IV SA/Wa 1401/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Alina Balicka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej "GDOŚ") uchylił postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej "RDOŚ" z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...], którym odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją RDOŚ w [...] z dnia [...] lutego 2012r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] lutego 2012r. nr [...], RDOŚ w [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w gminie [...] woj. [...], planowanego przez inwestora [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...]. Pismem z 19 sierpnia 2013 r. P.K. wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją organu I instancji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "[...]" powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz.267 - dalej: "k.p.a."), tj. strona bez własnej winy nie brała udziału. W wyniku rozpoznania ww. wniosku, RDOŚ postanowieniem znak: z dnia [...] listopada 2013r. nr [...], odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją RDOŚ z [...] lutego 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ uznał bowiem, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony postępowania, jak również uchybił on terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył P.K. Po rozpoznaniu tegoż zażalenia GDOŚ postanowieniem z dnia [...] maja 2014r. uchylił zaskarżone postanowienie RDOŚ i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GDOŚ wskazał, iż weryfikacja przymiotu strony postępowania stanowi merytoryczną ocenę wniosku o wznowienie, co jest niedopuszczalne na tym etapie rozpoznawania wniosku o wznowienie Weryfikacja, czy osoba, która nie brała udziału w objętym wnioskiem postępowaniu, legitymuje się przymiotem strony, winna odbywać się na etapie merytorycznej oceny wniosku o wznowienie postępowania. Organ zalecił również, by rozpatrując ponownie sprawę RDOŚ dokonał wyczerpującej analizy przesłanek warunkujących dopuszczaIność wznowienia postępowania i wydał odpowiadające ustaleniom postanowienie - wznawiające postępowanie albo odmawiające wznowienia na podstawie art. 149 k.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy RDOŚ w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...], działając na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania. Organ przyjął, iż termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania biegł od dnia doręczenia decyzji, tj. od momentu dokonania obwieszczenia. Uznał również, iż na powyższe nie ma wpływu fakt, iż wnioskodawca nie zapoznał się z zawiadomieniem bowiem nieznajomość prawa w zakresie doręczenia decyzji i skutków tego doręczenia nie stanowi okoliczności pozwalającej na przyjęcie, iż została spełniona przesłanka złożenia wniosku o wznowienie postępowania w miesięcznym terminie. Pismem z dnia 19 sierpnia 2014r. P.K. złożył zażalenie na powyższe postanowienie RDOŚ w [...]. GDOŚ po rozpoznaniu w/w zażalenia postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] uchylił skarżone postanowienie organu I instancji i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GDOŚ wskazał, że RDOŚ dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie przymiotu ostateczności decyzji z [...] lutego 2012 r., swojej właściwości w przedmiotowej sprawie oraz weryfikacji wniosku pod kątem wskazania podstawy wznowienia. Za kluczowe dla rozpoznania sprawy uznał ustalenie terminu, w którym wnioskodawcy dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Ocenił, iż przyjęcie przez organ I instancji tezy, że prawidłowa wykładnia art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 49 k.p.a. prowadzi do wniosku, że termin, o którym mowa w art. 49 k.p.a. odpowiada określeniu ujętemu w art. 148 k.p.a. w zakresie dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia, szczególnie w sytuacji, gdy przesłanką wznowieniową jest przyczyna podana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – nie znajduje zastosowania w każdej sprawie. Niewątpliwie, w niektórych przypadkach zaistniały stan faktyczny sprawy uprawnia do zrównania fikcji doręczenia decyzji stronie w trybie art. 49 k.p.a. z terminem dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, o którym mowa w art. 148 k.p.a. W analizowanej sytuacji, tj. gdy okolicznością wskazywaną przez wnioskujących jest fakt dowiedzenia się o decyzji z [...] lutego 