IV SA/Wa 1350/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2012 r. sprawy ze skargi A. J. i J. J. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] grudnia 2011 r. o nr [...]; 2. zasądza od Ministra Środowiska solidarnie na rzecz skarżących A. J. i J. J.kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr. [...] Minister Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego o odmowie uzgodnienia inwestycji A. J. i J. J. (dalej skarżący), polegającej na budowie dwóch domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na dziełkach nr nr [...] i [...], [...], [...] i [...] przy ulicy [...] w W. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych. Skarżący są współwłaścicielami nieruchomości składającej się z działek o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...] i cz. [...] o łącznej powierzchni [...] m2 położonej przy ulicy [...] w W., [...]. Zamierzają na niej pobudować dwa budynki mieszkalne bliźniacze z dwoma szambami i dwoma garażami wolnostojącymi, jednostanowiskowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą. W stosunku do tego terenu nie został uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomość położona jest w otulinie [...] Parku Krajobrazowego, przez który to teren biegnie korytarz ekologiczny. Jest od wielu lat trwale ogrodzona. Na nieruchomości wybudowany jest już budynek mieszkalny, a w trakcie budowy pozostają 2 inne, w zabudowie bliźniaczej. Dyrektor [...] Parku Narodowego (dalej Dyrektor [...]PN) postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. nr [...], na podstawie art. 53 ust 4 pkt 7 w zw. z art. 60 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D.U. nr 132 z 1997 r, poz. 876), § 2 i 6 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z 25 września 1997 r. w sprawie [...] Parku Narodowego (.D.U. Nr [...] z 1997 r., poz. [...]), art. 5 pkt 2, 8, 14, 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r o ochronie przyrody (D.U. 2004, Nr 92, poz. 880 ze zm) oraz w związku z art. 106 § 5 k.p.a nie uzgodnił przedmiotowej inwestycji ponieważ: 1) inwestycja z powodu niewielkiej odległości od parku krajobrazowego spowoduje zagrożenie zewnętrzne wywołane przez człowieka; 1) uniemożliwi migrację zwierząt; 2) Sygn. akt IV SA/WA 1350/12 3) zwiększy zurbanizowanie tej części otuliny i tym samym spowoduje jej nadmierne zagęszczenie, 4) planowana inwestycja nie będzie zgodna z dotychczasową linią zabudowy gdyż będzie sięgała w przeciwnym kierunku niż ulica [...], wzdłuż której usytuowane są istniejące budynki, co spowoduje konieczność wybudowania drogi dojazdowej od ulicy [...] do nowych budynków. Na skutek odwołania skarżących postanowienie Dyrektora [...]PN zostało uchylone przez Ministra Środowiska postanowieniem z [...] listopada 2011 r. Organ odwoławczy wskazał, że nie zostało wyjaśnione: 1) jakiego rodzaju zagrożenie spowoduje lub może spowodować realizacja przedmiotowej inwestycji i jaki ma to wpływ na przyrodę parku; 2) jaki jest przebieg korytarza ekologicznego w odniesieniu do planowanej inwestycji, w szczególności w zakresie możliwych zakłóceń jego powiązań i jakiego rodzaju zagrożenia może spowodować realizacja inwestycji dla przyrody parku, w tym przerwanie korytarza ekologicznego. Zwrócono także uwagę na konieczność odniesienia się do zamierzeń inwestora o jakich była mowa w piśmie Dyrektora Parku z 19 października 2011 r., w kontekście mogących wystąpić zagrożeń zewnętrznych dla Parku, w tym ustaleń Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...], przyjętego do realizacji Uchwałą nr [...] z [...] października 2006 r (dalej Studium). Postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. nr. [...] Dyrektor [...]PN ponownie odmówił uzgodnienia warunków zabudowy. Dyrektor [...]PN uznał, że: 1) W studium mowa jest o tym, że są to tereny leśne bez prawa zabudowy i choć studium nie jest prawem miejscowym to będzie miało wpływ na plan zagospodarowania przestrzennego a tym samym Studium powinno pomocniczo być brane pod uwagę przy wydawaniu warunków zabudowy. 2) Inwestycja ma charakter wyłącznie komercyjny a usytuowanie ostatecznie 5 budynków i 4 garaży na działce o pow [...]m2. spowoduje negatywne konsekwencje dla przyrody. Wydanie tych warunków może skutkować dalej idącymi żądaniami wydawania dalszych decyzji na rzecz właścicieli innych nieruchomości sąsiednich. Uzasadnienie strona 2 Sygn. akt IV SA/WA 1350/12 3) Dojdzie do zagęszczenia budownictwa a więc i zwiększenia ilości mieszkańców, co spowoduje konieczność wybudowania drogi dojazdowej, w wyniku czego dojdzie do zwiększenia wydzielania zanieczyszczeń. 4) Uniemożliwi lub utrudni migrację zwierząt korytarzem ekologicznym łączącym tereny parku narodowego z doliną rzeki [...] i może doprowadzić do jego przerwania. Minister Środowiska postanowieniem z [...] maja 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego. W uzasadnieniu powołał się na art. 74 ust 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 8 ust 1, art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wywodząc, że zasadne było przyjęcie przez Dyrektora [...]PN twierdzenia, iż inwestycja zagraża chronionym obszarom otuliny w aspektach: zmniejszenia powierzchni biologicznie czynnej, obciążenia krajobrazu dodatkowymi elementami infrastruktury tj. liniami energetycznymi, zbiornikami na nieczystości, utwardzonymi dojazdami i powierzchniami podwórza, ogrodzeniem posesji, utrudnienia możliwości migracji zwierząt korytarzem ekologicznym do doliny [...], zubożenia składu fauny i flory, spadku bioróżnorodności i zagrożenia utratą równowagi ekosystemów parku, zwiększenia zagrożenia zanieczyszczeniami wód gruntowych poprzez zastosowanie prymitywnego systemu gospodarki ściekowej, zwiększenia emisji zanieczyszczeń powietrza spalinami z systemów co. i samochodowych, wprowadzenia niepokoju hałasem wywołanym ruchem dojazdowym i penetracją otoczenia. Podzielając w pełni argumenty Dyrektora [...] Parku Narodowego Minister wskazał nadto, że korytarz ekologiczny ma szerokość około 390 m a obszar zainwestowania otoczony przez inwestorów ogrodzeniem wcina się w szerokość tego pasa na głębokość ok 100 m. Pozostały niezabudowany pas ma szerokość 290 m. a nie - jak twierdzili skarżący - 500 m. Ocena drożności korytarza ekologicznego uzależniona jest nie tylko od jego szerokości. Wpływa na nią stała obecność człowieka, zapachów, psów, kotów. Zabudowa doprowadzi do zwiększonej penetracji otoczenia przez mieszkańców, interesantów, gości, z którymi to okolicznościami związany jest zwiększony ruch pojazdów będący ważnym czynnikiem śmiertelności płazów, gadów, ptaków i innych zwierząt. Poza tym planowana inwestycja utworzyłaby niemal trzecią linię zabudowy, co stanowi precedens na ulicy [...] od strony północnej, która to strona jest krytyczna dla oddziaływania na obszar Parku oraz korytarza ekologicznego. Ponadto zaproponowana przez Uzasadnienie strona 3 Sygn. akt IV SA/WA 1350/12 inwestorów utylizacja nieczystości za pomocą przydomowych zbiorników na nieczystości płynne może wpłynąć negatywnie na ochronę wód podziemnych z uwagi na ekstremalne zjawiska pogodowe często obserwowane w ostatnim czasie takie jak podtopienia oraz fakt, że ścieki nawet dobrze oczyszczone są źródłem biogenów pochodzących z detergentów, związków fosforu i azotu, odchodów i resztek organicznych. Decyzja Dyrektora [...] Parku Narodowego nie narusza art. 6 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż obszar na którym planowana jest inwestycja nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego a uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy naruszyłoby chroniony prawem interes publiczny jakim jest ochrona zagrożonych wyginięciem gatunków roślin i zwierząt lub siedlisk przyrody na terenie parku narodowego, zgodnie z art. 6 pkt 9 b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Skarżący, wnosząc o uchylenie obu postanowień, w skardze zarzucili naruszenie: art. 9 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że uchwała w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawą prawną wydanego rozstrzygnięcia; art. 53 ust 4 pkt 7 w zw. z art. 60 ust 1 powołanej wyżej ustawy poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, w której brak było podstaw do tej odmowy; art. 1 ust 2 pkt 7 ustawy j.w. poprzez nie zastosowanie i nie uwzględnienie w planowaniu przestrzennym przysługującego skarżącym prawa własności; art. 6 ust 2 pkt 1 ust j.w., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny; art. 64 ust 3 Konstytucji który stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy; art. 7, 8, 77, 84 § 1, 107 § 3 i 126 k.p.a. poprzez nienależyte zebranie materiału dowodowego, naruszenie zaufania obywatela do władzy publicznej, nie zasięgnięcie opinii biegłego w sytuacji, w której wymagana jest dla rozstrzygnięcia wiedza specjalna i poprzez wadliwe sporządzenie uzasadniania bez podania faktów które organ uznał za udowodnione i dowodów na których się oparł. Uzasadnienie strona 4 Sygn. akt IV SA/WA 1350/12 Ostatecznie skarżący wnosili o uchylenie postanowień wydanych przez organy I i II instancji. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna choć nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie. Sąd w postępowaniu sądowowo-administracyjnym ocenia jedynie legalność zaskarżonych aktów administracyjnych. Zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. to do organu administracji należy wszechstronne zebranie materiału dowodowego a następnie dokonanie jego subsumpcji pod określoną, mającą zastosowanie w danej sprawie, normę prawną. W niniejszej sprawie podstawą rozstrzygnięcia są przepisy art. 53 ust 4 pkt 7 i 60 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym w zw. z art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r o ochronie przyrody. Zgodnie z nimi w przypadku inwestycji w granicach parku narodowego lub jego otuliny decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu warunków zabudowy z dyrektorem parku narodowego. Uzgodnień tych dokonuje się w kontekście celu otuliny a nie w kontekście działań zabronionych w obszarze samego parku. Zgodnie z definicją zawartą w art. 5 pkt 14 ustawy o ochronie przyrody otulina stanowi "strefę ochronną graniczącą z formą ochroną przyrody i wyznaczoną indywidualnie dla formy ochrony przyrody w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka". Tym samym celem otuliny jest ochrona parku przed zagrożeniami zewnętrznymi ze strony człowieka. Definicja zagrożenia zewnętrznego zawarta jest w art. 5 pkt 29 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którą "zagrożenie zewnętrzne jest to czynnik mogący wywołać niekorzystne zmiany cech fizycznych, chemicznych lub biologicznych zasobów, tworów i składników chronionej przyrody, walorów krajobrazowych oraz przebiegu procesów przyrodniczych, wynikający z przyczyn naturalnych lub z działalności człowieka, mający swoje źródło poza granicami obszarów lub obiektów podlegających ochronie prawnej". Ten ustawowy cel otuliny stanowi podstawę do ewentualnych ograniczeń w sferze wykonywania prawa własności, które to prawo z mocy art. 64 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej może być ograniczone tylko w drodze ustawy. Uzasadnienie strona 5 Sygn. akt IV SA/WA 1350/12 Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że dyrektor [...]PN jest uprawniony do uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy dotyczących inwestycji, która ma być lokalizowana w otulinie parku narodowego nie w kontekście działań zabronionych na terenie samego parku (art. 15 ust 1 ustawy o ochronie przyrody) ale tylko i wyłącznie w kontekście ustawowego, ochronnego przed działaniami ludzkimi, celu tej otuliny (por. wyroki WSA w Warszawie: IV SA/Wa 546/06 z 01.08.2006, Lex nr 281931, WSA w Warszawie IV SA/Wa 2079/07 z 18.12.2007, Lex 457199, wyrok NSA II OSK 590/08 z 08.04.2009, Lex nr.562867). Decydując się na odmowę uzgodnienia warunków zabudowy dyrektor parku narodowego musi wykazać jakiego rodzaju zagrożenia występujące lub mogące wystąpić, a będące wynikiem działalności człowieka, uniemożliwiają realizację przedmiotowej inwestycji. Musi także określić jaki ma to wpływ na przyrodę parku. Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji wynika, że planowana inwestycja doprowadzi do znacznego zagęszczenia budownictwa w niewielkiej odległości od granic parku narodowego, co z kolei może doprowadzić do lokowania nowych inwestycji na tym terenie (w sąsiedztwie). Ten czynnik urbanizacji jest w ocenie organu najbardziej groźnym, negatywnym oddziaływaniem na przyrodę parku, gdyż prowadzi do zwiększenia liczby mieszkańców i samochodów oraz ilości infrastruktury. Drugim negatywnym czynnikiem jest możliwość przecięcia korytarza ekologicznego biegnącego na tyłach działki, co może doprowadzić do jego przerwania i tym samym uniemożliwić migrację zwierząt. Trzecim czynnikiem negatywnym i zagrażającym parkowi jest możliwość zmiany w stosunkach wodnych otaczającego terenu, na skutek postępującej zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zmiany krajobrazowe. Oceniając przedstawione przez organ argumenty, które jego zdaniem uniemożliwiają wydanie pozytywnej opinii co do lokalizacji inwestycji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że mimo obowiązku wynikającego z art. 77 § 1 k.p.a. organ nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Organ uznał za udowodnione okoliczności dotyczące choćby istnienia korytarza ekologicznego, możności jego przerwania na skutek inwestycji oraz możliwości zakłócenia migracji zwierząt tym korytarzem w sytuacji, w której ani nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości przebiegu tego korytarza (odległości od planowanej inwestycji w kontekście zakłóceń jego powiązań), ani jakie zwierzęta korzystają lub mogłyby korzystać z tego korytarza, ani w jaki sposób miałoby dojść do jego przerwania i uniemożliwienia migracji zwierząt działaniami inwestora - w sytuacji, w której nieruchomość od wielu lat jest Uzasadnienie strona 6 Sygn. akt IV SA/WA 1350/12 trwale ogrodzona, co pracownicy organu stwierdzili podczas oględzin i co również wynikało z pisma Dyrektora [...] Parku Narodowego z 19 października 2011 r. Organy obu instancji, poza powołaniem się na bliżej nieokreślone materiały kartograficzne (str. 7 decyzji Ministra Środowiska z [...] maja 2012 r) i rejestry gruntów oraz Studium Uwarunkowań nie zebrały przekonujących dowodów na poparcie twierdzeń o sprzeczności inwestycji z celami ochrony przyrody w otulinie parku krajobrazowego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazywane przez organy administracji zagrożenia dotyczą przede wszystkim trzech aspektów: jednego wynikającego z urbanizacji, drugiego wynikającego z możliwości przerwania korytarza ekologicznego i trzeciego dotyczącego możliwości zanieczyszczenia wód. O ile przekonujące są argumenty dotyczące zwiększenia urbanizacji na skutek wybudowania kolejnych domów i tego, że skutkiem tych działań będzie zwiększony ruch samochodów, zwiększone zostanie wydzielanie spalin i nieczystości to niczym nie poparte zostały twierdzenia o możliwości zanieczyszczenia wód na skutek nieszczelności urządzeń przydomowych służących oczyszczaniu ścieków czy innych działań człowieka. Twierdzenia o nieszczelności zbiorników mają wymiar wyłącznie hipotetyczny i nie mogą być przyczyną uznania przez organ, iż planowana inwestycja, z tego powodu, ingeruje w stosunki przyrodnicze i stanowi zagrożenie dla parku i jego otuliny. Niepotwierdzone zostały także twierdzenia o zakłóceniu przebiegu korytarza ekologicznego. W tym ostatnim zakresie postanowienie Dyrektora [...]PN zostało wcześniej uchylone z zaleceniem ustalenia przebiegu korytarza ekologicznego, ograniczeń migracji zwierząt i wpływu inwestycji na przebieg korytarza ekologicznego, w szczególności odnośnie zakresu możliwych jego zakłóceń. Tych zaleceń organ nie wykonał. Organ ustalił tylko w przybliżeniu przebieg korytarza ekologicznego jednakże nie wyjaśnił dlaczego i na podstawie jakich dowodów przyjął, że inwestycja zakłóci jego przebieg. Zwrócić należy uwagę na sprzeczne twierdzenia organu i skarżących, co do istnienia korytarza ekologicznego. Organ wskazywał, że kwestia budowy przejścia przez trasę [...] nie została jeszcze ostatecznie rozstrzygnięta a to z uwagi na fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie IV SA/Wa870/11, dotyczącej braku akceptacji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie uzgodnienia przebiegu korytarza ekologicznego, co ma niewątpliwie znaczenia przy ocenie kwestii dotyczących wpływu inwestycji na Uzasadnienie strona 7 Sygn. akt IV SA/WA 1350/12 przebieg korytarza. Zwrócić także należy uwagę na podnoszony przez organ fakt, że za ogrodzeniem nieruchomości skarżących przebiega szlak turystyczny, co z kolei wiąże się z przemieszczaniem osób i zwierząt. Przy ocenie wpływu czynników zewnętrznych na ochronę parku nie można tej okoliczności pominąć, jako mającej wpływ na ocenę zagrożeń zewnętrznych. Należy ustalić istnienie i dokładny przebieg korytarza ekologicznego ze wskazaniem źródłowych aktów go kreujących oraz należy ustalić fakt i sposób jego wykorzystywany przez zwierzęta. Dopiero wtedy można snuć rozważania o hipotetycznej możliwości wpływu planowanej inwestycji na tenże korytarz. Kwestia ta wymaga przeprowadzenia szczegółowego postępowania. Jak do tej pory zebrany materiał dowodowy nie pozwala na nie budzące wątpliwości ustalenie konkretnych zagrożeń płynących z planowanej inwestycji i ich wpływu na przyrodę parku i otuliny w kontekście jej ochronnego celu. Prezentowane przez organy tezy (za wyjątkiem tezy o większym zurbanizowaniu) należy uznać za nieudowodnione hipotezy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ma obowiązek zastosować się do