IV SA/Wa 1915/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi Z. D. i A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] czerwca 2011 roku nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podległa wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących Z. D. i A. D. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] września 2011 r. - zaskarżoną skarga przez Z. D. i A.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...]W. z [...] czerwca 2011 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową (do 30 %) w zabudowie bliźniaczej (w granicy z dz. ew. nr [...]) oraz szamba szczelnego na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w W. Stan sprawy przedstawia się następująco: C. R. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. Decyzją z [...] czerwca 1920r. Zarząd Dzielnicy W. ustalił wnioskowane warunki zabudowy. W warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu ustalono linię zabudowy wg załącznika graficznego nr 1 do decyzji, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki - 0,22, szerokość elewacji frontowej budynku - 9 m (z tolerancją do 20%), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej 9 m, geometrię dachu - dach wielospadowy, spadek dachu:35°, wysokość kalenicy - 13 m, kierunek głównej kalenicy wzdłuż ul. [...] i powierzchnię biologicznie czynną - 50% (min.). Dalej podano, iż dopuszcza się usytuowanie planowanego budynku ze ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości min. 1,5 m od granicy działki nr ew. [...] zgodnie z § 12 pkt. 3 ust. 1 ww rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i ustawy prawo budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Z. D. i A. D., sprzeciwiając się zaplanowanej szerokości budynku, która ma wynosić 9 m z tolerancją do 20 % i usytuowaniu budynku w odległości 1,5 m od granicy ich działki nr [...]. Zdaniem odwołujących organ powinien był ograniczyć szerokość elewacji przyszłego budynku, tym bardziej że wnioskodawca dysponuje wystarczająco dużą działką, aby uzyskać pożądaną kubaturę budynku zabudowując nieruchomość w głąb niż w szerz. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] września 2011 r. - w wyniku rozpatrzenia środka zaskarżenia - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy, powołując się na treść art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podał iż przepis ten uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu m. in. od dostosowania jej do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 pkt 1 ww ustawy. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wytyczył obszar analizowany i dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ I instancji dokonując analizy brał pod uwagę nie tylko działki bezpośrednio sąsiadujące z działkami na których planowana była inwestycja ale także inne działki znajdujące się w wytyczonym obszarze analizowanym. W części taktowej analizy wskazano, iż "teren analizowany jest zabudowany budynkami jednorodzinnymi o funkcjach mieszkalnych i mieszkalno - usługowych oraz budynkami usługowymi. Wysokość poszczególnych budynków oraz ich funkcję podano szczegółowo w tabeli 1. Przeanalizowanie istniejącej zabudowy i zagospodarowania na działkach budowlanych pozwoliło na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu." Zdaniem organu odwoławczego analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzona przez organ I instancji wskazuje, iż planowana inwestycja jest zgodna z dobrosąsiedzkimi stosunkami. Ustalenie paramentów planowanej inwestycji nastąpiło zgodnie z przepisami rozporządzenia. Odnosząc się do treści odwołana Kolegium wskazało, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami prawa budowlanego. Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwolenie na budowę, do którego należy wszechstronna ocena, czy projektowany obiekt odpowiada warunkom wynikającym z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 252/05 LEX nr 191978). Organy, do których właściwości rzeczowej należy wydawanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, nie są właściwe do rozpoznania zarzutów w zakresie utrudnień zamieszkiwania w sąsiednim budynku z powodu ograniczenia dostępu do światła, hałasu itp. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 650/04 LEX nr 186655). Kwestie związane z problem zaciemnienia działki oraz utraty jej wartości w wyniku zabudowy działki sąsiedniej nie mogą być przesłankami orzekania przez organy administracji w przedmiocie warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 lipca 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 713/05 LEX nr 190610). Przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe badania stopnia nasłonecznienia i tzw. "linijki słońca" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 141/05 LEX nr 165970). Ostatecznie organ stwierdził, iż rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji nie budzi zastrzeżeń, a okoliczności podnoszone w odwołaniu, nie mają wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Z. D. i A.D. w skardze na decyzję Kolegium z [...] września 2011r. wnieśli o uchylenie wymienionej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - przepisów prawa materialnego, tj. art. 144 K.c. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez błędne przyjęcie, że problematyka immisji należy do zakresu regulacji ustawy Prawo budowlane, a tym samym ochrona interesów osób trzecich w zakresie immisji nie może nastąpić w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, - przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 K.p.a. przez nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli jasno wyłożonego w odwołaniu od decyzji i art. 8 K.p.a, przez takie sformułowanie uzasadnienia decyzji, które budzi wątpliwości co do gruntownego zapoznania się z treścią odwołania, w szczególności przez nieustosunkowanie się do twierdzeń powołanych w odwołaniu. Skarżący podali, iż organ administracji nie uwzględnił ich interesu, dopuszczając przysunięcie budynku do granicy ich działki, pomimo iż istnieje możliwość zabudowania działki budynkiem o identycznej kubaturze w odległości 3 m od granicy, sytuując budynek dłuższym bokiem w głąb działki. Przysunięcie planowanej inwestycji na odległość 1,5 m do sąsiedniej działki, w warunkach prowadzenia działalności usługowej, z wejściem usytuowanym na skraju zabudowy, niewątpliwie, wygeneruje immisje pośrednie materialne i niematerialne, w postaci hałasu oraz oddziaływania na sferę psychiki poprzez pozbawienie intymności życia rodzinnego oraz zakłócenie poczucia bezpieczeństwa. Organ administracji powinien zważyć na wielokrotnie podnoszone przez nich sprzeciwy i zweryfikować odległość planowanej inwestycji budowlanej od działki sąsiedniej. Decyzja o warunkach zabudowy winna określać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Skarżąca na rozprawie dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. i § 6 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniosła, iż działka przeznaczona do zainwestowania ma 10,5 m szerokości, zatem dopuszczenie szerokości elewacji frontowej planowanej inwestycji do 9 m z tolerancją do 20 % mogłoby spowodować, iż szerokość planowanej zabudowy wyniosłaby nawet 10,80 m. Obawę skarżącej wzbudza także potrzeba miejsc parkingowych, jako że ma to być budynek jednorodzinny z usługami. Natomiast uczestnik postępowania będący inwestorem oświadczył, iż zamierza zbudować budynek zgodnie z warunkami technicznymi wynikającymi z prawa budowlanego. Zaś wybudowanie budynku o mniejszej szerokości, a wydłużonego w głąb działki byłoby niezgodne z przepisami budowlanymi i doszłoby do zasłonięcia dopływu światła do zabudowy na nieruchomości bliźniaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uwzględnił skargę, choć nie podzielił wszystkich jej zarzutów. W konsekwencji uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] września 2011 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Zarządu Dzielnicy [...]W. z [...] czerwca 2011 r. naruszają prawo w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Decyzja o warunkach zabudowy - zgodnie z art. 54 pkt 2 a w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) - dalej w skrócie: u.p.z.p.] - określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków oraz wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 u.p.z.p. Jednym z tych warunków, uregulowanym w punkcie 1 powołanego przepisu, jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem powołanej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji. Artykuł 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ma na celu powstrzymywanie zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą oraz nałożenie na inwestora warunku w postaci konieczności dostosowania planowanej zabudowy do cech urbanistycznych zabudowy zastanej. Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - dalej w skrócie: rozporządzenie. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.; granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy [...]. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Z kolei warunki analizy, o których mowa w § 3 ust. 1 (zwierające część tekstową i graficzną), stanowią załącznik do wymienianej decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. W kontrolowanej sprawie organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy - zgodnie z wymogiem § 3 ust. 1 rozporządzenia - wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Jednym z elementów wpływającym na kształtowanie nowej zabudowy jest szerokość elewacji frontowej. Wyżej przywołane rozporządzenie w § 6 określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy szerokość elewacji frontowej. I tak zgodnie z § 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowej istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 % (ust. 1); dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. (ust. 2). Z przeprowadzonej analizy w zakresie szerokości elewacji frontowej istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym wynika, iż szerokość elewacji frontowej istniejącej zabudowy kształtuje się w granicach od 6 m do 14 m, zaś wartość średnia tej wielkości wynosi 9 m. Zatem, gdyby trzymać się tej wielkości, to tyle mogłaby wynosić szerokość elewacji frontowej ustalonej dla nowej zabudowy, jako że w analizie nie uwzględniono tolerancji do 20 % (co oczywiście jest dopuszczalne). Dalej natomiast, gdyby obliczyć ową średnią szerokość z tolerancją do 20 %, to rozpiętość szerokości mieściłaby się w granicach od 7,2 m do 10,80 m, co z kolei oznaczałoby, iż ostateczne ustalenie szerokości elewacji frontowej planowanej zabudowy winno wskazywać konkretną, jednostkową wartość, która mieściłaby się we wskazanym przedziale. Tymczasem w pkt 1.1 decyzji o warunkach zabudowy określającym "warunki i wymagania dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego" organ ustalił "szerokość elewacji frontowej budynku na 9 m (z tolerancją do 20 %) i w załączniku 2 do decyzji, stanowiącym część tekstową analizy, w pkt 8 wyjaśnił, iż "Średnia szerokość elewacji frontowej dla analizowanego terenu wyniosła 9 m. Zgodnie z rozporządzeniem [...] § 6.1 przyjęto szerokość elewacji frontowej równą 9 m z tolerancją 20 %". Przedstawione ustalenie szerokości elewacji frontowej - w ocenie Sądu - zostało dokonane z naruszeniem zastosowanego przez organ pierwszej instancji § 6 ust. 1 rozporządzenia. Przywołana norma wprawdzie daje podstawę do określenia szerokości elewacji frontowej z tolerancją do 20 %, ale owa tolerancja może znaleźć zastosowanie jedynie przy określaniu średniej szerokości elewacji frontowej istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, nie zaś przy ustalaniu szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy. Przyjęcie ustalenia "szerokość elewacji frontowej 9 m z tolerancją do 20 % oznaczałoby, że dopuszczona została nowa zabudowa o szerokości min. 7,2, ale i max 10,80 m, co czyniłoby uzasadnioną obawę skarżącej, wyrażoną na rozprawie, że szerokość planowanej zabudowy mogłaby nawet wynosić 10,80 m. Tu oczywiście należy zaznaczyć, że działka inwestycyjna ma 10,5 m (tak podaje organ, choć inwestor w piśmie z 4 października 2010r. - uzupełniającym wniosek o warunki zabudowy - określił jej szerokość na 10,78 m), to jednak budynek o ustalonej szerokość z możliwością tolerancji mógłby zostać usytuowany w bezpośrednich granicach działek sąsiednich. Nieuprawnionym jest także zapis, również zawarty w omawianym punkcie decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z którym dopuszcza się usytuowanie planowanego budynku ze ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości min. 1,5 m od granicy działki nr [...] (będącej własnością skarżących) zgodnie z § 12 pkt 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) zmienionego rozporządzeniem z dnia 12 marca 2009r. (Dz. U. Nr 56, poz. 461), gdyż jest to regulacja, którą może zastosować organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę. I choć ów zapis nie byłby wiążący dla organu wydającego pozwolenie na budowę, to jednak wiążące byłoby, dokonane niezgodnie z prawem, ustalenie szerokości elewacji frontowej 9 m z tolerancją do 20 %. W świetle powyższego obowiązkiem organu