IV SA/Wa 2295/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2019 r. sprawy ze skargi N. P. i Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących N. P. i Z. P. solidarnie kwotę 1.014 (jeden tysiąc czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] października 2017 r. nr [...] Wójta Gminy [...] ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarsko-składowo-paszowego do tuczu trzody chlewnej o obsadzie do 40 DJP, budynku gospodarczego na sprzęt i maszyny rolnicze, zbiornika na gnojowicę o poj. do 480 m2, silosów na paszę 2 szt. po 70 ton, zbiornika na nieczystości ciekłe i studni wierconej w miejscowości [...] na działce o nr ew. [...]. W wyniku odwołania N. i Z. P. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2018 r. Nr [...], postanowiło: I. uchylić zaskarżoną decyzję w części, to jest: - ..Przedmiot inwestycji: budowa: 1. Budynku inwentarsko-składowo- paszowego do tuczu trzody chlewnej o obsadzie do 40 DJP" i w tym zakresie orzec: "Przedmiot inwestycji: budowa: 1, Budynku inwentarsko-składowo- paszowego do tuczu trzody chlewnej o obsadzie do 39,9 DJP"; - "Przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu: - rodzaj inwestycji: budowa: Budynku inwentarsko-składowo-paszowego do tuczu trzody chlewnej o obsadzie do 40 DJP" 1 w tym zakresie orzec: "Przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu: - rodzaj inwestycji: budowa: Budynku inwentarsko-składowo-paszowego do tuczu trzody chlewnej o obsadzie do 39,9 DJP"; - w punkcie 1. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu. Warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (warunki urbanistyczne), w zakresie podpunktów a), b), c), d), e), f), g), h), i) oraz j) i w tym zakresie orzec: "a) Przyjęto nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 15,0 m od zewnętrznej krawędzi drogi gminnej (dz. nr ew, [...]), b) Wyznaczono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu w wysokości od 0,20 (20%) do 0,30 (30%). c) Wyznaczono wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni terenu w wysokości od 0,40 (40%) do 0,60 (60%). d) Wyznaczono wskaźnik wielkości powierzchni zabudowanej i utwardzonej w stosunku do powierzchni działki w wysokości od 0,40 (40%) do 0,60 (60%). e) Przyjęto szerokość elewacji frontowej w wysokości 17,0 m (z tolerancją +/- 20% dla obu budynków). f) Przyjęto wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku: od 3,0 m do 10,0 m, przy czym w przypadku zastosowania prostopadłego układu kalenicy w stosunku do frontu działki równa wysokości głównej kalenicy dla obu budynków. g) Przyjęto wysokość głównej kalenicy mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku: Od 3,0 md o 10,0 m dla obu budynków. h) Przyjęto dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych od 25° do 35° dla obu budynków. i) Wyznaczono: 1 kondygnację nadziemną dla obu budynków. j) Przyjęto prostopadłe lub równoległe ułożenie głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki lub granic bocznych dla wszystkich planowanych inwestycji. k) Projektowane obiekty i ich usytuowanie względem granic działki i ich zabudowy na sąsiednich działkach budowlanych a także od sieci i urządzeń infrastruktury technicznej musi spełniać warunki określone w przepisach odrębnych (w tym w szczególności przepisy §12, §13, i §271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.)." II. uchylić zaskarżoną decyzję w części Załącznika nr 2 do decyzji nr 70/2017 "Wynik analizy urbanistycznej" - "Przedmiot inwestycji: budowa: 1. Budynku inwentarsko-składowo- paszowego do tuczu trzody chlewnej o obsadzie do 40 DJP" i w tym zakresie orzec: "Przedmiot inwestycji: budowa: 1. Budynku inwentarsko-składowo- paszowego do tuczu trzody chlewnej o obsadzie do 39,9 DJP"; - "Przyjęto wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu w wysokości do 0,25 (25%). Przyjęto wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki w wysokości minimum 0,50 (50%). Przyjęto szerokość elewacji frontowej w wysokości 17,0 m z tolerancją +/- 20% dla obu budynków. Przyjęto wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki do 10,0 m dla obu budynków. Przyjęto dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 30° dla obu budynków. Przyjęto prostopadłe lub równoległe ułożenie głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki lub granic bocznych dla wszystkich planowanych inwestycji." i w tym zakresie orzec: "Przyjęto wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu w wysokości od 0,20 (20%) do 0,30 (30%). Przyjęto wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki w wysokości od 0,40 (50%) do 0,60 (60%). Przyjęto szerokość elewacji frontowej w wysokości 17,0 m z tolerancją +/- 20% dla obu budynków. Przyjęto wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku: od 3,0 m do 10,0 m, przy czym w przypadku zastosowania prostopadłego układu kalenicy w stosunku do frontu działki równa wysokości głównej kalenicy dla obu budynków. Przyjęto wysokość głównej kalenicy mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku: Od 3,0 m do 10,0 m dla obu budynków. Przyjęto dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci od 25° do 35° dla obu budynków. Przyjęto prostopadłe lub równoległe ułożenie głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki lub granic bocznych dla wszystkich planowanych inwestycji." III. w pozostałym zakresie utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji z [...] lutego 2017 r. W. K., dalej "Inwestor", wystąpił do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie: 1. budynku inwentarsko-składowo-paszowego do tuczu trzody chlewnej o obsadzie do 40 DJP, 2. budynku gospodarczego na sprzęt i maszyny rolnicze, 3. zbiornika na gnojownicę - pojemność do 480 m3, 4. silosów na paszę 2 szt, po 70 ton, 5. zbiornika na nieczystości ciekłe, 6. studni wierconej, w [...] na działce o nr ew. [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2017 r., znak [...], działający z upoważnienia Wójta Gminy Zastępca Wójta ustalił warunki zabudowy na wskazanych w decyzji warunkach. Odwołanie od ww. decyzji, w ustawowym terminie, złożyli Państwo N. i Z. P.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kpa, poprzez dowolność w wydaniu zaskarżonej decyzji polegającą na niedostatecznym i niepełnym uzasadnieniu decyzji w szczególności polegającym na: ustaleniu, iż przedmiotowa inwestycja stanowi zabudowę zagrodową, błędnym przyjęciu wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu poprzez ominiecie tzw. widełek, braku uzasadnienia dla wyznaczonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki oraz braku uzasadnienia dla wyznaczenia wielkości powierzchni zabudowanej i utwardzonej w stosunku do powierzchni działki; braku uzasadnienia dla wyznaczonego wskaźnika szerokości elewacji frontowej w wysokości 17 m dla obu budynków; braku uzasadnienia dla wyznaczonej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu i attyki do 10 m dla obydwu budynków; niedookreśleniu w treści analizy urbanistycznej jakiego rodzaju urządzenia wentylacyjne powinny być zamontowane na Inwestycji celem regulacji temperatury i stężania gazów; niedookreśleniu w treści analizy urbanistycznej w jaki sposób ma być zrealizowany wymóg małej koncentracji zanieczyszczeń emitowanych do środowiska, co jest istotnym aspektem w świetle potencjalnego oddziaływania Inwestycji na środowisko; sprzeczne w treści uzasadnienia analizy urbanistycznej ustalenie, iż Inwestycja na przedmiotowej działce spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt. 1- 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w dalszej części uzasadnienia wskazanie, iż odstąpiono od analizy zasady dobrego sąsiedztwa; niedostateczne zebranie materiału dowodowego w sprawie, niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegające na: zaniechaniu zebrania dokumentacji w postaci danych z ewidencji gruntów, dla określenia łącznej powierzchni gospodarstwa rolnego wnioskodawcy oraz brak definicji czym jest gospodarstwo rolne; zaniechaniu zebrania dokumentacji w postaci danych z ewidencji gruntów, dla określenia średniej powierzchni gospodarstw rolnych w gminie, co przyczyniło się uznania, iż istnieje w niniejszym postępowaniu podstawa do odstąpienia od analizy zasady dobrego sąsiedztwa; brak wskazania podstawy prawnej na podstawie której została ustalona średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie - w postaci np. uchwały rady gminy określającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie oraz wadliwe powołanie się w tym zakresie na dane GUS z 2010 r., które z uwagi na upływ czas są nieaktualne; brak związania oceną oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji z innymi inwestycjami, które inwestor zamierza realizować na działkach w pobliskim sąsiedztwie, a objętych postępowaniami prowadzonymi przed tut. organem tj. postępowaniami znak: [...] oraz [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: §3 ust. 1 pkt. 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].04.2005 r. w sprawie [...] poprzez jego pominięcie i wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania o wydanie tzw. decyzji środowiskowej do czego był zobowiązany z uwagi na wskazanie we wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji obsady tuczami do 40 DJP, naruszenie art, 7 ust. 1 pkt 1 i art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm. ) oraz art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z póżn. zm.), dalej "p.z.p", poprzez bezpodstawne i arbitralne stwierdzenie, że zachodzi przesłanka do odstąpienia od zasady dobrego sąsiedztwa, w sytuacji gdy nie zebrano żadnego materiału dowodowego w tym zakresie oraz nie powołano się na uchwałę rady gminy, która powinna stanowić podstawę decyzji organu w tym zakresie; naruszenie art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez arbitralne nieudowodnione uznanie, iż wnioskodawca planuje zabudowę zagrodową oraz jest właścicielem gospodarstwa o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie; § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie poprzez pominięcie w całości przepisów tego rozporządzenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji, co wpłynęło m.in. na pominięcie wymogu, iż budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy lub wydzielanie się substancji toksycznych, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasem zieleni złożonym z roślinności średnio i wysokopiennej; § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, iż Inwestycja stanowi budowlę rolniczą przez którą rozumie się budowlę dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zbiorniki na gnojowicę oraz zbiorniki na nieczystości ciekłe; art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak analizy i uzasadnienia w decyzji czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; art. 25 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i pominięcie przez organ administracji obowiązku nałożenia na inwestora spełniania wymogów opisanych w tym przepisie; naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt. 3 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak analizy decyzji z ww. przepisem art. 25 ustawy o nawozach i nawożeniu oraz przepisami rozporządzenia ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie; naruszenie art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy poprzez pominięcie przeprowadzenia odpowiedniego postępowania dowodowego, a w tym analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, które wynikają z odrębnych przepisów oraz niezupełną analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji; art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie uzgodnienia zaskarżonej decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz wskazanie czy decyzje była uzgadniania po zmianie przez inwestora wniosku o wydanie decyzji; art. 18 pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa {Dz. U. z 2016 r. poz. 486, 1948 i 2260) oraz art. 23 ust. 2 i 3 z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody {Dz. U. z 2016 r. poz. 2134, 2249 i 2260) w zw. z §2 ust. 1 pkt. 9) lit. e) oraz §3 ust. 1 pkt. 6) Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].04.2005 r. w sprawie [...] (Dz. U. Woj. [...] z 2005 r., nr [...], poz. [...]) poprzez pominięcie wytycznych zawartych w ww. rozporządzeniu, które jest w powołanych przepisach kierowane do stosowania przez organy administracji. Mając na uwadze powyższe zarzuty, odwołujący wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz odwołujących się zwrotu kosztów postępowania. Nadto wnieśli o uzupełnienie po zastosowaniu trybu autokontroli lub przez organ II instancji postępowania dowodowego o przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy specjalisty powołanego w sprawie zakończoną wydaniem decyzji z dnia [...].03.2017 r. przez tut. organ - Wójta Gminy [...] w sprawie - znak sprawy: [...] celem oceny oddziaływania Inwestycji na okoliczne środowisko oraz społeczność lokalną w zakresie pyłów, wyziewów, odoru, immisji, związków chemicznych oraz potencjalnych zagrożeń dla społeczności zamieszkującej pobliskie miejscowości [...], [...], [...] i [...] wynikających z lokalizacji inwestycji; wymogów jakie powinien spełnić Inwestor oraz planowana Inwestycja tak aby optymalnie wykluczyć jakiekolwiek negatywne oddziaływanie na środowisko oraz społeczność lokalną. W powołanej sprawie, zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...].03.2017 r. przez tut. organ w sprawie znak sprawy: [...] opinię specjalistyczną w tym zakresie wydał pan prof. L. T., kierownik [...] w [...]. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zmieniło zaskarżoną decyzję ustaliło nowe warunku zabudowy (przytoczone na wstępie uzasadnienia). Powołując przepisy kompetencyjne w pierwszej kolejności stwierdziło, że inwestor domagał się wydania decyzji dla inwestycji w zabudowie zagrodowej, co wynika z treści wniosku. Inwestor wskazał, że grunty rolne własne i dzierżawione stanowią jedną całość i są przez niego uprawiane od 1998 r. (gospodarstwo o pow. 40 ha), a średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie [...] wynosi 9,41 ha. Z tych względów organy I i II instancji uznały, że inwestycja nie wymaga spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p.). Kolegium wyjaśniło przy tym, że w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak jest definicji pojęcia "zabudowa zagrodowa", zaś pojęcie "zabudowy zagrodowej" w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), zgodnie z dominującą w tym zakresie linią orzeczniczą, którą tutejsze Kolegium podziela, nie może być uznane za definicję legalną "zabudowy zagrodowej" przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższy pogląd prawny jest przy tym powszechnie aprobowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym na przykład w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. II OSK 1118/06, czy też w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. II SA/Po 504/10. Przez użyte w tym rozporządzeniu pojęcie "zabudowy zagrodowej", należy rozumieć budynki mieszkalne, gospodarcze i inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Zresztą powyższe rozporządzenie jest aktem wykonawczym do ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z definicją słownikową, zabudowa to "budynki znajdujące się na określonym terenie", zaś zagroda to "dom wiejski z podwórzem i zabudowaniami gospodarczymi" (Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN W-wa 2002, s. 1211, 1220), stąd też zabudowę zagrodową można definiować między innymi w tego rodzaju sposób. Rozumienia tego pojęcia należy dokonać przy uwzględnieniu treści art. 553 Kodeksu cywilnego. Przepis ten stanowi, iż za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. W takiej sytuacji, skoro w systemie prawa brak jest legalnej definicji pojęcia zabudowy zagrodowej, mogącej znaleźć zastosowanie w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy, to rzeczą organów stosujących prawo jest samodzielne dokonanie wykładni językowej tego pojęcia. Niezależnie, jakim posłużymy się rozumieniem pojęcia zabudowy zagrodowej w każdym przypadku konieczne jest, aby wraz z zabudową o charakterze gospodarczym lub inwentarskim współistniał budynek mieszkalny. W orzecznictwie sądowym pojawiło się także stanowisko, które Kolegium w całości podzieliło, iż zabudowa zagrodowa musi być rozumiana jako łączne zainwestowanie domem mieszkalnym i zabudowaniami gospodarskimi dla danego gospodarstwa rolnego, składającego się z szeregu nieruchomości położonych w różnych miejscach. Jedynym kryterium byłoby ograniczenie owych działek gruntu do terytorium jednej gminy, co wynika z regulacji przyjętej w art. 61 ust. 4 p.z.p. oraz powiązania organizacyjno - gospodarczego. Skoro przepis ten nakazuje, aby powierzchnia gospodarstwa rolnego została odniesiona do średniej powierzchni ustalonej dla danej gminy, to logiczną konsekwencją jest przyjęcie reguły, aby badanie zabudowań w kontekście wypełnienia znamion pojęcia zabudowy zagrodowej również ograniczało się do tej jednostki terytorialnej. W świetle powyższego nie ma zatem konieczności, aby dom mieszkalny znajdował się na tej samej nieruchomości, co zabudowania gospodarcze. Organ l instancji w treści zaskarżonej decyzji wyjaśnił, iż inwestor posiada na terenie gminy [...] gospodarstwo o powierzchni ok. 40 ha, zaś średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w tej gminie wynosi 9,14 ha. Na tę okoliczność wnioskodawca dołączył do akt sprawy, przy wniosku, stosowną dokumentację, potwierdzającą fakt posiadania przez niego gospodarstwa rolnego o powierzchni przewyższającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie [...]. Przy czym organ uznał za niezasadny zarzut odwołania, iż organ I instancji nie poczynił żadnych ustaleń w zakresie ustalenia powierzchni gospodarstwa rolnego posiadanego przez Inwestora. Na tę okoliczność organ I instancji sporządził notatkę służbową z dnia [...] czerwca 2017 r., z treści której (jak również z dołączonych do niej kopii decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego) wynika zarówno powierzchnia gruntów rolnych posiadanych przez inwestora, jak również wielkość średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie [...] (ustalona w oparciu o dane GUS na podstawie Powszechnego Spisu rolnego 2010). Inwestor ponadto wyjaśnił, iż osobiście prowadzi gospodarstwo o powierzchni około 40 ha, wszystkie grunty wchodzące w skład gospodarstwa tworzą całości. Ponadto podał, iż jest hodowcą loch, a w planowanym budynku zamierza prowadzić odchów warchlaków i ich tucz z własnych prosiąt. Posiada dom mieszkalny na terenie gminy [...] - w miejscowości [...], zaś - co istotne dla rozpoznania przedmiotowej sprawy - projektowana obsada budynków to 39,9 DJP. Powyższe doprowadziło organ do uznania, że inwestor planuje zabudowę zagrodową, prowadzi on gospodarstwo rolne, które -ma określoną powierzchnię (jest większe niż średnia powierzchnia gospodarstwa w gminie). Planowane zamierzenie inwestycyjne będzie uzupełnieniem prowadzonego przez wnioskodawcę dotychczas gospodarstwa rolnego. Inwestor nie zamierza przy tym budować budynków gospodarczych o dużych powierzchniach, czy też o dużej obsadzie DJP (takiej, która na przykład wymagałaby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko). W odniesieniu do zarzutu dotyczącego niewłaściwej kwalifikacji przedsięwzięcia oraz konieczności przeprowadzenia dla niego procedury dotyczącej określenia uwarunkowań środowiskowych Kolegium stwierdziło, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy wskazuje, że miejscowość w której planowana jest inwestycja położona jest na terenie [...], utworzonego na mocy Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. 2005, [...], [...] z dnia 2005.04.[...] ze zm.). Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017, 1405 ze zm.), dalej "ustawa ocenowa", decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Ust. 2 cytowanego przepisu stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak natomiast stanowi § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U, 2016.71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie: a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone: - mieszkaniowych, - Innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, - zurbanizowanych niezabudowanych, - rekreacyjno- wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, b) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 I 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Powyższy przepis odsyła z kolei do ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2018, 142), która w art. 6 wymienia formy ochrony przyrody. W myśl postanowień art. 6 ust. 1 pkt 4 - jedną z tego rodzaju form jest obszar chronionego krajobrazu, a więc obszar z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, a mianowicie [...] Zgodnie z przepisem art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy ocenowej wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, a decyzję taką dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1- 13, w tym decyzji o warunkach zabudowy. Niezłożenie przez stronę decyzji środowiskowej, nie stanowi braku formalnego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. Przepis ten dotyczy bowiem wyłącznie braków formalnych, uniemożliwiających nadanie wnioskowi prawidłowego biegu i merytoryczne rozpoznanie sprawy. Przedłożenie jej decyduje o materialnoprawnej zasadności żądania. Organ nie może wydać decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zaliczonej do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli inwestor nie legitymuje się taką decyzją. Z uwagi na powyższe oraz nieprecyzyjną treść wniosku Inwestora który domagał się ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku inwentarsko-składowo-paszowego do tuczu trzody chlewnej o obsadzie 40 DJP, Kolegium wystąpiło do ww. o sprecyzowanie planowanej obsady budynku. W piśmie z [...] grudnia 2017 r. Inwestor wskazał, iż projektowana obsada budynków to obsada do 39,9 DJP. W sytuacji zamierzenia inwestycyjnego dla budynku o obsadzie równej 40 DJP i więcej koniecznym byłoby przeprowadzenie postępowania środowiskowego, bowiem z przepisów znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie wynika, że decyzja środowiskowa wymagana jest również dla obsady równej 40 DJP. Jednakże z uwagi na doprecyzowanie stanowiska Inwestora w powyższym zakresie, tego rodzaju konieczność nie zaistniała, stąd też zarzuty odwołania w powyższym zakresie należy uznać za niezasadne. Kolegium wskazało, iż ustalenia w powyższym zakresie były również powodem do uchylenia zaskarżonej decyzji w części i wydania w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy, to jest w zakresie określenia rodzaju przedsięwzięcia co do ilości planowanej obsady. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu odnośnie niewłaściwego określenia przez organ I instancji parametrów dla planowanej zabudowy, to jest brak przeprowadzenia w tym zakresie szczegółowej analizy i uzasadnienia, Kolegium wskazało, iż zastosowany w sprawie art. 61 ust. 4 .p.z.p. zwalnia ze stosowania obowiązków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, co oznacza, iż w przypadku zabudowy zagrodowej istnieje możliwość ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy brak jest w sąsiedztwie zabudowanej działki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Organ I instancji w treści zaskarżonej decyzji ustalił warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, to jest parametry dla planowanej inwestycji, jednakże nie wiązały go w tym zakresie ustalenia w zakresie tzw. "dobrego sąsiedztwa" Nie miał zatem obowiązku w powyższym zakresie przeprowadzania szczegółowej analizy. Co zaś się tyczy określenia poszczególnych parametrów przez organ I instancji w wartościach maksymalnych, to organ odwoławczy wskazał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych dostrzec można dwa stanowiska - jedno mówiące o określaniu parametrów dla planowanej zabudowy w postaci konkretnych wartości, bez możliwości ich zmiany na plus lub minus, drugie - wskazujące, iż co do zasady ustalanie wskaźników i wymiarów planowanej zabudowy jest dopuszczalne w formie tzw. "widełek", czyli w określonych przedziałach wielkości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] poparło drugą ze wskazanych powyżej linii orzeczniczych. Wynika to z tego, że ostateczne, dokładne i precyzyjne wymiary planowanej zabudowy kubaturowej ustalone zostaną w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Precyzyjne określanie tych wskaźników zwykle nie jest konieczne z punktu widzenia celu jakiemu ma służyć decyzja o warunkach zabudowy, czyli ustaleniu jaki rodzaj zabudowy w danym terenie może powstać z zachowaniem zastanego tam ładu przestrzennego. Organ I instancji w przedmiotowej sprawie część z parametrów dla inwestycji objętej, na co słusznie zwrócili uwagę odwołujący, określił w wartościach maksymalnych. Z uwagi na powyższe, w toku postępowania przed organem odwoławczym, Kolegium zwróciło się do organu I instancji o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez zlecenie planiście uzupełnienia projektu decyzji o określenie poszczególnych parametrów w tzw. "widełkach". Z uwagi na fakt, iż to właśnie osoba posiadająca stosowne uprawnienia może sporządzić projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, to również tylko ona jest uprawniona do dokonania zmian w powyższym zakresie. Stąd też Kolegium, w oparciu o przesłany przez organ I instancji przy piśmie z dnia [...] marca 2018 r. materiał dowodowy dokonało stosownych zmian w treści decyzji ustalającej warunki zabudowy, zgodnie ze wskazaniami planisty, uchylając ją w części i orzekając co do istoty sprawy w tym konkretnym zakresie. Badaniu przez organ decyzyjny podlegają natomiast pozostałe uwarunkowania, przewidziane przez ustawodawcę, to jest czy teren objęty inwestycją posiada dostęp do drogi publicznej, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w powyższym zakresie, to jest ustalił, iż teren faktycznie posiada dostęp do drogi publicznej (obsługa komunikacyjna będzie odbywać się zjazdem na podstawie decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2015 r., znak [...]). Ponadto teren inwestycji uzbrojony jest w wystarczający sposób - [...] zgodnie z oświadczeniem [...] S.A. oddział w [...] z dnia [...] lutego 2017 r., woda z projektowanej studni, nieczystości odprowadzane do projektowanego zbiornika), Nadto teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne z uwagi na rolniczy charakter zabudowy. Organ I instancji, prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie, dokonał również wymaganych treścią art. 53 ust. 4 u.p.z.p., uzgodnień. Organ I instancji wystąpił do Starosty [...], Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Marszałka Województwa [...] - Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych. Żaden z ww. organów nie zajął pisemnego stanowiska w sprawie (tzw. milczące uzgodnienie). W treści odwołania zamieszczono szereg zarzutów dotyczących możliwego oddziaływania inwestycji na środowisko - konieczności analizy rodzaju urządzeń wentylacyjnych celem regulacji temperatury i stężenia gazów, określenia jak ma być realizowany wymóg małej koncentracji zanieczyszczeń emitowanych do środowiska, konieczność ustalenia kwestii dotyczących zagadnień związanych z gospodarką nawozami, ponadto odwołujący wnieśli o dołączenie do akt sprawy opinii specjalistycznej w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, sporządzonej na potrzeby odrębnego postępowania środowiskowego, toczącego się przed organem I instancji dla inwestycji zlokalizowanej na innej nieruchomości. Odpowiadając na powyższe Kolegium podało, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organy administracji publicznej nie mogą zajmować się oceną ewentualnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko, zdrowie mieszkańców, czy też walory krajobrazowe danego obszaru, na którym inwestycja ma być zrealizowana. Ponadto w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie może podlegać ocenie materiał dowodowy zgromadzony w toku innego, odrębnego postępowania środowiskowego, które nie dotyczy przedmiotowej sprawy, w tym opinii sporządzonej w tym postępowaniu, dotyczącej uwarunkowań środowiskowych. Tego rodzaju opinia nie ma znaczenia dla rozpoznania przedmiotowej sprawy, stąd też nie istniała konieczność dołączania jej do akt niniejszego postępowania. W niniejszej sprawie organ uzyskał wszystkie uzgodnienia przewidziane przepisami prawa, co świadczy, iż decyzja wydana przez organ I instancji jest zgodna z przepisami odrębnymi i w żaden sposób ich nie narusza. Wszystkie podnoszone w powyższym zakresie zarzuty mogą natomiast być badane na dalszym etapie postępowania zmierzającego do realizacji inwestycji objętej wnioskiem, a mianowicie na etapie wydawania pozwolenia na budowę, bowiem to właśnie w tego rodzaju sprawie organy administracyjno-budowlane dokonują oceny możliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie. Podobnie również na kolejnym etapie postępowania - to jest przy ewentualnym ubieganiu się przez inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę - ocenie podlegać będą zagadnienia wynikające z Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowie rolnicze i ich usytuowanie. Rozporządzenie powyższe zostało wydane w oparciu o art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, stanowi akt wykonawczy do tej ustawy i spełnienie warunków wynikających z tego aktu prawnego badane są na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w sytuacji wypełnienia przez inwestora oraz organ planistyczny warunków określonych przez prawo, decyzja ustalająca warunki musi być wydana. Decyzja organu I instancji, określająca warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem w niniejszym postępowaniu, nie narusza praw osób trzecich, co zostało podkreślone w decyzji organu I instancji, bowiem może być ona zrealizowana po spełnieniu warunków określonych w treści punktu 4 decyzji z dnia [...] października 2017 r. Ustalenie warunków zabudowy jest elementem postępowania planistycznego. Oznacza to, że działania organów podejmowane w takim postępowaniu nie przesądzają o sposobie realizacji przyszłej inwestycji. Wprawdzie organy administracji publicznej ustalają warunki dla niej, jednak dopiero w postępowaniu o pozwolenie na budowę może nastąpić realna ochrona interesów podmiotów znajdujących się w zakresie oddziaływania inwestycji. W ocenie Kolegium okoliczności zezwalające na pozytywne rozpatrzenie wniosku Inwestora o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w ramach tzw. zabudowy zagrodowej znalazły swoje odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy - wnioskodawca posiada na terenie gminy grunty przewyższające średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego, prowadzi na terenie tej gminy gospodarstwo rolne, w skład którego wchodzą między innymi inne budynki gospodarcze, posiada dom mieszkalny, zaś inwestycja objęta wnioskiem jest w sposób funkcjonalny powiązana z gospodarstwem rolnym wnioskodawcy będzie stanowiła jego rozbudowę. Zatem wszystkie ustalone w trakcie postępowania okoliczności pozwalają przyjąć, iż inwestycja objęta wnioskiem jest powiązana organizacyjnie i gospodarczo z posiadanym przez Inwestora gospodarstwem rolnym i będzie stanowiła uzupełnienie już istniejącej zabudowy zagrodowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiedli N. P. i Z. P., dalej "Skarżący", zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucili: I. Naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy): 1) art. 136 i 138 w zw. z art. 127 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzupełniającego postępowania dowodowego i wydania merytorycznej decyzji, gdy decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania; 2) art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kpa, poprzez dowolność w wydaniu zaskarżonej decyzji, niedostatecznym i niepełnym uzasadnieniu decyzji w szczególności polegającym na: a) braku uzasadnienia dla wyznaczonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki oraz braku uzasadnienia dla wyznaczenia wielkości powierzchni zabudowanej i utwardzonej w stosunku do powierzchni działki; b) braku uzasadnienia dla wyznaczonego wskaźnika szerokości elewacji frontowej w wysokości 17 m dla obu budynków; c) braku uzasadnienia dla wyznaczonej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej , gzymsu i attyki do 10 m dla obydwu budynków; d) niedookreśleniu w treści analizy urbanistycznej jakiego rodzaju urządzenia wentylacyjne powinny być zamontowane na Inwestycji celem regulacji temperatury i stężania gazów; e) niedookreśleniu w treści analizy urbanistycznej w jaki sposób ma być zrealizowany wymóg małej koncentracji zanieczyszczeń emitowanych do środowiska co jest istotnym aspektem w świetle potencjalnego oddziaływania Inwestycji na środowisko; 3) art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez sprzeczne stwierdzenia w treści uzasadnienia analizy urbanistycznej, iż Inwestycja na przedmiotowej działce spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt. 1- 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w dalszej części uzasadnienia wskazanie, iż odstąpiono od analizy zasady dobrego sąsiedztwa; 4) art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "kpa"), poprzez niedostateczne zebranie materiału dowodowego w sprawie, niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegające na: a) zaniechaniu zebrania dokumentacji w postaci danych z ewidencji gruntów, dla określenia łącznej powierzchni gospodarstwa rolnego wnioskodawcy oraz brak definicji czym jest gospodarstwo rolne; b) zaniechaniu zebrania dokumentacji w postaci danych z ewidencji gruntów, dla określenia średniej powierzchni gospodarstw rolnych w gminie; c) zaniechaniu wskazania podstawy prawnej na podstawie której została ustalona średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie - w postaci np. uchwały rady gminy określającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie; oraz wadliwe powołanie się na dane GUS w tym zakresie z 2010 r., które z uwagi na upływ czas są nieaktualne co przyczyniło się uznania, iż istnieje w niniejszym postępowaniu podstawa do odstąpienia od analizy zasady dobrego sąsiedztwa. 5) art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez brak związania oceną oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji z innymi inwestycjami, które inwestor zamierza realizować na działkach w pobliskim sąsiedztwie. Organ wyznaczając obszar analizowany powinien mieć na względzie, iż planowana inwestycja ma wpływ na sąsiednią okolicę i istniejące na niej zabudowania. W sposób nienależyty uznano brak konieczności oceny spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa, wskazując, iż Inwestycja nie stanowi inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższa okoliczność została całkowicie pominięta w kontekście oświadczenia inwestora (str. 9 uzasadnienia decyzji), iż "wnioskodawca nie zamierza przy tym budować budynków gospodarczych o dużych powierzchniach, czy też o dużej obsadzie DJP". Jest to oświadczenie nieprawdziwe. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm. ) oraz art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.) poprzez bezpodstawne i arbitralne stwierdzenie, że zachodzi przesłanka do odstąpienia od zasady dobrego sąsiedztwa, w sytuacji gdy nie zebrano żadnego materiału dowodowego w tym zakresie oraz nie powołano się na uchwałę rady gminy, która powinna stanowić podstawę decyzji organu w tym zakresie; 2) art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez arbitralne nieudowodnione uznanie, iż wnioskodawca planuje zabudowę zagrodową oraz jest właścicielem gospodarstwa o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie; 3) § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie poprzez pominięcie w całości przepisów tego rozporządzenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji, co wpłynęło m.in. na pominięcie wymogu, iż budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy lub wydzielanie się substancji toksycznych, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasem zieleni złożonym z roślinności średnio i wysokopiennej; 4) § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, iż inwestycja stanowi budowlę rolniczą przez którą rozumie się budowlę dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zbiorniki na gnojowicę oraz zbiorniki na nieczystości ciekłe; 5) art. 18 oraz art. 25 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie i pominięcie przez organ administracji obowiązku nałożenia na inwestora spełniania wymogów opisanych w tych przepisach; 6) art. 61 ust. 1 pkt. 3 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak analizy decyzji z ww. przepisem art. 25 ustawy o nawozach i nawożeniu oraz przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie; 7) art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy poprzez pominięcie przeprowadzenia odpowiedniego postępowania dowodowego, w tym analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, które wynikają z odrębnych przepisów oraz niezupełną analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji; 8) art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie uzgodnienia zaskarżonej decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz wskazanie czy decyzja była uzgadniania po zmianie przez inwestora wniosku o wydanie decyzji poprzez zmniejszenie wielkości obsady do 39,9 DJP; 9) art. 18 pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486, 1948 i 2260) oraz art. 23 ust. 2 i 3 z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134, 2249 i 2260) w zw. z §2 ust. 1 pkt. 9) lit. e) oraz §3 ust. 1 pkt. 6) Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].04.2005 r. w sprawie [...] (Dz. U. Woj. [...] z 2005 r, nr [...], poz. [...]) poprzez pominięcie wytycznych zawartych w ww. rozporządzeniu, które w powołanych przepisach kierowane do stosowania przez organy administracji. W istocie zatem skarga odpowiada treści odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie gdyż organ przy rozpoznawaniu sprawy naruszył art. 7, 77 § 1, 107 § 3 i 80, 81 i 138 § 2 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594). Podstawą prawną do wydania decyzji o warunkach zabudowy są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w tym przepis art. 61 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z nimi w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego inwestor zobowiązany jest do uzyskania dla planowanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ocenia w tym postępowaniu czy zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją w której organ ocenia pod względem zasad ładu przestrzennego czy zaproponowany przez inwestora sposób zagospodarowania nieruchomości jest zgodny z istniejącym na danym terenie sposobem zagospodarowania. Inwestycja, zgodnie z art. 61 § 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kreuje zasadę dobrego sąsiedztwa rozumianą jako zgodność nowej zabudowy z istniejącym na danym terenie sposobem zagospodarowania. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zasady kształtowania polityki przestrzennej na danym terenie i kładzie nacisk na ład przestrzenny i zrównoważony rozwój jako podstawę tych działań – co wynika z art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4 p.z.p. Pod pojęciem ładu przestrzennego ustawodawca rozumie "takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne" – art. 2 tej ustawy. Przepis art. 61 ust. 1 p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest m.in. od warunku by co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Regulacja powyższa stanowi normatywne ujęcie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego na danym terenie. Zgodnie z tą zasadą zmiana w zagospodarowaniu terenu jest uzależniona od dostosowania planowanej inwestycji do określonych cech urbanistycznych i architektonicznych zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem takiej decyzji jest m.in. zapewnienie ładu przestrzennego na terenie gminy, innymi słowy ukształtowanie przestrzeni tak, aby tworzyła spójną, harmonijną całość w aspekcie widokowym, estetycznym, funkcjonalnym i społeczno-gospodarczym (art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 6 u.p.z.p). Ustawa w zakresie konieczności ustalania spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa wprowadza wyjątki. Jednym z nich jest sytuacja w której mamy do czynienia z zabudową zagrodową, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. (art. 61 ust. 4 p.z.p.). W niniejszej sprawie organ uznał, że planowana inwestycja spełnia te wymagania i w związku z tym nie ma konieczności ustalania czy planowana inwestycja jest do pogodzenia z zasadą dobrego sąsiedztwa. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego taka ocena była przedwczesna gdyż organ nie zebrał w sposób prawidłowy dowodów na których podstawie możnaby było w sposób nie budzący wątpliwości ustalić czy rzeczywiście inwestycja byłyby inwestycją w ramach zabudowy zagrodowej. Sąd nie kwestionuje, że skarżący posiada gospodarstwo rolne w danej Gminie – nawet skarżący temu nie zaprzeczają. Jednakże, zgodnie z art. 61 ust. 4 ustawy p.z.p. aby można było zastosować ten wyjątek organ musi ustalić powierzchnię gospodarstwa rolnego skarżącego (abstrahując od ustalenia, że inwestycja wchodzi w skład zabudowy zagrodowej) i średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Dowody w postaci decyzji podatkowych oczywiście pośrednio świadczą o tym, że skarżący jest współwłaścicielem gruntów rolnych jednakże nie stanowią tytułu własnością ani nawet posiadania nie mówią już o powierzchni. Nie wynika z nich przede wszystkim za jakie grunty i gdzie położone został ustalony podatek. W związku z tym organ powinien zobowiązać inwestora do przestawienia dowodów własności czy posiadania przez inwestora gospodarstwa rolnego w danej gminie ([...]). Organ nie ustalił także w sposób prawidłowy jaka jest średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie [...]. Trzeba pamiętać, że organ ustala stan faktyczny na datę wydania decyzji administracyjnej. W związku z tym powołanie się na dane GUS z 2010 r. a więc sprzed 8 lat nie spełniają tego kryterium. Wójt Gminy [...] powinien sam ustalić na podstawie informacji przekazywanych mu z urzędu jaka jest średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w tej gminie a dopiero gdyby nie miał takich danych sięgnąć do najbardziej aktualnych informacji publicznych (w tym z GUS). Oparcie się na twierdzeniach inwestora stanowi o naruszeniu przez organ wyrażonej w art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej i stanowi również naruszenie art. 80 i 81 K.p.a. Ponieważ ustawodawca nie wskazał jakie środki dowodowe mają służyć ustaleniu ww kwestii i to zarówno co do ustalenia jakie grunty stanowią gospodarstwo rolne skarżącego jak i w jaki sposób ustalić średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie, organ w tym zakresie może posłużyć się, zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a wszelkimi dowodami, także i wypisami z rejestru gruntów – jak sugeruje skarżący. Niezasadne są natomiast zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. w aspekcie zarzutu co do braku oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Jak wskazał skarżący w zmodyfikowanym wniosku zamierza prowadzić działalność w zakresie chowu o obsadzie 39,9 DJP, co zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. o przedsięwzięciach mogących znacząco oddziaływać na środowisko (D.U. 2016, poz.71) - § 3 pkt 103 – nie jest przedsięwzięciem mogącym oddziaływać potencjalnie na środowisko, ponieważ chów jest przewidziany w liczbie mniejszej niż 40 DJP. Inaczej natomiast rzecz by się miała gdyby Inwestor w swym gospodarstwie prowadził już tego rodzaju działalność. Skutkowałoby to koniecznością oceny oddziaływania na środowisko całego przedsięwzięcia (tzw. przedsięwzięcie skumulowane). Zwrócić należy uwagę, że w skardze Skarżący wskazują na toczące się postępowania o wydanie warunków zabudowy dla kilku inwestycji związanych z chowem zwierząt na terenie gminy [...]. Z pism Skarżących wynika, że inwestycje te dotyczą miejscowości [...] i [...] (Inwestor ma tam zabudowania mieszkalne). Jeżeli istotnie tak jest i wniosek o wydanie warunków zabudowy pochodzi od tego samego Inwestora, organ powinien rozważyć czy nie mamy do czynienia z jednym przedsięwzięciem. W takim wypadku ocenie, pod kątem ewentualnego oddziaływania na środowisko powinno podlegać całe przedsięwzięcie. Podzielenie bowiem dużego przedsięwzięcia na kilka mniejszych jest w takim wypadku obejściem przepisów ustawy ocenowej w celu uniknięcia konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W cenie Sądu w związku z tym zarzuty skarżących co do nieprawdziwości twierdzeń o zakresie (rozmiarze) prowadzonej przez inwestora działalności są obecnie nie do zweryfikowania. Kolejną kwestią podnoszoną przez skarżących jest charakter planowanej zabudowy. Organ wywodzi, że skarżący we wniosku wskazał, że planuje zabudowę zagrodową. Jak to już zostało wcześniej wskazane przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1p.z.p. nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Pojęcie zabudowy zagrodowej nie zostało zdefiniowane w ustawie. W związku z tym należy dokonać wykładni tego pojęcia. Jako pierwsza nasuwa się wykładnia językowa. Zgodnie z nią pojęcie zabudowy zagrodowej można zdefiniować jako zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położone w obrębie jednego podwórza (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2008 r., II OSK 1536/07). Interpretacja ta, nie może być jednak uznana za pełną i wystarczającą, gdyż w procesie interpretacji tego pojęcia uwzględnić należy również przesłanki wynikające z dyrektyw systemowych i celowościowych wykładni. Nie można też pominąć faktu, że znaczenie terminu zabudowania gospodarskie może oznaczać zarówno proste instalacje charakterystyczne dla gospodarstwa rodzinnego, jak i bardziej rozbudowane instalacje związane z produkcją rolną prowadzoną na większą skalę. Jest to tym bardziej uzasadnione, że art. 61 ust. 4 p.z.p. odnosi się do gospodarstw o areale większym niż przeciętna. Odnosi się zatem do gospodarstw zazwyczaj dobrze rozwiniętych, co obejmować musi także infrastrukturę i sposób zabudowy tych gospodarstw. Nawet interpretacja językowa pojęcia "zabudowa zagrodowa" uwzględniać musi cały kontekst regulacji, a nie ograniczać się jedynie do ustalenia znaczenia poszczególnych pojęć. Art. 61 ust. 4 p.z.p. stanowi realizację konstytucyjnej zasady wyrażonej w art. 23 Konstytucji RP mówiącej o tym, że podstawą ustroju rolnego państwa jest gospodarstwo rodzinne. Jest on skorelowany z wynikającym z ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. Nr 64, poz. 592 ze zm.) zaleceniem poprawy struktury obszarowej gospodarstw rolnych, aby były one konkurencyjnie ekonomicznie. Dlatego też archaiczne rozumienie pojęcia "zabudowy zagrodowej", związane z ograniczeniem tylko do gospodarstw tradycyjnych, rodzinnych prowadzących produkcję w umiarkowanej skali, gdzie możliwa i uzasadniona jest zwarta zabudowa gospodarstwa, stanowiłoby nieuzasadnioną barierę dla rozwoju polskich gospodarstw rolnych i ich rozbudowy o nowe obiekty. W związku z tym wiązanie pojęcia "zabudowy zagrodowej" wyłącznie z siedliskiem, czy działką siedliskową nie znajduje uzasadnienia normatywnego. Należy bowiem zwrócić uwagę na wykładnię celowościową art. 61 ust. 4 u.p.z.p., którego istotą, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest umożliwienie rolnikom posiadającym duże gospodarstwa rolne, wydzielenie obszaru przeznaczonego pod budownictwo zagrodowe, czyli wchodzące w skład gospodarstwa, które może mieć charakter rozproszony. Układ przestrzenny nowoczesnego dużego gospodarstwa rolnego związanego z wyspecjalizowaną produkcją rolną niekoniecznie musi być skoncentrowany na jednej działce i oceniany z perspektywy działki siedliskowej, czy siedliska. Skoncentrowanie na terenie działki siedliskowej budynków gospodarczych, w sytuacji gdy powierzchnia gospodarstwa, jak w przedmiotowej sprawie, wynosi ok. 40 ha jest ekonomicznie i gospodarczo nieuzasadnione. Rozproszenie zabudowy w ramach dużego gospodarstwa rolnego jest zatem dopuszczalne. Przyjęcie tezy, że budynki gospodarcze muszą się koncentrować w ramach siedliska (domu) uniemożliwiałoby rozwój nowoczesnych gospodarstw rolnych. Obiekty duże takie jak np. silosy, czy budynki inwentarskie o dużej obsadzie, lokowane są często w znacznym oddaleniu od budynku mieszkalnego i funkcjonującej przy nim zagrody w tradycyjnym znaczeniu. Poszczególne budynki, budowle i urządzenia mogą być położone w oddaleniu od centralnego punktu zagrody. Istotne jest jednak to, aby były one funkcjonalnie i organizacyjnie powiązane z gospodarstwem rolnym, którego elementem jest zagroda (siedlisko). Pojęcie "budownictwa zagrodowego" użyte w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. musi być zatem rozumiane w znaczeniu funkcjonalnym, tj. obejmować swym zakresem, inwestycje zagrodowe, które są organizacyjnie powiązane w ramach jednego gospodarstwa, dopuszczając ich rozproszenie przestrzenne. Zgodnie z art. 553 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U z 2018 r., poz. 1025 - określanej dalej jako k.c.) za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa jako pewnej całości produkcyjnej. W związku z powyższym nie można z treści art. 61 ust. 4 u.p.z.p. wywieść niedopuszczalności jego stosowania dla planowanej w nowym miejscu zabudowy zagrodowej z uwagi na to, że w skład gospodarstwa rolnego wchodzi już jedno siedlisko albo, że gospodarstwo to jest rozproszone (położone w kilku miejscach). Również twierdzenie, iż w dużym gospodarstwie rolnym dopuszczalne jest funkcjonowanie, co do zasady, wyłącznie jednego budynku mieszkalnego było wadliwe. Kluczowe znaczenie ma bowiem to czy planowane inwestycje zagrodowe pozostają w związku funkcjonalnym i organizacyjnym z gospodarstwem rolnym. Powyższy stanowisko jest ugruntowane w aktualnym orzecznictwie (por. wyroki NSA z dnia: 8 listopada 2017 r., II OSK 2860/16, 18 kwietnia 2018 r., II OSK 2674/17, z 18 kwietnia 2018 r. o sygn. II OSK 1674/17, 10 kwietnia 2018 r., II OSK 1068/17, 30 sierpnia 2018 r., II OSK 2157/18 , wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 listopada 2018 r. II SA/Gd 484/18, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7 czerwca 2018 r., II SA/Bk 200/18, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2018 r., II SA/Po 281/18). Podobne poglądy wyrażane są również w piśmiennictwie (por. K. Świderski, Pojęcie zabudowy na tle przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, Przegląd Prawa Rolnego 2013, nr 1). W takim rozumieniu tego pojęcia konieczne jest zatem ustalenie przez organ czy czy planowana inwestycja jest funkcjonalnie połączona z siedliskiem. Zwrócić należy uwagę, że jak wynika z decyzji organ II instancji skarżący mieszka w miejscowości [...] na działce o nr ew. [...]. Obie wsie ([...] i [...]) oddalone są od siebie o 3 km, co oznacza, że nie ma żadnych trudności organizacyjnych do ich skomunikowania. Sumując, Są przychyla się zatem do wykładni pojęcia zabudowy zagrodowej zaprezentowanej przez organ II instancji, co czyni niezasadnymi zarzuty skargi w zakresie odmiennego definiowania tego pojęcia. Nie zmienia to jednak oceny, że organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny czy istnieje związek funkcjonalny zabudowy mieszkalnej (siedliska) z planowaną inwestycją. Powyższe ustalenia są na tyle istotne, że powodują konieczność uchylenia obu decyzji. Niepełne ustalenia w zakresie istotnym dla oceny czy mamy do czynienia z wyjątkiem z art. 61 ust. 4 p.z.p. czynią przedwczesnymi ustalenia co do pozostałych parametrów inwestycji. Ustalenie bowiem, że nie mamy do czynienia z zabudową zagrodową powoduje konieczność sporządzenia nowej analizy pod kątem spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa. Gdy natomiast organ ustali, że ma do czynienia z wyjątkiem z art. 61 ust. 4 uzasadniona stałyby się ocena pozostałych warunków z art. 61 P.z.p. (linia zabudowy, szerokość i wysokość budynków itd.) Ponieważ jednak niektóre z zarzutów skargi są natury ogólnej Sąd wskazuje, że: - wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej jest pojęciem z zakresu prawa budowlanego Jest to wskaźnik udziału powierzchni gruntu z roślinnością w ogólnej powierzchni działki i jest stosowany w urbanistyce i budownictwie (Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75, poz. 690) W postępowaniu o wydanie warunków zabudowy na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 61 ust. 7 pkt 2 ) i rozporządzenia wykonawczego Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588) występuje w § 1 pkt 2 pojęcie wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Nie ma zatem podstaw prawnych do ustalania powierzchni biologicznie czynnej a jedynie wielkości powierzchni zabudowy do wielkości działki; -kwestia rodzaju i wysokości urządzeń wentylacyjnych, kwestia oddziaływania inwestycji na środowisko w przypadku wydania decyzji pozytywnej dla inwestora będzie rozstrzygana na etapie pozwolenia na budowę. Jak to zostało wskazane wyżej na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy rozstrzyga się jedynie podstawowe parametry przyszłej zabudowy które określone są w art. 61 § 1 p.z.p. w zw. z ww rozporządzeniem wykonawczym; -niezasadny jest zarzut naruszenia § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (t.j.Dz.U.2014.81), gdyż jest to rozporządzenie wykonawcze do ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2018.1202) i nie ma zastosowania w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy. -art. 25 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (t.j. Dz.U.2018.1259) utracił moc przed wydaniem decyzji przez organ I instancji (24 sierpnia 2017 r.) a poza tym ustawa ta dotyczy przede wszystkim warunków nabywania i wprowadzania do obrotu nawozów i środków wspomagających uprawę roślin i nie ma zastosowania w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy; - nie doszło do naruszenia art. 53 p.z.p. Organ wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie planowanej inwestycji. Z uwagi na brak odpowiedzi prawidłowo przyjął, że organ w sposób milczący dokonał uzgodnienia – art. 53 ust. 5 c p.z.p. (duplikat doręczenia pisma uzgadniającego z [...] marca 2017 r.). Istotnie w piśmie do RDOS mowa jest o inwestycji do 40 DJP ale biorąc pod uwagę fakt, że organ uzgadniający nie zakwestionował tak określonego rozmiaru inwestycji należy przyjąć, że po jej zmianie (na 39,9 czyli mniej) także zastrzeżeń by nie składał. -organ nie naruszył także przepisów art. 18 pkt 20 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie gminnym ani art. 23 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zw. z § 2 ust. 1 pkt 9 lit e oraz § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] (D.Urz. Woj. [...]. 2005.poz. [...]). Z decyzji organu I instancji wynika obowiązek przestrzegania ustaleń i zakazów wynikających z tego rozporządzenia, przepisów ustawy o ochronie przyrody i prawa wodnego. (nawiasem mówiąc rozporządzenie to zostało obecnie zastąpione uchwałą z [...] września 2018 r. w sprawie [...] (D.U. Woj. [...]. 2018, poz. [...]). -brak jest podstaw do odnoszenia się do pozostałych zarzutów wynikających z analizy urbanistycznej z uwagi na brak ustalenia czy mamy do czynienia z wyjątkiem o jakim mowa w art. 61 ust. 4 p.z.p. Odnosząc się natomiast do wniosku o odroczenie rozprawy który wpłynął w dniu rozprawy, nie został on uwzględniony ponieważ pełnomocnictwo zostało udzielone z prawem substytucji a pełnomocnik nie wykazał aby nie był w stanie zapewnić stawiennictwa na rozprawy innego pełnomocnika. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i 135 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. zasądzając od przegrywającego organu na rzecz skarżącego 1014 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu i 480 plus 34 (opłata od pełnomocnictw) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie § 14 ust.1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (D.U. 2015, poz. 1804). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dokona ustaleń w zakresie spełnienia przez inwestycję warunku o jakim mowa w art. 61 § 4 p.z.p. wg wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu. W zależności od wyniku tych ustaleń albo nakaże sporządzenie nowej analizy albo ponownie oceni tę istniejąca, mając przy tym na względzie uwagi co do możliwości oceny przedsięwzięcia jako całości. Nie uzasadnione jest bowiem w świetle ustawy ocenowej pozorne dzielenie inwestycji tylko po to aby uniknąć konieczności sporządzania oceny oddziaływania na środowisko – stanowi to działanie w celu obejścia prawa.