IV SA/Wa 1650/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg S. J., A. M., K. J. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia do realizacji projektu budowy punktu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych postanawia: odrzucić skargi. S. J., A. M. i K. J. (dalej również jako: "skarżący") wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia do realizacji projektu budowy punktu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych Skarżący zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie: - art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niezgodność uchwały ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]; - art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezastosowanie zasad wynikających z tego przepisu przy uchwalaniu Programu Ochrony Środowiska dla Gminy [...], obejmującego działki zlokalizowane w pobliżu planowanej lokalizacji [...], które są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową oraz naruszenie art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ograniczenie i niekorzystny wpływ ustaleń przyjętych w Programie Ochrony Środowiska dla Gminy [...] na wykonywanie prawa własności przez właścicieli nieruchomości sąsiednich; - art. 140 i 144 kc poprzez naruszenie prawa sąsiedzkiego, gdzie właściciel nieruchomości (Gmina [...]) powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych; - art. 2, art. 7, art. 21, art. 31 ust. 3, arty. 32 ust. 1, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP przez nieuwzględnienie dyspozycji tych przepisów w uchwale w stosunku do nieruchomości sąsiednich. Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2017 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków skargi poprzez wykazanie i udokumentowanie tytułu prawnego do nieruchomości, z którego skarżący wywodzą interes prawny w zaskarżeniu uchwały (np. złożenie wypisu z rejestru gruntów, odpisu z księgi wieczystej) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie: - K. J. oświadczyła, że jest właścicielem działki nr [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...] oraz działek nr [...] i [...] położonych w miejscowości [...], gm. [...]; działki te znajdują się w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji; - A. M. oświadczyła, że jest właścicielem działki nr [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...]; działka ta znajduje się w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji; - S. J. oświadczył, że jest właścicielem działek nr [...] i [...] położonych w miejscowości [...], gm. [...] oraz działki nr [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...]; działki te znajdują się w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji; Powyższe oświadczenia zostały udokumentowane stosownymi odpisami z ksiąg wieczystych. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich odrzucenie, ponieważ interes prawny wnoszących skargę na uchwałę nie został naruszony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), ponieważ skarżący nie wykazali, by zakwestionowana przez nich uchwała naruszyła ich interes prawny lub uprawnienie. Podstawę prawną wniesionej skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), w związku z art. 17 ust. 2 tej ustawy – który stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W odróżnieniu zatem od postępowania prowadzonego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym zgodnie z art. 28 kpa stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone zaskarżoną uchwałą. Legitymacja skargowa opiera się zatem na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i to stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały. O tym, czy uchwała zatwierdzająca realizację projektu budowy punktu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych narusza interes prawny lub uprawnienie określonego podmiotu można mówić wówczas, gdy z przepisów prawa, zwłaszcza przepisów prawa administracyjnego wynika, że ustalenia tej uchwały nakładają ściśle określony obowiązek prawny jako następstwo jej uchwalenia. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który sprowadza się do tego, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany przyjętymi w uchwale ustaleniami, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. W ocenie sądu w niniejszej sprawie ustalenia zaskarżonej uchwały nie mogą naruszać interesu prawnego skarżących. Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę, uchwała Nr [...] z dnia [...] listopada 2016 roku w sprawie zatwierdzenia do realizacji projektu pn.: [...] współfinansowanego przez Unię Europejską w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020 stanowi zgodę dla Wójta Gminy [...] do realizacji inwestycji z udziałem środków zewnętrznych (wymóg formalny do aplikowania o dofinansowanie w/w inwestycji). Kwestionowana uchwała nie jest skierowania do podmiotów pozostających poza strukturą administracji publicznej - jest skierowana do organu jednostki samorządu terytorialnego, jaką jest Gmina [...]. Jest więc aktem podjętym w stosunkach wewnętrznych Gminy, tj. w stosunkach między organami jednostki samorządu terytorialnego i w żaden sposób nie narusza praw osób trzecich. Skarżący upatrują naruszenia swojego interesu prawnego w ochronie praw właścicielskich (art. 140 oraz 144 kc) przed immisjami bezpośrednimi, uniemożliwiającymi korzystanie z prawa własności, a także w ochronie właściciela przed immisjami pośrednimi, zakłócającymi korzystanie z nieruchomości ponad przeciętną miarę. Jednakże argumentacja w tym zakresie jest bardzo ogólnikowa i nieprecyzyjna. Z samego faktu sąsiedztwa z terenami przeznaczonymi w przyszłości na [...] nie można wywieść, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących chroniony konkretną normą prawa materialnego. Sam fakt, że skarżący są właścicielami nieruchomości położonych w sąsiedztwie nieruchomości, na której w przyszłości może dojść do budowy [...] i powoływanie się na art. 140 k.c. nie jest wystarczające do stwierdzenia, że mają oni interes prawny w rozumieniu art. 101 u.s.g. Całość argumentacji skarżących odwołuje się do okoliczności, które kwalifikować należy w kategoriach interesu faktycznego bądź takich, które mają charakter potencjalny, przyszły, niepewny, a w szczególności nie wynikają wprost z zaskarżonej uchwały. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Natomiast w rozpatrywanej sprawie nie można mówić o istniejącym naruszeniu interesu prawnego w chwili wniesienia skargi. W orzecznictwie i w piśmiennictwie podkreśla się, że samo hipotetyczne, ewentualne zagrożenie naruszenia interesu prawnego w przyszłości, nie może stanowić legitymacji do wniesienia tego rodzaju skargi (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011r. , II OSK 618/11, LEX nr 86279 , A. Kabat [ w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2002, s.135; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 89 ). Z powyższych względów, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi na mocy art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.