IV SA/Wa 1623/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. W. w przedmiocie wymierzenia Burmistrzowi B. grzywny za niewykonanie wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 118/12. oddala skargę A. W. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 czerwca 2012 r. (sygn. akt IV SA/Wa 118/12), w którym uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO w W., Kolegium) z [...] listopada 2011 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza B. z [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania panu A. W. (dalej: strona, skarżący) z dniem [...] kwietnia 2011 r., 13 koni rasy arabskiej i z dniem 4 maja 2011 r. 1 konia rasy arabskiej. Stan sprawy przestawiał się następująco. Pogotowie dla Zwierząt w T. w pismach z [...] i [...] maja 2011 r. zawiadomiło Burmistrza B. o zabraniu wspólnie z Fundacją M. w W. (dalej: Fundacja) w trybie art. 7 ust. 3 w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn.: Dz. U. 2003 nr 106 poz. 1002 ze zm., dalej: ustawa) 14 koni rasy arabskiej należących do skarżącego z jego gospodarstwa w C., gmina B. W piśmie z [...] maja 2011 r. Pogotowie dla Zwierząt i Fundacja złożyli wspólny wniosek o wydanie decyzji administracyjnej o czasowym odbiorze 14 koni. Burmistrz B. w piśmie z [...] maja 2011 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie odbioru koni skarżącemu. W decyzji z [...] października 2011 r. Burmistrz B. orzekł o czasowym odebraniu skarżącemu z dniem [...] kwietnia 2011 r. trzynastu koni rasy arabskiej i z dniem [...] maja 2011 r. jednego konia rasy arabskiej. W decyzji z [...] listopada 2011 r. SKO w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza B. W wyroku z 20 czerwca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 118/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie, Sąd I instancji) po rozpoznaniu skargi skarżącego uchylił ww. decyzję Kolegium z [...] listopada 2011 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza B. z [...] października 2011 r. w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt. W uzasadnieniu orzeczenia WSA w Warszawie podkreślił, że obowiązkiem organów było ustalenie w toku postępowania, czy w niniejszej sprawie zachodził przypadek niecierpiący zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagrażało jego życiu. Bowiem tylko w takiej sytuacji dopuszczalne było wydanie decyzji w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Sąd stwierdził, że orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły i nie odniosły się do tej kwestii, swoje rozstrzygnięcie oparły jedynie o przesłanki określone w o art. 7 ust. 1 ustawy, co stanowi naruszenie prawa. Sąd I instancji podkreślił przy tym, iż analiza akt sprawy wskazuje, że jedynie w opinii sporządzonej przez lekarza weterynarii W. R. w dniu [...] października 2011 r., biegły opierał się jedynie na podstawie przedłożonego mu z interwencji materiału fotograficznego i oświadczeń osób obecnych. Wskazano, iż w stanie bezpośredniego zagrożenia życia znajdowało się 6 z 14 odebranych skarżącemu koni. Zdaniem Sądu, w opinii lekarza weterynarii W. R. - zgodnie z przedłożonym przez niego oświadczeniem, oraz lekarza weterynarii – M. H. zgodnie z opinią sporządzoną [...] maja 2011, a więc bezpośrednio po interwencji - nie stwierdzono, aby odebrane konie znajdowały się w stanie zagrażającym ich życiu. Powyższe w ocenie Sądu I instancji może wskazywać, iż w sprawie nie istniały podstawy do wydania decyzji o odbiorze skarżącemu koni w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy. Tym bardziej, iż z raportów interwencyjnych sporządzonych w dniach [...] kwietnia 2011 r. i [...] maja 2011 r. wynika, iż skarżący złożył do nich zastrzeżenia, iż dobrowolnie przekazuje konie pod opiekę na podstawie obustronnej umowy, której celem jest adopcyjny pobyt koni, który doprowadzić ma do ich sprzedaży, co sugerować może, iż kwestia odbioru koni przez podmiot dokonujący interwencji była już wcześniej ustalona ze skarżącym, co skarżący starał się wywieść w skardze i na rozprawie sądowej wskazując, iż nie został powiadomiony o tym, iż konie odbierane są mu w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, "sam dokonał zaś wyboru tych 14 koni" jako udających się do adopcji. Ponadto w ocenie Sądu I instancji, wydając zaskarżone decyzje organy nie uwzględniły iż prowadzona przez skarżącego hodowla jest hodowlą bezstajenną (otwartą), w której stosuje się inne metody hodowli niż w hodowlach zamkniętych, co z kolei w ocenie skarżącego mogło mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Dlatego też wnosił on w toku postępowania o powołanie biegłego z zakresu hodowli otwartej (bezstajennej) koni arabskich, czego organ nie uczynił. Zdaniem Sądu I instancji, organy nie wyjaśniły powyższych okoliczności i nie odniosły się do nich w uzasadnieniu decyzji, co w ocenie Sądu stanowi istotne naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Według Sądu I instancji, rzeczą niedopuszczalną jest aby organ nie miał możliwości wyegzekwowania od podmiotów, które dokonały interwencyjnego odbioru zwierząt możliwości okazania ich np. biegłemu. Analiza akt sprawy wskazuje zdaniem Sądu I instancji, iż organ w toku postępowania nie sprawdził gdzie przebywają zwierzęta, a następnie czy faktycznie znajdują się one u podmiotów wskazanych w decyzji. Dokonując przekazania zaś zwierząt pod opiekę określonego podmiotu organ musi mieć pewność, iż jest to podmiot uprawniony do opieki nad zwierzętami (wskazany w art. 7 ust. 1 ustawy) i który daje gwarancję należytego zajęcia się tym zwierzęciem, tym bardziej, iż w sprawie mamy do czynienie aż z 14 końmi, zaś w toku postępowania skarżący wielokrotnie podnosił, iż ma poważne wątpliwości, co do miejsca pobytu zwierząt. Dodatkowo Sąd I instancji wskazał, iż obowiązkiem organu wydającego decyzję w oparciu o art. 7 ust 1 i 3 zgodnie z ust. 4 o ochronie zwierząt jest nie tylko wskazanie, iż kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna, ale i określenie wprost wysokości tych kosztów, bowiem decyzja w tym zakresie podlega egzekucji administracyjnej a zatem musi by co do zasady wykonalna. Zdaniem Sądu I instancji, orzekające organy nie określiły także wysokości kosztów co stanowi naruszenie art. 7 ust. 4 i 5 ustawy o ochronie zwierząt. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie wniosło SKO w W. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 czerwca 2013 r. (sygn. akt II OSK 2417/12), oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 20 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 118/12. NSA w uzasadnieniu tego wyroku podkreślił, że w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt decyzja o odebraniu zwierzęcia, odmiennie niż w przypadku z art. 7 ust. 1 tejże ustawy jest wydawana, kiedy dane zwierzę już zostało faktycznie odebrane. Natomiast jeżeli w dacie wydawania decyzji zwierzę nie przebywa już u swojego dotychczasowego właściciela, to organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt orzeka o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli łącznie spełnione są przesłanki określone w tym przepisie. Oznacza to, że postępowanie organu w tej sprawie nie może się ograniczać tylko do akceptacji czynności faktycznych podmiotu, który jest upoważniony do fizycznego wcześniejszego odebrania zwierzęcia. Ponadto postępowanie dotyczące odebrania zwierzęcia jest postępowaniem, do którego mają zastosowanie przepisy k.p.a. ze zmianami wynikającymi z art. 7 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie zwierząt, a więc dotyczące natychmiastowej wykonalności decyzji i terminów dotyczących wniesienia odwołania i rozpoznania odwołania. Ponadto organ zobowiązany jest, w sposób wyczerpujący i pełny ustalić stan faktyczny sprawy, a następnie dokonać jego oceny prawnej. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w I instancji Burmistrz B. wydał: 1. decyzję nr [...] z [...] maja 2014 r. o odmowie podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania skarżącemu 13 koni rasy arabskiej znak: [...] oraz 2. decyzję nr [...] z [...] maja 2014 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie odebrania skarżącemu konia rasy arabskiej tj. klaczy M., lat 7 znak: [...]. Decyzje te zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego, który odwołanie od nich złożył [...] maja 2014 r. W piśmie z [...] czerwca 2014 r. skarżący wezwał organ do wykonania wyroku i załatwienia sprawy. W odpowiedzi na wezwanie organ w piśmie z [...] czerwca 2014 r. znak: [...] poinformował stronę, że zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z 20 czerwca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 118/12 i wyrokiem NSA z 11 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSk 2417/12, w sprawie zostały wydane dwie ww. decyzje administracyjne. W skardze z [...] lipca 2014 r. (data wpływu do organu: [...] lipca 2014 r.) skarżący wniósł o wymierzenie grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, Burmistrzowi B. na podstawie art. 154 § 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego, wydanie decyzji nr [...] o odmowie podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania skarżącemu 13 koni rasy arabskiej znak: [...] stanowi świadome uchylanie się organu od odpowiedzialności za wszystkie błędy popełnione w dotychczasowym postępowaniu i wytknięte w wyroku WSA. W ocenie skarżącego, organ w konsekwencji błędnej interpretacji dyspozycji art. 153 p.p.s.a. nie podjął żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Według skarżącego, wydana decyzja jest próbą uniknięcia przez organ odpowiedzialności. Skarżący w skardze twierdzi, że organ zasłania się nieudolnymi wywodami na temat analizy normy prawnej zawartej w art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, a konsekwencją tego jest uznanie, iż nie zachodzą przesłanki zawarte ww. normie. W opinii skarżącego, organ miał obowiązek zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. W ocenie skarżącego, organ prowadząc ponownie postępowanie w sprawie, nie