IV SA/Wa 1668/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego P. S. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2009 r. orzekającej o wymeldowaniu tegoż z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa" i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 tj. ze zm.), zwanej dalej "ustawą", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: 1. Wnioskiem z dnia 24 lutego 2009 r. (data wpływu do organu) G. K. wystąpiła do Burmistrza Gminy i Miasta Z. o wymeldowanie byłego męża M. K. z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu w Z. wskazując na fakt niezamieszkiwania w/w pod wskazanym adresem od zakończenia sprawy rozwodowej i wyroku nakazującego M. K. opuszczenie lokalu (wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] lutego 2006 r., sygn. akt [...]). 2. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Wojewoda [...] w całości decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Z. z dnia [...] kwietnia 2009 r. orzekającą o wymeldowaniu z pobytu stałego w w/w lokalu M. K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. 3. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Burmistrza Gminy i Miasta Z. orzekł o wymeldowaniu M. K. z przedmiotowego lokalu. 4. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. K. podnosząc, iż w dalszym ciągu zamieszkuje pod wskazanym adresem (sporadycznie) oraz, że przedmiotowego lokalu nie opuścił dobrowolnie. 5. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż M. K. opuścił wskazany adres. Potwierdził ten fakt sam zainteresowany (protokół przesłuchania z dnia 12 czerwca 2009 r.), a także przesłuchani w sprawie świadkowie (J. M., B. S., L. L., A. L.). Fakt niezamieszkiwania M. K. potwierdziła także Komenda Powiatowa Policji w Z. w piśmie z dnia 3 lipca 2009 r. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, iż pod przedmiotowym adresem co najmniej od 3 lat żadne podstawowe funkcje życiowe skarżącego nie są realizowane. M. K. obecnie zamieszkuje w P. pod nr [...], gmina L., gdzie realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe. W kwestii dobrowolności opuszczenia lokalu Wojewoda wskazał, iż odwołujący nie skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia pozwu o ochronę naruszonego posiadania. Rezygnacja zaś z powyższego roszczenia oznacza, iż zainteresowany pogodził się z faktem opuszczenia lokalu, a to przeświadcza o tym, że opuszczenie miejsca pobytu stałego było dobrowolne. Powodem dla którego zainteresowany chce utrzymać zameldowanie pod wskazanym adresem jest chęć otrzymania mieszkania socjalnego. Organ odwoławczy odnosząc się do powyższego wskazał, iż żądanie w tej sprawie należy kierować do Burmistrza Gminy i Miasta Z. Podsumowując organ stwierdził, iż zameldowaniu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu, wobec czego utrzymywanie obecnego stanu polegającego na utrzymaniu zameldowania M. K. w przedmiotowym lokalu, stanowiłoby fikcję meldunkową W skardze na powyższą decyzję M. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości podtrzymując argumentację zaprezentowaną w odwołaniu. Podkreślił, iż przedmiotowego lokalu nie opuścił dobrowolnie, a został z niego wyrzucony przez byłą żonę. Ponadto większość ubrań i rzeczy osobistych skarżącego znajduje się właśnie w przedmiotowym lokalu, które jednakże zostały spakowane do worków przez G. K., bez wiedzy i woli byłego męża. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 2 marca 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Reprezentujący skarżącego profesjonalny pełnomocnik w piśmie procesowym z dnia 5 maja 2010 r. zmodyfikował i doprecyzował zarzuty oraz żądania przedstawione w skardze, w szczególności podtrzymując żądanie uchylenia decyzji organu odwoławczego w całości, wniósł o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucając: a) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz niewskazanie w zaskarżonych decyzjach którym dowodom i dlaczego organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; - art. 10 § 1 i art. 79 kpa poprzez niezawiadomienie w terminie przepisanym stron postępowania o przeprowadzeniu dowodów ze świadków i oględzin, które jednocześnie stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: "ppsa"); - art. 10 § 1 i art. 89 § 2 kpa poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej pomimo takiego obowiązku; - art. 138 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez organ II instancji i niewydajnie w okolicznościach tego wymagających decyzji uchylającej decyzję organu I instancji oraz przekazującej temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia; b) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa) tj. niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy poprzez przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o wymeldowanie z pobytu stałego. Na rozprawie w dniu 7 maja 2010 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, iż dla oceny czy nastąpiło opuszczenie lokalu decydujące znaczenie powinna mieć subiektywna wola powrotu do lokalu. Zwrócił uwagę, iż woli zamieszkania towarzyszyło czynne przyzwolenie wnioskodawczyni, aby skarżący nocował w lokalu, a także pozostawione rzeczy w lokalu, pomimo tego że zostały spakowane. Dodatkowo wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oświadczając jednoczenie, iż nie zostały one pokryte zarówno w całości jak i w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Kwestię wymeldowania uregulowano w art. 15 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałem w świetle art. 6 ust. 1 ustawy jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Decyzja o wymeldowaniu osoby jest uzasadniona w przypadku, gdy osoba ta opuściła (w sposób trwały i dobrowolny) miejsce stałego pobytu. Zatem organ przed wydaniem decyzji w przedmiocie wymeldowania winien zbadać czy dana osoba opuściła lokal, czy też w lokalu tym przebywa. Fakt opuszczenia lokalu stanowi jedyną przesłankę uprawniającą organ meldunkowy do wydania decyzji o wymeldowaniu. W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedlaniu stanu faktycznego, dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 561/05, Lex Nr 194344). Skoro opuszczenie lokalu powinno mieć charakter trwały i dobrowolny, to wymeldowanie nie będzie uzasadnione, gdy zostanie stwierdzone, że co prawda dana osoba opuściła lokal dobrowolnie, lecz jedynie tymczasowo i nadal wyraża wolę powrotu i stałego w nim zamieszkiwania. W niniejszej sprawie obydwie przesłanki pozwalające na wymeldowanie M. K. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. zostały spełnione. Brak jest więc podstaw do przyjęcia, iż doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy, którego to przepisu naruszenie zarzuca skarżący w swej skardze. Po pierwsze skarżący nie zamieszkuje trwale w przedmiotowym lokalu. Fakt ten kwestionuje pełnomocnik skarżącego przywołując zeznania z dnia 12 czerwca 2009 r. zarówno skarżącego jak i jego byłej żony wskazując, iż M. K. w lokalu niejednokrotnie przebywa i nocuje. Ponadto w lokalu tym pozostały jego rzeczy osobiste. Stwierdzić należy, iż spostrzeżenia pełnomocnika skarżącego zostały wyrwane z szerszego kontekstu i nie odzwierciedlają w sposób prawidłowy charakteru pobytu M. K. w przedmiotowym lokalu. Skarżący zeznał bowiem, że mieszka u rodziców, natomiast w lokalu przebywa tylko gdy odwiedza dzieci, zaś nocuje tam wyłącznie, gdy zezwoli żona (zeznania z dnia 12 czerwca 2009 r.). Z lokalu wyprowadzał się w asyście policji zabierając tylko dowód osobisty, zaś rzeczy osobiste pozostawił, jednakże do bieżących czynności życia codziennego zakupił nowe. Zeznania byłej żony w zasadzie są zgodne z zeznaniami skarżącego. G. K. potwierdziła, że były mąż bywa w domu, jednakże w mniejszej częstotliwości niż wskazywanej przez skarżącego. Potwierdziła też fakt nocowania. Oględziny potwierdziły, iż rzeczy osobiste skarżącego (zapakowane w foliowe worki) pozostały pod adresem ul. [...] w Z. (jednakże w zakamarku zastępującym piwnicę). Notatka policyjna również potwierdza, że skarżący trwale nie przebywa pod wskazanym adresem (od 3 lat), a mające miejsce sporadycznie wizyty w okresie 2006-2009 zakończyły się czterema interwencjami funkcjonariuszy policji. Sąsiadka L. L. również potwierdziła fakt nie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, natomiast widziała jak przyjeżdżał czasami do dzieci. Zeznania obecnego podczas interwencji w przedmiotowym lokalu dnia 4 kwietnia 2006 r. funkcjonariusza policji A. L. potwierdziły fakt nie zamieszkiwania skarżącego na ul. [...] (skarżący pouczony o prawie pozostania w lokalu opuścił lokal wraz ze swą matką). Tak więc z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, co słusznie stwierdził organ, iż skarżący trwale w przedmiotowym lokalu nie przebywa, jego wizyty mają jedynie charakter sporadyczny i powodowane są chęcią odwiedzin dzieci. Natomiast rzeczy osobiste pozostałe w lokalu nie są skarżącemu już niezbędne do codziennego użytku, gdyż jak sam stwierdził zastąpił je nowymi. Wyciągnięty przez organ wniosek z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego (aczkolwiek lakonicznie uzasadnionego) został poparty tezami z orzecznictwa administracyjnego wskazującego, iż opuszczenie lokalu to nie tylko fizyczne w nim nie przebywanie lecz również zamiar opuszczenia go z jednoczesnym zerwaniem związków z poprzednim lokalem i założeniem w nowym ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów. Natomiast miejscem stałego pobytu danej osoby jest miejsce w którym osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe (mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego użytku, przyjmuje i nadaje korespondencje) – vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2005 r., sygn. akr IV SA/Wa 600/05, Lex Nr 192912). Tak więc fakt stałego nie przebywania skarżącego w lokalu przy ul. [...] jest niewątpliwy, skoro M. K. przeniósł z tego adresu centrum swoich interesów życiowych (nie mieszka tam stale, nie nocuje stale, nie przechowuje rzeczy osobistych z których korzysta w codziennym użytku – rzeczy pozostawione zastąpił nowymi). Stwierdzić należy, iż co prawda skarżący werbalnie wyraża wolę dalszego zamieszkiwania w lokalu, jednocześnie jednak nie dokonuje jej uzewnętrznienia np.: w postaci wykorzystania środków prawnych prowadzących do jej urzeczywistnienia. Składane deklaracje nie są okolicznością wystarczającą do uznania, że nie doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt III SA/Wr 183/08, Lex Nr 518466). Skoro skarżący faktycznie zrezygnował z wykorzystania przysługujących mu środków prawnych celem przywrócenia mu posiadania (co słusznie zauważył organ) zauważyć należy, iż pogodził się z zaistniałą sytuacją dobrowolnego opuszczenia lokalu. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż dla kwestii opuszczenia lokalu nie jest istotne wyłącznie wewnętrzne przekonanie osoby (subiektywne odczucia, aspiracje, itp.), lecz decydujące znaczenie ma jej uzewnętrznienie w postaci konkretnych działań np. mających przywrócić rzeczywiste zamieszkiwanie w lokalu. Należy mieć na uwadze również fakt, że wyrokiem z dnia [...] lutego 2006 r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w P. rozwiązał małżeństwo M. i G. K., a także nakazał opuścić skarżącemu przedmiotowy lokal. Skarżący wykonał niniejszy wyrok w asyście funkcjonariuszy policji. Zauważyć należy, iż w orzecznictwie zostało wypracowane stanowisko, zgodnie z którym o opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy można mówić także wtedy, gdy opuszczenie lokalu jest konsekwencją wykonania wyroku orzekającego eksmisję (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II OSK 65/05, Lex Nr 188693). W takim razie dla oceny czy doszło do opuszczenia lokalu mają znaczenie nie tylko kwestie subiektywnej woli konkretnej osoby, lecz także okoliczności faktyczne sprawy, takie jak realna możliwość ponownego zamieszkania w kontekście uwarunkowań prawnych (np. prawomocny wyrok eksmisyjny). W tym miejscu należy zauważyć, że twierdzenie pełnomocnika skarżącego, iż dla oceny czy nastąpiło opuszczenie lokalu decydujące znaczenie ma subiektywna wola powrotu do lokalu jest błędne, gdyż to dopiero z całokształtu okoliczności obiektywnych można wyprowadzić wniosek, że dana osoba opuściła w sposób trwały i dobrowolny konkretny lokal (tak samo m.in.: we wskazanych powyżej orzeczeniach sądów administracyjnych). Sąd odnosząc się do powyższych kwestii merytorycznych miał na uwadze również podniesione zarzuty dot. prawidłowości przeprowadzonego postępowania, jednakże wobec nie stwierdzenia istotnych uchybień przepisom proceduralnym (mającym wpływ na wynik sprawy), ich omówienie nastąpi w tym miejscu. Odnosząc się do podniesionych zarzutów dot. naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy co następuje. 1. Kwestia dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dowolnej oceny dowodów. Skarżący nie odnalazł w zgromadzonym przez organ materiale dowodowym dowodów świadczących o przeniesieniu przez M. K. centrum życiowego z przedmiotowego lokalu. Zdaniem skarżącego z materiału dowodowego wynika wniosek przeciwny, gdyż M. K. pod wskazanym adresem niejednokrotnie przebywa i nocuje, a ponadto znajdują się tam jego rzeczy osobiste w tym odzież. Zdaniem skarżącego te okoliczności są bezsporne, gdyż potwierdzają je zarówno oświadczenia byłej żony jak i jego samego. Organ zaś jedynie ograniczył się do opisania treści zebranych dowodów, nie podając ustalonych w ten sposób faktów wartościowaniu i konfrontacji, co stanowi naruszenie art. 77, 80 i 107 § 3 kpa. W decyzji próżno szukać odpowiedzi na kwestię jaki zamiar towarzyszył skarżącemu w momencie opuszczania lokalu (tj. czy skarżący opuścił lokal na stałe czy nie) oraz jakie rzeczy pozostawił w nim (dokumenty czy rzeczy osobiste). Zeznania świadków oraz stron są sprzeczne, a organ nie wskazał, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a którym nie. Na poparcie powyższego przytoczył sprzeczne wypowiedzi świadków i stron. W związku z powyższym twierdzenie organu, iż za trwałością opuszczenia przedmiotowego lokalu przez skarżącego przemawiają twierdzenia zainteresowanego, wywiad policji oraz zeznania świadków jest bezpodstawne, a tym samym nie sposób przyznać, że organy administracji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Powyższy zarzut zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej nienależytego uzasadnienia w decyzji organu odwoławczego ustalonego stanu faktycznego, które to uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Niewystarczające z punktu widzenia wymogów prawidłowego uzasadnienia (art. 107 § 3 kpa) było wskazanie przeprowadzonych dowodów wraz z ich datami oraz zajęciem stanowiska, że fakt opuszczenia lokalu przez skarżącego jest bezsporny. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie wynika jednoznacznie w oparciu o jakie dowody dokonano których ustaleń w sprawie. Jednocześnie prawidłowo ustalono stan faktyczny w sprawie, który jest tożsamy z ustaleniami Burmistrza Gminy i Miasta Z. (wskazać należy, iż pod tym względem o wiele bardziej przejrzyste jest uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji). Nie ma bowiem znaczenia kwestia zamiaru towarzyszącemu skarżącemu w dniu wyprowadzania się z lokalu, z uwagi na argumentację zaprezentowaną powyżej (dot. trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu). Bez znaczenia są kwestie czy skarżący zabrał wówczas rzeczy osobiste czy je pozostawił, a zabrał jedynie dokumenty skoro z zeznań skarżącego wynika, iż w miejscu w którym aktualnie przebywa zakupił nowe z których aktualnie korzysta. Kwestionowane przez skarżącego rozbieżności w zeznaniach były drobne, ich zaś niwelowanie w tej sytuacji przedłużyłoby jedynie postępowanie, skoro ustalenia nie miałyby bezpośredniego wpływu na wynik rozstrzygnięcia organu. Skutkiem powyższego zarzut w pozostałej części należy uznać za chybiony. 