IV SA/Wa 1926/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] uchyliło decyzję Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w zakresie wymierzenia [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 802.927,66 zł za usunięcie drzew i krzewów bez wymaganego zezwolenia i w tym zakresie orzekło o wymierzeniu W. kary pieniężnej w kwocie 802.927,50 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 27 szt. drzew i 3 szt. krzewów z terenu nieruchomości oznaczonej nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W., w pozostałym zaś zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podniesiono, że W. jest państwową osobą prawną utworzoną na podstawie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i prowadzi samodzielną gospodarkę finansową w oparciu o plan finansowy stanowiący załącznik do budżetu państwa. Agencja jest jednostką sektora finansów publicznych, do której mają zastosowanie przepisy m. in. ustawy o finansach publicznych. Skarżąca podała, że realizuje zadania ustawowe oraz zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, na które ponosi wydatki i koszty w danym roku do wysokości wynikającej z planu finansowego. Według twierdzeń skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji Kolegium spowoduje zagrożenie braku środków na realizację tych zadań i uniemożliwi prawidłowe funkcjonowanie jednostki sektora finansów publicznych. Wobec tego, w ocenie skarżącej, wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji i zapłata tak znaczącej kary skutkowałaby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia środków finansowych na inne cele realizowane przez skarżącą m. in. związane z zabezpieczeniem zakwaterowania żołnierzy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 tej ustawy i ma on charakter taksatywny. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu można wyprowadzić wniosek, że na podstawie tego przepisu sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zaistnienie przynajmniej jednej z wymienionych przesłanek uzasadniających wstrzymanie. Każda bowiem decyzja, czy postanowienie wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną możliwe jest tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie możemy mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. W ocenie Sądu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek późniejszego zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, Lex nr 192964 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, Lex nr 281811 i z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, Lex nr 489786). Przyznanie skarżącemu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 powyższej ustawy, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 powołanej ustawy spoczywa na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony, bowiem Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zając stanowisko w sprawie. Zatem na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 powołanej ustawy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Zasadniczą kwestią jest konkretne określenie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreśloną szkodą, uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu i wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. W rozpatrywanej sprawie przytoczone we wniosku okoliczności nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość powodującą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to natomiast sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r., I GSK 1538/12, Lex nr 1239314). Po wszechstronnym rozważeniu całokształtu okoliczności sprawy w tym zakresie należy stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem w ocenie Sądu wykonanie obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji i wpłacenie wymierzonej kary pieniężnej, nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 powołanej ustawy, a tylko taka podstawa mogłaby stanowić przesłankę wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Z art. 8 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1367 z późn. zm.) wynika, że W. której siedzibą jest miasto W., jest państwową osobą prawną podległą Ministrowi Obrony Narodowej. Zadaniami własnymi Agencji są w szczególności (art. 16 ust. 1 tej ustawy) m. in.: 1) gospodarowanie powierzonym mieniem Skarbu Państwa, w trybie określonym w art. 17; 2) obrót nieruchomościami, o których mowa w art. 14 ust. 1, w tym sprzedaż lokali mieszkalnych i innych nieruchomości oraz infrastruktury; 3) przejmowanie i nabywanie nieruchomości oraz (...) 4) prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto z art. 16 ust. 2 powołanej ustawy wynika, że Agencja wykonuje powierzone jej przez Ministra Obrony Narodowej zadania zlecone w zakresie gospodarki mieszkaniowej i internatowej oraz przebudowy i remontów zasobów mieszkaniowych i internatowych, w szczególności dotyczące m. in.: (...) 