2012 r. ustalającej uwarunkowania środowiskowe dla przedsięwzięcia planowanego do realizacji na terenie miejscowości [...], zdaniem GDOŚ, możliwe jest to wyłącznie, gdy dowiedzione zostanie, że obwieszczenia o wydaniu decyzji dokonane zostały w sposób prawidłowy (na ich podstawie strona uzyskała informację, czego dana decyzja dotyczy), a organ I instancji wykluczy wcześniejsze, niżby to wynikało z terminu doręczenia stronie decyzji, dowiedzenie się przez nią o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Kwestia zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie może być bowiem oceniana jedynie przez pryzmat regulacji art. 49 k.p.a. GDOŚ uznał, iż organ I instancji, koncentrując się wyłącznie na wskazywanych przez wnioskodawców podstawach wznowienia, tj. nieprawidłowości obwieszczeń w [...], nie ustalił właściwie stanu faktycznego spawy, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Badając okoliczności doręczenia stronom decyzji w trybie art. 49 k.p.a., RDOŚ nie przeanalizował wszystkich obwieszczeń, zarówno pod kątem terminów, jak również prawidłowości potwierdzenia ich wywieszenia (np. w miejscowości [...]). Organ odwoławczy podzielił zarzut wnioskodawców, iż w przedmiotowej sprawie istotna była również sama treść obwieszczenia i precyzja przekazywanej tą drogą informacji kierowanej do stron postępowania. Stosownie do art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie bowiem od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji. Zdaniem GDOŚ, zwrot: "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć, jako uzyskanie informacji w stopniu pozwalającym na świadome podjęcie decyzji o konieczności lub zaniechaniu podejmowania dalszych czynności w stosunku do danego rozstrzygnięcia w celu ochrony swojego interesu prawnego. Tymczasem w obwieszczeniu zawiadamiającym o wydaniu decyzji z [...] lutego 2012 r. podano nieprecyzyjną nazwę przedsięwzięcia, mogąca wprowadzać w błąd co do miejsca lokalizacji inwestycji (sugerującej jej usytuowanie w miejscowości [...], oddalonej o kilkanaście kilometrów od faktycznego miejsca realizacji turbin wiatrowych, tj. miejscowości [...]). W jego treści brak jest natomiast dodatkowego, prostującego konsekwencje niefortunnej nazwy przedsięwzięcia, określenia przez organ I instancji obszaru, na którym realizowana będzie inwestycja. W oparciu o tak skonstruowane obwieszczenie, w opinii GDOŚ, nie można bezspornie wywieść, iż strony posiadły informację, czego decyzja z [...] lutego 2012 r. dotyczy, co ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Zawarta w tytule przedsięwzięcia nazwa miejscowości [...] mogła pozbawić strony wątpliwości co do konieczności zainteresowania się tą sprawą. Zatem, na podstawie znajdującego się w aktach sprawy obwieszczenia nie można uznać, iż jego doręczenie w trybie art. 49 k.p.a. równoznaczne jest z dowiedzeniem są o decyzji dotyczącej turbin wiatrowych planowanych do realizacji w miejscowości [...]. W opinii GDOŚ, nie można również w pełni zgodzić się z założeniem organu I instancji, iż zdrowy rozsądek i logiczne rozumowanie rzeczywiście wskazują, że obwieszczenia wieszane w danym sołectwie dotyczą jego mieszkańców i gdyby inwestycja była tak oddalona od ich miejsca zamieszkania, obwieszczanie w tym miejscu byłoby niezasadne. Powyższe można by było uznać za prawidłowe w sytuacji gdy z treści obwieszczeń wynikałoby co najmniej, w jakich miejscowościach są one wywieszane (co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca). Strona nie ma bowiem obowiązku dowiadywania się o danym przedsięwzięciu w konkretnej miejscowości, może skorzystać chociażby z publikacji informacji w internecie, gdzie jedyną wskazówką pozwalającą na identyfikację miejsca realizacji przedsięwzięcia jest treść obwieszczenia. Organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji dokonał niewłaściwej oceny przedstawionego przez wnioskodawców dowodu co do terminu dowiedzenia się o decyzji z [...] lutego 2012 r., tj. uchwały zebrania wiejskiego sołectwa [...] z [...] sierpnia 2013 r. w sprawie braku przeprowadzenia konsultacji społecznych dotyczących budowy farmy wiatrowej o nazwie [...]. Odmawiając ww. dowodowi wiarygodności, RDOŚ nie ustalił żadnych okoliczności, które mogłyby w sposób bezsporny podważyć twierdzenie wnioskodawców, nie mógł zatem z góry założyć bez weryfikacji, iż przedłożony przez skarżących dowód pozostaje bez wpływu dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślił, iż oświadczenie strony o terminie dowiedzenia się o decyzji korzysta z domniemania prawdziwości, w związku z czym organ, prezentując stanowisko sprzeczne z twierdzeniami wnioskodawcy, mimo zasady swobodnej oceny dowodów, zobowiązany jest do wyczerpującego jego uzasadnienia. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zostały ustalone okoliczności, wskazujące na uzyskanie przez wnioskodawców informacji o decyzji z [...] lutego 2012 r. w terminie wcześniejszym niż 6 sierpnia 2013 r. Brak było zatem, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, podstaw do stwierdzenia, że podanie z 19 sierpnia 2013 r. wniesione zostało z uchybieniem terminu, określonego w art. 148 k.p.a. i wydaniu w oparciu o powyższe ustalenie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Niezgadzając się z w/w rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] S.A.(następca prawny podmiotu który uzyskał decyzję z dnia [...] lutego 2012r. o środowiskowych uwarunkowaniach) , wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu Spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 49 k.p.a. oraz art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie , udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U z 2013r. poz. 1235 z późn. zm. – dalej ustawa środowiskowa) poprzez nieuprawnione przyjęcie przez organ odwoławczy, iż w obwieszczeniu zawiadamiającym o wydaniu decyzji środowiskowej podano nieprecyzyjną nazwę przedsięwzięcia, mogącą wprowadzać w błąd co do miejsca lokalizacji inwestycji. Skarżąca podniosła przy tym, że przepisy prawa materialnego nie przewidują szczegółowych regulacji w zakresie wymogów odnoszących się do nazwy zamierzenia inwestycyjnego a ponadto mieszkańcy danego terenu ([...]) byli już wcześniej informowani przez inwestora o określonej lokalizacji inwestycji. Z tego też względu zarzut dotyczący nazwy przedsięwzięcia, mogącej rzekomo wprowadzać w błąd, nie ma oparcia ani w stanie faktycznym sprawy, ani w regulacjach prawnych. W niniejszej sprawie nazewnictwo poszczególnych etapów inwestycyjnych, dla których konieczne jest uzyskanie kolejnych decyzji administracyjnych, ściśle wiązało się z miejscem przyłączenia do sieci energetycznej i pozwoliło skarżącej spójnie zarządzać projektem inwestycyjnym mającym wspólny mianownik (punkt przyłączenia). Skarżąca podniosła również iż istotne jest, że organ, prowadząc postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej, był zobowiązany do zastosowania nazwy zaproponowanej przez skarżącą, spójnej z całokształtem zamierzeń na terenie gminy [...], co było wiadome mieszkańcom. Nazwa ta jest w wystarczającym stopniu precyzyjna i w żadnym razie nie może wprowadzać w błąd w kwestii lokalizacji przedsięwzięcia, zwłaszcza że skoro obwieszczenia dokonano na danym terenie, to zrozumiałym jest, iż właśnie na nim inwestor zamierza realizować planowane przedsięwzięcie. Nie dokonuje się bowiem obwieszczenia zawiadamiającego o wydaniu decyzji środowiskowej na terenach, których dana inwestycja nie dotyczy;  2. art. 49 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 oraz 148 § 2 k.p.a. poprzez wadliwe pominięcie przez organ odwoławczy okoliczności, że obwieszczenie o decyzji dokonane w trybie art. 49 k.p.a. jest równoznaczne z dowiedzeniem się o decyzji, co przesądza o rozpoczęciu biegu terminu do złożenia odwołania, a także w konsekwencji terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania bowiem jak wskazuje się w doktrynie, zgodnie z art. 49 k.p.a. in fine, sam upływ czternastu dni, w ciągu których obwieszczenie było dostępne publicznie powoduje, że czynność doręczenia uważa się za dokonaną ze skutkiem prawnym. Przyjęcie ustawowego domniemania doręczenia decyzji implikuje także kolejne domniemanie, tj. dowiedzenie się o treści danego rozstrzygnięcia. Domniemanie dowiedzenia się o treści decyzji wynika ze stworzenia możliwości skorzystania z prawa do zapoznania się z decyzją w siedzibie właściwego organu. Taki też pogląd prezentowany jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 maja 2014, II SA/Bd 78/14). Skarżący podkreślił że w judykaturze wprost podnosi się, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w odniesieniu do podmiotów, którym na mocy przepisu szczególnego decyzja kończąca dane postępowanie była komunikowana w drodze publicznego ogłoszenia, rozpoczyna swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji i to bez względu na to, czy ów podmiot z takim ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznał. Tym samym, twierdzenia wnioskodawców, iż o wydanej decyzji dowiedzieli się dopiero podczas zebrania wiejskiego, które odbyło się [...] sierpnia 2013 r., są bez znaczenia prawnego. Powyższe powoduje, że zażalenie na postanowienie organu I instancji nie powinno być uwzględnione przez GDOŚ ze względu na zastosowanie błędnej wykładni; 3. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 w związku z art. 49 oraz art. 12 § 1 k.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie przez GDOŚ, że organ I instancji nie ustalił właściwie stanu faktycznego sprawy, ponieważ nie przeanalizował prawidłowo wszystkich obwieszczeń, jak również kwestii potwierdzenia prawidłowości obwieszczeń, podczas gdy takie działania nie były konieczne. Organy orzekające w niniejszej sprawie, podejmując czynności w związku z wnioskiem o wznowienie postępowania stwierdziły, że kwestionowana decyzja jest ostateczna, akceptując tym samym skuteczność dokonanych obwieszczeń. Wynikiem skuteczności obwieszczeń jest zaistnienie domniemania ustawowego doręczenia decyzji i poznania jej treści. GDOŚ natomiast, nie kwestionując w takim zakresie skutków obwieszczeń, uwzględnił zastrzeżenia wnioskujących o wznowienie i nakazał procesowe badanie takich okoliczności jak potwierdzenie wywieszenia jednego z obwieszczeń, dodatkowo dotyczącego terenu z innej wsi. Z uwagi na charakter art. 49 k.p.a. w judykaturze wskazuje się, że ustawodawca nie sprecyzował i nie nałożył na organ, stosujący formę zawiadamiania stron przez obwieszczenie o podejmowanych czynnościach, żadnych szczególnych wymogów, jakim powinno to obwieszczenie odpowiadać. A zatem żądanie wskazania dokładnych danych dotyczących wywieszenia obwieszczenia, które mogłoby się wiązać z analizą terminu do wniesienia odwołania, nie jest absolutnie relewantne do niniejszego postępowania, ponieważ GDOŚ nie rozpoznawał odwołania P.K., lecz wniosek o wznowienie postępowania. Zdanie skarżącego takie działanie GDOŚ, aczkolwiek jak się wydaje nieuświadomione, jest nakierowane w istocie na podważenie ostatecznej decyzji, przy jednoczesnym deklarowaniu przez organ, że bez wątpliwości kwestionowana wnioskiem o wznowienie decyzja jest ostateczna. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w skarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt.Dz.U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn.zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, zdaniem Sądu skarga nie ma usprawiedliwione podstawy. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy prawidłowo GDOŚ, jako organ II instancji, orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający do ustalenia stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu , organ odwoławczy zasadnie uznał, iż postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a dokonane przez ten organ ustalenia, w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, są niewystarczające do procedowania w sprawie. Należy bowiem zauważyć, że we wniosku o wznowienie postepowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2012r. wnioskodawca P.K. powołał się na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z tej przyczyny, zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a., wynosi jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W postępowaniu o wydanie ww. decyzji środowiskowej właściwy organ zastosował przepis art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej, który przewiduje w takich sprawach zastosowanie art. 49 k.p.a., gdy liczba stron postępowania przekracza 20. Zgodnie z tym przepisem, strony mogą być zawiadamiane o decyzjach administracyjnych przez obwieszczenie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Zawiadomienie lub doręczenie uważa się za skuteczne po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że RDOŚ zawiadomił strony postępowania o wydaniu w dniu [...] lutego 2012 r. decyzji nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "[...]" poprzez obwieszczenie, które wywieszono w [...] na okres od dnia 20 lutego 2012 r. do dnia 6 marca 2012 r. Organ I uznał przy tym, że datą, w której wnioskodawca dowiedział się o ww. decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest data jej doręczenia w trybie art. 49 