2. Kwestia niedochowania siedmiodniowego terminu z art. 79 § 1 kpa Skarżący zasadnie podniósł, iż organ zawiadamiając strony o dowodach z oględzin czy przesłuchania stron nie zachował wynikającego z art. 79 § 1 kpa wymogu, by nastąpiło to na siedem dni przed terminem czynności. Stwierdzić jednakże należy, iż wskazane uchybienie miałoby znaczenie, gdyby w związku z nie zapewnieniem stronie ustawowego terminu do przygotowania się do czynności dowodowych wypływały konkretne skutki np.: w postaci nie wyjaśnienia określonych istotnych okoliczności dla sprawy, czy też z uwagi na brak możliwości czynnego udziału w zaplanowanych czynnościach (brak czasu na merytoryczne przygotowanie się do określonej czynności dowodowej). Zauważyć należy, iż w postępowaniu w sprawie pomimo niedochowania terminu z art. 79 § 1 kpa, strony za każdym razem brały w nich udział, nie zgłaszając w czasie przeprowadzania konkretnych dowodów żadnych uwag, że w związku z nie zapewnieniem terminu siedmiu dni na przygotowanie się do czynności dowodowych, pozbawiono ich prawa do czynnego udziału w tym stadium postępowania. Na etapie skargi również nie wskazano żadnych istotnych okoliczności które nie zostały wyjaśnione na etapie postępowania dowodowego. Ponadto w niniejszej sprawie brak jest faktów spornych – spór wynika jedynie z odmiennej oceny skutków wynikających z ustalonego stanu faktycznego, wobec czego postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone wadliwie. W związku z powyższym stwierdzone naruszenie przepisu postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy i nie mogło być powodem uchylenia zaskarżonych decyzji. 3. Kwestia nie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej pomimo takiego obowiązku. Przepis art. 89 § 2 kpa stanowi, iż organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Przewidziana we wskazanym przepisie powinność przeprowadzenia rozprawy, gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków i biegłych nie jest równoznaczne z koniecznością przeprowadzenia rozprawy w każdym przypadku przeprowadzenia wymienionych dowodów, gdyż przeprowadzenie rozprawy uzależnione jest od wyjaśnienia sprawy (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 361/08, Lex Nr 518210). Wskazać należy, iż w przypadku przeprowadzania dowodów ze świadków lub oględzin potrzeba przeprowadzenia rozprawy wynika częściej niż w innych stanach faktycznych, jednakże nie jest to automatyczne i nie nastąpiło w niniejszej sprawie. Skoro w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania przepis nakładający na organ obowiązek przeprowadzenia rozprawy, więc decyzja o wyznaczeniu rozprawy należała do samego organu, który miał prawo uznać, iż dla dokładnego wyjaśnienia sprawy nie zachodziła konieczność przeprowadzenia rozprawy i nie musiał jej wyznaczać. Procedujący organ oceniając zasadność przeprowadzenia rozprawy z przyczyn merytorycznych uznał, iż nie zachodziła potrzeba jej wyznaczania, zaś kontrola sądu potwierdziła słuszność stanowiska organu. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie wyczerpane zostały przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy, więc orzeczenie organu w przedmiocie wymeldowania skarżącego z przedmiotowego budynku należy uznać za prawidłowe. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. Wskazać należy, iż wniosek organu w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania nie mógł zostać uwzględniony, z uwagi na treść art. 199 ppsa, który stanowi, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Brak jest przepisu szczególnego który pozwalałby rozstrzygnąć o przedmiotowym żądaniu stron postępowania odmiennie. Orzeczenie w pkt. 2 sentencji wyroku oparto na przepisie art. 250 ppsa w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).