IV SA/Wa 2205/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik, sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 154 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2015 r. odmawiającej zmiany decyzji ostatecznej tego organu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo – garażowego oraz przyłącza energetycznego w ramach zabudowy zagrodowej na działkach nr ew. [...] i [...] we wsi [...] gmina [...]. Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy. Decyzją nr [...] r. z dnia [...] kwietnia 2009 r. Wójt Gminy [...] orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo – garażowego oraz przyłącza energetycznego w ramach zabudowy zagrodowej na działkach nr ew. [...] i [...] we wsi [...] gmina [...]. Projekt powyższej inwestycji został pozytywnie uzgodniony ze Starostą Powiatu [...] i z Marszałkiem Województwa [...]. Natomiast postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. Dyrektor [...] Parku Narodowego odmówił pozytywnego uzgodnienia przedsięwzięcia. Postanowienie to zostało uchylone w wyniku rozpoznania zażalenia przez Ministra Środowiska. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. Dyrektor [...] Parku Narodowego ponownie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Minister Środowiska ponownie rozpoznając zażalenie postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, które stało się ostateczne. Postanowienie Ministra Środowiska zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 2 października 2009 r. uchylił zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. Dyrektor [...] Parku Narodowego odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister Środowiska uchylił powyższe postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2011 r. uchylił zaskarżone postanowienie.. Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. Minister Środowiska uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego i uzgodnił projekt decyzji. Jednak na dzień wydania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. było ostateczne i wydając decyzję o warunkach zabudowy organ był nim związany. Odnosząc się do kwestii zmiany decyzji ostatecznej o odmowie ustalenia warunków zabudowy w trybie art. 154 k.p.a. organ stwierdził, że zmiana decyzji nie może prowadzić do wydania decyzji niezgodnej z prawem, a słuszny interes, o którym mowa w tym przepisie musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Uwzględnienie żądania strony prowadziłoby do wydania decyzji pozytywnej pomimo braku stosownego uzgodnienia. Ponadto organ wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną, w której organ nie ma swobody orzekania uznaniowego lecz wydając taką decyzję bada czy zachodzą ściśle określone w niej przesłanki. Po rozpatrzeniu odwołania J. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podkreślił, że istotą postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 154 k.p.a. sprowadza się do zbadania przez organ administracji, czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji, zostały spełnione szczególne przesłanki wymienione w tym przepisie, tzn. czy interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za zmianą lub uchyleniem decyzji. W orzecznictwie podkreśla się, że tryb przewidziany w art. 154 k.p.a. ma zastosowanie w zasadzie przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym istniejącym w dniu wydania decyzji ostatecznej, aczkolwiek co do tożsamości podstawy faktycznej wzruszonej decyzji wskazuje się, że zmiana okoliczności faktycznych w stosunku do pierwotnie istniejących może mieć znaczenie dla oceny zasadności i celowości uchylenia albo zmiany tej decyzji z punktu widzenia przesłanek przewidzianych w tym przepisie, tj. interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Tryb zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej określony w art. 154 k.p.a. służy do wzruszenia zarówno decyzji administracyjnych prawidłowych, to znaczy wolnych od wad materialnoprawnych i procesowych, jak też w odniesieniu do takich wadliwych decyzji ostatecznych, które są jednak dotknięte wadami innymi niż wady kwalifikowane. W żadnym jednak przypadku trybu zart. 154k.p.a. nie można traktować jako służącego do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną niejako w kolejnej trzeciej instancji. Przedmiotem postępowania w tym trybie jest, co do zasady, nie owo ponowne rozpatrzenie sprawy, ale byt prawny dotychczasowej decyzji Postępowanie prowadzone w oparciu o art, 154 k.p.a. jest postępowaniem odrębnym od postępowania zakończonego decyzją, której dotyczy żądanie zmiany bądź uchylenia. Jego przedmiotem jest ustalenie przesłanek do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. Interes społeczny lub słuszny interes strony, o których mowa w art. 154 § 1 k.p.a., mogą przemawiać za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej, jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a brak jest podstaw do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Jednakże słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a. musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 k.p.a. nie może bowiem prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Jeśli więc przy uwzględnieniu interesu społecznego lub słusznego interesu strony możliwa jest taka zmiana decyzji, która nie prowadzi do sprzeczności z powszechnie obowiązującą normą prawną (której np. rozumienie, wykładnia, od wydania decyzji "pierwotnej" uległa zmianie), to co do zasady nie ma przeszkód, na gruncie art. 154 k.p.a., do zmiany decyzji także o charakterze związanym. Warunkiem jest to, aby całość systemu prawnego nie stała temu na przeszkodzie. Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Jak wynika z tego, postępowanie administracyjne prowadzone w ramach przepisu art. 154 § 1 k.p.a. powinno zmierzać do wyjaśnienia, czy za uwzględnieniem wniosku o zmianę lub uchylenie decyzji przemawia wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony. Oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią szkodzie lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację. Kolegium analizując akta sprawy, doszło do przekonania, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została prawidłowo i brak jest podstawy do zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Kolegium nie podzieliło również stanowiska odwołującej jakoby decyzja ta. została wydana z naruszeniem prawa. Oceniając, czy w sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za zmianą decyzji, Kolegium uznało, że żądanie J. S. wzruszenia decyzji z 2009 r. w trybie art. 154 k.p.a. nie jest słuszne. Co więcej, stan faktyczny i prawny sprawy nie jest tożsamy z tym, który istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej. Organ ponadto zauważył, że: W obowiązujących przepisach nie ma, wbrew twierdzeniom skarżącej, przepisu nakazującego organowi powstrzymać się z wydaniem decyzji w sprawie w sytuacji, w której ostateczne postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] stycznia 2008 r. i utrzymujące je w mocy postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2009 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zauważyć bowiem należy, iż - stosownie do art. 143 k.p.a. - wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia. Tym bardziej zatem nic nie stało na przeszkodzie, by organ prowadzący postępowanie główne (w tym przypadku postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy) rozstrzygnął sprawę w oparciu o postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie organu współdziałającego. Brak jest podstaw do uznania, że fakt zaskarżenia takiego postępowania drugoinstancyjnego do sądu administracyjnego stanowić mógł podstawę zawieszenia postępowania głównego. Wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. poprzedzone zostało wymaganymi przepisami prawa uzgodnieniami. W sytuacji, gdy teren planowanej inwestycji położony jest w otulinie [...] Parku Narodowego, wymagane było, stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonanie uzgodnienia z Dyrektorem tego Parku. Ponadto teren ten położony jest także w obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, w związku z czym wymagane było dokonanie uzgodnienia z Wojewodą [...], zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 wskazanej ustawy. Ostatni z wymienionych przepisów uległ zmianie po dniu [...] kwietnia 2009 r., i w chwili obecnej wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wskazanego terenu musi zostać poprzedzone uzgodnieniem z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska ; uzgodnienie takie nie zostało w niniejszej sprawie dokonane. Jego uzyskanie wymagałoby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przynajmniej w części - w zakresie, w jakim konieczne jest dokonanie takiego uzgodnienia. Konieczność przeprowadzenia takiego uzupełniającego postępowania stoi na przeszkodzie zmianie decyzji w trybie przewidzianym przez art. 154 k.p.a. Nieuzasadniony jest również argument odwołującej, w którym przekonuje, iż fakt, że inwestycja skarżącej nie jest inwestycją mogącą potencjalnie oddziaływać na środowisko, organ pierwszej instancji nie ma, przy ewentualnej zmianie, obowiązku uzgodnienia projektu decyzji z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Uzgodnieniu w trybie przewidzianym przez art, 53 ust. 4 pkt 8 ustawy podlega każda inwestycja, która ma zostać zrealizowana w obszarze podlegającym ochronie na podstawie przepisów o ochronie przyrody, a nie tylko inwestycje mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko. Kolegium nie zgodziło się także z twierdzeniem skarżącej, jakoby "brak planu ochrony dla [...] Parku Narodowego wyłączał konieczność dokonania uzgodnienia z Dyrektorem Parku. Wymaganym było jedynie uzgodnienie z Wojewodą". Stosownie do treści obowiązującego wówczas, jak również obowiązującego obecnie przepisu art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p., uzgodnień z dyrektorem parku narodowego dokonuje się w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny. Nieruchomość Skarżącej, jak sama przyznaje, położona jest w granicach otuliny [...] Parku Narodowego. Wskazano, że