powyższych wskazań i po wszechstronnym zebraniu materiału dowodowego ustalić czy planowana inwestycja stanowi zagrożenie zewnętrzne i czy jest szkodliwa dla przyrody. Przy formułowaniu wniosków organ powinien mieć również na względzie kryteria o jakich mowa w art. 2 ust 1 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody, który jako jeden z celów jej ochrony wskazuje konieczność zachowania walorów i cech charakterystycznych danego terenu pod względem krajobrazowym. Trafnie natomiast organ administracji przyjął, że na skutek tej inwestycji powstanie nowa linia zabudowy i pojawi się konieczność wybudowania nowej drogi dojazdowej, co z kolei może wpłynąć negatywnie na istniejący ład planistyczny i architektoniczny. Okoliczność ta jest istotna i powinna być brana pod uwagę przy ocenie zagrożeń zewnętrznych mogących płynąć z planowanej inwestycji. Stosując się do powyższych wskazań organ administracji przeprowadzi postępowanie dowodowe we wskazanym wyżej zakresie. Dopiero tak zebrany materiał dowodowy pozwoli organowi na wszechstronną i wyczerpującą jego ocenę, zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie powinno być należycie uzasadnione - zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia ma wynikać, z jakich konkretnych (a nie ogólnych) powodów odmówiono właścicielowi możliwości zagospodarowania terenu. Uzasadnienie strona 8 Sygn. akt IV SA/WA 1350/12 Nietrafny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 9 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gdyż z uzasadnienia postanowień nie wynikało, aby organ administracji oparł treść rozstrzygnięcia na ustaleniach studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Organ rzyjął jedynie, że studium to stanowi pewne, choć nie wiążące, wytyczne i jest wskazówką co do przyszłego planu zagospodarowania przestrzennego, który na tym terenie jest dopiero uchwalany. Co do zarzutu naruszenia 1 ust 2 pkt 7 i 6 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu przestrzennym, który stanowi, że w planowaniu przestrzennym uwzględnia się prawo własności w powiązaniu z art. 64 § 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, zarzut ten jest częściowo trafny. Ma rację skarżący, że prawo własności jest zagwarantowane konstytucyjnie a jego ograniczenie może nastąpić tylko w wyjątkach przewidzianych w ustawach. Takimi ustawami są np. ustawa o ochronie przyrody i ustawa o planowaniu przestrzennym, które to akty dają m.inn dyrektorowi parku narodowego prawo do sprzeciwienia się inwestycji gdyby była ona sprzeczna z celami ochrony przyrody. Ta wyjątkowość w zakresie możliwości ograniczenia prawa własności wymaga więc szczególnej argumentacji i wskazania dowodów na jej poparcie i nie może być jedynie wynikiem subiektywnej opinii organu wydającego rozstrzygnięcie. Każdy właściciel ma prawo wiedzieć dlaczego ograniczono mu prawo własności. W niniejszej sprawie tej należytej argumentacji brak. Nie jest argumentem merytorycznym twierdzenie o komercyjnym charakterze inwestycji gdyż okoliczność ta jest bez znaczenia dla oceny zasadności odmowy uzgodnienia warunków zabudowy szczególnie w sytuacji, w której inny organ zatwierdził podział większej nieruchomości na wiele mniejszych działek budowlanych a cel tego podziału wydaje się oczywisty. Bez znaczenia jest czy budynki, które inwestor planuje pobudować mają być wybudowane dla właściciela czy też w celu sprzedaży. Istotne jest bowiem nie dla kogo realizowana jest inwestycja ale jakie stwarza zagrożenia dla przyrody. Niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy nie pozwala na ocenę naruszenia art. 53 ust 4 pkt 7 w zw. z art. 60 ust 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Trafne są zarzuty naruszenia art. 7, 8 ,77, 84 § 1, 107 § 3 i 126 k.p.a. poprzez nienależyte zebranie materiału dowodowego, naruszenie zaufania obywatela do władzy publicznej, nie zasięgnięcie opinii biegłego w sytuacji, w której wymagana jest dla rozstrzygnięcia wiedza specjalna i wadliwe sporządzenie uzasadniania bez podania Uzasadnienie strona 9 Sygn. akt IV SA/WA 1350/12 faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł, o czym była mowa we wcześniejszej części uzasadnienia. Z tych wszystkich względów zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 ust 1 pkt a i pkt c p.p.s.a. zostało uchylone. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności adwokackie (D.U. Nr 163, poz.1348 ze zm.). Uzasadnienie strona 10