczenia numeryczne, kryteria kwalifikowania, kategorie i ilość substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku lub zakładu o dużym ryzyku; o zaklasyfikowaniu przedsięwzięcia do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku decyduje ilość oraz rodzaj występujących w nim substancji niebezpiecznych, wyszczególnionych w powyższym rozporządzeniu; zakłady zaliczone do jednej z kategorii, o których mowa w rozporządzeniu podlegają przepisom, wymienionym w art. 249-264 ustawy – Prawo ochrony środowiska; kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem zagrożenia wystąpieniem poważnych awarii winna odbywać się w oparciu o zapisy rozporządzenia; realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, nie wiąże się z występowaniem substancji niebezpiecznych, wyszczególnionych we wskazanym rozporządzeniu, a podane w odwołaniu zagrożenia związane z awarią polegającą na zerwaniu linii lub przewróceniu się słupów, w wyniku silnych wiatrów, nie mieszczą się w definicji, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy – Prawo ochrony środowiska i nie stanowią poważnej awarii w rozumieniu przepisów ochrony środowiska; wobec powyższego, organ I. instancji nie miał obowiązku wskazania w podjętym rozstrzygnięciu ustaleń w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych; jednocześnie zaznaczono, że w rozdziale 8 Raportu pn: "Awarie i Bezpieczeństwo" wskazano, że projektowana linia będzie zaopatrzona w odpowiednie automatyczne zabezpieczenia w postaci wyłączenia dopływu prądu elektrycznego, które w wyjątkowych sytuacjach, tj. gdy ekstremalne warunki pogodowe: wiatry wraz z obfitymi opadami atmosferycznymi, wilgotność oraz szadź na przewodach mogą spowodować awarie i zerwanie linii, pozwolą na uniknięcie narażenia ludzi czy otoczenia na niebezpieczeństwo; w decyzji środowiskowej na stronie 18 przewidziano działania mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa w miejscach skrzyżowań linii elektroenergetycznej z terenami zabudowy mieszkaniowej polegające na zastosowaniu zmniejszonych naprężeń przewodów i ich podwójnej izolacji mających na celu zabezpieczenie linii przed zerwaniem przewodu lub jego opadnięciem w wyniku uszkodzenia izolacji; mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa ludziom i zalecenia Raportu organ II instancji uchylił treść punktu 2 lit. "r" zaskarżonej decyzji i orzekł w tym zakresie; z analizy materiału dowodowego nie wynikało, aby w przypadku analizowanej linii przewidziano zastosowanie rozwiązań, o których mowa w tym punkcie; odnosząc się do kwestii bezpieczeństwa związanej z konstrukcją budowli wskazano, że stanowi ona zagadnienie techniczno - budowlane analizowane na etapie wydawania pozwolenia na budowę i nie jest przedmiotem postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, - bezzasadny jest zarzut, jakoby organ I. instancji nie przeanalizował kwestii lokalizacji części linii na terenie depresyjnym i ochrony fundamentów słupów zlokalizowanych na tym terenie przed skutkami powodzi; zgodnie z informacjami w rozdziale 4 Raportu pn. Opis elementów przyrodniczych środowiska, trasa projektowanej linii zlokalizowana jest m.in. na terenie Z. wchodzących w skład Z. i znajduje się w części na terenie [...]; w związku z faktem, że Z. zagrożone są tzw. powodzią [...], układ sieci hydrograficznej tego obszaru został przekształcony z naturalnego układu deltowego ujścia rzeki W. w układ sztuczny; w skład systemu wodno-melioracyjnego Z. wchodzą systemy obwałowań rzek, kanałów oraz systemy ich odwadniania, których głównym celem jest ochrona terenu przed zalaniem lub podtopieniem związanym z powodzią (rozdział 5.2 Raportu pn. [...]); projektowana linia koliduje z urządzeniami ochrony przeciwpowodziowej, którą stanowią kanały odwadniające poldery: B i BI- nr 5 R., D i E - nr 20 O., A i B - nr 21 O. oraz obustronne obwałowania rzeki M.; wobec tego organ I. instancji określając warunki środowiskowe, na jakich planowane przedsięwzięcie może zostać zrealizowane w sposób niezagrażający środowisku, uwzględnił również konieczność przestrzegania wymagań i zaleceń ochrony przeciwpowodziowej; w pkt. 2 lit. "h" zaskarżonej decyzji, nałożono warunek dotyczący lokalizacji słupów poza korytem rzeki M. oraz poza międzywalem rzeki M. i w odległości min. 10 m od górnej krawędzi skarp kanałów odwadniających poldery: B i BI- nr 5 R., D i E - nr 20 O., A i B - nr 21 O. oraz w odległości nie mniejszej niż 50 m od stopy wału po stronie odpowietrznej; mając na uwadze, że warunek w punkcie 2 lit "h" zaskarżonej decyzji dotyczył ww. urządzeń melioracji wodnych podstawowych służących ochronie przeciwpowodziowej, a jego zapis mógł sugerować, że uwzględnia on inne, niesprecyzowane w nim wymagania i zalecenia w zakresie ochrony urządzeń melioracji wodnych organ odwoławczy uchylił treść tego punktu i orzekł w tym zakresie o obowiązku ochrony urządzeń melioracji wodnych podstawowych służących ochronie przeciwpowodziowej, tj. kanałów odwadniających poldery: B i BI- nr 5 R., D i E - nr 20 O., A i B - nr 21 O. oraz obustronnych obwałowań rzeki M.; w punkcie 2 lit. "i" zaskarżonej decyzji organ I. instancji określił warunek dotyczący zawieszenia przewodów na wysokości umożliwiającej swobodną pracę sprzętu mechanicznego wykorzystywanego w celu wykonywania prac konserwacyjno-remontowych projektowanej linii, taki zapis zapewni utrzymanie w należytym stanie technicznym ww. urządzeń ochrony przeciwpowodziowej oraz ich właściwą eksploatację, - nie znajduje uzasadnienia zarzut dotyczący wydania decyzji na podstawie Raportu, który poświadcza nieprawdę oraz sporządzenia go bez podstawy prawnej; strony wskazywały, że Raport został sporządzony w oparciu o nieaktualne mapy, które nie uwzględniają wszystkich budynków, co skutkowało brakiem dokonania analizy wpływu pola elektromagnetycznego na osoby przebywające w tych budynkach; odnosząc się do tego wskazano: z materiału dowodowego będącego w posiadaniu organu II. instancji wynika, że [...] lipca 2010 r. Inwestor uzupełnił wniosek o wydanie decyzji środowiskowej o poświadczone przez właściwy organ kopie map ewidencyjnych obejmujących przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz teren, na który będzie oddziaływać; mapy te spełniają wymagania, o których mowa w art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy o ocenach; należy wskazać, że na przedłożonych kopiach map ewidencyjnych znajdują się informacje, że zostały one pozyskane z zasobów geodezyjnych na podstawie umowy na udostępnianie fragmentu zasobu numerycznej mapy ewidencyjnej Urzędu Gminy P. (umowa nr [...]) oraz Urzędu Miasta [...]. (umowa nr [...] i nr [...]) oraz, że w treści tych map nie wprowadzono żadnych zmian ani modyfikacji; zgodnie z § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu (Dz.U. Nr 49, poz. 493), materiały zasobu bazowego i użytkowego podlegają bieżącej aktualizacji, zgodnie zaś z § 44 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 maja 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454), do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy m.in.: utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, archiwizacja wycofanych danych ewidencyjnych, a także okresowa weryfikacja danych ewidencyjnych; zgodnie z powyższym, mapy ewidencyjne dostępne w zasobach geodezyjnych Starostwa Powiatowego w P. i Urzędu Miasta [...]. podlegają obowiązkowi bieżącej aktualizacji, a data [...] czerwca 2010 r., znajdująca się na pozyskanych kopiach map ewidencyjnych, jest jednocześnie datą uwzględniającą ostatnią aktualizację; powyższe kopie map spełniają zatem wymóg, o którym mowa w treści art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy o ocenach; po analizie materiału dowodowego, organ II. instancji stwierdził, że na podstawie wskazanych kopii map zostały sporządzone mapy obrazujące plan przebiegu projektowanej trasy z naniesionymi granicami oddziaływania elektromagnetycznego, stanowiące załącznik nr 2-15 do opracowania pn. Wpływ pola elektromagnetycznego [...] opracowanego w maju 2010 r. przez J. S.; powyższy dokument stanowi opracowanie cząstkowe stanowiące załącznik do Raportu dla analizowanego przedsięwzięcia, w którym określono wpływ pola elektromagnetycznego, wynikający z realizacji planowanego przedsięwzięcia; z przedstawionego w Raporcie opisu omawianego otoczenia nie wynika, aby wskazane mapy nie uwzględniały określonych obiektów; informacji takich autorzy Raportu nie wskazali również w jego rozdziale 16 pt. Ewentualne trudności w opracowaniu raportu; wskazano w nim natomiast, że dane w Raporcie, uzyskane z terenowych wizji lokalnych i inwentaryzacji przyrodniczych, stanowiły komplet materiałów i dały pełny obraz stanu istniejącego i projektowanego; w odwołaniu Strony nie wskazują, których budynków nie uwzględniają przedłożone kopie map ewidencyjnych oraz których obiektów nie obejmuje analiza wpływu pola elektromagnetycznego dotycząca planowanego przedsięwzięcia; Strony nie przedstawiły także dowodów świadczących o zasadności podnoszonych zarzutów; same stwierdzenia, przekonania i podejrzenia co do kopii map niezgodnych ze stanem rzeczywistym - niepoparte żadnym materiałem dowodowym - nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia, że są one nieaktualne; Strony podnosiły również, że Raport został sporządzony bez podstawy prawnej, gdyż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem o klasyfikacji z 2004 roku", wygasło na podstawie art. 173 ust. 1 ustawy o ocenach, a nowe, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), zwane dalej "rozporządzeniem o klasyfikacji z 2010 roku", nie może mieć do niego zastosowania; organ odwoławczy nie podzielił tego poglądu wskazując, że zgodnie z art. 173 ust. 1 ustawy o ocenach, przepisy wykonawcze wydane na podstawie m.in. art. 51 ust. 8 ustawy - Prawo ochrony środowiska, zachowywały moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych m.in. na podstawie art. 60 ustawy o ocenach jednak nie dłużej, niż przez 24 miesiące od dnia wejścia jej w życie, a zatem do 15 listopada 2010 r.; postępowanie dotyczące analizowanego przedsięwzięcia zostało wszczęte [...] lipca 2010 r., a więc przed 15 listopada 2010 r., tj. w czasie obowiązywania rozporządzenia o klasyfikacji z 2004 roku; ponadto, w analizowanym przypadku zastosowanie miał § 4 ww. rozporządzenia o klasyfikacji z 2010 roku, w którym ustawodawca dopuścił możliwość stosowania przepisów poprzedniego rozporządzenia - z powyższego przepisu wyraźnie wynika, że postępowanie dotyczące omawianego przedsięwzięcia nie podlega przepisom nowego rozporządzenia, a mają w nim zastosowanie przepisy obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania, - co do zarzutu, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie ustaleń Raportu, których ogólnikowość nie pozwala na rzeczywistą ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, organ II instancji przedstawił następujące wyjaśnienia: zdaniem Stron bez szczegółowych rozwiązań technicznych, takich jak konstrukcja, wysokość i lokalizacja słupów, wysokość zawieszenia przewodów na słupach, powierzchnia gruntów wyłączonych spod zagospodarowania