IV SA/Wa 1795/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. H. G. (dalej zwany "skarżącym"), reprezentowany przez pełnomocnika, w dniu 15 czerwca 2016 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie ze skargą pełnomocnik skarżącego wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazał, że 14 czerwca 2016 r. otrzymał zwrot przesyłki zawierającej skargę nadaną do organu na ww. decyzję z adnotacją "adresat nieznany". Powyższa przesyłka została nadana na adres organu przy ul. [...] w W., gdyż – jak wyjaśnił pełnomocnik – cała korespondencja z organem była kierowana na ten adres. Pełnomocnik zaznaczył, iż organ nigdy nie poinformował skarżącego o zmianie adresu do korespondencji. Do wniosku dołączono potwierdzenie nadania skargi z dnia 30 maja 2016 r., kserokopię koperty z adnotacją o jej zwrocie oraz wydruk ze strony internetowej organu wraz z jego adresem. Minister Infrastruktury i Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o nieuwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu wskazując, iż w zawiadomieniu z 13 listopada 2015 r. jak również na kopercie, w której nadano zaskarżoną decyzję, umieszczony został adres organu przy ul. [...] w W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są, zgodnie z art. 87 P.p.s.a., złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu oraz równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. W tym miejscu należy podkreślić, że brak winy wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 295/14). W ocenie Sądu wniosek skarżącego spełnia tylko dwie z powyżej wymienionych przesłanek, warunkujących przywrócenie uchybionego terminu. Mianowicie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu z zachowaniem ustawowego terminu, czyli w terminie 7 dni od momentu odebrania błędnie zaadresowanej przesyłki zawierającej skargę, a jednocześnie wniesiono skargę. Skarżący nie uprawdopodobnił natomiast braku winy w uchybieniu terminu. Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu złożony przez pełnomocnika skarżącego należy zauważyć, iż jako przyczynę uchybienia terminowi wskazano brak informacji ze strony organu o zmianie adresu do korespondencji. Należy podkreślić, iż w sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem miernika staranności, jakiego można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. To na profesjonalnym pełnomocniku ciąży bowiem obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Pełnomocnik profesjonalny, jakim jest adwokat, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa i znajomości procedury sądowej. Tym samym taki pełnomocnik winien dołożyć należytej staranności przy podejmowaniu wszelkich działań na rzecz mocodawcy. Zgodnie z poglądem reprezentowanym w orzecznictwie do obowiązków profesjonalnego pełnomocnika należy właściwe dbanie o interesy swojego mandanta (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GZ 184/09, z 26 stycznia 2016 r. sygn. akt I FZ 575/15, z 18 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1104/12). W pojęciu tym niewątpliwie mieści się także kierowanie korespondencji na właściwy adres organu. Wiąże się to z odpowiedzialnością za prowadzenie sprawy strony skarżącej, w tym za prawidłowy przebieg całego postępowania sądowego. Zaniedbania w tym zakresie stanowią zawinioną przyczynę uchybienia terminu. Z uwagi na powyższe argumentacja pełnomocnika skarżącego, o niezawiadomieniu przez organ skarżącego o zmianie adresu, nie zasługiwała na uwzględnienie. Z akt administracyjnych wynika, że w zawiadomieniu z dnia 13 listopada 2015 r., jak również przy doręczaniu zaskarżonej decyzji, organ wskazał pełnomocnikowi skarżącego jako swój adres ul. [...] w W., która widnieje na stronie internetowej organu. Wobec tego nie można przyjąć, że skarżący uprawdopodobnił, aby niedochowanie terminu było przez niego niezawinione. Nadanie skargi na niewłaściwy adres organu należy uznać za brak należytej staranności przy dokonywaniu przez pełnomocnika czynności procesowych skutkujących ujemnymi konsekwencjami bezpośrednio w stosunku do strony reprezentowanej. Podkreślić należy, że na profesjonalnym pełnomocniku ciąży bowiem obowiązek dochowania najwyższej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, by w ten sposób właściwie zadbać o interesy strony (mocodawcy). W świetle zatem przedstawionych okoliczności uznać należało, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia skargi. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, że za uchybienie terminu nie ponosi winy. Sąd, mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.