1) planowania i realizowania inwestycji, w tym przebudowy i remontów budynków, lokali mieszkalnych i internatów, oraz związanej z nimi infrastruktury, w tym spłaty zobowiązań wraz z kosztami ich obsługi zaciągniętych na te cele; 2) wypłacania osobom uprawnionym świadczeń pieniężnych; 3) wydawania żołnierzom zawodowym decyzji o przydziale lokali mieszkalnych znajdujących się w dyspozycji Agencji. Z analizy przepisów wynika, że Agencja na realizację tych celów otrzymuje dotację budżetową (art. 16 ust. 2 pkt 2-4). Dotację budżetową Agencja otrzymuje również na pokrycie kosztów leasingu lub najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w dyspozycji Agencji, co do których wydawane są żołnierzom zawodowym decyzje o przydziale tych lokali, pomniejszonych o przychody należne z tytułu opłat za używanie kwater (art. 16 ust. 3). Ponadto stosownie do treści art. 17 ust. 1 omawianej ustawy, Agencja gospodaruje mieniem w szczególności przez m. in.: 1) sprzedaż lokali mieszkalnych (...) oraz sprzedaż, najem, dzierżawę i użyczenie niezamieszkalnych lokali mieszkalnych; 2) sprzedaż nieruchomości, oddawanie ich w trwały zarząd, najem, dzierżawę, użyczenie albo ich zamianę oraz ustanawianie i nabywanie ustanowionych na nich ograniczonych praw rzeczowych; (...) 3) nieodpłatne przejmowanie od Skarbu Państwa nieruchomości, które mogą być zagospodarowane lub przeznaczone do obrotu w celu realizacji zadań Agencji; (...) 4) budowanie domów mieszkalnych; 5) sprzedaż jednostkom samorządu terytorialnego, a także samorządowym jednostkom organizacyjnym, na ich wniosek, nieruchomości lub ich części stanowiących przedmiot najmu przez te podmioty, jeżeli nieodpłatne przekazanie jednostkom samorządu terytorialnego nieruchomości gruntowych, budynkowych i lokali oraz budowli i urządzeń infrastruktury jest ekonomicznie nieuzasadnione. Natomiast w myśl art. 17 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy, Agencja może nabywać nieruchomości, tworzyć i przejmować na podstawie przepisów odrębnych spółki i towarzystwa budownictwa społecznego, wnosić mienie, w tym także jako wkład niepieniężny do tych spółek i towarzystw budownictwa społecznego. Ponadto w świetle art. 14 ust. 2c powołanej ustawy, Minister Obrony Narodowej przekazuje na rzecz Agencji mienie niezbędne do realizacji określonych zadań gospodarczych. Minister Obrony Narodowej przekazując Agencji mienie, udziela jej w danym roku budżetowym dotacji w wysokości równej środkom finansowym przewidzianym w planie finansowym do końca roku kalendarzowego na utrzymanie przekazanego mienia, kontynuację inwestycji i remontów, zamieszczonych w części budżetu państwa, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej (art. 18 ust. 6a). Ponadto na sfinansowanie realizacji zadań zleconych z zakresu administracji rządowej oraz pokrycie kosztów związanych z obsługą tych zadań, Minister Obrony Narodowej przekazuje dotacje ustalane corocznie w części budżetu państwa, której jest dysponentem (art. 19 ust. 4). Agencja wobec tego, że prowadzi samodzielną gospodarkę finansową, tworzy m. in. fundusz rezerwowy z zysku netto Agencji. W świetle zaś przepisu art. 19 ust. 3 powołanej ustawy przychodami Agencji są: 1) przychody z tytułu opłat za używanie lokali mieszkalnych, hoteli i internatów oraz za najem i dzierżawę lokali użytkowych i nieruchomości gruntowych; 2) przychody z tytułu zbywania składników majątkowych; 3) przychody z tytułu zbycia akcji lub udziałów oraz wypłat dywidend w spółkach, o których mowa w art. 14 ust. 5; 4) przychody z innej działalności gospodarczej; 5) dotacje, o których mowa w ust. 4 i art. 18 ust. 6a; 6) inne przychody. Z analizy obowiązujących przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że na realizację zadań Agencji przeznacza się należne Skarbowi Państwa dywidendy ze spółek, o których mowa w art. 14 ust. 4 oraz przychody z prywatyzacji podmiotów, o których mowa w art. 14 ust. 4 oraz zbycia w nich akcji i udziałów, z wyjątkiem środków przeznaczonych na cele, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (art. 14 ust. 5). Agencja również może przyjmować dotacje, subwencje, darowizny, spadki i zapisy (art. 17 ust. 4). Agencja może zaciągać kredyty, a po uzyskaniu zgody Ministra Obrony Narodowej Agencja może zaciągać kredyty również na realizację zadań zleconych z zakresu administracji rządowej (art. 19 ust. 5). Z powyższych względów wiosek o zastosowanie ochrony tymczasowej nie zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone przez Agencję we wniosku okoliczności nie stanowią przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji również i z tej przyczyny, że do Agencji, jako państwowej osoby prawnej, ma zastosowanie ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.), na podstawie której skarżąca może pozyskać konieczne na wpłatę wymierzonej kary pieniężnej środki finansowe w ramach regulacji prawnych przewidzianych w tej ustawie. Istotny z omawianego punktu widzenia jest art. 164 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem wydatki nieprzewidziane, których obowiązkowe płatności wynikają z tytułów wykonawczych, wyroków sądowych lub ugód, mogą być dokonywane bez względu na poziom środków finansowych zaplanowanych na ten cel. Odpowiednia zmiana planu wydatków powinna nastąpić w trybie przeniesień wydatków z innych podziałek klasyfikacji wydatków lub z rezerw celowych. Z przepisu tego wynika, że wydatkami nieprzewidzianymi są wszelkie wydatki, których zaplanowanie co do kwoty i terminu zapadalności nie było możliwe na etapie planowania i uchwalania ustawy budżetowej, a prawnym tytułem ich poniesienia jest tytuł egzekucyjny, wyrok sądowy lub ugoda. Realizacja wydatków nieprzewidzianych następuje w drodze jednej z dwóch alternatywnie określonych procedur, tj. w trybie przeniesień wydatków lub