w związku z budową linii, których brak w Raporcie, nie można dokonać oceny oddziaływania linii na środowisko; Strony wskazały, że w Raporcie nie określono lokalizacji słupów o konstrukcji rurowej mających na celu minimalizację wpływu przedsięwzięcia na krajobraz oraz słupów wysokich minimalizujących wpływ pola elektroenergetycznego oraz o ile mają one być podwyższone; ponadto podniosły, że bez znajomości wysokości zawieszenia przewodów nie można wyliczyć poziomu pola elektromagnetycznego; jednocześnie poddały w wątpliwość wiedzę autorów Raportu wskazując, że jest ona zbyt uboga, by ocenić wpływ projektowanej linii na środowisko; organ wobec tego wskazał, że Raport został sporządzony w oparciu o postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. z [...] sierpnia 2010 r., w którym, określając zakres raportu, zwrócono jednocześnie szczególną uwagę na zagadnienia, które powinny zostać poddane szerszej analizie, a były konieczne w celu ustalenia zasięgu i rodzaju oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, niezbędnych by ocenić wpływ projektowanej linii na środowisko; mając to na uwadze, w poszczególnych rozdziałach Raportu odniesiono się do zagadnień wskazanych w postanowieniu, w tym m. in. w rozdziale 3 pt.: Planowane przedsięwzięcie - linia napowietrzna 2x110 kV i stacja 110/ 15k V, na stronie 11-13 Raportu wskazano dane dotyczące: konstrukcji słupów (stalowe, kratowe, serii OS24, 024), ilości słupów (około 50 sztuk), średniej rozpiętości przęsła (200-250 m), wysokości zawieszenia najniższego przewodu na słupie (od około 10 m do 30 m), wysokości słupów (od 20 m do 40 m), powierzchni zajmowanej przez słup (od kilku do kilkudziesięciu m2); wymiary służące do wyliczenia powierzchni pod fundamenty dla poszczególnych serii i typów słupów zostały wskazane w kartach katalogowych, stanowiących załączniki do opracowania pn. Wpływ pola elektromagnetycznego (...); w karcie informacyjnej przedsięwzięcia na stronie 6 podano natomiast powierzchnię zajmowaną przez projektowaną stację 110/15kV GPZ M. (ok 3000 m2); zarzut dotyczący braku określenia w Raporcie lokalizacji słupów o konstrukcji rurowej, mających na celu minimalizację wpływu przedsięwzięcia na krajobraz, nie zasługuje na uwzględnienie; po analizie materiału dowodowego wskazano, że w rozdziale Raportu pt.: Wpływ na krajobraz i estetykę, jak również pt.: Sposoby zapobiegania, zminimalizowania i kompensowania negatywnych oddziaływań nie przewidziano takiego rozwiązania mającego na celu minimalizację wpływu przedsięwzięcia na krajobraz; słusznie natomiast strony wskazują, że bez znajomości wysokości zawieszenia przewodów nie można wyliczyć poziomu pola elektromagnetycznego, jednak wymaga podkreślenia, że powyższy parametr wzięto pod uwagę przy dokonywaniu obliczeń zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego projektowanej linii; określenie wpływu pola elektromagnetycznego, wynikającego z realizacji planowanego przedsięwzięcia, na podstawie obliczeń uwzględniających szczegółowe rozwiązania techniczne, zostało przedstawione w opracowaniu pn. Wpływ pola elektromagnetycznego (...); w rozdziale nr 4.1 tego dokumentu; na str. 9 wśród parametrów technicznych, dla jakich dokonywano obliczeń zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego projektowanej linii, wymieniono m.in. wysokości zawieszenia przewodów nad ziemią dla terenów rolniczych (10 m) oraz dla terenów z zabudową (18 m i 28 m); w powyższym opracowaniu dokonano symulacji rozkładu pola elektromagnetycznego dla projektowanej linii z uwzględnieniem lokalizacji poszczególnych rodzajów słupów, zaś w kartach katalogowych zawierających dane techniczne słupów podano wysokość dla poszczególnych serii i typów słupów; na str. 12 i 13 wskazanego opracowania określono, że w rejonach zabudowy mieszkaniowej należy zastosować podwyższone słupy zapewniające nieprzekroczenie dopuszczalnych wartości pola elektromagnetycznego i określono, że słupy mocne typu ONI 50+25 będą podwyższone o 25 m, a słupy serii OS24 typu P o 10 m (str. 16); na podstawie przeprowadzonych obliczeń w tym opracowaniu wskazano również gdzie powinny być zlokalizowane określone typy słupów, w tym również słupy podwyższone; i tak w rejonie ul. [...] i ul. [...] - przewidziano słupy serii OS24 typu P lub typu ON 150, przy ul. [...] (działka nr [...], obręb [...]) - słupy serii OS 24 typu P, przy ul. [...] (działka nr [...], obręb [...] i działka nr [...], obręb [...]) - słupy serii OS 24 typu ON 150, przy ul. [...] (działka nr [...] i nr [...] obręb [...]) - słupy serii OS 24 typu ON 150, przy ul. [...] mają być zlokalizowane 2 słupy krańcowe serii OS 24 typu ON 120+5, przy ul. [...] (działka nr [...], obręb [...]) - słupy serii OS 24 typu ON 150, przy ul. [...] - słupy serii OS 24 typu ON 150, przy ul. [...] (działka nr [...], obręb [...],działka nr [...], obręb [...]) - słupy serii OS 24 typu ON 150, w rejonie dzielnicy [...] - słupy serii OS 24 typu P i serii O 24 typu ON 150; wobec powyższego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem stron, że w Raporcie nie wskazano rozwiązań technicznych, bez których nie jest możliwe dokonanie oceny oddziaływania linii na środowisko, takich jak wysokość, lokalizacja i rodzaj słupów, wysokość zawieszenia przewodów na słupach, powierzchnia gruntów wyłączonych spod zagospodarowania w związku z budową linii; zgodnie z informacjami wskazanymi na stronie 13 Raportu, szczegółowe obliczenia i analiza rozkładu pola elektromagnetycznego wykazała, że dla projektowanej linii obszar I, tj. w którym wielkości natężenia pola elektrycznego E > 10 kV/m, i magnetycznego H > 60A/m, nie występuje; mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uchylił treść punktu 2 lit. "f" zaskarżonej decyzji i orzekł w tym zakresie o nałożeniu na Inwestora obowiązku zastosowania podwyższonych słupów w rejonach, w których obok projektowanej linii znajduje się istniejąca zabudowa mieszkaniowa oraz określił ich lokalizację; powyższy warunek nałożono po uwzględnieniu wniosków przedstawionych w opracowaniu pn. Wpływ pola elektromagnetycznego (...); zapis ma na celu zapewnienie dotrzymania dopuszczalnych wartości pola elektromagnetycznego (E = 1,0 kV/m, H = 60A/m) w rejonie, gdzie projektowanej linii towarzyszy istniejąca zabudowa mieszkaniowa; organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Stron, że wiedza autorów Raportu dotycząca omawianej linii jest zbyt uboga, by ocenić jej wpływ na środowisko; zgodnie z przedstawionymi wyżej wyjaśnieniami, w przypadku omawianego przedsięwzięcia autorzy Raportu w poszczególnych jego rozdziałach odnieśli się do zagadnień wskazanych w stosownym postanowieniu niezbędnych, by ocenić wpływ projektowanej linii na środowisko; Raport przy uwzględnieniu złożonych do niego wyjaśnień Inwestora z [...] listopada 2010 r., odpowiada treści art. 66 ustawy o ocenach: zatem "stan wiedzy" autorów Raportu nie był przyczyną jego ewentualnych wad, - za nietrafny uznano zarzut Stron, jakoby Raport nie uwzględniał kwestii wzajemnego wpływu projektowanej linii oraz istniejącej linii 400 kV oraz jakoby w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono, że linia 400 kV ma ulec przebudowie; organ wskazał, że w rozdziale 10 Raportu pt.: Opis skumulowanego oddziaływania na środowisko, wśród obiektów zlokalizowanych w otoczeniu planowanej linii, podlegających analizie skumulowanego oddziaływania na środowisko wskazano m.in. linię napowietrzną 2 x 400 kV G. [...] – Z., a we wnioskach dotyczących oddziaływania skumulowanego wskazano, że wpływ istniejącej linii 2x400 kV nie powoduje wzrostu wartości składowej elektrycznej E i składowej magnetycznej H pola elektromagnetycznego ani zwiększenia zasięgu czy stref wpływu projektowanej linii 2 x 110 kV; wzajemne oddziaływanie projektowanej linii oraz istniejącej linii 2 x 400 kV zostało poddane analizie w rozdziale 4.3 pt.: Określenie zasięgu obszaru oddziaływania PEM projektowanej linii 2 x 110 kV z uwzględnieniem wpływu istniejącej linii 2 x 400 kV we wskazanym wyżej opracowaniu pn. Wpływ pola elektromagnetycznego (...); w tym rozdziale autorzy Raportu, dla określenia wpływu pola elektromagnetycznego istniejącej linii 2 x 400 kV i projektowanej linii, wykonali obliczenia w miejscu ich najbliższego zakładanego zbliżenia, tj. w rejonie O., gdzie projektowana linia zbliży się najbardziej do istniejącej linii 400 kV, tj. o około 56 m; dla tego przypadku dokonano obliczeń rozkładu natężenia pola elektromagnetycznego z zastosowaniem słupów serii OS 24 typu P oraz serii 024 typu ON 150; we wnioskach przedstawionych w rozdziale 5 ww. opracowania stwierdzono, że wykonane obliczenia uwzględniające obecność istniejącej linii 2 x 400 kV w największym zakładanym zbliżeniu (56 m) do projektowanej linii 2 x 110 kV (co obrazują rysunki Dl - D5 oraz E1 + EJ) wskazują, że wpływ tej linii nie ma znaczenia na wzrost natężenia pola elektromagnetycznego od projektowanej linii 2 x 110 kV; ponadto autorzy opracowania wskazali, że w największym zbliżeniu projektowanej linii 2 x 110 kV i istniejącej linii dwutorowej 400 kV granice oddziaływania obu linii mogą stykać się ze sobą, lecz nie wpływają na wzrost natężenia pola elektromagnetycznego. Tak więc, można rozpatrywać wpływ pola elektromagnetycznego samej linii napowietrznej 2 x 110 kV; w opracowaniu wskazano również: wyniki obliczeń świadczą o tym, że przy jeszcze większym zbliżaniu obydwu linii (np. 30 m między skrajnymi przewodami) również nie będzie wzrostu natężenia pola elektromagnetycznego, a dodatkowo sumaryczna strefa oddziaływania obydwu linii ulegnie zawężeniu o odległość przesunięcia linii 110 kV w kierunku linii 400 kV; we wskazanym opracowaniu, dla ustalenia wpływu pola elektromagnetycznego projektowanej linii napowietrznej 110 kV i przy równoległym przebiegu istniejącej linii 400 kV, dokonano indywidualnych obliczeń pola elektromagnetycznego dla każdego występującego terenu zabudowy mieszkalnej osobno, tj.: dla zabudowy zlokalizowanej przy ul. [...] (działka nr [...], obręb [...], nr [...], obręb [...]), ul. [...] (działka nr [...], obręb [...]), ul. [...] (działka nr [...], obręb [...]), ul. [...] (działka nr [...], obręb [...], nr [...], obręb [...]), ul. [...] (działka nr [...] i nr [....], obręb [...]), w tym również na budynki wskazane w odwołaniu stanowiące własność K. G. zlokalizowane przy ul. [...] (działka nr [...], obręb [...]); dla wskazanej zabudowy mieszkaniowej obliczenia wykonano dla najbardziej niekorzystnych warunków, jakie mogą wystąpić w obu liniach elektroenergetycznych 110 kV i 400 kV, tj. przy maksymalnych prądach płynących w obu liniach wynoszących dla linii 110 kV 735 A oraz dla linii 400 kV- 2 440 A oraz maksymalnych napięciach, jakie mogą wystąpić wynoszących odpowiednio 123 kV i 440 kV; przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883), określają dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego dla miejsc dostępnych dla ludności, których wartości graniczne wielkości fizycznych dla pól 50 Hz wynoszą: składowa elektryczna (E) - 10 kV/m i składowa magnetyczna (H) - 60 A/m, natomiast dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową natężenie pola elektrycznego 50 Hz nie może przekraczać wartości 1 kV/m, a natężenie pola magnetycznego 60 A/m; z przedstawionego rozkładu pola magnetycznego i elektrycznego projektowanej linii, z uwzględnieniem istniejącej linii 2 x 400 kV, dotyczącego wskazanych budynków wynika m.in., że na terenie analizowanych nieruchomości nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych wartości; w świetle powyższego, nie można zgodzić się z zarzutem skarżących, że Raport nie uwzględnia kwestii wzajemnego wpływu projektowanej linii oraz istniejącej linii 400 kV; do kwestii istniejącej linii 400 kV odniósł się także organ I. instancji na stronie 18 zaskarżonej decyzji, słusznie wskazując, że istniejąca linia i jej wpływ na zdrowie ludzi nie podlega ocenie w przedmiotowym postępowaniu; organ I. instancji zwrócił jednocześnie uwagę, że analiza wpływu istniejącej linii w odniesieniu do planowanej inwestycji została omówiona w przedmiotowym Raporcie w kontekście skumulowanego oddziaływania; w omawianym przypadku wniosek w sprawie wydania decyzji środowiskowej dotyczył budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV wraz z infrastrukturą towarzyszącą; dla ww. przedsięwzięcia organ I. instancji stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres Raportu, zatem, Inwestor zobowiązany był przedłożyć Raport dotyczący wskazanego przedsięwzięcia, będącego przedmiotem złożonego wniosku w sprawie wydania decyzji środowiskowej; w świetle powyższego, przywoływany przez odwołujących "brak korelacji" pomiędzy Raportem, a opracowaniem dotyczącym innego przedsięwzięcia, niewchodzącego w zakres ww. wniosku, nie znajduje potwierdzenia; fakt, że planowane przedsięwzięcie będzie zlokalizowane w sąsiedztwie istniejącej linii 2 x 400 kV G. – Z. ma znaczenie tylko w odniesieniu do ewentualnej możliwości wystąpienia oddziaływań skumulowanych obu linii; zgodnie z przedstawionymi wyjaśnieniami, kwestia wzajemnego oddziaływania projektowanej linii oraz istniejącej została poddana analizie, - odnosząc się do przywołanego przez strony wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 marca 2004 r., (sygn. akt: IV SA 2014/02), organ wyjaśnił że uchylono nim postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]. i Głównego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu linii energetycznej 110 kV; powodem uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć organów I i II. instancji było naruszenie art. 7, 8, 9 i 11 K.p.a. poprzez brak odniesienia się w nich do kwestii sąsiedztwa linii 400 kV; w uzasadnieniu Sąd podkreślił także brak odniesienia do ww. kwestii w raporcie dotyczącym analizowanego przedsięwzięcia; jak wyżej wskazano autorzy Raportu dla analizowanego w przedmiotowej sprawie przedsięwzięcia, mając na uwadze stanowisko Sądu, we wskazanym wyżej opracowaniu pn.: Wpływ pola elektromagnetycznego (...), uwzględnili kwestię wzajemnego wpływu projektowanej linii oraz istniejącej linii 400 kV, - odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku prawidłowych doręczeń postanowień wydanych w toku postępowania, w szczególności postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2010 r., przedstawiono następujące wyjaśnienia: powyższym postanowieniem Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie z [...] sierpnia 2010 r. o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla omawianego przedsięwzięcia; zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy o ocenach, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się art. 49 K.p.a.; przewiduje on możliwość zawiadomienia stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej m.in. poprzez obwieszczenie; w przypadku omawianego przedsięwzięcia, z uwagi na rozległy zasięg jego oddziaływania oraz wynikającą z tego dużą ilość stron postępowania, która przekroczyła 20, organ II. instancji zastosował formę zawiadomienia stron o podjętym rozstrzygnięciu poprzez obwieszczenie z [...] października 2010 r., którego treść upubliczniana była na tablicach ogłoszeń Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...]. oraz urzędów właściwych miejscowo ze względu na lokalizację przedsięwzięcia, tj. Urzędu Miasta w G. i Urzędu Gminy w P.; wobec powyższego zarzut, jakoby postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie zostało doręczone stronom, co skutkowało pozbawieniem ich możliwości udziału w części postępowania, jest bezzasadny; - zarzut dotyczący wadliwego doręczenia postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2010 r., poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń jedynie pierwszej strony postanowienia, w wyniku czego skarżąca została pozbawiona możliwości obrony swoich praw, także nie znajduje uzasadnienia; powyższym postanowieniem stwierdzono niedopuszczalność zażaleń K. G. i S. G. na postanowienie organu I. instancji z [...] października 2010 r. o podjęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, po przedłożeniu Raportu przez Inwestora; jak już wskazano w przypadku omawianego przedsięwzięcia zastosowanie miał art. 49 K.p.a., zgodnie z którym jednym ze sposobów informowania stron jest obwieszczenie. W danym przypadku obwieszczeniem z [...] listopada 2010 r. organ II instancji zawiadomił strony o wydaniu postanowienia z [...] listopada 2010 r.; treść powyższego obwieszczenia była upubliczniona na tablicach ogłoszeń Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...]. oraz urzędów właściwych miejscowo ze względu na lokalizację przedsięwzięcia, tj. Urzędu Miasta w [...] i Urzędu Gminy w P.; w art. 49 K.p.a. nie wskazano obowiązku umieszczania na tablicy ogłoszeń treści rozstrzygnięć organów prowadzących postępowanie, zatem powyższego obowiązku nie miał zarówno organ II. instancji, jak też organy urzędów właściwe miejscowo ze względu na lokalizację przedsięwzięcia, - za niesłuszny uznano zarzut naruszenia prawa materialnego oraz procesowego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 1 pkt 23 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 (Dz.U. z 2010 r. Nr 8, poz. 52 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem EURO", w wyniku uznania, że przedsięwzięcie polegające na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą stanowi przedsięwzięcie EURO 2012; odwołujący się wskazywali, że w punkcie 23 ww. rozporządzenia nie wymieniono literalnie omawianego przedsięwzięcia, a jedynie wskazano, że za przedsięwzięcia EURO 2012 uważa się "Rozbudowę systemu zasilania elektroenergetycznego [...]", a zarówno ww. rozporządzenie EURO jak i ustawa z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. Nr 173, poz. 1219 ze zm.) zwana dalej "ustawą EURO" nie precyzują, co pod tym pojęciem należy rozumieć; w ocenie Stron rozporządzenie stoi w sprzeczności z dyspozycją ustawową, o której mowa w art. 4 ustawy EURO, gdyż Rada Ministrów była zobowiązana do określenia w wykazie konkretnych, a zarazem niezbędnych przedsięwzięć, które będą realizowane na podstawie ustawy; według Stron o tym, że ww. przedsięwzięcie nie jest niezbędne do realizacji EURO 2012 świadczy również fakt oddalenia od miejsca, gdzie ma się odbyć Turniej Piłki Nożnej oraz że jego celem jest zasilanie południowej części Miasta [...], nie zaś północnej, w której ma się odbyć turniej; odnosząc sie do zarzutów organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w pkt 3 uzasadnienia do projektu rozporządzenia EURO wskazano, że pod pojęciem "Rozbudowy systemu zasilania elektroenergetycznego [...]" wymienionym w pkt 23 projektu załącznika należy rozumieć szereg inwestycji związanych z modernizacją istniejących i budową nowych elementów sieci elektroenergetycznych; przedmiotowa rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego [...] będzie miała na celu zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego regionu poprzez dostosowanie obecnego systemu elektroenergetycznego do prognozowanego wzrostu zapotrzebowania na energię elektryczną, w tym w szczególności podczas trwania mistrzostw Euro 2012 oraz umożliwienie zapewnienia koniecznego rezerwowania zasilania w sytuacjach awaryjnych poprzez realizację projektów inwestycyjnych polegających na domknięciach tzw. pierścieni energetycznych; we wskazanym punkcie zapisano, że inwestycja ta będzie realizowana na terenie całego Województwa [...]; projektowana linia elektroenergetyczna 2 x 110 kV G. – P. posłuży do zasilania nowej stacji elektroenergetycznej 110/15 kV GPZ M. oraz poprawi powiązania z istniejącą siecią 110 kV; linia będzie miała na celu zaspokojenie zwiększonego zapotrzebowania na energię elektryczną wynikającego z realizacji mistrzostw Euro 2012; ponadto, ww. linia będzie służyła zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego [...] i Powiatu [...], w szczególności podczas trwania mistrzostw EURO 2012; zatem, wskazany wyżej cel, jakiemu ma służyć ww. linia pokrywa się założeniami określonymi w pkt 3 uzasadnienia do ww. projektu rozporządzenia przewidzianymi dla projektów realizowanych w ramach "Rozbudowy systemu zasilania elektroenergetycznego [...]"; nie podzielono również stanowiska Stron, że planowane przedsięwzięcie nie jest niezbędne do realizacji EURO 2012 z uwagi na fakt oddalenia od miejsca, gdzie ma się odbyć Turniej Piłki Nożnej oraz że jego celem jest zasilanie południowej części Miasta [...]. nie zaś północnej, w której ma się odbyć turniej; w pkt 3 uzasadnienia do projektu rozporządzenia nie ograniczono możliwości realizacji przedsięwzięć przewidzianych w ramach pkt 23 do określonej ich lokalizacji, a nawet wskazano, że inwestycje te będą realizowane na terenie całego Województwa [...]; omawiane rozporządzenie stanowi akt normatywny prawa powszechnie obowiązującego, a organ odwoławczy w ramach swych kompetencji określonych w art. 127 ustawy o ocenach nie posiada uprawnień do oceny jego prawidłowości; wobec powyższego zarzuty dotyczące poprawności konstrukcji oraz legislacji tego rozporządzenia wykraczają poza zakres niniejszego postępowania odwoławczego, - odnosząc się do kwestii, że - w ocenie odwołujących się - naruszeniem art. 85 ust. 2 ustawy o ocenach w związku z art. 107 § 3 K.p.a. był brak w decyzji środowiskowej analizy zaproponowanego alternatywnego sposobu budowy przedmiotowego przedsięwzięcia w postaci budowy linii kablowych na odcinku od wejścia do stacji GPZ M. oraz przy wyjściu z niej wzdłuż ul. [...], organ odwoławczy nie podzielił powyższego stanowiska; odnosząc się do braku dokonania analizy zaproponowanego alternatywnego sposobu budowy przedmiotowego przedsięwzięcia w postaci linii kablowych zwrócono uwagę, że w przypadku omawianego przedsięwzięcia Raport, zgodnie z art. 66 ustawy o ocenach, zawiera opis analizowanych wariantów, a w rozdziale 7 dokonano wnikliwej analizy, w której uwzględniono również możliwość realizacji omawianego przedsięwzięcia w wariancie kablowym; został on ostatecznie odrzucony z przyczyn wskazanych w Raporcie; Raport czynił więc zadość wymaganiu wskazania wariantu najkorzystniejszego dla środowiska oraz przyczyn wyboru wariantu przeznaczonego do realizacji przez inwestora, a zatem mógł stanowić materiał dowodowy będący podstawą orzekania i dokonywania stosownych ustaleń; w toku prowadzonej oceny oddziaływania na środowisko organ I. instancji dokonał analizy wariantów wskazanych w Raporcie, w tym również możliwości poprowadzenia linii kablowej, a po dokonaniu analizy materiału dowodowego podzielił stanowisko Inwestora i na str. 13 i 14 zaskarżonej decyzji przedstawił uzasadnienie przemawiające za dopuszczeniem do realizacji wariantu wybranego przez Inwestora; organ I. instancji, odpowiadając na pismo stron z [...] listopada 2010 r. (na str. 18 zaskarżonej decyzji), odniósł się do możliwości realizacji omawianego przedsięwzięcia w wariancie kablowym, podkreślając najistotniejsze, w jego ocenie, przesłanki przemawiające za odrzuceniem tego wariantu; organ odwoławczy nie podziela stanowiska stron, że w rozstrzygnięciu organu I. instancji brak jest analizy zaproponowanego alternatywnego sposobu budowy przedmiotowego przedsięwzięcia w postaci budowy linii kablowych; odnosząc się do uwag Stron, że organ I. instancji przyjął wprost twierdzenia wskazane w Raporcie bez oceny prawidłowości zebranego materiału dowodowego w sprawie, podkreślono, że choć Raport jest opracowywany na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia to zostaje poddany wnikliwej ocenie przez organ administracji prowadzący postępowanie na zasadach wynikających z art. 7 K.p.a.; w omawianej sprawie, inwestor był wielokrotnie wzywany do składana wyjaśnień dotyczących przedłożonego raportu, co świadczy tym, że organ I. instancji przeprowadził analizę przedłożonego materiału dowodowego, - odniesiono się do szeregu argumentów przytaczanych w odwołaniu mogących świadczyć o tym, że w Raporcie i rozstrzygnięciu organu I instancji zostały przyjęte błędne założenia, jakoby wariant budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej był najbardziej korzystnym dla realizacji analizowanego przedsięwzięcia; Strony wskazywały m.in. na obecnie stosowane techniki wykonania linii kablowych, większą powierzchnię obszaru wyłączonego z ograniczeniem zabudowy w przypadku linii napowietrznej, silne zurbanizowanie terenu, które - wbrew stanowisku autorów Raportu i organu I. instancji - świadczy o zasadności budowy linii w wariancie kablowym; przywołane też zostało stanowisko dr. inż. Marka Szuby zaprezentowane w opracowaniu pn.: "Oddziaływania na środowisko linii napowietrznych wysokiego napięcia Podręcznik INPE dla elektryków" Zeszyt nr 31 (wrzesień 2010 r.), w którym wskazał, że gęsta zabudowa przemawia za zastosowaniem linii kablowych, zaś linie napowietrzne wprowadzają zaburzenia do krajobrazu; ponadto Strony podkreślały, że tereny znajdujące się w sąsiedztwie planowanej linii, gdzie powstają osiedla mieszkaniowe (w tym Osiedle [...]) cechują wysokie walory krajobrazowe, a ich część wchodzi w skład terenu zieleni krajobrazowo-ekologicznej obszaru [...], wyznaczonego w ramach Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...]. z dnia [...] stycznia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M. rejon ulicy [...] w mieście [...]. (Dz.U. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]), w której wprowadzono ograniczenia wysokości zabudowy; odnosząc się do tego organ wskazał: w trakcie prowadzonego postępowania, organ I instancji dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego w postaci Raportu, w zakresie m.in. wariantów realizacji omawianego przedsięwzięcia, w tym również możliwości poprowadzenia linii kablowej, a przesłanki odrzucenia tego wariantu zostały umówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; co do przywołanych w kontekście przebiegu trasy projektowanej linii przez teren ochrony ujęcia wody [...], obecnie stosowanych technik wykonania linii kablowych w izolacji i powłoce z tworzyw sztucznych nr XRUHXS, które w opinii Stron nie powodują zagrożenia dla środowiska, wskazano, że nawet kable wykonane z najnowocześniejszych tworzyw izolujących wymagają umieszczania w ziemi, co może wiązać się ze znacznym oddziaływaniem na etapie budowy związanym z ingerencją w grunt w wyniku prowadzenia wykopów; powyższe stanowisko zostało potwierdzone również w innymi opracowaniu, sporządzonym także pod redakcją dr. inż. Marka Szuby pn.: Linie i stacje elektroenergetyczne w środowisku, człowieka (Polskie Sieci Elektroenergetyczne SA, Warszawa 1998, wydanie 1), w którym wskazano m.in., że przy wykonaniu linii kablowych należy liczyć się ze znacznym zniszczeniem terenu w obrębie trasy linii; zwrócono uwagę, że na trasie linii istnieje pas terenu wyznaczony na podstawie rozporządzenia nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]. z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wód podziemnych [...] w [...]. i gminie P., województwo[...], jako obszar ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych [...] (Dz.U. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]); zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 15 na powyższym terenie istnieje zakaz wykonywania pali wbijanych; ponadto, w obrębie terenu ochrony pośredniej został wyznaczony teren ochrony ścisłej, w którym na podstawie § 4.1 pkt 17 ww. rozporządzenia, obowiązuje zakaz wykonywania wykopów i odwodnień budowlanych niedotyczących prac związanych z funkcjonowaniem ujęcia oraz nakaz prowadzenia prac budowlanych związanych z fundamentowaniem i wykonywaniem wierceń w sposób uniemożliwiający połączenie dwóch warstw wodonośnych oraz zapewniający pełną ochronę tych warstw przed skażeniem (§ 4.2 pkt 2); w ocenie organu odwoławczego powyższe obostrzenia uniemożliwiają wykonanie wykopów w celu ułożenia linii kablowych, a zatem stanowią kluczową przesłankę uniemożliwiają realizację przedsięwzięcia w wariancie kablowym; mając na uwadze ochronę strefy ujęcia wód podziemnych [...], organ odwoławczy uchylił pkt 2 lit. "v" zaskarżonej decyzji i orzekł w tym zakresie poprzez nałożenie na inwestora zakazu lokalizacji słupów w obszarze ochrony ścisłej o zaostrzonych warunkach ochronnych oraz zakazu posadowienia słupów na fundamentach palowych w obrębie terenu ochrony pośredniej; nie podzielono stanowiska Stron, że z uwagi na powierzchnię ok. 10 m2 wyłączoną spod zabudowy w związku z budową słupa oraz ograniczenia w zakresie zabudowy terenu znajdującego się pod przewodami linii, obszar wyłączony spod zabudowy w przypadku projektowanej linii napowietrznej 110 kV, jest znacznie większy, niż w przypadku zastosowania linii w wariancie kablowym; zgodnie z informacjami zawartymi w Raporcie, w przypadku realizacji linii w wariancie kablowym, teren zajęty pod wiązkę 6 kabli zajmie w przybliżeniu pas 3 m, co przy planowanej długości trasy 11 km oraz braku możliwości lokalizacji budynków na tym terenie, stanowi 33 000 m2; wskazana powierzchnia jest znacznie większa od powierzchni wyłączonej z zabudowy w przypadku linii napowietrznej przywołanej w odwołaniu, tj. 500 m2 stanowiącej iloczyn powierzchni przeznaczonej pod budowę fundamentu słupa (10 m2) oraz ilości słupów (50 szt.) wymaga zwrócenia uwagi, że powierzchnia przeznaczona pod budowę fundamentu słupa przywołana w odwołaniu, tj. ok. 10 m2 nie została wskazana w materiale dowodowym dotyczącym analizowanego przedsięwzięcia; ponadto, w przypadku linii napowietrznej, powierzchnia wyłączona z zabudowy będzie jednocześnie powierzchnią przeznaczoną pod fundamenty słupów i nie będzie obejmowała terenu znajdującego się pod przewodami linii; choć bowiem w obszarze oddziaływania projektowanej linii istnieją ograniczenia w zakresie zabudowy to wykonane obliczenia w opracowaniu pn.: Wpływ poła elektromagnetycznego (...) wskazały, że w przypadku stosowania słupów serii OS 24 typu P+10 można zlokalizować zabudowę mieszkaniową również pod linią 110 kV do wysokości 13 m od poziomu terenu, zaś w przypadku stosowania słupów serii 024 typu ONI 50+25 - do wysokości 25 m.; przyjmując do obliczeń powierzchni terenu wyłączonego z zabudowy dla linii napowietrznej, maksymalną ze wskazanych w kartach katalogowych powierzchnię przeznaczoną pod budowę fundamentu słupa, tj. 120,34 m2 (słup serii OS24 typu ONI 50+25 podwyższony o 25 m) i przy założeniu, że wszystkie słupy posiadałyby takie wymiary, powierzchnia ta wynosiłaby 6 017 m2; dowodzi to, że i we wskazanym wyżej przypadku powierzchnia wyłączona z zabudowy dla linii napowietrznej jest znacznie mniejsza niż powierzchnia 33 000 m2 dla linii w wariancie kablowym; wskazane wyżej obliczenia powierzchni wyłączonej z zabudowy w przypadku linii napowietrznej są znacznie zawyżone, gdyż powierzchnia przeznaczona pod fundamenty dla pozostałych typów słupów przewidzianych do realizacji w przypadku omawianej linii jest znacznie mniejsza i zgodnie z danymi w kartach katalogowych wynosi od kilku do kilkudziesięciu m2; odnosząc się do przywołanego stanowiska dr. inż. Marka Szuby, zaprezentowanego w opracowaniu pn.: "Oddziaływania na środowisko linii napowietrznych wysokiego napięcia (...)", w którym wskazał, że gęsta zabudowa przemawia za zastosowaniem linii kablowych, zaś linie napowietrzne wprowadzają zaburzenia do krajobrazu, należy stwierdzić, że są to ogólne zalecenia, jakie zostały omówione w kontekście wyboru trasy linii (rozdział 4.3 pn.: Wybór trasy linii przesyłowej), które zdaniem organu odwoławczego należy analizować indywidualnie w odniesieniu do każdego przedsięwzięcia; w opracowaniu dr inż. Marek Szuba w kontekście istnienia gęstej zabudowy oraz możliwości realizacji linii w wariancie kablowych wskazał również, że linie kablowe o napięciu 110 i 220 kV buduje się rzadko i wyłącznie w przypadkach, kiedy budowa linii napowietrznej jest m.in. technicznie niemożliwa; w przypadku omawianego przedsięwzięcia aspekty techniczne przemawiały za realizacją linii w wariancie napowietrznym, zgodnie bowiem z informacjami wskazanymi w Raporcie, w przypadku omawianego przedsięwzięcia obszarom silnie zurbanizowanym, znajdującym się m.in. przy ul. [...], towarzyszy gęsta sieć infrastruktury technicznej, od której należy zachować odpowiednie odległości; przejście linią napowietrzną przez powyższe obszary przysparza znacznie mniej trudności, gdyż obiekty infrastruktury technicznej krzyżowane będą przez przewody przebiegające ponad powierzchnią terenu; odnosząc się do stanowiska, że linie napowietrzne wprowadzają zaburzenia do krajobrazu organ podkreślił, że w. opracowaniu dr inż. Marek Szuba wskazał również, że każdy może inaczej ocenić wpływ określonej działalności inwestycyjnej na otaczający krajobraz i zawsze będzie to ocena subiektywna. Powszechnie uważa się, że prawie każda działalność inwestycyjna wprowadza zaburzenia do krajobrazu; zauważono że przede wszystkim wariant zaproponowany do realizacji przez wnioskodawcę, tj. napowietrzna linia energetyczna nie powoduje oddziaływań, które mogłyby stanowić podstawę do uznania, że planowana inwestycja jest niezgodna z obowiązującym prawem i w wyniku tego - zobowiązania inwestora do realizacji innego wariantu; w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach to właśnie wnioskodawca wskazuje wariant, który zamierza zrealizować i jeśli planowana inwestycja spełnia wymogi określone w przepisach prawa, niechęć części uczestników postępowania do inwestycji