niemożliwym jest połączenie niniejszej sprawy z postępowaniem przed Kolegium o sygn. akt [...], gdyż przedmiot obu postępowań nie jest tożsamy. Postępowania te są od siebie niezależne. Co więcej, wynik postępowania o wznowienie, o którym mowa wyżej nie wpłynie na treść orzeczenia w przedmiotowym postępowaniu. Co natomiast równie ważne, postępowanie w sprawie wznowienia nie toczy się obecnie przed Kolegium. W wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2498/14, została uchylona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2014 r., sygn. akt [...] i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]. Wobec tego, postępowanie z wniosku J. S. o wznowienie postępowania zostanie rozpatrzone ponownie przez organ pierwszej instancji, który po uwzględnieniu wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyda w sprawie właściwe orzeczenie. Dopiero to rozstrzygnięcie, w wyniku ewentualnego odwołania, zostanie przekazane ponownie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła J. S. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 154 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwą jego wykładnię sprowadzającą się do tego, że w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek skarżącej o zastosowanie trybu przewidzianego w art. 154k.p.a. miał stanowić próbę stworzenia niejako trzeciej instancji, a wobec tego niedopuszczalne było prowadzenie postepowania administracyjnego stosownie do tego przepisu, a także naruszenie art. 7, 77 § 1 , 80- i 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2015 r. oraz zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wywodzono, że organ w ogóle nie uwzględnił tego, ze w sprawie toczyło się postępowanie administracyjne, w wyniku którego Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. uchylił odmowne postanowienie Dyrektora [...]Parku Narodowego w całości i uzgodnił projekt decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. W równolegle prowadzonym postepowaniu sadowoadministracyjnym zapadły wyroki uchylające wcześniejsze decyzje i umarzające postepowanie w tym zakresie. Oznacza to że dokonana przez organy obu instancji wykładnia art. 154 § 1 k.p.a. jest nietrafna, gdyż na chwilę podejmowania przez Wójta Gminy [...] decyzji odmownej sytuacja faktyczna i prawna dotycząca uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowy była zupełnie odmienna. Podkreślono, że ostateczne uzyskanie uzgodnienia projektu decyzji przez skarżącą powoduje, ze wszystkie wymagane uzgodnienia konieczne do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy zostały już uzyskane, co oznacza że interes skarżącej przemawia za koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta wykonywana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych -Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Skarga nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie podstawę czynności podejmowanych przez organy administracyjne stanowił art. 154 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna na mocy, której żadna ze stron nie nabyła prawa może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis ten ustanawia dwie kumulatywne przesłanki, które muszą zostać spełnione, aby spraw mogła być rozpatrywana w oparciu o powyższy przepis: ostateczność decyzji i przemawianie za jej zmianą lub uchyleniem słusznego interesu strony lub interesu społecznego. Nie ulega wątpliwości, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. odmawiająca ustalenia warunków zabudowy jest decyzją ostateczną. Spornym w rozpoznawanej sprawie było zaś czy słuszny interes strony lub interes społeczny przemawiają za jej zmianą lub uchyleniem. Podkreślić bowiem należy, że przedmiotem tego postępowania jest ustalenie istnienia przesłanek z art. 154 k.pa. , a nie ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy o ustalenie warunków zabudowy.(por. wyrok NSA z 20 października 2011 r., II OSK 2006/10). Istotne w sprawie jest to, iż art. 154 k.p.a. stanowi jedne z elementów systemu nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego oparte są o zasadę niekonkurencyjności, polegającą na tym, że nie mogą być stosowane zamiennie (po. Wyrok NSA z 5 stycznia 2010 r., II OSK 18/09). Tryb zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej określony w art. 154 k.p.a. służy do wzruszenia zarówno decyzji administracyjnych prawidłowych, to znaczy wolnych od wad materialnoprawnych i procesowych, jak i ma zastosowanie do wadliwych decyzji ostatecznych, które są jednak dotknięte wadami innymi niż wady kwalifikowane. Weryfikowanie decyzji ostatecznej przy zastosowaniu art. 154 k.p.a. w oparciu o wady dające podstawę do wznowienia postepowania lub stwierdzenia jej nieważności nie jest możliwe (por. wyrok NSA z 25 lutego 2011 r., I OSK 607/10). W rozpoznawanej sprawie podstawę do zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2009 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy miałoby stanowić wydanie przez Ministra Środowiska w dniu [...] września 2014 r. postanowienie uchylające postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. i uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy. Zauważyć należy, że powyższa okoliczność stanowiła podstawę do wszczęcia postępowania wznowieniowego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k. p. a, które nie zostało zakończone. Przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczna wznawia się postępowanie jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub z mienione. Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, albowiem postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, które w dacie wydawania decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. było ostateczne, zostało uchylone postanowieniem Ministra Środowiska z dnia [...] września 2014 r., który pozytywnie uzgodnił projekt tej decyzji. Skoro więc okoliczność ta stanowiła przesłankę do wznowienia postępowania, to zgodnie z zasadą niekonkurencyjności trybów nie mogła stanowić przesłanki do zmiany lub uchylenia decyzji w trybie art. 154 k.p.a. i jednocześnie jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie wszczęcia postępowania wznowieniowego. W oparciu o powyższą podstawę toczą się bowiem jednocześnie dwa te same postępowania. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2015 r. wydanym w sprawie IV SA/Wa 2498/14 została uchylona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie umorzenia postepowania w sprawie wznowienia postępowania i postępowanie to, co zostało potwierdzone na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej do chwili obecnej nie zostało zakończone. Tryb nadzwyczajny określony w art. 154 k.p.a. może mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne, a jego zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne ( por. wyrok NSA z 25 lutego 2011 r., I OSK 607/10). Niestosowanie trybu z art. 154 k.pa. w stosunku do decyzji związanych ma miejsce wówczas, gdy decyzja o charakterze związanym wydana w postepowaniu zwykłym podjęta została zgodnie z obowiązującym prawem, wówczas zmiana lub uchylenie takiej decyzji przy zastosowaniu tego przepisu mogłaby prowadzić do naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 12 lutego 2014 r., II OSK 1932/13). Podkreślać należy, że istnieje możliwość zastosowania instytucji z art. 154 k.pa., o ile ostateczna decyzja o charakterze związanym pozwala na wydanie rozstrzygnięć wariantowych, a więc daje organowi możliwość wyboru rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie zmian decyzji i wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy prowadziłoby do naruszenia prawa. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy została wydana zgodnie z prawem, albowiem w dacie jej wydawania istniało negatywne postanowienie uzgodnieniowe. Pamiętać należy, że słuszny interes strony musi być interesem znajdującym oparcie w przepisach prawa. Należy wyraźnie podkreślić, że ustawowa przesłanka o jakiej mowa w art. 154 k.p.a. tj. słuszny interes strony, nie jest przesłanką abstrakcyjną, ale konkretną odnoszącą się do danej sprawy i wywodzoną z decyzji ostatecznej, co do której został uruchomiony tryb nadzwyczajny. Stąd nie jest możliwe wywiedzenie słusznego interesu strony tylko z art. 154 k.p.a., istnienie tego słusznego interesu musi wynikać z rozwiązań materialnoprawnych na podstawie których wydana została ostateczna decyzja, co do której uruchomiono tryb z art. 154 k.p.a. Skoro więc w sprawie mamy do czynienia z decyzją związaną, w sytuacji kiedy może zostać ona wydana po spełnieniu kumulatywnych przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zastosowanie trybu określonego w art., 154 k.,p.a. nie było możliwe. Ponadto istotnym w sprawie jest, że organ administracji publicznej może zmienić lub uchylić decyzję ostateczną na podstawie art. 154 k.p.a. tylko przy niezmienionym stanie prawnym, istniejącym w dniu wydania takiej decyzji (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2013 r., II OSK 1646/11). W chwili obecnej, co podkreślił organ uprawnionym do dokonania uzgodnienia, z uwagi na fakt, że teren leży w obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu wymagane jest dokonanie uzgodnienia regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, tymczasem uzgodnienie takie w oparciu o obowiązujące w dacie wydawania decyzji przepisy dokonane zostały z Wojewodą [...] (art. 53 ust. 4 pkt 8). Przypomnieć powonienie należy, że postępowanie nadzwyczajne z art. 154 k.pa. nie uruchamia "trzeciej instancji" pozwalającej na merytoryczne rozpatrzenie sprawy, a więc tak jak w rozpoznawanym przypadku nie pozwala na prowadzenie sprawy dotyczącej wydania decyzji o warunkach zabudowy i dokonywania w tym względzie stosowanych uzgodnień, w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozpatrywanej sprawie nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 154 k.p.a, ani też art. 7, 77 § 1 , 80 i art. 107 § 3 k.p.a.. Uzasadnienie decyzji zawiera bowiem szczegółowe wyjaśnienie przyczyn wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Mając na względzie powyższe w oparciu art. 151 p.p.s.a. skarga zostało oddalona.