IV SA/Wa 1523/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego J. W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w dniu 3 stycznia 2013 r., złożyła wniosek o wymeldowanie J. J. (dalej: "skarżąca") z lokalu nr [...] przy ul. P. w W. Prezydent W. decyzją z [...] marca 2013 r., nr [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993,ze zm.), orzekł o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego. Organ I instancji wskazał, że skarżąca w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje, a opuszczając lokal nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku meldunkowego. Przy czym w związku z wykonaną eksmisją nie ma możliwości powrócenia do lokalu. Skarżąca, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wniosła odwołanie, w którym organowi I instancji zarzuciła naruszenie art. art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), powoływanej dalej jako kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Prezydenta W. z [...] marca 2013 r. W uzasadnieniu wskazał, że z akt sprawy wynika, że na mocy aktu notarialnego Repertorium A Nr [...] została rozwiązana umowa najmu lokalu nr 11 przy ul. P. w W. Jednocześnie skarżąca zobowiązała się do wydania ww. lokalu oraz wymeldowania się z niego do 29 kwietnia 2011 r. Postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] Wydział I Cywilny nadał klauzulę wykonalności ww. aktowi notarialnemu. Komornik przy Sądzie Rejonowym dla [...], w sprawie z wniosku K. Sp. z o.o. w W., w dniu 21 listopada 2012 r. dokonał eksmisji skarżącej z lokalu nr [...] przy ul. P. w W., wykonując tym samym postanowienie aktu notarialnego Repertorium A Nr [...]. Do materiału dowodowego została dołączona kopia protokołu sporządzonego 21 listopada 2012 r. sygn. akt [...] z czynności komorniczych. Ponadto organ wywodził, że skarżąca w toku postępowania potwierdziła, że od grudnia 2011 r. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. P. w W. Jej niezamieszkiwanie było związane z wyjazdem do syna zamieszkałego w K.. Po powrocie nie mogła wejść do omawianego lokalu z uwagi na zamurowane wejście w wyniku przeprowadzonych przez komornika czynności eksmisyjnych. Złożyła do sądu skargę na czynności komornicze, lecz sprawa została umorzona. Pomimo proponowanego lokalu zamiennego położonego przy ul. F. w W. oraz lokalu w L., nie zawarła umowy najmu na żadne mieszkanie. Od grudnia 2011 r. mieszka w K., w gminie S.. Nie dokonała jednak wymeldowania z miejsca pobytu stałego, gdyż jak twierdzi, nie ma możliwości zameldowania się w miejscu w którym obecnie przebywa, zaś meldunek jest niezbędny jej do załatwiania różnych spraw życiowych. Organ wskazał, że fakt niezamieszkiwania skarżącej w miejscu stałego zameldowania w lokalu nr [...] przy ul. P. w W. potwierdzają oświadczenia M. K. - pełnomocnika D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Ponadto wymieniony wskazał, że w wyniku czynności komorniczych, rzeczy, które znajdowały się w omawianym lokalu, zostały przewiezione do magazynu. W ocenie organu odwoławczego jednoznacznym jest fakt, że w wyniku zawarcia aktu notarialnego Repertorium A Nr [...] skarżąca zobowiązała się do opuszczenia, przedmiotowego lokalu. Akt ten opatrzono klauzulą wykonalności. Wyjaśnił, że porozumienie zawarte przed notariuszem stanowi - na równi z wyrokiem sądowym - tytuł egzekucyjny (art. 777 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego). Uznał, że trafnie przyjął organ I instancji, iż wszelkie ustalenia odnośnie opuszczenia lokalu nr 11 przy ul. P. w W. należy ocenić przez pryzmat zawartej ugody, która jest równoznaczna z wyrokiem eksmisyjnym. Następnie stwierdził, że z uwagi na treść art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności obowiązkiem skarżącej jest zameldować się na pobyt stały lub czasowy pod adresem, pod którym aktualnie zamieszkuje. Podał, że ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego. Dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia. Nieodłącznym składnikiem systemu ewidencji ludności jest mechanizm wymeldowania, a więc formalnego usuwania informacji o zameldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan faktyczny. Dlatego też, skoro skarżąca nie mieszka w miejscu pobytu stałego, a postępowanie wyjaśniające wykazało, że opuszczenie to nastąpiło w skutek wykonanej eksmisji, decyzja orzekająca wymeldowanie jest zgodna z obowiązującymi przepisami i zasadna. Skarżąca na powyższą decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2013 