w proponowanym wariancie nie może stanowić podstawy do jego zmiany; organ odwoławczy nie podzielił również argumentu Stron, że fakt istnienia w sąsiedztwie planowanej linii, gdzie powstają osiedla mieszkaniowe, obszaru [...] przemawia za realizacją linii w wariancie kablowym; obszar ten został wyznaczony w ramach uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M. rejon ulicy [...] w mieście [...], gdzie w § 3 pkt. 5 został zdefiniowany, jako ciągła struktura przestrzenna wiążąca ze sobą najbardziej wartościowe, różnorodne tereny zieleni i fragmenty terenów otwartych (w tym wód powierzchniowych i wybrane tereny zainwestowania miejskiego o ograniczonej zabudowie, a także zapewniająca ich powiązanie z odpowiednimi terenami pozamiejskimi. [...] składa się z podstawowych elementów strukturalnych i ciągów łączących, które zapewniają zachowanie w jego obrębie ekologicznych reguł ciągłości w czasie i przestrzeni oraz różnorodności biologicznej; natomiast zgodnie z treścią art. 80 ust. 2 ustawy o ocenach badanie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dotyczy m.in. przedsięwzięć Euro 2012 - wobec tego kwestia istnienia obszaru, jaki wyznacza ww. plan również pozostaje bez znaczenia w sprawie. W skargach na wskazaną decyzję E. S. (właściciel działki nr ew. [...] przy ul. [...]) oraz K. G. (właściciel działki nr ew. [...] przy ul. [...]) zarzucili: - wydanie decyzji w warunkach nieważności postępowania przez niewłaściwy organ, - wadliwe wydanie decyzji bez ustaleń w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowej, - wydanie decyzji na podstawie Raportu, który poświadcza nieprawdę, - wydanie decyzji na podstawie Raportu wydanego bez podstawy prawnej, - wydanie decyzji na podstawie ustaleń Raportu, których ogólnikowość nie pozwala na rzeczywistą ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, - brak prawidłowych doręczeń postanowień wydanych w toku postępowania, Uzasadniając zarzuty przywołano następujące okoliczności: - organ odwoławczy potwierdził, że wnioskodawca nie miał właściwego umocowania do złożenia wniosku, mimo tego uchybienia decyzja nie została uchylona; organ przyjął bowiem potwierdzenie czynności dokonanych bez umocowania, które nastąpiło dopiero w II. instancji; takie potwierdzenie czynności nie ma i nie może mieć daty wstecznej; żaden z przepisów K.p.a. nie daje podstawy do przyjęcia, iż potwierdzenie czynności dokonanych bez umocowania może mieć moc wsteczną; tym samym wniosek należy uznać za złożony dopiero w dacie potwierdzenia czynności; w szczególności należy uwzględnić, iż art. 64 § 2 K.p.a. nie mógł mieć zastosowania; wnioskodawca został bowiem zobowiązany przez organ pierwszej instancji do uzupełnienia wniosku o właściwe pełnomocnictwo; po tym wezwaniu wnioskodawca wniosku nie uzupełnił; późniejsze uzupełnienie wniosku prowadzić musi do przyjęcia, iż wniosek został złożony z momentem tego uzupełnienia; tym samym wniosek został złożony do organu II. instancji i dopiero przez ten organ został rozpoznany; prowadzi to do nieważności postępowania bowiem Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie jest uprawniony do rozpoznawania wniosku jako organ I. instancji; wobec uzupełnienia wniosku dopiero w II. instancji organ winien uchylić zaskarżoną decyzję jako podjętą z rażącym naruszeniem art. 64 § 2 K.p.a. i przekazać nowy (złożony w II. instancji) wniosek do rozpoznania organowi I. instancji, jako organowi właściwemu do rozpoznania sprawy; - wobec skutecznego złożenia wniosku dopiero w piśmie z [...] maja 2011 r. sprawa winna zostać rozpoznana na podstawie przepisów rozporządzenia o klasyfikacji z 2010 roku, bowiem § 4 tego rozporządzenia nie mógł mieć w niniejszej sprawie zastosowania; tym samym uchybienia w zakresie umocowania pełnomocnika wnioskodawcy prowadziły do wydania decyzji bez uwzględnienia przepisów powołanego rozporządzenia, - organ I. instancji wydał decyzje na podstawie Raportu, który powstał w oparciu o nieaktualne dane i tym samym poświadcza nieprawdę; w szczególności mapy, które były podstawą sporządzenia Raportu nie zawierają szeregu budynków wzniesionych w ostatnim okresie i z tego względu w Raporcie nie dokonano analizy wpływu pola elektromagnetycznego na osoby przebywające w tych budynkach, dokonano zaś analizy w zakresie wpływu pola na osoby przebywające w obiektach już nieistniejących; sporządzenie Raportu, który rzekomo miał powstać w maju 2010 r. na bazie danych sprzed kilku lat prowadzi do wniosku, że dokument ten w istocie rzeczy poświadcza nieprawdę i jako taki nie powinien być uznany za podstawę do wydania decyzji, - Raport został sporządzony w oparciu o przepisy, które przestały obowiązywać jeszcze przed wydaniem decyzji; wynika to z art. 173 ust. 1 ustawy o ocenach, który przewidywał wygaśnięcie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie uchylonych przepisów ustawy w terminie 24 miesięcy; nadto art. 173 ust. 2 przewidywał kwalifikowanie przedsięwzięć do sporządzenia raportu do momentu wydania przepisów na podstawie art. 60 ustawy; jednakże rozporządzenie o klasyfikacji z 2010 roku przewiduje w treści § 4, że do postępowań wszczętych przed jego wejściem w życie mają zastosowanie przepisy dotychczasowe; tym samym rozporządzenie to nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie; wobec tego Raport powstał bez podstawy prawnej, bowiem poprzednie rozporządzenie wygasło na podstawie art. 173 ust. 1 ustawy, a nowe rozporządzenie nie może mieć do niego zastosowania, - Raport w istocie rzeczy nie spełnia podstawowych wymogów takiego dokumentu; całość opiera się o ogólnikowe stwierdzenia, a próba uzyskania jakichkolwiek konkretnych informacji jest zbywana stwierdzeniami, że szczegółowe rozwiązania techniczne będą zawarte w projekcie, który jeszcze nie powstał; taki tryb sporządzania Raportu stanowi oczywiste zaprzeczenie jego funkcji; od szczegółowych rozwiązań technicznych takich jak wysokość, rodzaj i usytuowanie słupów zależy wpływ linii na środowisko w określonych miejscach; bez tych szczegółowych rozwiązań technicznych nie można dokonać oceny oddziaływania linii na środowisko; kwestia ta przejawia się chociażby w ocenie wpływu linii na krajobraz; wpływ ten ma być minimalizowany przez zastosowanie słupów o konstrukcji rurowej w pewnych częściach linii; jednakże w Raporcie brak jest wskazań, w których częściach linii zaleca się zastosowanie tego rodzaju słupów; podobnie z wpływem pola elektromagnetycznego, w Raporcie wskazuje się na minimalizację tego wpływu poprzez zastosowanie "wysokich" słupów - nie wiadomo jednak, gdzie te "wysokie" słupy będą miały być wybudowane oraz nie wiadomo ile te wysokie słupy mają być wyższe od niskich, - brak jakichkolwiek korelacji pomiędzy częściami oceny; nie sposób ustalić, jakie czynniki mają mieć priorytet, nie wiadomo na przykład czy priorytetem ma być ochrona przed polem elektromagnetycznym realizowana przez stosowanie wyższych słupów czy też ochrona krajobrazu i zapobieganie awariom, co prowadzić winno do preferowania słupów niższych; nie wiadomo też czy postulowane słupy rurowe mają być w wersji wysokiej i niskiej czy też tylko w jednym rozmiarze; lektura Raportu oraz stanowiska Inwestora wyrażonego w odpowiedzi na uwagi do Raportu prowadzi do wniosku, że autorzy Raportu nie są w stanie ocenić wpływu linii na środowisko, bowiem ich wiedza co do samej linii jest zbyt uboga; bez ustalenia gdzie będą się znajdowały słupy, jaką będą miały konstrukcję i wysokość nie sposób ocenić wpływu linii na środowisko; nie wiadomo ani jaka będzie powierzchnia gruntów wyłączonych spod zagospodarowania w związku z wybudowaniem linii, nie można, nie znając wysokości, na której będą się znajdowały przewody wyliczyć poziomu pola elektroenergetycznego, a nadto nie można ocenić wpływu linii na krajobraz; również bez znajomości usytuowania słupów nie można ocenić ryzyka związanego z awarią, w tym w szczególności zagrożeń na wypadek przewrócenia się słupów czy zerwania linii, - w decyzji brak ustaleń co do warunków przeciwdziałania awarii przemysłowej; w sytuacji gdy budowany obiekt może być podatny na awarię polegającą w szczególności na zerwaniu linii lub też na przewróceniu się słupów brak takich wymogów może prowadzić do zagrożenia życia, zdrowia i mienia; w szczególności zagrożenia mogą wynikać z sąsiedztwa pomiędzy słupami a budynkami i wzajemnego oddziaływania na siebie tych obiektów, zwłaszcza w trakcie bardzo silnych wiatrów; w rejonie [...] należy przewidywać możliwość wiatru o ponadprzeciętnej sile; skutki mogą być w takiej sytuacji dwojakie: z jednej strony uszkodzone budynki (w szczególności zarwane dachy) mogą uszkodzić linię, z drugiej strony przewrócenie się słupów może zniszczyć budynki i stanowić zagrożenie dla ludzi w nich przebywających; pominięcie tych kwestii w treści decyzji jest wadliwe; wadliwe jest również nierozważenie lokalizacji części linii na terenie [...], zagrożonym zalaniem (powodzią); ochrona fundamentów słupów na tym terenie przed skutkami powodzi również winna być w decyzji uwzględniona, - wadliwe były doręczenia postanowień wydawanych w toku postępowania; w szczególności postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2010 r. nie zostało doręczone stronom ani bezpośrednio ani też przez obwieszczenie; tym samym strony zostały pozbawione udziału w części postępowania, - zmiany zawarte w zaskarżonej decyzji organu II. instancji nie doprowadziły do usunięcia uchybień zawartych w decyzji organu I. instancji. W skargach wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargi organ administracji wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szeregu pism procesowych (z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz z dnia [...] marca 2012 r. - odpowiednio k. 81-87 i k. 68-72 akt o zakreślonej sygn. IV SA/Wa 1340/11, z dnia [...] września 2012 r. - k. 180-181 oraz z dnia [...] lutego 2013 r. - k. 340-346) uczestnik postępowania Wspólnota Mieszkaniowa [...] (budynek wspólnoty znajduje się na działce ewidencyjnej nr [...] przy ul. [...]), popierając skargi sformułowała zarzuty naruszenia: - art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez brak bezpośredniego zastosowania przepisów prawa międzynarodowego, tj. Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk sporządzonej w Bernie w dniu 19 września 1979 r. (Dz. U. z 1996 r. Nr 58, poz. 263), - art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak oznaczenia w decyzji stron lub strony, do której jest skierowana, - naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji dowodów, na podstawie których organ ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie będący podstawą do jej rozstrzygnięcia, - art. 77 § 2 K.p.a. poprzez niewydanie postanowienia w sprawie dopuszczenia środków dowodowych zmierzających do ustalenia stanu faktycznego w sprawie będącego podstawą do jej rozstrzygnięcia, - art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego i wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie, - art. 84 § 1 K.p.a. poprzez brak powołania biegłego w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymagało wiadomości specjalnych; Zdaniem uczestnika postępowania konsekwencją naruszeń przepisów postępowania jest błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez błędne przyjęcie, że: - linia kablowa na projektowanej trasie jest niemożliwa do zrealizowania, zwłaszcza przy wyjściu z projektowanego GPZ M. w kierunku ulicy [...] oraz wzdłuż ulicy [...], - obszar wyłączony z zabudowy przy zastosowaniu linii kablowej jest znacznie większy aniżeli przy zastosowaniu linii napowietrznej. Sformułowano też zarzut naruszenia następujących przepisów prawa materialnego, tj.: - 1. § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. Nr 47, poz. 401 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie przy wyznaczeniu obszaru wyłączonego spod możliwości zabudowy dla linii napowietrznej 110 kV tego, że nie jest dopuszczalne sytuowanie stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi lub w odległości liczonej w poziomie od skrajnych przewodów, mniejszej niż 15 m - dla linii o napięciu znamionowym powyżej 30 kV, lecz nieprzekraczającym 110 kV; - art. 4 ust 1 i 2 oraz art. 6 Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk poprzez zezwolenie na realizację przedsięwzięcia, podczas gdy na terenach objętych planowaną inwestycją występują gatunki fauny podlegające ścisłej ochronie na podstawie Konwencji. W uzasadnieniu wskazano m.in., że dokonując oceny braku zasadności realizacji przedsięwzięcia, jako przewodów podziemnych, błędnie oszacowano skutki realizacji go w wersji napowietrznej oraz nie uwzględniono, że wyłączenie terenu w następstwie realizacji linii podziemnej może nie mieć istotniejszych skutków wobec zasady sytuowania budynków w odległościach nie mniejszych niż 6 m względem siebie. W kontekście sygnalizowanych w orzeczeniu przeszkód w realizacji linii w wersji podziemnej wobec wymagań ochrony ujęcia wody podziemnej podniesiono, że nie przeanalizowano możliwości realizacji linii częściowo pod ziemią (tam gdzie jest to możliwe), a przemawia za tym gęsta zabudowa. Wniesiono o przeprowadzenie dowodów z szeregu dokumentów. Do wskazanego pisma z dnia [...] lutego 2013 r., na wezwanie Sądu, ustosunkował się organ administracji (k. 365-368), oceniając zarzuty jako niesłuszne. W piśmie procesowym (k. 160-161) skarżący K. G. podniósł dodatkowo: - przez jego posesję przebiegają już dwie linie energetyczne 400 kV i 15 kV, sąsiaduje z trzecią linią 400 kV; urządzenia te emitują w jego obszar zabudowy mieszkaniowej ponadnormatywne pole elektromagnetyczne, hałas i inne utrudnienia: brak odbioru radia i telewizji, brak sygnału internetu, telefonu komórkowego, wadliwa praca urządzeń elektrycznych, - zapewnienia Inwestora budowy następnej linii energetycznej 110 kV, że nie zostaną przekroczone wartości pola elektromagnetycznego są niewiarygodne, dlatego że w obszarze zabudowy mieszkaniowej skarżącego promieniowanie już przekracza miejscami normy czterokrotnie, - Inwestor oraz organy kontrolujące błędnie interpretują pojęcie obszaru zabudowy mieszkaniowej wskazując na odległości "od budynku", winno być "od obszaru zabudowy mieszkaniowej", czyli od budynku z pewnym obszarem potrzebnym do życia, przebywania na posesji; nie można zgodzić się, że jest to teren rolny - na działce znajdują się dwa domy, budynki gospodarcze, wydana została decyzja na usługi agroturystyczne; wskazuje to, że jest to teren siedliskowy i wszelkie zastosowanie norm powinno odnosić się do obszaru zabudowy mieszkaniowej, - urząd wydał na teren skarżącemu i jego rodzicom niezbędne pozwolenia na budowę, następnie na tym terenie naniósł kanał energetyczny, - decyzja środowiskowa, która jest załącznikiem do innej decyzji wojewody nie odnosi się do postępowania wojewody; uwarunkowania środowiskowe wydano bowiem dla "Budowy napowietrznej linii energetycznej 110 kV relacji stacja G. - istniejący słup nr 26 linii 110 kV nr [...] relacji P. – S. i stacji 110/15 kV M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą", zaś przedmiotem budowy linii energetycznej jest "Budowa dwutorowej napowietrznej linii energetycznej 110 kV relacji stacja G. - istniejący słup nr 26 linii 110 kV nr [...] relacji P. – S. wraz z przewodem OPGW i stacji 110/15 kV GPZ M. wraz z infrastrukturą towarzyszącą"; z decyzji środowiskowej wynika, iż jest to linia jednotorowa, a z decyzji wojewody, że jest to linia dwutorowa; w postępowaniu i Raporcie nie analizowano przewodu OPGW i jego działania na środowisko; nie wskazano jego zamocowania na słupach energetycznych, nie wyjaśniono co oznacza skrót "OPGW", - Raport zawiera błędy w kwestii zasadniczej - wpływu projektowanej linii 110 kV na istniejącą linię 400 kV; linia 400 kV uległa przebudowie, zmieniła się wysokość umieszczonych przewodów, rozmieszczenia słupów energetycznych; zatem wszelkie obliczenia i rysunki graficzne w Raporcie dla linii 110 kV są wadliwe, - ocena oddziaływania na środowisko winna być dokonana dopiero, gdy osoby ją wykonujące zapoznają się z ostatecznym projektem i uwzględnią uwagi mieszkańców. Na rozprawie, pełnomocnik K. G. - radca prawny - sformułował następujące dodatkowe zarzuty: - pełnomocnictwo, jakim dysponował L. W. nie obejmowało swoim zakresem występowania z wnioskiem o wydanie decyzji dotyczącej stacji 110/15 kV GPZ M.; nie są to te same inwestycje, co potwierdza treść decyzji o lokalizacji, załączonej do Raportu (z dnia [...] września 2007 r.), - nie wykazano, że inwestycja była niezbędna do przeprowadzenia finałowego turnieju EURO 2012 w piłce nożnej, a tylko takie inwestycje objęte są zakresem działania ustawy EURO; zrealizowanie inwestycji przed mistrzostwami było niemożliwe z uwagi na termin wydania decyzji pierwszej instancji, - zakres Raportu jest niezgodny z postanowieniem określającym wymagania w tym zakresie; nie dokonano inwentaryzacji gatunków chronionych; na stronie 25 Raportu znajduje się informacja dotycząca nietoperzy, która świadczy o braku profesjonalizmu osób go sporządzających; nie dokonano inwentaryzacji nietoperzy, a badanie ich występowania jest w istocie bardzo proste. Pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wymagało rozważenia czy Skarżący, dysponujący tytułem prawnym do nieruchomości w pasie, gdzie jest realizowane przedsięwzięcia objęte decyzją środowiskową, mogą skutecznie zaskarżyć orzeczenie, co do całej inwestycji obejmującej linię napowietrzną wysokiego napięcia (o długości wielu km) i stację 110/15 kV GPZ M. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, podzielany przez Sąd w niniejszej sprawie, że interes właścicieli konkretnych nieruchomości, co do kwestionowania decyzji przesądzających o przebiegu inwestycji liniowych może dotyczyć wyłącznie tych ich odcinków, których realizacja skutkuje bezpośrednią ingerencją w ich prawa podmiotowe - prawo własności (patrz tak samo wyroki NSA o sygn. akt II OSK 507/08 i 897/11 – dostępne w CBOSA). Wyrażane w tych sprawach poglądy odnieść można wprost do rozważanej sprawy z uwagi na analogiczne uwarunkowania. Należy zauważyć, że stosowne decyzje mogą dotyczyć realizacji przedsięwzięć liniowych o długości od kilkudziesięciu metrów do dziesiątek kilometrów. Z kolei podnoszone kwestie, np. co do oddziaływania na nieruchomości - oddziaływania pól elektromagnetycznych, skutki dla krajobrazu w kontekście rozwiązań przyjętych na innych odcinkach niż w pobliżu nieruchomości skarżącego może być w interesie skarżących. Jednak interes ten, jako niemający charakteru pochodnego z prawa własności nieruchomości (w tym przypadku prawo chronione, z którego wywodzony jest interes prawny), ma wyłącznie charakter faktyczny. Trzeba odnotować, iż analogiczne interesy w sprawie może mieć szereg osób (podmiotów), dla których faktycznie sposób rozstrzygnięcia sprawy ma znaczenie. Brak jest przesłanek dla przyjęcia, że z tytułu posiadania nieruchomości w strefie realizacji przedsięwzięcia konkretna osoba ma szersze uprawnienia niż inne podmioty faktycznie w tym samym zakresie zainteresowane sprawą, lecz niedysponujące nieruchomościami w pasie inwestycji. W tym kontekście, w rozpoznawanej spawie, należy uznać, iż Skarżący, jako dysponujący nieruchomościami na konkretnym odcinku planowanej inwestycji (odpowiednio na przecięciu z ul. [...] i ul. [...]), co do zasady mogą skutecznie kwestionować decyzję jedynie w zakresie, w jakim dotyczy ona ich indywidualnego interesu prawnego. Skutkuje to tym, iż gdy chodzi o rozstrzygnięcie decyzji w pozostałym zakresie, skarga nie mogła być skutecznie wniesiona, w myśl art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Kontrola decyzji w zakresie, w jakim nie może być ona skutecznie zaskarżona przez Skarżących, wykracza poza kompetencje sądów administracyjnego. Wynikający z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brak związania sądu wnioskami i zarzutami skargi dotyczy wyłącznie możliwości szerszej kontroli aktu niż wskazano to w skardze, lecz tylko w granicach, w jakich został on skutecznie zaskarżony. Rozpoznając sprawę we wskazanych granicach Sąd uznał, że skargi zasługują na uwzględnienie, choć nie z przyczyn podniesionych w nich expressis verbis, przy czym cześć zarzutów jest niezasadnych. Sąd, w związku ze wskazanym już art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, stąd dostrzeżone naruszenia przepisów Sąd wziął pod uwagę z urzędu. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w zakresie obowiązku wnikliwego wyjaśnienia sprawy z uwzględnieniem swobodnej oceny dowodów oraz uzasadnienia orzeczenia (art. 7, 77 § 1 art. 80 i 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a.), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odwołaniach Stron postępowania, co sam odnotował organ administracji, podniesiono - jako istotne zdaniem Stron - konkretne kwestie, które miały w ich ocenie znaczenie z punktu widzenia oceny prawidłowości decyzji środowiskowej. Wśród nich wskazano, że w Raporcie nie określono lokalizacji słupów o konstrukcji rurowej mających na celu minimalizację wpływu przedsięwzięcia na krajobraz. Kwestie te nie wykraczają generalnie poza zakres postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko, bowiem krajobraz stanowi jeden z elementów środowiska (art. 3 pkt 39 ustawy - Prawo ochrony środowiska). Wobec tego wnikliwe rozważenie uwag, jako podnoszonych w toku postępowania, było obowiązkiem organu orzekającego, co do meritum w sprawie (tu organu odwoławczego). Celem bowiem postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko jest analiza wpływu przedsięwzięcia na środowisko jak również możliwości oraz sposobów zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy o ocenach), natomiast konkretne warunki służące realizacji tego celu (sposób zapobiegania i zmniejszania) są określane w decyzji środowiskowej w związku z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i c, pkt 2 lit b oraz ust. 2 ustawy o ocenach. Jednym z istotnych materiałów dowodowych, na podstawie których wydaje się orzeczenia jest Raport (art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy o ocenach). Dokument ten podlega jednak analizie tak jak każdy dowód w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, a więc mając na uwadze zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Wobec podniesionych zarzutów rolą organu administracji była analiza, na postawie zgromadzonego materiału dowodowego, następujących kwestii (wynikiem tego powinny być określone konkluzje w uzasadnieniu orzeczenia): - czy wskazane potencjalne oddziaływanie na krajobraz było przedmiotem rozważań, w szczególności w Raporcie, ewentualnie innych dokumentach, - czy zidentyfikowano je jako faktyczne oddziaływanie, a jeżeli nie - to czy wskazano, czemu nie ma takiego charakteru, ewentualnie czy organ odwoławczy z urzędu - nie dysponując wiedzą ekspercką, ale mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania - może wywieść, że domniemane oddziaływanie nie ma znaczenia, - o ile z etapu uprzedniego wynikałaby konkluzja o istnieniu potencjalnych oddziaływań dla środowiska - czy zaproponowano stosowne konkretne rozwiązania minimalizujące oddziaływanie w Raporcie, a następnie w decyzji środowiskowej. W rozpoznawanym przypadku w sposób oczywisty nie uczyniono zadość temu wymaganiu. Z zawartego w uzasadnianiu orzeczenia passusu: zarzut nie zasługuje na uwzględnienie bowiem po analizie materiału dowodowego wskazano, że w rozdziale Raportu pt.: Wpływ na krajobraz i estetykę, jak również pt.: Sposoby zapobiegania, zminimalizowania i kompensowania negatywnych oddziaływań nie przewidziano takiego rozwiązania mającego na celu minimalizację wpływu przedsięwzięcia na krajobraz, wynika wprost, że organ we własnym zakresie nie podjął się w ogóle próby analizy sygnalizowanego zagadnienia, poprzestając na suchym zreferowaniu dostępnego materiału dowodowego - dokumentacji sporządzonej na zlecenie Inwestora. Notoryjnie jest jednocześnie wiadome, że jednym z podstawowych oddziaływań linii napowietrznych jest wpływ na krajobraz, przy czym niewątpliwie inna jest np. intensywność postrzegania w poszczególnych rodzajach otoczenia słupów o konstrukcji rurowej albo kratowej. Wobec tego faktycznie dobór rodzaju słupów może niewątpliwie mieć wpływ na ochronę krajobrazu - ograniczenie oddziaływania w tym zakresie. Wskazana uwaga dotyczy przypadku, gdy wybór rodzajów słupów jest technicznie możliwy, co wymagało rozważenia. Nie może świadczyć o prawidłowym rozpatrzeniu sprawy zawarcie w uzasadnieniu poglądu specjalisty z zakresu realizacji linii elektroenergetycznych, który stwierdza "każdy może inaczej ocenić wpływ określonej działalności inwestycyjnej na otaczający krajobraz i zawsze będzie to ocena subiektywna. Powszechnie uważa się, że prawie każda działalność inwestycyjna wprowadza zaburzenia do krajobrazu". Twierdzenie to ogólnie trafne w życiu codziennym, w kontekście potrzeby rozpoznania konkretnej sprawy - wymagającej wiedzy specjalistycznej - stanowi uproszczenie. Gdy chodzi o intensywność postrzegania elementów otoczenia jak i wzorców estetyki niewątpliwie można się dopatrzyć u ludzi wielu prawidłowości. Uznanie przytoczonego poglądu jako kluczowy argument, co zdaje się czynić organ, w kontekście sposobu powołania się na wypowiedź wskazanego specjalisty, oznaczałoby de facto niezasadność analizowania wpływu przedsięwzięć na krajobraz, co uchybiałoby konieczności analizy pełnego oddziaływania na środowisko i poszukiwania środków minimalizujących oddziaływanie, jak również określanie - w pewnych przypadkach - w ramach procedury ocen, środków kompensujących mając na uwadze, że definiowana ustawowo kompensacja przyrodnicza służyć ma również zachowaniu walorów krajobrazowych (art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 9 oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ocenach). Trafnie zauważa organ, że to inwestor wskazuje preferowane przez niego rozwiązania (także techniczne) wraz z uzasadnieniem ich wyboru (art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o ocenach). Generalnie też realizacja linii napowietrznych także znacznie ingerujących w krajobraz nie jest również zabroniona. Jednak rolą postępowania w sprawie ocen jest poszukiwanie rozwiązań racjonalnie godzących interesy inwestora oraz potrzebę ochrony zasobów środowiska, w tym krajobrazu. Wskazanie, że postanowienia aktów prawa miejscowego - planów zagospodarowania przestrzennego - nie są wiążące przy realizacji inwestycji związanych z realizacją mistrzostw EURO 2012 jest trafne. Nie oznacza to jednak jakoby organ administracji mógł odstąpić od oceny potrzeby ochrony cennych dóbr środowiska, co próbuje się zagwarantować również planami. Dobrami tymi mogą być także walory krajobrazowe poszczególnych terenów. Brak wnikliwego rozważenia wskazanej kwestii mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie sposób bowiem a proiri wykluczyć, że w danym przypadku było zasadne określenie wymagań co do zastosowania określonych rodzajów słupów. Kwestie ochrony środowiska nie muszą mieć wprawdzie znaczenia przesądzającego przy wyborze rozwiązań technicznych, lecz aby można było uznać, że zaakceptowane rozwiązanie jest prawidłowe, muszą być wcześniej rozpoznane w sposób pełny wszystkie uwarunkowania - potrzebna jest pełna analiza wpływu na środowisko i możliwych do zastosowania środków minimalizujących ten wpływ. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest natomiast uprawniony do oceny, czy naruszanie przepisów postępowania miało wpływ na jej wynik (a nie wyłącznie "mogło mieć"), ogólnie - w kontekście potrzeby zamieszczenia określonych warunków, co do rodzajów słupów. Wymagałoby to bowiem przesądzenia, na etapie sądowej kontroli legalności orzeczenia, zasadności zarzutu, co do meritum (czy pominięcie danej kwestii w decyzji środowiskowej wydanej przez organ I. instancji skutkuje wadliwością tego orzeczenia). Pełna ocena materiału dowodowego przed wydaniem orzeczenia, co musi znaleźć odzwierciedlenie w jego uzasadnieniu (art. 11 i 107 § 3 K.p.a.), należy do organu administracji. O ile nie uczyniono zadość temu wymaganiu, wada ta nie może być konwalidowana przez sąd administracyjny poprzez dokonanie samodzielnych ustaleń w tym zakresie, gdyż prowadziłoby to de facto do pozbawienia stron prawa rozpatrzenia sprawy w dwu instancjach administracyjnych (art. 15 K.p.a.) przed sądową kontrolą legalności ostatecznego orzeczenia (patrz tak samo wyroki NSA sygn. akt II OSK 672/10, 1717/10, 261/11 - dostępne w CBOSA). Niezasadne są natomiast pozostałe zarzuty skarżących. Należy wskazać, że do kwestii właściwej oceny oddziaływania przedsięwzięcia w kontekście generowanych pól elektromagnetycznych, aktualności dokumentacji (np. map), odpowiednio konkretnego ustalenia wymagań, co do wysokości słupów, kwestii potencjalnych zagrożeń związanych z eksploatacją linii (w tym określanych przez skarżących mianem "poważnych awarii przemysłowych"), zagrożeń powodziowych czy w końcu kwestii właściwej reprezentacji Inwestora oraz doręczania orzeczeń w toku postępowania ustosunkował się organ administracji w sposób nader wnikliwy i wyczerpująco oraz trafnie uzasadnił swoje stanowisko. Z uwagi na wcześniejsze szczegółowe przytoczenie argumentacji organu jej powtarzanie nie byłoby zasadne zważywszy, że w skargach zamieszczono w dużym stopniu te same zarzuty, co do których zajmował expressis verbis stanowisko organ wobec ich podniesienia w odwołaniu. Strony pominęły również zasadniczo, formułując zarzuty skargi, że na skutek uwag wniesionych w odwołaniach w części warunki decyzji środowiskowej zostały zmienione, a niektóre doprecyzowane. W zakresie, w jakim argumentacja Skarżących została uzupełniona należy wskazać, co następuje: - mylnie uznają Skarżący, że pełnomocnictwo do prowadzenia sprawy zostały udzielone przez Inwestora dopiero na etapie postępowania przed organem II. Instancji; załączony został wówczas wyłącznie dokument potwierdzający działanie w granicach tego pełnomocnictwa - jak wyjaśniły osoby uprawnione do reprezentowania Inwestora, pełnomocnik od początku wykonywał czynności w zakresie, w jakim było to wolą wnioskodawcy; proces administracyjny nie ma charakteru sformalizowanego, stąd stosowne oświadczenie było wystarczające do wyjaśnienia tych okoliczności; brak właściwego stosownego upoważnienia na piśmie od początku postępowania i pominięcie tego faktu przez organ I. instancji stanowiło wadliwość, która jednak nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy; stąd niezasadne są wywody, jakoby postępowanie zostało wszczęte dopiero w momencie dołączenia do akt administracyjnych pełnomocnictwa na piśmie, co miałoby prowadzić do wydania decyzji przez organ niewłaściwy (upatrywano w tym uzasadnienie wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia), czy też co do domniemanego późniejszego terminu wszczęcia postępowania w kontekście stosowanego prawa, - nie ma znaczenia w sprawie w okresie obowiązywania którego rozporządzenia o klasyfikacji był sporządzany Raport; akt ten nie ustanawiał wymagań co do jego treści, - wymagania co do wysokości słupów na poszczególnych odcinkach zostały doprecyzowane zaskarżoną decyzją (w uzasadnieniu orzeczenia, stanowiącym integralną część decyzji, szczegółowo wyjaśniono stosowane parametry w kontekście użycia oznaczeń rodzajów słupów wg specyfikacji); - kwestie przyjętych priorytetów co do wysokości słupów w kontekście ograniczenia oddziaływań pola elektromagnetycznego oraz zakresu ingerencji w krajobraz (konieczność wyważenia sprzecznych względów przy wersji napowietrznej) zostaną przeanalizowane przez organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, - organ trafnie uznał, że normy dotyczące terenów zamieszkania stosuje się na terenach rolnych wyłącznie do obiektów, gdzie faktycznie na skutek zamieszkiwania człowiek może przebywać nieprzerwanie (np. gdy nie opuszcza domu z przyczyny niesprawności, choroby itp.); koncepcja Strony oparta na założeniu poszerzenia terenów objętych bardziej rygorystycznymi wymaganiami na tereny rolne przyległe do siedlisk prowadziłaby do znacznej dowolności przy określaniu, jakie tereny w istocie są objęte poszczególnymi normatywami - praktyka korzystania z poszczególnych nieruchomości przyległych do obiektów może być różna oraz mieć charakter zmienny (zależnie od upodobań czy potrzeb osób aktualnie zamieszkujących), - bez znaczenia jest wydanie pozwolenia na budowę budynków na działce skarżącego; procedurze ocen wobec planu realizacji linii poddane są obiekty istniejące; Skarżący nie uprawdopodobnił również jakoby przy potencjalnie możliwych wysokościach linii (patrz wskazane precyzyjnie przez organ na podstawie przywołanej dokumentacji) w dopuszczonym do zrealizowania obiekcie miało dojść do wystąpienia niedopuszczalnych oddziaływań na ludzi w nim przebywających, - Skarżący, w toku postępowania, nie przedłożyli żadnych dowodów, które uprawdopodabniałyby, że sporządzona na zlecenie Inwestora dokumentacja, w kontekście oszacowania spodziewanych oddziaływań pól elektromagnetycznych, była błędna; stąd w szczególności gołosłowne są twierdzenia, jakoby autorzy dokumentacji nie mieli stosownej wiedzy czy kwalifikacji w tym zakresie; gdy chodzi o podniesione na etapie postępowania przed sądem nowe zarzuty co do braku profesjonalizmu, gdyż chodzi o ocenę w kontekście dóbr przyrodniczych, odniesie się do nich organ administracji