IV SA/Wa 1618/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odebrania uprawnień zawodowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] sierpnia 2010 roku nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Głównego Geodety Kraju na rzecz skarżącego M. B. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2010 r. o odebraniu uprawnień zawodowych geodecie uprawnionemu M. B. posiadającemu świadectwo uprawnień zawodowych nr [...] z możliwością ubiegania się o ponowne ich uzyskanie po upływie 3 lat od dnia ich odebrania. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] lipca 2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] wystąpił do Głównego Geodety Kraju z wnioskiem o zastosowanie jednej z kar, o których mowa w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) wobec M. B. W uzasadnieniu przedłożonego wniosku wskazano, że w związku ze skargą złożoną przez J. M. na działalność zawodową geodety uprawnionego M. B. w przedmiocie dokonania podziału nieruchomości, działki siedliskowej o numerze [...] położonej w W., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...], działając na podstawie art. 7b ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, przeprowadził czynności wyjaśniająco-kontrolne mające na celu wyjaśnienie zarzutów podnoszonych przez skarżącego oraz ustalenie, czy M. B. wykonał prace geodezyjne z należytą starannością i zgodnie z obowiązującymi przepisami, a także obowiązującymi w geodezji i kartografii standardami technicznymi. Z ustaleń [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wynika, iż biegły sądowy M. B. po otrzymaniu zlecenia Sądu Rejonowego w G. (sygn. akt [...]) na dokonanie podziału działki siedliskowej, zgłosił przedmiotową pracę geodezyjną w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w G. Dnia [...] października 2002 r. M. B. bez uprzedniego przyjęcia dokumentacji do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego złożył do Sądu Rejonowego w G. opinię, której integralną częścią była między innymi mapa z projektem podziału. Sąd Rejonowy w G. na podstawie tejże opinii wydał dnia [...] lipca 2004 r. postanowienie zatwierdzające w/w podział. Uprawomocnienie postanowienia nastąpiło dnia [...] czerwca 2005 r., natomiast M. B. operat złożył do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w G. dopiero dnia [...] lutego 2008 r. Przyjęcie dokumentacji nastąpiło dnia [...] sierpnia 2008 r., po 6 miesięcznym usuwaniu uwag do opracowania. Takie postępowanie geodety uprawnionego spowodowało, że ostateczne rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w G. mogło zostać wprowadzone do ewidencji gruntów i budynków, dopiero po 3 latach. Po zapoznaniu się z treścią przesłanego wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego oraz zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, Główny Geodeta Kraju uznał w/w wniosek za zasadny i wszczął z urzędu postępowanie administracyjne. Jednocześnie zwrócił się do geodety uprawnionego z prośbą o przedstawienie swojego stanowiska w sprawie. M. B. na przesłane zawiadomienie wniósł jedynie o wydanie uwierzytelnionych odpisów dokumentów z akt sprawy. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Główny Geodeta Kraju odmówił wydania geodecie w/w dokumentów. W toku postępowania wyjaśniającego Główny Geodeta Kraju potwierdził prawidłowość stawianych M. B. zarzutów. Wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż M. B. wykonując omawianą pracę geodezyjną nie dopełnił obowiązku wynikającego z § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. Nr 25, poz. 130), obowiązującego w trakcie sporządzania opinii dla Sądu. Wynika z niego, iż dokumentację dotyczącą podziału nieruchomości sporządza się w formie operatu. Operat ten podlega przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości. Natomiast § 12 w/w rozporządzenia jednoznacznie określił, iż zapisy § 9 dotyczą również postępowań, w których o podziale orzeka sąd. M. B. naruszył również przepisy wynikające z dyspozycji § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz. U. z 2001 r. Nr 78 poz. 837), jak również naruszył art. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z dyspozycją art. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne obowiązkiem wykonawcy prac geodezyjnych i kartograficznych jest zgłosić prace geodezyjne przed ich wykonaniem, a po wykonaniu prac przekazać powstałe materiały do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Geodeta uprawniony powinien dołożyć wszelkich starań, aby rozpoczęte prace geodezyjne zostały zakończone w deklarowanym terminie, zaś w przypadku niedotrzymania terminu wykonania prac, powiadomić właściwy ośrodek dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej o nowym terminie wykonania pracy zgodnie z dyspozycją § 6 w/w rozporządzenia. Po zakończeniu pracy wykonawca winien zgodnie z dyspozycją § 7 ust. 1 omawianego rozporządzenia, przekazać do zasobu dokumentację w formie i zakresie przewidzianym w standardach technicznych dotyczących geodezji. W rozpatrywanej sprawie geodeta uprawniony nie dopełnił spoczywającego na nim obowiązku. Ponadto z pisma Kierownika Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w G. z dnia [...] maja 2010 r. wynika, iż M. B. zgłosił 14 prac geodezyjnych i nie zakończył ich w zadeklarowanym terminie. Dla prac tych również nie złożył aneksów terminowych. W związku z powyższymi ustaleniami organ decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. odebrał M. B. uprawnienia zawodowe z możliwością ubiegania się o ponowne ich uzyskanie po upływie 3 lat od dnia ich odebrania. M. B., zgodnie z art. 127 § 3 kpa z zachowaniem ustawowego terminu złożył do Głównego Geodety Kraju wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę Główny Geodeta Kraju odnosząc się do stawianych we wniosku zarzutów uznał je za niezasadne i nie znajdując podstaw do zmiany zajętego wcześniej stanowiska, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wskazał ponadto, że w przedmiotowej sprawie decyzja o wymierzeniu kary nie ma charakteru ściśle uznaniowego, gdyż sam fakt naruszenia art. 42 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne skutkuje wymierzeniem kary, a jedynie jej rodzaj uzależniony jest od organu. Przesłankami udzielenia M. B. tak dotkliwej kary był fakt, iż jest to już trzecia sankcja wobec geodety wynikająca z naruszenia wskazanego przepisu. Także charakter popełnionych uchybień, ich "częstotliwość" oraz lekceważący stosunek do przepisów prawa i ich standardów uzasadnia zastosowanie takiej kary. Na powyższe rozstrzygnięcie M. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie wskazanych decyzji. Kwestionowanym rozstrzygnięciom zarzucił naruszenie prawa procesowego tj.: 1. art. 156 § 1 pkt 3 kpa poprzez wydanie decyzji nakładającej na skarżącego karę dyscyplinarną w sytuacji, gdy kara taka została już na niego nałożona inną decyzją ostateczną, tj. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r, na mocy której wymierzono skarżącemu karę dyscyplinarną w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych do czasu ponownego złożenia egzaminu z wynikiem pozytywnym oraz decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r.; 2. art. 9, art. 10, art. 73 § 1 kpa poprzez nienależytego poinformowanie strony o przysługujących jej prawach, poprzez nie udzielenie pouczenia o możliwości przeglądania akt sprawy i sporządzania z nich odpisów i kopii; 3. art. 7, art. 77 kpa poprzez niedokonanie jakichkolwiek ustaleń dotyczących istnienia po stronie M. B. winy w wykonywaniu obowiązków zawodowych; 4. art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji polegające na tym, że organ nie dokonał konkretnego wskazania jakie przewinienie jest podstawą wymierzenia tak surowej kary oraz poprzez zbyt lakoniczne odniesienie się do argumentów podnoszonych przez M. B. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co uniemożliwia kontrolę tej decyzji przez sądy administracyjne, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: 1. art. 46 ust.5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez zastosowanie w stosunku do skarżącego zbyt surowych środków prawnych; 2. art. 46 ust.5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez orzeczenie w stosunku do skarżącego kary utraty uprawnień zawodowych pomimo braku po jego stronie ustalenia jakiegokolwiek stopnia zawinienia w wykonywaniu swych obowiązków; 3. art. 42 ust.3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżącemu można postawić zarzut naruszenia obowiązków przewidzianych w tej normie