IV SA/Wa 1384/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 §1 i §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm) – dalej "kpa" utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nakładającą karę pieniężną w wysokości 50.000 zł na M. K., będącego odbiorcą odpadów przywiezionych nielegalnie na terytorium Polski. Decyzja powyższa wydana została w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy: W dniach [..] i [...] października 2008 r. w wyniku kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...] - Delegatura w [...] w Firmie "[...]. – M. K. i P. W." z siedzibą w [...], ujawniono nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów tj. sprowadzenie z [...] do Polski 10 sztuk pojazdów. Pojazdy te były w różnym stopniu uszkodzone i zostały sprowadzone w celu ich demontażu, pozyskania części i akcesoriów samochodowych. Do pojazdów nie zostały dołączone dokumenty umożliwiające ich rejestrację. Ustalenia kontroli spisano w protokole nr [...]. W dniu [...] października 2008r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu zagospodarowania odpadów w postaci uszkodzonych pojazdów i części samochodowych o kodach 16 01 04* oraz 16 01 06 przez M. K. i P. W., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą "[...] M. K. i P. W.", o czym powiadomił strony pismem z dnia [...] listopada 2008r. W toku prowadzonego postępowania organ wydał w dniu [...] marca 2009r. postanowienie znak: [...], którym wezwał M. K. i P. W. do oddania odpadów o kodach 16 01 04* oraz 16 01 06 w postaci karoserii samochodowych oraz silników pochodzących z demontażu pojazdów, do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na zbieranie i odzysk odpadów o ww. kodach w trybie art. 25 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (tekst jednolity Dz. U. z 2015r., poz. 1048) – dalej "ustawa o przemieszczaniu odpadów"/"ustawa". Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska umorzył ww postępowanie w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami sprowadzonymi na terytorium RP nielegalnie wskazując, że firma "[...]" nie była ich odbiorcą lecz był nim jej aktualny wspólnik tj M. K.. Osobnym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, M. K. kary pieniężnej. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w tym rozprawy administracyjnej, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] nałożył na M. K. karę pieniężną w wysokości 50.000 zł, uznając, że jest odbiorcą odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia wymaganego na podstawie przepisów art. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów. W dniu [...] maja 2011 r. do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wpłynęło odwołanie M. K. od ww. decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej jako organ) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu powołał się na sporządzony w sprawie protokół kontroli, protokół oględzin oraz protokół z przesłuchania wskazując, że z ich treści wynika, że M. K. w latach 2007 i 2008 prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą [...] sprowadził z [...] do Polski 10 sztuk uszkodzonych pojazdów w celu ich demontażu, pozyskania części i akcesoriów samochodowych. Pojazdy te zostały następnie wniesione jako wkład w formie aportu towarów handlowych do spółki cywilnej [...] i zostały poddane demontażowi przez jej wspólników. Dla pojazdów nie przedstawiono dowodów rejestracyjnych a jedynie faktury zakupu. Organ podniósł, że w związku z brakiem możliwości zarejestrowania tych pojazdów na terytorium Polski, nie mogły być one użytkowane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem. Wskazał ponadto, że zostały one zbyte na rzecz strony skarżącej, a ich poprzedni właściciele nie dokonali napraw i nie uzyskali dla pojazdów dowodów rejestracyjnych uprawniających do ich rejestracji, co spowodowało, że pojazdy utraciły możliwość ich użytkowania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Okoliczność ta, zdaniem organu, dowodzi wystąpieniu przesłanki "pozbycia się" w rozumieniu ustawowej definicji pojęcia "odpadu". Według przetłumaczonych przez tłumacza przysięgłego faktur zakupu, pojazdy były uszkodzone bez gwarancji sprawności. Organ podkreślił, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 982/09, decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za odpad ma nie tylko jego stan w momencie sprowadzenia na terytorium Polski, ale również wola jego poprzedniego posiadacza. Organ powołał się w tym zakresie również na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-194/05. Zdaniem organu przedmiotowe, uszkodzone pojazdy stanowią odpady zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jednolity Dz. U. z 2010r., nr 185, poz. 1243 – dalej "ustawą o odpadach") obowiązującą w dacie przemieszczenia. Organ podał, iż stan pojazdów stanowi podstawę do zakwalifikowania ich do kategorii Q2 – "produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym" określonej w załączniku nr 1 do ww ustawy o odpadach. Stwierdził też, że w przypadku przedmiotowych pojazdów nastąpiło "pozbycie się" ich przez poprzednich właścicieli i stanowią odpad zgodnie z definicją zawartą w przepisach ustawy o odpadach - obowiązującej w dacie przemieszczania jak i ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2015 r. poz. 21) obowiązującej w dacie wydawania decyzji. Powołując się ponadto na przepisy rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 organ wskazał, że przemieszczenie ww. odpadów w postaci zużytych lub nienadających się do użycia pojazdów, z [...] do Polski dokonane bez zgłoszenia tego faktu wszystkim właściwym organom, stanowi nielegalne przemieszczenie. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że analiza faktur zakupu i wyjaśnień strony wykazała, że M. K. był odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie, a następnie, że w sprawie ma zastosowanie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego podpisania zaskarżonej decyzji przez osoby do tego nieupoważnione, organ uznał go za niezasadny i wyjaśnił, że Kierownik Delegatury Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] A. D. była uprawniona do podpisania zaskarżonej decyzji na podstawie upoważnienia z dnia [...] maja 2006 r. nr [...]. Wyjaśnił przy tym, że brak jest przepisu prawa, który nakładałby na organ administracji obowiązek załączania kopii upoważnienia do decyzji. Reasumując Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi odzwierciedlenie stanu faktycznego i nie wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Ponadto podniósł, że uuchybienie organu pierwszej instancji polegające na nie uwzględnieniu w podstawie prawnej decyzji art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz wskazanie w uzasadnieniu decyzji rachunku bankowego i terminu wpłaty przedmiotowej kary pieniężnej, nie narusza przepisów postępowania w sposób wymagający wyeliminowania decyzji i instancji z obrotu prawnego. Organ podkreślił jednocześnie, że analiza przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów wykazała, że nie odnoszą się one w żaden sposób do kwestii odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej lub przedawnienia tej kary. Na potwierdzenie swego stanowiska organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 43/13. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu M. K. (dalej jako skarżący) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił organowi, że ten nie odniósł się w sposób "dość jasny i merytoryczny" do treści zarzutów zawartych w odwołaniu. Wskazał ponadto, że podczas kontroli nie wskazano jednoznacznie jakie materiały, substancje, pierwiastki w elementach składowanych i sprowadzanych u niego były niebezpieczne. Zaznaczył przy tym, że pozostałości samochodów, które sprowadzał, ze względu na znaczne braki w ich wyposażeniu, nie stanowiły zagrożenia dla środowiska. Ponadto podzespoły z pozostałości pojazdów były sprzedawane i przekazywane innym osobom, na których ciążył obowiązek utylizacji uszkodzonych elementów. Skarżący powołał się poza tym na bardzo trudną sytuację życiową i wskazał, że nie jest w stanie zapłacić nałożonej na niego kary w wysokości 50 000 złotych. Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dokonywana przez sądownictwo administracyjne kontrola działalności administracji publicznej sprowadza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego. Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że ma prawo wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze (art. 134 ppsa). Skargę należało uznać za niezasadną. Przede wszystkim wskazać należy, że materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowił art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (tekst jednolity Dz. U. z 2015r., poz. 1048). Zgodnie z tym przepisem Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, zgodnie z art. 34 ww. ustawy, należy uwzględnić w szczególności ilość, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1). Przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Nielegalne przemieszczenie odpadów oznacza natomiast przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia wszystkim właściwym organom (art. 2 pkt. 35 pkt a ww. rozporządzenia nr 1013/2006). W świetle powyższych regulacji oraz zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, Sąd uznał, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że skarżący był odbiorcą odpadów sprowadzonych z [...] do Polski w latach 2007-2008. W sprawie nie ulega wątpliwości, że M. K. prowadząc działalność gospodarczą nabył od czterech firm: [...], [...], [...] i [...], w [...] łącznie 10 pojazdów. Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy przetłumaczonych na język polski przez tłumacza przysięgłego M. F. faktur, nabyte przez niego pojazdy były uszkodzone i sprzedawane bez gwarancji. Z akt wynika ponadto, że żaden z pojazdów nie posiadał kompletu dokumentów umożliwiających ich ponowną rejestrację po naprawie. Fakt sprowadzenia ww. pojazdów do Polski potwierdził sam skarżący podczas przesłuchania przeprowadzonego w trakcie kontroli. Okoliczność przemieszczenia odpadów (uszkodzonych pojazdów) bez pisemnego zgłoszenia i zgody, o których mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 pozostaje zatem w niniejszej sprawie poza sporem. Sporne jest natomiast zakwalifikowanie sprowadzonych przez skarżącego pojazdów jako odpadów oraz nałożenie kary pieniężnej. Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21 ze zm.), przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". Z definicji odpadu zawartej w ww. przepisie wynika zatem, że odpadem jest każda substancja lub przedmiot należący do jednej z kategorii określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć lub do ich pozbycia się jest zobowiązany. Definicja ta została przyjęta z dyrektywy ramowej Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/12/WE z 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów. Niemalże identyczną definicję odpadu przewidywała właściwa dla sprawy ustawa o odpadach z 2001r. Zgodnie z jej art. art. 3 ust. 1 odpady to każda substancja lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że niezbędnym warunkiem uznania danego przedmiotu za odpad jest, aby posiadacz wyzbywał się go lub zamierzał się go wyzbyć. Co prawda zarówno prawo krajowe jak i wspólnotowe nie definiuje pojęcia "pozbywania się" ("usuwania"). Niemniej jednak zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym "pozbycie się" oznacza zmianę sposobu użytkowania danego przedmiotu niezgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 960/08). Przepis art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.) stanowi, że nielegalne przemieszczanie oznacza przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, natomiast zgodnie z art. 24 ust. 3 lit. a ww. rozporządzenia, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę. Postępowanie i organy właściwe do wykonania zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów, wynikających z rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. (art. 1 ust. 1) określa ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Zgodnie z jej art. 4 pkt 1 zezwolenia na przywóz odpadów na teren kraju wydaje Główny Inspektor Ochrony Środowiska. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że słusznie organy obu instancji zakwalifikowały sprowadzone przez skarżącego pojazdy do kategorii odpadu. Podkreślić tu trzeba, że decydujący był zamiar pozbycia się pojazdu przez dotychczasowych właścicieli jako pojazdów uszkodzonych w znacznym stopniu, dla których właściciele nie znajdowali dalszego wykorzystania zgodnego z ich przeznaczeniem. Z powołanych wcześniej faktur wprost bowiem wynika, że pojazdy te sprzedawane były bez gwarancji sprawności. Na jednej z nich istnieje również zapis mówiący o tym, że pojazd będący przedmiotem sprzedaży "został poważnie uszkodzony w wyniku zalania". Należy w tym miejscu ponownie podkreślić, że odpad powstaje wówczas, gdy faktycznie władający przedmiotem nie znajduje dla niego dalszego zastosowania i wyzbywa się go. Zatem możliwość odzysku odpadu nie wpływa na ocenę określonego towaru jako odpadu. Innymi słowy nie pozbawia właściwości odpadu możliwość zagospodarowania go przez odzysk. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku jednoznacznego wykazania przez inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Środowiska jakie materiały, substancje i pierwiastki w elementach sprowadzonych i składowanych stanowiły elementy niebezpieczne wskazać należy, że jest on nieuzasadniony. Jak słusznie wywiódł organ udzielając odpowiedzi na skargę, o niebezpiecznym charakterze odpadu w postaci pojazdu przesądza sam fakt, że zawiera on substancje i elementy niebezpieczne (w tym np. resztki paliwa, płynu chłodniczego itp.). Zasadne było zatem zakwalifikowanie przedmiotów postępowania do określonej w załączniku nr 1 do ustawy z 2001 r. o odpadach kategorii Q2 - "produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym". Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), odpady zużytych pojazdów klasyfikuje się pod kodem 16 01 04* - (zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy) lub pod kodem 16 01 06 – (zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów). Międzynarodowe przemieszczenie przedmiotowych odpadów sklasyfikowanych pod kodem 16 01 04* wymagało zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych zainteresowanych organów na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006. Wskazać ponadto należy, że według nowej regulacji, tj. załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014r . poz. 1923) jako odpady (oznaczone kodem 16 01 04*) kwalifikuje się zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy oraz zużyte i nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów (kod 16 01 06). W związku z takim określeniem odpadów, brak jest podstaw do uznania aby kwalifikując pojazd jako odpad, organ miał obowiązek wskazania konkretnych substancji czy też materiałów zagrażających bezpieczeństwu. Również pozostałe zarzuty skargi są chybione. Jak wynika z akt sprawy organy obu instancji zgromadziły niezbędny materiał dowodowy w sprawie, prawidłowo go oceniły i zastosowały prawidłowe, przepisy obowiązującego prawa. Ponadto Główny Inspektor Ochrony środowiska odniósł się do zarzutów odwołania i w sposób jednoznaczny wyraził swoje stanowisko w sprawie. Mając ponadto na uwadze podnoszone w skardze okoliczności dotyczące trudnej sytuacji życiowej oraz braku możliwości zapłacenia wymierzonej kary, podkreślić należy, że bez względu na sytuację życiową w jakiej znajduje się obywatel, nie usprawiedliwia to łamania przepisów prawa i nie może być wzięte pod uwagę w niniejszym postępowaniu. Jednocześnie wyjaśnić należy, że jak słusznie wskazały organ orzekające w sprawie, w przypadku wystąpienia naruszenia o którym mowa w ustawie o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, organ zobligowany jest na podstawie art. 32 ust. 1 tej ustawy do nałożenia kary pieniężnej. Kara ta mieści się w przedziale od 50.000 zł do 300.000 zł. Nałożona na skarżącego kara w wysokości 50.000 zł jest zatem najniższą możliwą do nałożenia, w przypadku stwierdzenia nielegalnego przemieszczenia odpadów. Zasadne jest także stanowisko Głównego Inspektorem Ochrony Środowiska, wskazujące na to, że przepisy prawa materialnego nie regulują trybu przedawnienia opartej na art. 32 ustawy kary pieniężnej bądź też kwestii odstąpienia od jej nałożenia. Sporne pozostaje jedynie, czy i w jakim zakresie, zastosowanie do niej mają przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1419/13 wskazano, że "brak w ustawie z 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów przepisów regulujących tryb rozłożenia na raty spłaty kary pieniężnej, jak również brak odesłania do stosowania przepisów innych ustaw w tym zakresie, pozwala na zastosowanie odpowiednio przepisów działu III Ordynacji podatkowej w oparciu o istnienie domniemania podlegania niepodatkowych należności publicznoprawnych tym przepisom. Kwestie dopuszczalności i zasadności rozłożenia ww kary administracyjnej na raty nie sa jednak przedmiotem kontroli tut. Sądu, a zatem odnoszenie si e do nich pozostaje bezprzedmiotowe dla wyniku sprawy. Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji