IV SA/Wa 225/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi Gminy W. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały - oddala skargę - Wojewoda [...] działając na podstawie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 86 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594, 645, 1318 i z 2014 r., poz. 379, 1072) wydał w dniu [...] listopada 2014 r. rozstrzygniecie nadzorcze stwierdzające nieważność załącznika do uchwały Rady Miejskiej w W. z dnia [...] października r. Nr [...] w sprawie wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt na terenie Gminy W. w zakresie: § 1 ust. 1 pkt 3, 5, 6, 8, 9, 10 i 11 oraz ust. 2, 3 i 4. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z art. 40 ust. ustawy o samorządzie gminnym, gminie przysługuje prawo do stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Prawo to nie ma jednak charakteru samoistnego albowiem gmina może stanowić akty prawa miejscowego jedynie na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego. Rada gminy jest zobowiązana przestrzegać granic upoważnienia udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego albowiem wykroczenie poza zakres ustawowej delegacji powoduje, iż akt prawa miejscowego lub jego część winny być oceniane jako ustanowione bez upoważnienia. Odnosząc powyższe uwagi do ustawowego upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U, z 2013 r. poz. 1399 z późn. zm.), Wojewoda [...] wskazał, że obliguje on i upoważnia radę gminy do określenia w drodze uchwały wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy. Zakres przedmiotowy uchwały określającej te wymagania wskazuje art. 7 ust. 3 powyższej ustawy, natomiast warunki wykonywania działalności objętej zezwoleniem powinny zostać określone w zezwoleniu na wykonywanie tej działalności, zgodnie z art. 9 tej ustawy. Omawiana uchwała jest kierowana do podmiotów, które dopiero zamierzają podjąć na danym terenie działalność wskazaną w art. 7 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy. Zdaniem organu nadzorczego określenie innych wymagań, a w szczególności tych które dotyczą obowiązków przedsiębiorcy w czasie wykonywania działalności już po uzyskaniu zezwolenia wykracza poza delegację określoną w art. 7 ust. 3 ustawy. Na potwierdzenie swych twierdzeń Wojewoda [...] powołał się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 354/10 i z dnia 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 931/14). Tymczasem w § 1 ust. 1 pkt 3 załącznika do uchwały Nr [...] Rada Miejska w W. wskazała obowiązek posiadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego nadanego przez powiatowego lekarza weterynarii, zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2014 r. poz. 1539). Zgodnie z ww. ustawą działalność w zakresie m. in. prowadzenia schronisk dla zwierząt jest działalnością nadzorowaną, co wynika wprost z art. 1 pkt 1 lit. j tej ustawy. Prowadzenie działalności nadzorowanej, oprócz uzyskania zezwolenia na jej prowadzenie, wymaga zgłoszenia do powiatowego lekarza właściwego ze względu na lokalizację schroniska w trybie art. 5 ust. 1 pkt 2 o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Z kolei powiatowy lekarz weterynarii po otrzymaniu zgłoszenia zamiaru prowadzenia przez podmiot działalności nadzorowanej wydaje decyzję o nadaniu temu podmiotowi weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego. Natomiast zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, powiatowy lekarz weterynarii prowadzi rejestr podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną, przy czym rejestr ten zawiera m. in. określenie rodzaju i zakresu prowadzonej działalności nadzorowanej. Zdaniem Wojewody [...] z powyższego przepisu wynika, iż wpis do rejestru, o którym mowa w art. 11 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt uzyskuje podmiot prowadzący już działalność nadzorowaną w zakresie np. schronisk dla bezdomnych zwierząt. Prowadzenie natomiast działalności nadzorowanej możliwe jest dopiero po uzyskaniu zezwolenia. Tak więc przedsiębiorca nie prowadzący takiej działalności nie może spełnić warunku posiadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego, który w konsekwencji stanowiłby przesłankę do odmowy udzielenia takiego zezwolenia. Kolejnym wymaganiem w zakresie ubiegania się o zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie schronisk dla bezdomnych zwierząt jest wskazany przez Radę Miejską, obowiązek posiadania personelu o odpowiednich kwalifikacjach oraz w ilości zapewniającej właściwą opiekę nad zwierzętami (§ 1 ust. 1 pkt 5 załącznika do uchwały), a także obowiązek posiadania sytuacji finansowej zapewniającej możliwość prowadzenia schroniska (§ 1 ust. 1 pkt 6 załącznika do uchwały). Zdaniem Wojewody [...] przywołane przepisy uchwały odnoszą się do sfery organizacyjnej schroniska, która dotyczy również wykonywania działalności już po uzyskaniu zezwolenia. Natomiast, wynikający z § 1 ust. 1 pkt 8 załącznika do uchwały, obowiązek zapewnienia miejsc przetrzymywania zwierząt na czas kwarantanny oraz zwierząt chorych wynika wprost z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz.U. z 2004 r. Nr 158, poz. 1657) i tym samym nie może być przedmiotem regulacji w akcie prawnym niższego rzędu. W § 1 ust. 1 pkt 9 załącznika do uchwały Rada Miejska w W. postanowiła, iż przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt powinien "spełnić wymogi określone w art. 24 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 856), art. 5 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 213, poz. 1342 z późn. zm.), a także określone w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz. U. Nr 158, poz. 1657)". Tymczasem art. 24 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt określa zasady postępowania w zakresie transportu zwierząt kręgowych poprzez odwołanie do rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005, art. 5 ust 1 pkt 2 powyższej ustawy reguluje zgłoszenie zamiaru prowadzenia działalności nadzorowanej powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na przewidywane miejsce jej prowadzenia, zaś art. 5 ust. 2 i ust. 5 powyższej ustawy określają wydawanie decyzji stwierdzających spełnianie wymagań weterynaryjnych (niemniej jednak niedotyczących prowadzenia schronisk dla zwierząt). Zdaniem organu nadzorczego Rada Miejska w W. nie miała zatem ustawowego upoważnienia by w uchwale określać sposób przyszłego prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności po uzyskaniu zezwolenia, a także rozszerzać wymagania w tym zakresie w stosunku do regulacji aktów wyższego rzędu. W § 1 ust. 1 pkt 10 i 11 załącznika do uchwały Rada Miejska w W. wskazała, iż jednym z wymagań stawianych przedsiębiorcom ubiegającym się o zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami jest nie bycie prawomocnie skazanym za przestępstwa i wykroczenia przeciwko zwierzętom, w szczególności z art. 35 oraz 37 ustawy o ochronie zwierząt. Obowiązek ten został rozszerzony na wspólników oraz osoby zasiadające w organach przedsiębiorcy, a także na osoby zatrudniane do odławiania i transportu zwierząt. Zgodnie z art. 35 ustawy o ochronie zwierząt w razie skazania za przestępstwo przeciwko zwierzęciu, sąd może orzec wobec sprawcy zakaz wykonywania określonego zawodu, prowadzenia określonej działalności lub wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, a także może orzec przepadek narzędzi lub przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa oraz przedmiotów pochodzących z przestępstwa. Tak więc podstawą do odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności nadzorowanej może być orzeczenie sądu z wyraźnie orzeczonym środkiem karnym w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu, prowadzenia określonej działalności lub wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie. Natomiast art. 37 ustawy o ochronie zwierząt nie przewiduje środków karnych w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu, prowadzenia określonej działalności lub wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie. Rada Miejska w W. nie jest zatem uprawniona do wprowadzania ograniczeń przy wydawaniu zezwoleń, w szczególności poprzez modyfikację przepisów ustawy. W § 1 ust. 2, 3 i 4 załącznika do uchwały Rada Miejska w W. określiła obowiązek przedsiębiorcy polegający na złożeniu wniosku o udzielenie zezwolenia, obowiązek udokumentowania spełnienia wymagań wynikających z uchwały oraz formę przedkładanych dokumentów. W dyspozycji art. 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazano szczegółowo zakres przedmiotowy wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności nadzorowanej. Ponadto art. 8a powyższej ustawy upoważnia organ właściwy do wydania zezwolenia do czynności kontrolnych przed podjęciem decyzji w sprawie wydania zezwolenia, w zakresie wezwania przedsiębiorcy do uzupełnienia brakującej dokumentacji poświadczającej, że przedsiębiorca spełnia warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności objętej zezwoleniem oraz w zakresie uprawnień kontrolnych co do faktów podanych we wniosku o udzielenie zezwolenia. Rada Miejska w W. nie została zatem upoważniona do uregulowania tych kwestii w uchwale. Wskazując na powyższe okoliczności, organ nadzoru Wojewoda [...] stwierdził nieważność załącznika do uchwały Rady Miejskiej w W. z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] w sprawie wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt na terenie Gminy W. w części wskazanej w petitum rozstrzygnięcia nadzorczego, co na mocy art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skutkuje wstrzymaniem jej wykonania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze w części dotyczącej stwierdzenia nieważności § 1 ust. 1 pkt 5, 6, 8, 10 i 11 oraz ust. 2, 3 i 4 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w W. z dnia [...] października r. Nr [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Gmina W., reprezentowana przez Burmistrza. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu nadzorczemu zarzuciła: 1. naruszenie przepisu art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) poprzez przyjęcie, że uchwała w zaskarżonej części: - wykracza poza delegację ustawową określoną w art. 7 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, - narusza art. 35 i 37 ustawy o ochronie zwierząt poprzez wprowadzenie ograniczeń przy wydawaniu zezwoleń, w szczególności poprzez modyfikację przepisów ustawy, - pozostaje w sprzeczności z art. 8 i 8a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach; 2. naruszenie przepisów art. 7 ust. 3 oraz art. 8 i 8a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie. Wskazując na powyższe zarzuty Gmina W. na podstawie art. 148 ppsa wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu nadzorczego w zaskarżonej części i obciążenie Wojewody [...] kosztami postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi Gmina W. wskazała, że organ nadzoru nie wskazał żadnego przepisu prawa, który został naruszony poprzez wprowadzenie do uchwały w § 1 ust. 1 pkt 5 i 6 wymogu w postaci posiadania personelu o odpowiednich kwalifikacjach oraz ilości zapewniającej właściwą opiekę nad zwierzętami oraz sytuacji finansowej zapewniającej możliwość prowadzenia schroniska. Niewskazanie jaki przepis został naruszony przy wprowadzaniu przedmiotowych wymagań nie wypełnia dyspozycji art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Odnośnie § 1 ust. 1 pkt 8 załącznika do uchwały to zdaniem skarżącej Gminy W. organ nadzoru nie wskazał wprost, który przepis rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schroniska dla zwierząt zawiera regulację dotyczącą obowiązku zapewnienia miejsc przetrzymywania zwierząt na czas kwarantanny oraz zwierząt chorych. Odnośnie § 1 ust. 1 pkt 10 i 11 załącznika do uchwały to zdaniem skarżącej Gminy W. organ nadzoru dokonał wadliwej wykładni zapisów uchwały w kontekście art. 35 i 37 ustawy o ochronie zwierząt. Czym innym jest określenie wymogów dla przedsiębiorców, zaś czym innym możliwy do zastosowania przez sądy powszechne katalog kar za naruszenie praw zwierząt przez osoby dopuszczające się przestępstw i wykroczeń wobec zwierząt. Zdaniem skarżącej Gminy W. brak również jednoznacznego uzasadnienia dla stwierdzenia nieważności zapisów § 1 ust. 2, 3 i 4 załącznika uchwały. Powyższe regulacje nie pozostają w sprzeczności z art. 8 i art. 8a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Podsumowując Gmina W. wskazała, powołując się na orzecznictwo sądowe, że za istotne naruszenie prawa w uchwale uznaje się takie naruszenie, które powoduje, że akt pozostaje w wyraźniej sprzeczności z określonym przepisem prawa, sprzeczność ta jest oczywista i bezpośrednia oraz wynika wprost z porównania treści przepisu z odmienną regulacją uchwały. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. stwierdzające nieważność załącznika do uchwały Rady Miejskiej w W. z dnia [...] października r., Nr [...] w sprawie wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt na terenie Gminy W., w zakresie wskazanym w tym rozstrzygnięciu. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze złożyła Gmina W. reprezentowana przez Burmistrza, a sama skarga została poprzedzona Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...]. Zgodnie z art. 148 ppsa sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. Art. 148 ppsa odnosi się zatem do normatywnego określenia skutków złożenia skargi na akt nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego (por. art. 3 § 2 pkt 7 ustawy ppsa). Podstawą do uchylenia aktu nadzoru jest każde naruszenie prawa, bez względu na jego charakter (por. A. Kabot, B. Dauter, B. Gruszyński, T. Woś – red. Prawo o postępowaniu, s. 607). W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepis art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akty prawa miejscowego zalicza do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów które je ustanowiły. Według art. 94 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego mogą być stanowione przez organy samorządu terytorialnego oraz organy administracji rządowej na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Ustawa określa też zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego. Z powyższego uregulowania wynika przyznanie organom samorządu terytorialnego prawa ustanowienia aktów prawa miejscowego, jednak działając w tym zakresie na podstawie i w granicach uprawnień przyznanych im w ustawie. Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stanowi uzupełnienie konstytucyjnie określonych granic prawodawstwa organów samorządu terytorialnego. Zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługiwało prawo stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy. Natomiast w myśl art. 40 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym na podstawie niniejszej ustawy organy gminy mogły wydawać przepisy gminne w zakresie: 1) wewnętrznego ustroju gminy oraz jednostek pomocniczych, 2) organizacji urzędów i instytucji gminnych, 3) zasad zarządu mieniem gminy, 4) zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Nadto w zakresie nieuregulowanym w odrębnych ustawach lub innych przepisach powszechnie obowiązujących, rada gminy mogła wydawać przepisy porządkowe, jeżeli było to niezbędne dla ochrony życia lub zdrowia obywateli oraz dla zapewnienia porządku, spokoju i bezpieczeństwa publicznego (art. 40 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym). Przepisy Konstytucji RP zawierają jednoznacznie brzmiącą dyspozycję, która jako podstawę prawną dla stanowienia prawa miejscowego wskazuje upoważnienie zamieszczone w ustawie. Akty prawa miejscowego jako akty podstawowe muszą być wydawane wyłącznie w oparciu o wyraźne, a nie jedynie o domniemanie lub wykładnię celowościową, upoważnienie ustawowe i to tylko w granicach w tym upoważnieniu zakreślonych. Ustawowe upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego nie może się opierać na domniemaniu objęcia swym zakresem materii w nim niewymienionych. Niedopuszczalne jest stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej, czy też celowościowej. Nie jest bowiem dopuszczalne domniemanie kompetencji prawodawczych. Oznacza to, że ewentualną nieprecyzyjność tego upoważnienia należy interpretować jako nieudzielenie w danym zakresie kompetencji normodawczej. Odnosząc powyższe uwagi do ustawowego upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazać należy, że obliguje on i upoważnia radę gminy do określenia w drodze uchwały wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 ustawy. Przytoczony art. 7 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach precyzyjnie określa granice upoważnienia udzielonego radzie gminy, poza który to zakres organ gminy nie może wykroczyć w związku z tym należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. w części w nim określonej, a stwierdzającej nieważność załącznika uchwały Rady Miejskiej w W. z dnia [...] października r. Nr [...] jest zgodne z prawem. Sąd podziela stanowisko, że w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, rada gminy jest uprawniona jedynie do określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie pozwoleń określonych w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy. Oznacza to, że omawiana uchwała jest kierowana do podmiotów, które dopiero zamierzają podjąć na danym terenie działalność wskazaną w art. 7 ust. 1 pkt 4. Określenie zatem innych wymagań, a w szczególności tych które dotyczą obowiązków przedsiębiorcy w czasie wykonywania działalności już po uzyskaniu zezwolenia wykracza poza delegację określoną w art. 7 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skoro zatem rozstrzygnięciem nadzorczym objęto regulacje wykraczające poza delegację wypływającą z art. 7 ust. 3 ustawy to rozstrzygnięcie to należy uznać za zgodne z prawem, a skargę za nieuzasadnioną. Należy też podkreślić, że o obowiązkach jakie powinien spełniać przedsiębiorca w trakcie prowadzenia działalności organ wykonawczy przesądza, w wydanym przez siebie na podstawie art. 7 ust. 6 ustawy, zezwoleniu na prowadzenie działalności. Objęcie rozstrzygnięciem nadzorczym § 1 ust. 1 pkt 5 i 6 było więc zasadne. Wszystkie te zapisy odnoszą się do sfery organizacyjnej przedsiębiorstwa, które być może w przyszłości lub nie będzie się ubiegało o uzyskanie zezwolenia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 4. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy rada jest uprawniona do określenia jedynie wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zakwestionowana rozstrzygnięciem nadzorczym regulacja – wbrew stanowisku Gminy W. wykracza poza zakres art. 7 ust. 3 ustawy. Wymagania te nie są bowiem możliwe do weryfikowania na etapie poprzedzającym wydanie zezwolenia – dotyczą one bowiem czynności realizowanych przez przedsiębiorcę w trakcie prowadzenia określonego rodzaju działalności. Odnosząc się do stwierdzenia nieważności § 1 ust. 1 pkt 8 to wskazać należy, że obowiązek zapewnienia miejsc przetrzymywania zwierząt na czas kwarantanny oraz zwierząt chorych wynika wprost z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz.U. z 2004 r. Nr 158, poz. 1657), który stanowi, że w schronisku dla zwierząt wyodrębnia się pomieszczenia przeznaczone do izolowania zwierząt chorych lub podejrzanych o chorobę (ust. 1 pkt. 2) oraz pomieszczenia lub boksy przeznaczone na kwarantannę (ust. 2 pkt 1). Powyższe nie może być więc przedmiotem regulacji w akcie prawnym niższego rzędu. Odnosząc się do stwierdzenia nieważności § 1 ust. 1 pkt 10 i 11 to wskazać należy, że skoro w odniesieniu do czynów z art. 35 ustawy z 1997 r. o ochronie zwierząt ustawodawca wskazuje wyraźnie na sąd powszechny jako organ właściwy do wprowadzenia sankcji w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu, prowadzenia określonej działalności lub wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, to nie sposób uznać, że podobną kompetencję miałaby rada gminy. Wolą ustawodawcy zezwolenie w zakresie prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt może być wydawane nie tylko osobom fizycznym, ale także np. osobom prawnym bądź jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej. Zatem prawidłowa realizacja upoważnienia ustawowego zawartego w art. 7 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach musi za każdym razem uwzględniać powyższe, a w konsekwencji czego wymagania wobec przedsiębiorców muszą być sformułowane w taki sposób, aby można było je odnieść do każdego przedsiębiorcy bez względu na prawną formę działania. Stwierdzając nieważność § 1 ust. 2, 3 i 4 załącznika do uchwały, słusznie uznał Wojewoda [...], że powyższe zapisy są w istocie powtórzeniem art. 8 i art. 8a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Art. 8 ust. 1 powyższej ustawy wskazuje niezbędne elementy, które powinien zawierać wniosek o udzielenie zezwolenia, natomiast art. 8a określa działania wójta, burmistrza lub prezydenta przed podjęciem decyzji w sprawie wydania zezwolenia. Słusznie wskazał Wojewoda [...], że w ustaleniach uchwały wprowadzono powtórzenia oraz modyfikację norm obowiązujących zarówno w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawie o ochronie zwierząt oraz w innych aktach prawnych, np. rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz.U. z 2004 r. Nr 158, poz. 1657), Rada gminy nie została uprawniona do definiowania pojęć, którymi posługuje się ustawodawca (wyrok NSA z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1256/09, niepubl.). Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.