z rezerw celowych. Odpowiednia zmiana planu wydatków w trybie przeniesień wydatków z innych podziałek klasyfikacji wydatków lub z rezerw celowych nie jest objęta ograniczeniami wynikającymi z art. 171 ust. 1-5, o czym stanowi art. 164 ust. 2 ustawy o finansach publicznych. Przepis art. 171 ust. 1 tej ustawy określa zasady dokonywania przeniesień środków pomiędzy podziałkami klasyfikacji budżetu państwa przez władzę wykonawczą, stanowiąc, że dysponenci części budżetowych mogą dokonywać przeniesień wydatków między rozdziałami i paragrafami klasyfikacji wydatków w ramach danej części i działu budżetu państwa. Owe przeniesienie pozwala na zwiększenie wydatków budżetowych w określonej podziałce klasyfikacji budżetowej, przy jednoczesnym zmniejszeniu w zamian o tę samą kwotę wysokości wydatków w innej podziałce. W doktrynie wskazuje się, że instytucja przeniesienia wydatków budżetu państwa stanowi jeden z trzech dopuszczalnych przez ustawę o finansach publicznych instrumentów uelastyczniania procesu budżetowego, oprócz instytucji rezerw (art. 140) oraz blokowania środków (art.177). Prawo dokonywania przeniesień wydatków budżetowych przysługuje dysponentom części budżetowych (dysponentom głównym), kierownikom jednostek podległych dysponentom głównym, a także Radzie Ministrów (por. L. Lipiec-Warzecha, Komentarz do art. 164 i art. 171 ustawy o finansach publicznych, dostępny w systemie informacji prawnej LEX). Omawiane przeniesienia doznają wprawdzie ograniczeń wynikających z treści samej ustawy, które nie mają jednakże w tym przypadku zastosowania, albowiem nie chodzi o zwiększenie uposażenia czy wynagrodzenia ze stosunku pracy; nie chodzi również o przeniesienie polegające na zmniejszeniu bądź zwiększeniu wydatków przeznaczonych na finansowanie programów finansowych z udziałem środków europejskich. Pozostałe ograniczenia mają charakter czysto formalny i nie potwierdzają niemożności dokonania przesunięć środków. Realizacja wydatków nieprzewidzianych, wynikających z tytułów egzekucyjnych, wyroków sądowych lub ugód może nastąpić również z rezerw celowych, utworzonych na wydatki, których szczegółowy podział na pozycje klasyfikacji budżetowej nie mógł być dokonany w okresie opracowywania budżetu. Szczególny charakter tych wydatków uzasadnia ich finansowanie bez względu na poziom środków zaplanowanych na ten cel. Organ nieprzygotowany finansowo do zapłaty wymaganej kwoty, kieruje do Ministra Finansów wniosek o dokonanie przeniesienia wydatków w ramach danej części budżetowej albo do Rady Ministrów o przyznanie dotacji z rezerwy celowej. Z przeprowadzonej analizy obowiązujących przepisów wynika, że środki na działalność organów przewidziane są w budżecie państwa, więc nie można mówić o ich braku. Co więcej, zgodnie z ustawą z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012 r., poz. 1112 z późn. zm.), żaden organ administracji publicznej (W., utworzona w trybie ustawowym, jest państwową osobą prawną podległą Ministrowi Obrony Narodowej) nie posiada zdolności upadłościowej. Podnieść również należy, że ustawodawca wprowadził w art. 88 ust. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm.) możliwość rozłożenia wymierzonej kary pieniężnej na raty na okres nie dłuższy niż 5 lat, a więc Agencja miała możliwość skorzystania również z tej regulacji, przy czym decyzja w sprawie rozłożenia kary jest podejmowana przez organ właściwy do jej wymierzenia wyłącznie na wniosek ukaranego, złożony w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stała się ostateczna. Agencja bowiem winna mieć świadomość tego, że w razie nieterminowego uiszczenia kary pobierane są odsetki za zwłokę w wysokości odsetek pobieranych za nieterminowe regulowanie zobowiązania podatkowego. Kara ustalona, a nieuiszczona w wyznaczonym terminie, podlega, wraz z odsetkami za zwłokę, przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Badając całokształt okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem wbrew twierdzom wnioskodawcy wpłacenie kwoty pieniężnej wynikającej z zaskarżonej decyzji nie zachwieje płynności finansowej Agencji, jak również nie pozbawi Agencji środków finansowych związanych z zabezpieczeniem zakwaterowania żołnierzy. Ponadto okoliczności wynikające z obawy wystąpienia jakiejkolwiek straty finansowej, nie wywołują stanu, który byłby nieodwracalny, ponieważ wykonanie zaskarżonej decyzji nie będzie prowadziło do trudnych do odwrócenia skutków, gdyż zwrot kwoty pieniężnej jest ze swej istoty odwracalny – może podlegać zwrotowi w przypadku korzystnego dla skarżącej orzeczenia sądu [por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 marca 2012 r., II GSK 385/11 (Lex nr 1136509) i z dnia 16 kwietnia 2012 r., II FZ 304/12 (Lex nr 1137799) oraz z dnia 5 kwietnia 2013 r., II OZ 223/13, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Wyjaśnić również należy, że przewidziana w art. 61 § 3 powołanej ustawy ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. W analizowanym przepisie chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Tymczasem świadczenie pieniężne z istoty swej może podlegać zwrotowi, zaś środki egzekucyjne ze swej istoty nie prowadzą do nieodwracalnych skutków, a wyegzekwowana kwota, w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, może zostać zwrócona Agencji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.