IV SA/Wa 1507/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2013 r. oddalającym skargę R. S. na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. S. na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 30 kwietnia 2013 r. Pismem z dnia 21 lipca 2014 r. R. S. wniósł do tutejszego Sądu skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem ze względu na nieważność postępowania spowodowaną brakiem należytej reprezentacji w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Skarżący podniósł, że w toku postępowania otrzymał pomoc prawną w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Miał dwóch pełnomocników z urzędu wyznaczonych przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Warszawie i oboje popełnili błąd polegający na nieterminowym wniesieniu pism procesowych. Zdaniem skarżącego pełnomocnicy wyznaczeni z urzędu poprzez swoje nieprofesjonalne działanie spowodowali, że Sąd wydał niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie. Sytuacja ta – w ocenie skarżącego – świadczy o nienależytym reprezentowaniu go przed Sądem i w konsekwencji stanowi podstawę do wznowienia postępowania sądowego, stosownie do treści art. 271 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako "p.p.s.a.", można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie natomiast z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Z kolei w myśl art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W tym miejscu wskazać należy na utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 p.p.s.a., tj. powołanie się na konkretny przepisy, nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1722/11. oraz z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 45/06, te orzeczenie i orzeczenia powołane poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na gruncie niniejszej sprawy R. S. domaga się wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1052/12 z uwagi na brak należytej reprezentacji w tym postępowaniu przez pełnomocnika z urzędu. Z akt sprawy o sygn. akt IV SA/Wa 1052/12 wynika, że R. S. brał czynny udział w postępowaniu zakończonym kwestionowanym wyrokiem. W szczególności został zawiadomiony o rozprawie, na której rozpoznano sprawę (k. 317 akt sprawy sygn. IV SA/Wa 1052/12), brał w niej udział (protokół rozprawy z dnia 14 lutego 2013 r.) i doręczono mu odpis wyroku z uzasadnieniem (k. 356 akt sprawy sygn. IV SA/Wa 1052/12). Faktem jest również to, że skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego i pomoc ta został mu przyznana (postanowienie WSA z dnia 17 kwietnia 2013 r). Pełnomocnik z urzędu wniósł do Sądu skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 27 sierpnia 2013 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został odrzucony, a następnie odrzucono skargę kasacyjną (postanowienie WSA z dnia 25 listopada 2013 r. oraz postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt II OZ 134/14). W świetle powyższego nie można uznać, że skarżący w postępowaniu ze skargi na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie był należycie reprezentowany. Nie ulega wątpliwości, że do wydania wyroku przez Sąd skarżący działał osobiście. Z kolei po wydaniu wyroku - gdy przyznano skarżącemu prawo pomocy i ustanowiono radcę prawnego -pełnomocnik wyznaczony z urzędu podejmował czynności za skarżącego. tj. wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 14 lutego 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W ocenie Sądu nienależyte reprezentowanie nie dotyczy jednak sytuacji, gdy za stronę działa prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, mimo, że wykonuje swoje obowiązki w taki sposób, że prowadzi to do negatywnych dla reprezentowanej strony skutków. Podstawy do uwzględnienia żądania skarżącego nie stanowią również relacje między pełnomocnikiem a mocodawcą, sposób porozumiewania się oraz zakres i czas przekazywanych informacji. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez jej pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Tym samym nie może stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 155/12). Zatem skoro ustanowiony profesjonalny pełnomocnik miał możliwość kwestionowania wyroku z dnia 14 lutego 2014 r. to skarżący nie był pozbawiony możliwości kwestionowania tego wyroku w drodze skargi kasacyjnej. W konsekwencji Sąd stwierdził, że jakkolwiek skarżący formalnie powołał ustawowe podstawy wznowienia art. 271 pkt 2 p.p.s.a., to jednak w rzeczywistości podstawy te - w świetle uzasadnienia skargi - nie występują. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 280 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.