IV SA/Wa 1753/17

Dnia 28 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 roku numer [...] w przedmiocie ustalenia warunkach zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wraz ze skargą z dnia 6 czerwca 2017r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 roku w przedmiocie ustalenia warunkach zabudowy na terenie działek nr ew. [...], [...] obrąb [...] położonych w [...] przy ul. [...] dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami oraz garażem podziemnym, skarżąca K. M. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. Skarżąca nie uzasadniała wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a., zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 p.p.s.a. i ma on charakter taksatywny. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu można wyprowadzić wniosek, że na podstawie tej normy prawnej sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zaistnienie przynajmniej jednej z wymienionych przesłanek uzasadniających wstrzymanie. Każda bowiem decyzja wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Jak przyjęto w judykaturze, wniosek o wstrzymanie wykonania w całości lub w części aktu lub czynności powinien zawierać odrębne uzasadnienie, gdyż sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt I OZ 1381/06, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w ogóle nie został uzasadniony, podczas gdy to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania aktu w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04; z dnia 3 października 2007 r., I OZ 707/07 i z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Sąd wskazuje, że wniosek skarżącej nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia na potwierdzenie zasadności żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Należy przy tym podkreślić, że jeżeli strona nie wykazała okoliczności uzasadniających żądanie wstrzymania wykonania decyzji, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający oddalenie wniosku. Nie można bowiem przenosić na Sąd obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje (por.: postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. II OZ 1399/14, opubl. w Lex nr 1624460). W tym miejscu należy wskazać, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Zatem nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów administracyjnych, które dla zaistnienia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania. Decyzja o warunkach zabudowy stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Co więcej, w myśl art. 63 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017, poz. 1073 j.t.) decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Innymi słowy, decyzja jest tylko jednym z etapów procesu budowlanego, ale samodzielnie nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych. Stanowisko takiej jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 10 stycznia 2013r. sygn. akt II OZ 1153/12 oraz z 13 września 2012r. sygn. akt II OZ 747/12; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zatem uznać, że ewentualnemu wstrzymaniu będzie mogła podlegać decyzja dotycząca pozwolenia na budowę, nie zaś decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 a contrario i art. 61 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.