bez wyraźnego wskazania na czym naruszenie to miałoby polegać, czy na wykonywaniu zadań bez należytej staranności czy też w sposób sprzeczny z zasadami wiedzy technicznej czy też obowiązującymi przepisami prawa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż decyzją Głównego Geodety Kraju z dnia [...] czerwca 2010r. i [...] stycznia 2009r. sprawa ukarania biegłego została poprzednio rozstrzygnięta. Decyzje te są ostateczne, dotyczą tego samego podmiotu i tego samego stanu faktycznego. Niedopuszczalne jest karanie kilkukrotne za te same czyny. Organ wydając zaskarżoną decyzję nie zauważa poprzednich postępowań i nie podejmuje działań w celu sprawdzenia tożsamości tych spraw. Dalej skarga wywodzi, że organ powinien poinformować stronę o możliwości przeglądania akt w siedzibie organu i zaniechanie tego obowiązku miało wpływ na wydanie decyzji niezgodnej z prawem. Zdaniem skarżącego aby wydać orzeczenie w niniejszej sprawie należało ustalić winę geodety. Organ nie wskazuje na czym miałoby polegać zawinione działanie obwinionego. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju uznając podniesione w skardze zarzuty za niezasadne i nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w zaskarżonej decyzji stanowiska, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione Sąd uznał za zasadne. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kontrolują więc akty i czynności organów administracji z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Stosownie do treści art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) osoby wykonujące samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii są obowiązane wykonywać swoje zadania z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa. Jak stanowi przepis art. 46 ust. 1 cyt. wyżej ustawy osobom, o których mowa w art. 42 (geodetom uprawnionym), które ze swojej winy naruszyły przepisy art. 42 ust. 3 można udzielić upomnienia, nagany z wpisem do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe, zawiesić wykonywanie uprawnień zawodowych na okres od 6 miesięcy do jednego roku, zawiesić wykonywanie uprawnień do czasu ponownego złożenia egzaminu z wynikiem pozytywnym, a w końcu odebrać uprawnienia zawodowe z możliwością ubiegania się o ponowne ich uzyskanie po upływie 3 lat od dnia odebrania. Wymieniony przepis zawiera zamknięty katalog kar dyscyplinarnych, jaki może w drodze decyzji administracyjnej zastosować Główny Geodeta Kraju na wniosek Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (ust. 2 art. 46). Z powyższych uregulowań prawnych wynika, że tego rodzaju decyzje podejmowane są w ramach uznania administracyjnego. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie przyjmuje się, że decyzje administracyjne oparte na uznaniu wymagają od organu dokładnego podania w uzasadnieniu motywów podjętego rozstrzygnięcia. Przed wydaniem natomiast rozstrzygnięcia stosownie do art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji ma obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy. Oznacza to, że w postępowaniach toczących się w oparciu o art. 46 ust. 1 ustawy organ ma obowiązek ustalić bezspornie stan faktyczny sprawy i dokonać subsumcji tego stanu faktycznego do normy prawa materialnego przewidującego określoną sankcję. Sąd zauważa pewne podobieństwo w mechanizmach rządzących postępowaniami dyscyplinarnymi do postępowań karnych opartych na normach prawa karnego materialnego, które przejawiają się obowiązkiem w pierwszej kolejności ustalenia stanu faktycznego, a następnie z reguły przypisaniem sankcji za naruszenie normy w graniach przewidzianych przez prawo. W sprawach tych zatem znaczenie będzie miał stopień zawinienia sprawcy czynu (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2005r. sygn. akt IV SA/Wa 316/05). Nie oznacza to, że decyzja o nałożeniu kary dyscyplinarnej traci w ten sposób charakter decyzji uznaniowej. Przepis art. 46 ust. 1 ustawy przewiduje bowiem, że Główny Geodeta Kraju może nałożyć na geodetę wymienione po kolei sankcje, których gradacja jest widoczna i nie pozostawia wątpliwości, że kara wymierzona zaskarżoną decyzją ma charakter najostrzejszy. Jednocześnie popełnienie przez geodetę przewinienia nie wiąże się automatycznie z koniecznością jego ukarania. Główny Geodeta Kraju