k.p.a., a więc nie później niż w marcu 2012 r. Ustalenie to zostało, słusznie, podważone przez GDOŚ, który wskazał, że termin miesięczny do złożenia wniosku o wznowienie postępowania biegnie od chwili, gdy strona faktycznie dowiedziała się o decyzji, a nie od chwili, gdy zaistniała fikcja doręczenia tej decyzji przez obwieszczenie. W ocenie Sądu, niewątpliwie w świetle art. 49 k.p.a. sam upływ 14 dni, w ciągu których obwieszczenie było dostępne publicznie, oznacza, że czynność doręczenia uważa się za dokonaną ze skutkiem prawnym. Jednak powyższe nie jest tożsame z dowiedzeniem się o wydaniu decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. (v. wyroki NSA: z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. II OSK 2517/10, CBOSA; z dnia 14 lutego 2013r., sygn. II OSK 1927/11, CBOSA; z dnia 5 marca 2014r., sygn. I OSK 1914/12, CBOSA; z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. II OSK 2957/12, CBOSA). W okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd podziela ustalenia GDOŚ, że obwieszczenie zawiadamiające o wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. podawało nieprecyzyjną nazwę przedsięwzięcia w zakresie miejsca jej lokalizacji, mogące sugerować jej usytuowanie w miejscowości [...], oddalonej o kilkanaście kilometrów od faktycznego miejsca realizacji turbin wiatrowych, tj. miejscowości [...]. W oparciu o tak skonstruowane obwieszczenie nie można bezspornie uznać, iż strony posiadły informację, czego dotyczy decyzja z dnia [...] lutego 2012 r. Podkreślić przy tym wypada, że okoliczność ta ma decydujące znaczenie dla przyjęcia, że nie można w tej sprawie uznać, że upływ 14 dni od dnia wywieszenia obwieszczenia jest równoznaczny z datą dowiedzenia się przez nich o treści decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. Data dowiedzenia się przez stronę o decyzji środowiskowej może być zupełnie inna, niż data fikcyjnego doręczenia tej decyzji przy zastosowaniu trybu obwieszczeń, o którym mowa w art. 49 k.p.a. Organ I instancji musi zatem ustalić, kiedy w rzeczywistości wnioskodawcy dowiedzieli się o decyzji środowiskowej, przy uwzględnieniu wszystkich dowodów zebranych w sprawie. Od tej daty należy dopiero badać termin do złożenia wniosku o wznowienie postepowania określony w art. 148 § 2 k.p.a. Sąd podziela przy tym wytyczne organu odwoławczego w zakresie ustalenia, że w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie brak było podstaw do stwierdzenia, że wniosek P.K., zawarty w piśmie z dnia 19 sierpnia 2013r., o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Na zakończenie Sąd zwraca jednak uwagę na nieścisłości, na które słusznie wskazywała również strona skarżąca, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, w którym GDOŚ z jednej strony stwierdza prawidłowość ustaleń organu I instancji w zakresie przymiotu ostateczności decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. (strona 3 uzasadnienia postanowienia), a w dalszej części poddaje w wątpliwość prawidłowość dokonanych obwieszczeń (strona 5 uzasadnienia postanowienia). Sąd w tym miejscu zauważa, że decyzja z dnia [...] lutego 2012 r. niewątpliwie jest ostateczna, gdyż jak wynika z akt żadna ze stron nie wniosła od niej odwołania do organu wyższej instancji, jak również byt prawny decyzji rozpoczyna się w chwili doręczenia jej przynajmniej jednej ze stron danego postępowania administracyjnego (v. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2015r., II OSK 3013/13, CBOSA). W analizowanej sprawie niezaprzeczalnym jest fakt doręczenia decyzji RDOŚ z dnia [...] lutego 2012 r. inwestorowi, co w świetle powyższych okoliczności przemawia za uznaniem decyzji środowiskowej za ostateczną. Wskazany w uzasadnieniu organu odwoławczego brak precyzji, niewątpliwie jest uchybieniem, jednakże w ocenie Sądu nie ma ono wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Natomiast wskazane przez GDOŚ uchybienia organu I instancji w wyczerpującym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, zgodnym z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., są kluczowe dla jej rozpoznania i w konsekwencji dla wyniku prowadzonego przez organ postępowania. Tym samym organ odwoławczy zasadnie zastosował w sprawie przepis art. 138 § 2 k.p.a. W kontekście przedstawionych wyżej rozważań Sąd uznał, że zarzuty skargi są nieuzasadnione, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku.