IV SA/Wa 1475/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie przekazania odwołania postanawia odrzucić skargę. T. M. wywiódł do Sądu skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2017 r. w przedmiocie przekazania odwołania od rozstrzygnięć podjętych przez Radę Gminy [...] [...] lutego 2017 r., w trybie art. 65 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa, której dotyczy nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z kolei zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Instytucja przekazania pisma w trybie art. 65 § 1 k.p.a. następuje w formie zwykłego pisma, które nie podlega zaskarżeniu. W obowiązującym stanie prawnym, przekazanie w powyższym trybie ani nie jest dokonywane w formie postanowienia, na które służy zażalenie, ani nie również czynności, o jakiej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., albowiem nie rozstrzyga o uprawnieniach lub obowiązkach strony postępowania administracyjnego wynikających z przepisów prawa. Powyższe następuje w formie czynności materialno-technicznej, pozostającej poza wskazanym w art. 3 p.p.s.a. zakresem kognicji sądu administracyjnego. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 stycznia 2012 r. I OSK 38/12, z 17 lipca 2014 r. I OSK 1545/14, 19 maja 2016 r. II OSK 1040/16, wskazane orzeczenia i orzeczenie powołane poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie ma kompetencji do kontroli tego rodzaju działań organu. Dodatkowo należy wyjaśnić, że analogiczne rozwiązanie obowiązuje w tzw. postępowaniu ogólnoskargowym, o czym stanowi art. 231 k.p.a. Stosownie do treści tego przepisu jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ. Przepis ten został umiejscowiony w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczącym skarg i wniosków. Zaakcentować wypada, że w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowane stanowisko, zgodnie z którym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2013 r., I OSK 684/13). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej skargi, Sąd w oparciu o akt sprawy ustalił, że uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] lutego 2017 r. rozpatrzono skargę T. M. na działalność Wójta Gminy [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły m.in. art. 229 pkt 3, art. 237 § 3 i art. 238 § 1 k.p.a. T. M. w piśmie z 1 marca 2017 r. wniósł odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], które pismem SKO z [...] maja 2017 r. zostało przekazane do Rady Gminy [...]. W ocenie Sądu, skoro przepisy prawa nie przewiduje formy przekazania pisma (wniosku) w drodze postanowienia czy innej czynności z art. 3 § 2 p.p.s.a. to legalność takiego działania pozostaje poza zakresem kognicji sądów administracyjnych. Oceny tej nie zmienia fakt, że SKO w treści pisma z [...] maja 2017 r. wskazało zarówno art. 65 § 1 k.p.a., jak i art. 231 k.p.a. tj. przepisy regulujące dwa odrębne postępowania, a mianowicie: postępowanie administracyjne oraz postępowanie w sprawie skarg i wniosków. Jak wywiedziono powyżej w obu postępowaniach przyjęto analogiczne rozwiązania co do sposobu i formy przekazania pisma czy skargi do organu właściwego. W obu postępowaniach niedopuszczalna jest bowiem sądowoadministracyjna kontrola zawiadomienia o przekazaniu sprawy do organu właściwego. W świetle powyższych okoliczności Sąd uznał, że nie jest właściwy do rozpoznania wniesionej przez T. M. skargi na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2017 r. a w konsekwencji skarga nie mogła zostać rozpoznana pod względem merytorycznym. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.