rozpoznając ponownie sprawę w kontekście problematyki, jaka może się wiązać z przebiegiem inwestycji na odcinku gdzie dotyczy to interesu prawnego skarżących, - zarzut, że istniejąca linia energetyczna 400 kV uległa przebudowie, a więc ocena kumulacji oddziaływań jest nieaktualna, wymaga rozważenia przez organ administracji w kontekście ustalania, czy istotnie i ewentualnie kiedy doszło do przebudowy, a wobec tego, czy dokumentacja została sporządzona z uwzględnieniem aktualnych danych na dzień ponownego rozpoznania sprawy (po uprawomocnieniu niniejszego orzeczenia), - bez znaczenia w niniejszej sprawie są ewentualne nieprawidłowości w dalszych postępowaniach dotyczących przedmiotowej inwestycji - skarżący podnosi, że ujęte w kolejnym orzeczeniu innego organu przedsięwzięcie nie jest tożsame ze wskazanym w decyzji środowiskowej, - nie jest trafne stanowisko skarżącego, że ocena oddziaływania na środowisko powinna zostać przeprowadzona dopiero po sporządzeniu konkretnego projektu inwestycji; celem niniejszej oceny jest wskazanie wymagań do uwzględnienia przy sporządzaniu konkretnego projektu (np. co do wysokości słupów na poszczególnych odcinkach), - istniejące aktualnie na działce skarżącego ewentualne uciążliwości związane z istnieniem linii wysokiego napięcia nie są przedmiotem postępowania; istotne znaczenie ma oparta na materiale dowodowym konstatacja, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczenia normatywnych oddziaływań na terenie jego nieruchomości, - bez znaczenia jest w niniejszej sprawie, z uwagi na granice skutecznego zaskarżenia decyzji dotyczącej inwestycji liniowej, czy pełnomocnictwo, jakim dysponował L. W. obejmowało swoim zakresem występowania z wnioskiem o wydanie decyzji dotyczącej stacji 110/15kW GPZ M., - okoliczność, że inwestycja nie została zrealizowana przed przeprowadzeniem rozgrywek piłkarskich Euro 2012 nie oznacza, że można podważyć jej niezbędność w rozumieniu stosownych regulacji normatywnych; prawodawca upoważniając Radę Ministrów do określenia inwestycji niezbędnych, przypisał temu pojęciu znacznie formalne, wiążąc je z określoną listą zamieszczoną w akcie normatywnym; stąd niedopuszczalna byłaby w każdym przypadku indywidualna ocena, w ramach poszczególnych postępowań administracyjnych, czy dane przedsięwzięcie jest istotnie "niezbędne"; bez znaczenia jest kwestia, że realizacja danego przedsięwzięcia miałaby dalej idące pozytywne skutki (wzmocnienie bezpieczeństwa całego rejonu [...]) - tego rodzaju uwarunkowania dotyczyły większości przedsięwzięć realizowanych w związku z przygotowaniem mistrzostw EURO 2012 (budowa infrastruktury drogowej, kolejowej, stadionów itp.); bez znaczenia jest kwestia, że przedsięwzięcie obejmuje część większego systemu przesyłowego, skoro prowadzi to do wskazanych skutków - polepszenia zaopatrzenia [...] w energię, co uznano za niezbędne w związku z organizacją mistrzostw; jedynie na marginesie można zauważyć, że zawarte w pkt 23 załącznika do rozporządzenia Euro sformułowanie, z uwagi na zakres swojej ogólnikowości (analogicznie do formuły przyjętej np. w pkt 88, 90 czy 92), uchybia regułom poprawnej legislacji; w takiej sytuacji istotne znaczenie odgrywało, czy przedsięwzięcie może być zaliczone do, w ten sposób generalnie określonej w rozporządzeniu, kategorii (inwestycji służących wskazanemu celowi), co organ w sposób szczegółowy wyjaśnił i dał temu wyraz w uzasadnieniu; wskazane wadliwości, co do ogólnikowej treści aktu wykonawczego, nie deprecjonują go - w ocenie Sądu - w takim stopniu, aby nie mógł być on uznany, jako obowiązujące źródło prawa w praworządnym państwie; gdy chodzi o rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie indywidualnej możliwe było bowiem w tym przypadku jednoznaczne określenie woli prawodawcy pomimo wskazanej, pewnej niedoskonałości aktu; dowolne są z kolei twierdzenia skarżących jakoby przedsięwzięcie nie mogło należeć do niezbędnych, a tylko ogólnie wymienionych w rozporządzeniu EURO, skoro nie było możliwe jego zrealizowanie przez mistrzostwami, wobec terminu wydania decyzji; wydanie decyzji środowiskowej [...] lutego 2011 r. z rygorem natychmiastowej wykonalności nie wykluczało w sposób oczywisty realizacji przedsięwzięcia przed mistrzostwami (czerwiec 2012 roku); na ocenę tę nie ma wpływu okoliczność, jak w istocie czasowo przebiega proces inwestycyjny w danym przypadku. Gdy chodzi o zarzuty uczestnika postępowania - Wspólnoty [...]dysponującej nieruchomością przy ul. [...] - trzeba wskazać, że dotyczą one kwestii rozwiązań i przebiegu inwestycji na odcinku, gdzie legalność zaskarżonej decyzji nie może być badana przez Sąd, z uwagi na granice skutecznego zaskarżenia tego aktu. Stąd poza jego oceną pozostały kwestie prawidłowości przyjętych na tym odcinku rozwiązań w kontekście przebiegu linii czy wariantu napowietrznego, bądź naruszania wymagań, co do ochrony zasobów przyrodniczych na terenach przyległych do nieruchomości należącej do Wspólnoty (nie przeprowadzono wobec tego dowodów w tym zakresie z przedłożonych dokumentów). Sąd badając z urzędu legalność kwestionowanej decyzji w zakresie, w jakim została skutecznie zaskarżona, odniósł się wyłącznie do zarzutów sformułowanych przez Wspólnotę, które mogły mieć znacznie w kontekście legalności całego aktu, a więc także w części, w jakiej został on skutecznie zaskarżony. Odnosząc się do tych zarzutów należy wskazać, że są one niezasadne z następujących przyczyn: - nietrafny jest pogląd o wadliwości decyzji środowiskowej w następstwie niewskazania w niej wszystkich stron postępowania; Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd przeważający w aktualnym orzecznictwie, że gdy decyzja może być doręczana w trybie wskazanym w art. 49 K.p.a. (co ma miejsce w niniejszej sprawie) nie jest niezbędne wymienianie w niej wszystkich stron postępowania (patrz wyroki o sygn. NSA II OSK 1242/08, 1166/10, WSA o sygn. akt IV SA/Wa 2319/06, 2066/09, 706/12 – dostępne w CBOSA); na marginesie wypada odnotować, że w orzecznictwie prezentowana jest również teza o potrzebie wymienienia w danym przypadku stron, lecz łącznie z oceną, że uchybienie temu wymaganiu w przypadku danego rodzaju postępowań nie może mieć istotnego znaczenia (tak wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1242/08 – dostępny w CBOSA), - w sprawie nie znajdą zastosowania przywoływane przepisy rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych, jako że nie dotyczą one bezpośrednio oceny możliwości realizacji określonych obiektów energetycznych, lecz wyłącznie możliwości bezpiecznego wykonywania prac wobec ich istnienia. Uchylając zaskarżoną decyzję w części wskazanej w sentencji wyroku Sąd miał na uwadze potrzebę uwzględnienia, w jakim zakresie zaskarżone orzeczenie dotyczy interesu prawnego skarżących. Jak wskazano wcześniej, Skarżący mają interes prawny dla kwestionowania warunków realizacji inwestycji na odcinku, gdzie określono jej przebieg nad ich nieruchomościami. Aby faktycznie nie zamykać realnej możliwości poszukiwania innych realnych wariantów realizacji linii energetycznej (w ramach doprecyzowania aktualnych lub innych rozwiązań technicznych) zasadne było uchylenie decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona odcinka w pobliżu nieruchomości skarżących - wskazanego w sentencji orzeczenia. Nie uwzględniono wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na niestwierdzenie przez Sąd, aby była ona dotknięta (w zakresie skutecznego zaskarżenia) wadami wskazanymi w art. 156 § 1 K.p.a. Sąd nie uwzględnił wniosków o odroczenie rozprawy wobec braku przesłanek wskazanych w art. 109 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Gdy chodzi o wniosek uczestnika J. K. (k. 331), to mylnie wskazała ona, że nie zachowano 14 dniowego terminu dla zawiadomienia jej przed rozprawą, bowiem termin ten musi wynosić 7 dni, a przypadkach szczególnych tylko 3 (art. 91 § 2 zd. 3 i 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Uczestnik miał wystarczający czas na zgłoszenie istotnych okoliczności w sprawie, o której toczeniu się przed Sądem strona wiedziała od dnia pierwszego doręczenia pisma z Sądu tj. od 2 lutego 2012 r. (k. 67). Brak było także przesłanek dla uwzględnienia wniosku A. i J. I. (k. 338). Byli oni bowiem z mocy prawa uczestnikami postępowania, co potwierdza wprost uzasadnienie decyzji organu I. instancji (str. 11 i str. 13), jak i akta administracyjne, brali udział w postępowaniu administracyjnym. Nie zostali oni wprawdzie zawiadomieni o terminie niniejszej rozprawy w sposób wskazany w art. 91 § 2 zd. 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uchybienie to jednak nie mogło mieć znaczenia, skoro z treści ich pisma datowanego na dzień 13 marca 2013 r., w którym wnoszono o odroczenie rozprawy wynika jednoznacznie, że znali termin rozprawy co najmniej na 7 dni przed nim. Uchybienie w postaci braku przesłania imiennie adresowanego zawiadomienia na piśmie nie miało wobec tego wpływu na ich sytuację procesową - wyłączenia możliwości udziału w postępowaniu przed Sądem. Dodatkowo trzeba wskazać, że z uwagi na lokalizację ich nieruchomości (działka nr [...] i [...] przy ul. [...]) wynik postępowania, wobec granic skutecznego zaskarżenia decyzji, nie mógł mieć w istocie wpływu na ich sytuacje prawną. W tej sytuacji Sąd przychylił się do wniosku Pełnomocnika skarżącego o rozpoznanie sprawy. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku. O zwrocie kosztów orzeczono w pkt II. sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.). Nie orzeczono o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, w myśl art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na fakt, że orzeczeniu organu I. instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, stąd decyzja organu odwoławczego nie jest aktem nadającym się do wykonania. Orzekając ponownie w sprawie organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia. Sygn. akt IV SA/Wa 1338/11 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. (k. 336) B. G. wniósł o dopuszczenie do udziału w sprawie ze skargi K. G. i E. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, w charakterze uczestnika postępowania. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż wnioskodawca jest użytkownikiem nieruchomości przy ul. L. w G., na której - z powodu podeszłego wieku swego ojca - prowadzi gospodarstwo ogrodnicze, a w przyszłości będzie właścicielem tej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Przyczyną odmowy dopuszczenia wnioskodawcy do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest okoliczność, że wynik postępowania nie dotyczy jego interesu prawnego. Wnioskodawca, jako użytkownik nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, nie jest jej właścicielem ani użytkownikiem wieczystym, a interes prawny wywodzić mogą wyłącznie osoby dysponujące tego rodzaju prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt ll OSK 1347/08). j Prawo użytkowania nieruchomości świadczy jedynie o interesie faktycznym, który nie daje podstaw do pozytywnego dla wnioskodawcy rozpoznania wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.