ustalającego warunki zabudowy - przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - będzie ustalenie szerokości elewacji frontowej planowanej zabudowy zgodnie z powołanymi przepisami, wraz z wykazaniem, że ustalony parametr zabudowy został dostosowany do istniejącej, sąsiedniej, zabudowy, czyli nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego. W ramach dokonywanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy należy także zauważyć po pierwsze, iż z części graficznej decyzji o warunkach zabudowy i części graficznej analizy nie wynika, aby załączniki te zostały sporządzone na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.o., czyli kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w skali 1:500 lub 1:1.000, zgodnie z wymaganiami powołanych wyżej przepisów rozporządzenia. Również do wniosku została dołączona jedynie kopia z kopii mapy; po drugie inwestor kilkakrotnie w trakcie toczącego się postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy uzupełniał, czy modyfikował pierwotny wniosek z 30 września 2009r. o warunki zabudowy (np. pisma: 9.08.2010r., 22.09.2010r., 4.10.2010r., 5.04.2011r., 4.04.2011r., 5.05.2011 r.), co nie znalazło żadnego odzwierciedlenia w treści decyzji z [...] czerwca 2011r. o warunkach zabudowy. Wskazane w decyzji organu pierwszej instancji uchybienia dowodzą naruszeniu przez ten organ wymienionych przepisów prawa materialnego, z którym wiąże się również naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., z racji niepodjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z kolei wobec faktu niekonwalidowania przez organ odwoławczy wykazanych uchybień, jakich dopuścił się organ pierwszej instancji, jak również nierozpoznania na nowo sprawy w wyniku wniesienia środka zaskarżenia (ograniczenie się jedynie do przytoczenia przepisów z zakresu planowania i zagospodarowana przestrzennego, ogólnikowe powołanie się na ustalenia organu pierwszej instancji oraz lakoniczne odniesienie się do zarzutów i treści odwołania), należy wymienionemu organowi zarzucić także naruszenie zasady dwuinstancyjności unormowanej w art. 15 K.p.a. Zaś w kontekście treści skargi, zwłaszcza obaw skarżących związanych z oddziaływaniem planowanej inwestycji na ich nieruchomość i dotychczasowe funkcjonowanie, należy jeszcze zauważyć, iż decyzja o warunkach zabudowy w punkcie 2 ustala wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, stanowiąc iż w ramach projektu budowlanego należy stosować rozwiązania chroniące interesy osób trzecich przed pozbawieniem m. in. dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i uciążliwościami powodowanymi przez hałas. Tak więc zabezpiecza zagwarantowanie interesów osób trzecich w ramach dalszego procesu inwestycyjnego jakim jest etap pozwolenia na budowę, czyli w zakresie w jakim pozwalają jej na tym etapie przepisy prawa. Organ prawidłowo określił wymagania dotyczące interesu osób trzecich z powołaniem się na projekt budowlany, co oznacza iż konkretyzacja tego uprawnienia nastąpi na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, wbrew twierdzeniom skarżących, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 54 pkt 2 d w zw. z art. 64 § 1 u.p.z.p. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ zastosuje się do oceny prawnej i wytycznych sformułowanych w niniejszym wyroku, w efekcie wyda decyzję zgodną z prawem, w tym uzasadni ją zgodnie z wymogami art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. W szczególności obowiązkiem organu będzie wykazanie, że planowana inwestycja spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z ww przepisami rozporządzenia. Sąd mając na względzie przytoczone regulacje prawne, poczynione wywody i przedstawiony stan sprawy - na mocy art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 - orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Wobec uwzględnienia skargi - w pkt II - na podstawie art. 152 P.p.s.a. określił również, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku. Rozstrzygnięcie to zatem straci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Stwierdzenie przez Sąd, że decyzja nie podlega wykonaniu oznacza, iż decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (wyrok NSA z 29.07.2004r., sygn. akt OSK 591/04, publ. ONSA WSA 2004, nr 2, poz. 32). Rozstrzygnięcie o kosztach - w pkt III - oparto na art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.