IV SA/Wa 1892/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu dniu 17 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D., J. D. i A. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. D., J. D. i A. P. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. A. D., J. D. i A. P. (zwani dalej "skarżącymi") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, bowiem w przypadku wystąpienia ulewnych deszczy zamontowane drenaże spowodują zalanie terenu, budynków i słupów średniego napięcia, co może grozić utratą zdrowia i życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwana dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać jednak należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FZ 193/13 oraz z 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/05). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186; postanowienie NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OZ 455/09). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). W niniejszej sprawie skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie nadaje się do wykonania, ponieważ nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Zaskarżona decyzja nie kreuje nowej sytuacji strony skarżącej w sferze jej obowiązków, a tym samym nie podlega wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Nie może zatem wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z powyższego wynika zatem, że zaskarżone postanowienie należy do tej kategorii aktów administracyjnych, które nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.