tylko dopuścił się rażącej przewlekłości (przedłużając zakończone sprawy o kolejny miesiąc), powołując się na rzekome prowadzenie postępowania dowodowego, w konsekwencji czego nie zostały przez organ podjęte żadne czynności. Jedynym działaniem organu w ocenie skarżącego, było pozbawienie Fundacji statusu strony, co zostało zakwestionowane przez SKO w W. Zdaniem skarżącego, organ stworzył problem, którym chciał zasłonić swoją całkowitą bezczynność, a konsekwencją takiego sposobu działania jest decyzja z [...] maja 2014 r. Opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działania organu miały na celu wyłącznie nieuzasadnione przedłużanie terminu do załatwienia sprawy. Według skarżącego, organ całkowicie pominął, nie zastosował się do wiążących wskazań Sądu co dalszego postępowania, natomiast dokonał nowych ocen prawnych rażąco sprzecznych z ustaleniami poczynionymi przez Sąd. Zdaniem skarżącego, dokonując analizy działania organu na przestrzeni ponad 3 lat, należy podkreślić, że już [...] października 2011 r. organ wydając błędną decyzję po nieudolnym przeprowadzeniu postępowania w oparciu o chaotyczny, niekompletny materiał dowodowy i bez żadnej wiedzy w zakresie przedmiotu postępowania tj. ilości koni, stanu ich zdrowia fizycznego i psychicznego, czy próby faktycznego ustalenia ich miejsca pobytu, dokonał świadomego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Istotą skargi wszczynającej postępowanie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za bezczynność lub przewlekłość postępowania organu po wyroku sądu i żądanie zastosowania przez sąd określonych środków mających na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie. Zastosowanie grzywny może mieć zatem miejsce, gdy po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność, organ administracji pozostaje w bezczynności z przyczyn zależnych od tego organu. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć zaniechanie podjęcia lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, LEX nr 57180). Dla skuteczności wniesienia przedmiotowej skargi konieczne jest spełnienie określonych przesłanek. Strona przed wniesieniem skargi zobowiązana jest pisemnie wezwać organ do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Instytucja przedmiotowego wezwania związana jest z zobowiązaniem organu do zastosowania się do treści wyroku przed interwencją sądu administracyjnego. Wezwanie takie można skierować do organu w każdym czasie po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Skarga niepoprzedzona przez stronę takim wezwaniem podlega odrzuceniu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1920/13, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Już na wstępie należy zaznaczyć, że po wydaniu przez NSA wyroku z 11 czerwca 2013 r., Burmistrz B. w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wydał: 1. decyzję nr [...] z [...] maja 2014 r. o odmowie podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania skarżącemu 13 koni rasy arabskiej znak: [...] oraz 2. decyzję nr [...] z [...] maja 2014 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie odebrania skarżącemu konia rasy arabskiej tj. klaczy M., lat 7 znak: [...]. Decyzje te zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego, który odwołanie od nich złożył [...] maja 2014 r. W piśmie z [...] czerwca 2014 r., a więc po wydaniu decyzji, skarżący wezwał organ do wykonania wyroku i załatwienia sprawy. W tej sytuacji w sprawie ze skargi skarżącego w ocenie Sądu, nie można stwierdzić, że Burmistrz B., który wydał dwie ww. decyzje nie wykonał wyroku WSA w Warszawie z 20 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 118/12. Po zwrocie akt administracyjnych do organu administracyjnego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wydał dwie ww. decyzje. Nie sposób więc zarzucić organowi administracyjnemu – Burmistrzowi B., że nie podjął działań zmierzających do wykonania wyroku z 20 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 118/12. Wręcz przeciwnie organ ten podjął wszelkie działania - będące w jego kompetencji - zmierzające do wykonania tego wyroku. Zaznaczyć należy, że wykonanie wyroku sądu administracyjnego samo w sobie nie polega na osiągnięciu celu zgodnego z oczekiwaniami skarżącego tj. uzyskaniu orzeczenia organu administracyjnego korzystnego dla skarżącego, a na rozstrzygnięciu i załatwieniu sprawy administracyjnej. Sąd uwzględnia bowiem skargę wniesioną na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., jeżeli w dniu jej wniesienia organ administracji publicznej pozostawał w stanie bezczynności tj. nie wykonał prawomocnego wyroku sądu administracyjnego w zakresie określonym w tym przepisie. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. W postępowaniu tym sąd dokonuje oceny w zakresie wykonania bądź niewykonania innego, prawomocnego orzeczenia sądowego. Niewykonanie przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność ma miejsce wtedy, gdy organ administracji publicznej będąc zobowiązanym prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, nie wykonuje nałożonego przez ten sąd obowiązku, polegającego na wydaniu w określonym terminie aktu lub dokonaniu określonych przez sąd czynności procesowych. Dotyczy to zarówno obowiązków objętych sentencją wyroku, jak też wskazań zawartych w jego uzasadnieniu. Przez niewykonanie wyroku należy więc rozumieć pozostawanie organu w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00). Za niewykonanie wyroku należy uznać również takie działanie organu, które następuje po zwrocie akt administracyjnych organowi przez sąd administracyjny, lecz pozostaje w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w prawomocnym wyroku sądu. Ponadto, o niewykonaniu wyroku może być mowa także w razie niewłaściwej lub opieszałej realizacji obowiązków nałożonych na organ administracji publicznej przez sąd administracyjny. W wypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, termin jego wykonania mija z upływem terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności. W związku z powyższym, w postępowaniu wywołanym omawianą skargą sąd administracyjny przede wszystkim ustalił, jak przebiegało postępowanie organu i dokonał jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu lub przewlekłość postępowania, czy też ta bezczynność lub przewlekłość jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to więc, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w skardze w ocenie Sądu, nie jest uprawniony zarzut, że organ administracji publicznej w swoich decyzjach administracyjnych wyrażał rażącą krytykę w zakresie wydanych orzeczeń sądów administracyjnych. Nie znajduje potwierdzenia także zarzut skarżącego dotyczący formułowania przez organ administracji publicznej nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym poglądem przez Sąd w wyroku WSA w Warszawie z 20 czerwca 2012 r. Należy podkreślić, że przedmiotem ww. wyroku oraz wyroku z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 2417/12 Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, a w konsekwencji zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, tylko merytoryczne rozstrzygnięcie o legalności zaskarżonych decyzji o odbiorze koni. Przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie były także kwestie uznania za stronę postępowania organizacji społecznej czy organu administracji rządowej - jakim jest Powiatowy Lekarz Weterynarii w O. Godzi się również wskazać, że niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu może być tylko podstawą uchylenia decyzji, nie może natomiast skutkować ukaraniem organu grzywną (por. postanowienie NSA z 25 maja 2001 r., V S.A. 354/01). Skarga o wymierzenie grzywny uprawnia sąd do zbadania czy rzeczywiście organ pozostaje w bezczynności lub przewlekłości. Jest to przesłanka, której wystąpienie warunkuje wymierzenie organowi grzywny. Przez ocenę prawną, o której stanowi art. 153 p.p.s.a. należy z kolei rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy i może ona dotyczyć zarówno stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1597/06). Pomiędzy oceną prawną, a wskazaniami odnośnie dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, natomiast wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają zatem kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy (por. wyrok NSA z 25 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1377/05). Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że Burmistrz B. będąc związanym oceną prawną i wskazaniami dotyczącymi dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 czerwca 2012 r., prawidłowo wykonał to orzeczenie. W niniejszej sprawie zdaniem Sądu, nie można mówić o bezczynności organu administracji, który wywiązał się w pełni z nałożonych na niego obowiązków w wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r. W konsekwencji tego nie było przesłanek do badania zasadności wymierzenia organowi grzywny. Jak słusznie wskazano w wyroku NSA z 13 marca 2013 r. w sprawie II OSK 2676/11, na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane. W szczególności niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu nie może skutkować ukaraniem organu grzywną. W niniejszej zaś sprawie, co wykazano już powyżej, nie można mówić o niezastosowaniu się organu do wskazań kierowanych do niego przez sąd w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 118/2. Powyższe czyni więc skargę skarżącego całkowicie niezasadną. Tym samym nie ma również podstaw do wymierzenia organowi grzywny w oparciu o art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a., ponieważ grzywna ta może być wymierzona wyłącznie celem zdyscyplinowania organu, jeśli pozostaje w bezczynności, w sytuacji gdy jest on zobowiązany do wydania decyzji ze względu na uchylający wyrok sądu. Natomiast w sytuacji, gdy organ podjął postępowanie i wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wydał dwie ww. decyzje - nie ma podstaw do zastosowania art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.