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracji w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę zebranych dowodów skutkującą błędem w ustaleniach faktycznych i przyjęciem, że zaistniały podstawy do wymeldowania skarżącej z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. P. w W. wobec niedobrowolnego (przymusowego) opuszczenia przez nią ww. zajmowanego lokalu, - art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności poprzez ustalenie, że skarżąca nie posiada stałego pobytu w lokalu nr 14 przy ul. P. w W. W uzasadnieniu skargi wskazała, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Okolicznością, która powinna zostać wzięta pod uwagę, jest to, iż skarżąca nie miała świadomości w momencie podpisywania aktu notarialnego w dniu [...] lutego 2011 r. dotyczącego rozwiązania umowy najmu przedmiotowego lokalu z jednoczesnym podpisaniem oświadczenia o poddaniu się egzekucji w trybie art. 777 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania cywilnego. Podkreśliła, że z dokumentacji lekarskiej wynika, że skarżąca jest osobą o zaawansowanym otępieniu umysłowym spowodowanym wiekiem oraz przebytą operacją na otwartym mózgu. Dlatego też wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji, że skarżąca dobrowolnie opuściła lokal w wyniku zrzeczenia się do niego wszelkich praw, są błędne. Przedmiotowa umowa została podsunięta skarżącej bez informowania o jej skutkach. Podkreśliła, że nie opuściła przedmiotowego lokalu dobrowolnie bowiem została z niego usunięta siłą. Wyjaśniła, że podczas jej kilkudniowej nieobecności, bez jej zgody, zostały zamurowane drzwi - uniemożliwiono jej tym samym wejście do lokalu. Skarżąca wytoczyła powództwo o przywrócenie jej posiadania przedmiotowego lokalu. Sprawa aktualnie zawisła jest przed Sądem Rejonowym dla [...] I Wydział Cywilny sygn.. akt [...]. Mając powyższe na uwadze, w cenie skarżącej, uznać należy, że w niniejszej sprawie nie można stwierdzić, aby doszło do opuszczenia przez skarżącą miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Zdaniem skarżącej argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji narusza zasady oceny dowodów określone w ustawie. Ocena zebranego materiału dowodowego została dokonana bez jednoczesnego uwzględnienia okoliczności wskazujących na niezrozumienie przez skarżącą całości sytuacji, w jakiej się ona znajdowała w momencie podpisywania aktu notarialnego. Końcowo podkreśliła, że nie zostało jej doręczone postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] I Wydział Cywilny z [...] sierpnia 2012 r. sygn. akt [...] o nadaniu klauzuli wykonalności aktu notarialnego. Wojewoda [...], podtrzymując argumentację zawartą w zakażonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 26 maja 2014 r. pełnomocnik skarżącej złożył do akt sprawy nieprawomocny wyroku Sądu Rejonowego dla [...] z [...] grudnia 2013 r. sygn.. akt [...], który przywracajacej skarżącej posiadanie lokalu mieszkalnego, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Wniósł także o zawieszenie postępowania sądowo-administracyjnego do czasu zakończenia postępowania wszczętego powództwem skarżącej o przywrócenie posiadania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – wskazywanej dalej w skrócie jako: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, co prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wykonywanie obowiązku meldunkowego polegające na wymeldowaniu się reguluje art. 15 ust. 1 powoływanej wyżej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który nakazuje osobie opuszczającej miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące wymeldowanie się w organie gminy właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Brak wykonania tego obowiązku uprawnia organy gminy do wydania na wniosek strony lub z urzędu decyzji w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące (art. 15 ust. 2 ustawy). Zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i jest związane z potwierdzeniem faktu zamieszkiwania pod danym adresem (art. 10 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności). Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił w przedmiotowej sprawie przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W myśl przytoczonego przepisu, organ administracji wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i jednocześnie nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Podnieść należy, że dla oceny czy organy meldunkowe właściwie zastosowały prawo materialne konieczne jest w pierwszej kolejności zbadanie czy nie doszło w toku postępowania do naruszenia przepisów proceduralnych, w tym przepisów normujących postępowanie dowodowe, a tym samym – czy prawidłowo ustalono stan faktyczny. Nie budzi bowiem wątpliwości, że kluczowe znaczenie dla postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest wywiedzenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. W związku z tym należy zwrócić uwagę, że w wyroku z dnia 29 lutego 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że obowiązkiem organu jest ustalenie niedopełnienia przez stronę obowiązku wymeldowania w sytuacji faktycznego opuszczenia miejsca dotychczasowego pobytu. Zasadniczo chodzi tu o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Z brzmienia przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie wynika jednak, by w każdym przypadku koniecznym było ustalenie dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu. Mogą zaistnieć sytuacje, w których nie będzie wymagane ustalenie woli osoby, wobec której prowadzone jest postępowanie o wymeldowanie (sygn. akt II OSK 2398/10, CBOSA). Natomiast w wyroku z 22 lutego 2012 r. NSA wyraził pogląd, że rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie oświadczenia woli, ale także w sposób domniemany - poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby. Każda sprawa meldunkowa wymaga indywidualnego podejścia do okoliczności związanych z opuszczeniem lokalu i działaniami podejmowanymi przez zainteresowanego po jego opuszczeniu (sygn. akt II OSK 2313/10, CBOSA). Sąd orzekający w tej sprawie podziela przytoczone wyżej poglądy. Z kolei w wyroku z 9 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 463/13, CBOSA, WSA w Krakowie odwołując się do orzecznictwa stwierdził, że spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i wynika z jej własnej woli. Koniecznym jest zatem dokonanie oceny zamiaru osoby, która ma być wymeldowana. Niezbędnym w tej kwestii jest uwzględnienie obiektywnych przesłanek opuszczenia, takich jak: powód opuszczenia, możliwość dostępu do lokalu, wola powrotu i utrzymywania związków z miejscem stałego pobytu, jak również pogodzenie się z dalszym niezamieszkiwaniem w nim. W ocenie Sądu tym wymogom organ nie sprostał, czym naruszył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące prowadzenia postępowania. Wskazać należy, że zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie istotnych okoliczności sprawy powinno być prowadzone z uwzględnieniem wszystkich przepisów działu II rozdział IV kpa, w tym art. 77 § 1 nakładającego na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Art. 80 kpa stanowi natomiast, że organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten wyraża równocześnie zasadę prawdy obiektywnej jak też zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ prowadzący postępowanie musi zatem dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych. Art. 75 kpa stanowi zaś, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W oparciu o przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz zebrany materiał dowodowy nie można przesądzić w sposób jednoznaczny, że skarżąca opuściła przedmiotowy lokal w celu zmiany swojego centrum życiowego szczególnie, że oświadczała zarówno w trakcie postępowania administracyjnego, jak i w skardze, że ma zamiar do tego lokalu powrócić i w nim mieszkać. Należy tu podkreślić, że instytucja wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego w żadnym wypadku nie może być wykorzystywana do wyprowadzenia tej osoby z lokalu. Jest faktem bezspornym, że osoba zameldowana na pobyt stały nie ma obowiązku przebywania w mieszkaniu bez przerwy. Każdy ma prawo do swobodnego poruszania się i przebywania poza miejscem pobytu stałego, nawet przez dłuższy okres czasu. Stąd też przyjmuje się, że: - "Samo przebywanie przez osobę poza granicami kraju nie świadczy jeszcze o zamiarze trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego upoważniającego do wymeldowania w trybie art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tym bardziej jeżeli nieobecność w przedmiotowym lokalu spowodowana było wyjazdem osoby za granicę w celach zarobkowych. O braku zamiaru trwałego opuszczenia miejsca pobytu może świadczyć fakt, że w trakcie przebywania w kraju osobie utrudnia się dostęp do mieszkania i która wykazuje wolę powrotu do lokalu i nie ma zamiaru zerwania z dotychczasowym miejscem pobytu stałego wszelkich związków" (wyrok WSA w Krakowie z 9 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 463/13, LEX