może odstąpić od wymierzenia takiej kary, jeżeli w ramach uznania administracyjnego dojdzie do przekonania, iż istnieją okoliczności pozwalające na takie rozstrzygnięcie, za wyjątkiem przewinień określonych w art. 43 ust. 3 (vide wyrok WSA z dnia 6 grudnia 2007r. sygn. akt IV SA/Wa 2153/07). Rolą zatem organu w tego rodzaju postępowaniach jest wykazanie, że doszło do przewinienia, obwiniony nie był poprzednio karany za te same czyny, a w końcu wykazanie, że stopień zawinienia i dotychczasowy przebieg działalności geodety uzasadniają zastosowaną sankcję. W rozpatrywanej sprawie organ dokonując ustaleń faktycznych stwierdził, że skarżący dopuścił się dwóch rodzajów czynów, które w jego ocenie wypełniają znamiona naruszenia przepisów prawa z zakresu geodezji i kartografii. Pierwszym działaniem geodety sprzecznym z przepisami prawa było złożenie do Sądu Rejonowego w G. opinii jako biegłego sądowego wraz z projektem mapy podziału nieruchomości bez uprzedniego przyjęcia dokumentacji do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Sąd Rejonowy w G. na podstawie tejże opinii wydał dnia [...] lipca 2004 r. postanowienie zatwierdzające w/w podział. Uprawomocnienie postanowienia nastąpiło dnia [...] czerwca 2005 r., natomiast M. B. operat złożył do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w G. dopiero dnia [...] lutego 2008 r. W ten sposób, w ocenie organu geodeta dopuścił się naruszenia § 9 i 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. Nr 25, poz. 130), obowiązującego w trakcie sporządzania opinii dla Sądu. Z normy tej wynika, iż dokumentację dotyczącą podziału nieruchomości sporządza się w formie operatu. Operat ten podlega przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości. Natomiast § 12 w/w rozporządzenia jednoznacznie określił, iż zapisy § 9 dotyczą również postępowań, w których o podziale orzeka sąd powszechny. Drugim natomiast działaniem, które zostało potraktowane przez organ jako naruszenie dyspozycji § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz. U. z 2001 r. Nr 78 poz. 837), jak również art. 12 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne było dokonywanie przez geodetę zgłoszeń prac geodezyjnych i nie kończenie ich w zadeklarowanym terminie, jak również brak informacji do ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej o przesunięciu terminu ich wykonania i oddania. Główny Geodeta Kraju wydając zaskarżoną decyzję dysponował pismem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2011r., które zawiera wykaz prac geodezyjnych zgłoszonych przez skarżącego do ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, terminy zakończenia tych prac według zgłoszenia z informacją, że nie zostały dochowane te terminy z jednoczesnym brakiem informacji o ich przesunięciu. Co do części prac aneksy o przesunięciu terminu zostały złożone po terminie wcześniej zadeklarowanym, co do pozostałych prac nie przekazano w ogóle dokumentacji. Z zestawienia tego wynika, że geodeta naruszył przepisy regulujące zasady zgłaszania prac geodezyjnych, a w kilku przypadkach przedłużył termin wykonania prac, uczynił to jednak z kilkuletnim opóźnieniem. W ocenie Sądu wykazane przez organ naruszenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego kwalifikują postępowanie skarżącego do postępowania dyscyplinarnego. Jednocześnie jednak – a taki argument został podniesiony w skardze - z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby zarzucane skarżącemu przewinienia nie były przedmiotem innych postępowań dyscyplinarnych, które toczyły się w przeszłości i zakończyły wydaniem orzeczeń wymierzających kary dyscyplinarne. Okoliczność powyższa ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia dopuszczalności prowadzenia przedmiotowego postępowania i zakończenia go poprzez wydanie decyzji nakładającej karę dyscyplinarną. Sąd bowiem stoi na stanowisku, że niedopuszczalne jest wymierzenie kary dyscyplinarnej za czyny, które były objęte poprzednim postępowaniem dyscyplinarnym prowadzonym w stosunku do tego samego obwinionego (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2007r. sygn. akt IV SA/Wa 678/07). Tymczasem, co wynika zarówno z akt administracyjnych, jak również jest znane sądowi z urzędu, skarżący był dwukrotnie karany dyscyplinarnie. Mianowicie decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. nr [...] Główny Geodeta Kraju wymierzył karę dyscyplinarną upomnienia. Decyzja ta jest prawomocna (wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 lipca 2008r. sygn. akt IV SA/Wa 705/08) i nie została wzruszona w jakimkolwiek postępowaniu nadzwyczajnym. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...] ponownie organ zastosował art. 46 ust. 1 ustawy i zastosował surowszą karę, mianowicie zawieszenie uprawnień zawodowych do czasu ponownego złożenia egzaminu z wynikiem pozytywnym. Jednakże ta ostatnia decyzja została uchylona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2010r. (sygn. akt IV SA/Wa 1463/10) oraz wstrzymana jej wykonalność, a sprawa jest na etapie postępowania kasacyjnego. W tej sytuacji konieczne było, aby organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wypowiedział się, że obecnie oceniane przewinienia nie były przedmiotem poprzednio prowadzonych postępowań administracyjnych. W tym zakresie Sąd nie podziela żądania skargi, aby została stwierdzona nieważność zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu w pierwszej kolejności organ musi się wypowiedzieć, co wiążę się z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego, czy obecne przewinienia stanowią przedmiot postępowania dyscyplinarnego po raz pierwszy, czy stanowiły już poprzednio materiał do wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej. Ma to znaczenie również z tego względu, iż o rodzaju zastosowanej kary decyduje nie tylko dotychczasowy przebieg pracy geodety, lecz także charakter dokonanego przewinienia i ostatecznie ilość tych przewinień. W wyniku prawidłowo poczynionych ustaleń może się okazać, że część uchybień była przedmiotem poprzednich postępowań dyscyplinarnych, a pozostałe przewinienia na tyle są nieistotne, że zastosowanie najbardziej rygorystycznej kary byłoby nieadekwatne do ich wagi. Nie stanowi tutaj przeszkody fakt, że postępowanie dyscyplinarne, które zakończyło się wydaniem decyzji o zawieszeniu uprawnień zawodowych do czasu ponownego złożenia egzaminu z wynikiem pozytywnym nie zakończyło się prawomocnie. Jeżeli bowiem okaże się, że istnieją przewinienia, które nie były objęte tamtym postępowaniem, nie ma żadnych przeszkód do tego, aby wszcząć nową sprawę administracyjną mającą za przedmiot te właśnie "nowe" czyny. Natomiast okoliczność, że sąd administracyjny pierwszej instancji wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010r. uchylił decyzję o zawieszeniu uprawnień zawodowych ma znaczenie dla niniejszej sprawy o tyle, że na datę wydawania zaskarżonej decyzji istniało tylko jedno prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie ukarania skarżącego upomnieniem. Tymczasem w rozważaniach organu wyjaśniających jakie względy zadecydowały o zastosowaniu kary odebrania uprawnień zawodowych przywołano poza decyzją nakładającą karę upomnienia również orzeczenie o zawieszeniu uprawnień zawodowych, mimo, że organ wyjaśnił, iż zostało ono nieprawomocnie uchylone przez WSA w Warszawie. Powyższy tok rozumowania należy uznać za wadliwy. Dopóty bowiem nie istnieje w obrocie prawnym ostateczna i prawomocna decyzja wymierzająca karę dyscyplinarną, organ nie może wywodzić z niej jakichkolwiek skutków prawnych. W konsekwencji stan faktyczny w jakim procedował organ polegał na tym, że w obrocie prawnym istniała jedna decyzja wymierzająca karę dyscyplinarną tj. upomnienie. Stąd też przy wyborze rodzaju kary organ nie był uprawniony, aby twierdzić, iż skarżący był dwukrotnie karany dyscyplinarnie i z tej okoliczności wywodzić istotne dla rozstrzygnięcia wnioski. Mianowicie stosować najbardziej rygorystyczny rodzaj kary. W konsekwencji organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności, tudzież poczynione w zakresie dwukrotnego ukarania biegłego ustalenia należy uznać za wadliwe. Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] sierpnia 2010r. naruszyły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i z tych względów na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a. i 135 p.p.s.a. uchylił obydwa rozstrzygnięcia. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a, natomiast wstrzymanie wykonania nastąpiło na zasadzie art.152 p.p.s.a. .