nr 1407651), - "Różnorodność okoliczności faktycznych w sprawach meldunkowych powoduje przyjęcie przez sądy wykładni art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, mającej na celu ochronę osób, które zostały zmuszone do opuszczenia miejsca pobytu stałego na skutek niezgodnych z prawem działań współlokatorów lub innych osób. Trudno też uwzględniać tą przesłankę, gdy opuszczenie przez daną osobę lokalu następuje na skutek okoliczności obiektywnych, jakimi są zły stan techniczny budynku uniemożliwiający zamieszkanie w nim lub rozbiórka budynku. W wielu przypadkach nawet przymusowe opuszczenie lokalu będzie uzasadniało wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego w tym lokalu, gdyż zostanie spełniona przesłanka ustawowa wymeldowania to jest opuszczenie miejsca pobytu stałego" (wyrok WSA w Rzeszowie z 4 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Rz 644/13, LEX nr 1404930), - "Pobyt u matki nie jest równoznaczny z trwałym opuszczeniem dotychczasowego miejsca pobytu stałego" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 852/13, CBOSA). W dorobku orzeczniczym sądów administracyjnych wypracowane zostało stanowisko, że kwestia dobrowolności ma drugorzędne znaczenie, o ile tylko opuszczeniu lokalu towarzyszy zamiar opuszczenia go w sposób trwały. Inaczej rzecz ujmując, przyczyna opuszczenia lokalu, niekoniecznie musi mieć znaczenie dla oceny, czy osoba wymeldowana dokonała trwałego wyboru zamieszkania w innym lokalu. Jeżeli nawet okaże się, iż sama przyczyna opuszczenia lokalu w dacie orzekania o wymeldowaniu, nie była dobrowolna bowiem zachodziły okoliczności przymusu psychicznego lub fizycznego, to następnie trwałe związanie swojego centrum życiowego poza miejscem zameldowania, bez podejmowania jakiejkolwiek czynności prawnej by odzyskać możliwość zamieszkiwania w opuszczonym lokalu stwarza sytuację prawną zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z poprzednio zajmowanego lokalu, skoro czynności tej sama nie dopełniła (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1908/08, CBOSA). W przedmiotowej sprawie organy niedostatecznie rozpatrzyły kwestię czy opuszczeniu lokalu towarzyszył zamiar skarżącej opuszczenia go w sposób trwały. Ponieważ stan faktyczny ustalony w sprawie budzi wątpliwości, jako niewyjaśniony w pełny sposób, należało zaskarżoną decyzję - w ramach jej sądowej kontroli - uchylić, celem jego wyjaśnienia. Rozpatrując ponownie niniejszą sprawę, organy meldunkowe zmuszone będą dokonać ponownej oceny zarówno dotychczasowych, jak i zmienionych już okoliczności faktycznych (upływ kolejnego okresu, w którym osoba, o której wymeldowanie chodzi, nie przebywa w miejscu jej nadal aktualnego stałego zameldowania, nadto deklaracje tej osoby o zgodzie na wymeldowanie lub jej braku, przymusowe opróżnienie lokalu, zamurowanie wejścia, przewiezienie rzeczy do magazynu, sądowe przywrócenie posiadania), w aspekcie istnienia (lub braku) zamiaru trwałego (i dobrowolnego) opuszczenia miejsca dotychczasowego pobytu stałego. Organ ponowie prowadząc postępowanie powinien skonfrontować dotychczas zebrany materiał dowodowy z twierdzeniami strony, uwzględniając również inne dowody, w tym wyrok Sądu Rejonowego dla [...] z [...] grudnia 2013 r. sygn. akt [...], stanowiący o przywróceniu skarżącej posiadania. Uzupełniając materiał dowodowy i powtórnie go oceniając organ powinien kierować się wskazanymi wyżej poglądami prawnymi. Ponadto organ powinien wziąć pod uwagę, że Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Krakowie z 12 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1045/13, LEX nr 1407532, że "w postępowaniu o wymeldowanie osoby z miejsca stałego pobytu w trybie art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ powinien brać pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie opuszczenia przez nią lokalu. Odnosi się to jednak wyłącznie do oceny kwestii dobrowolności opuszczenia lokalu. Natomiast jeśli chodzi o ocenę zamiaru opuszczenia lokalu i jego realizację, a także o ocenę trwałości opuszczenia lokalu, organ winien uwzględnić również okoliczności, jakie wystąpiły w późniejszym okresie". Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji. Orzeczenie zawarte w pkt II znajduje natomiast oparcie w art. 152 tej samej ustawy. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt III sentencji zapadło na podstawie art. 250 powyższej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) oraz art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054).