IV SA/Wa 2302/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2011 r. sprawy ze skargi M. C., M. M., T. M., J. M. i S. L. na uchwałę Rady W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - W dniu [...] października 2006 r. Rada W. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. Z treści § 1 ust. 2 i 3 uchwały wynika, że tekst studium i rysunek studium stanowią załączniki do uchwały oznaczone numerami 1 i 2, natomiast lista uwag, wniesionych do studium, obejmująca uwagi nieuwzględnione przez Prezydenta W., oraz sposób rozpatrzenia tych uwag przez Radę W., jest załącznikiem nr 3 do tejże uchwały. Na uchwałę nr [...] z dnia [...] października 2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: M. C., M. M., T. M., J. M. i S. L., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, żądając m.in. stwierdzenia wydania przedmiotowej uchwały z naruszeniem prawa. Zaskarżając powyższą uchwałę w całości, zarzucono jej naruszenie: - art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7, art. 10 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 10 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 9 ust 4 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm., dalej u.p.z.p.), poprzez nieuwzględnienie w studium: zasad przeznaczenia terenu, kształtowania polityki przestrzennej oraz stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony, poprzez nieuwzględnienie faktu, iż budynki usytuowane w najbliższej odległości, mają nawet 30 metrów wysokości; wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, a także walorów architektonicznych i krajobrazowych; odpowiednich (zróżnicowanych) parametrów zabudowy dla terenu o symbolu [...], w zależności od powierzchni działki, bowiem uchwalone przez Radę W. wskaźniki zagospodarowania i użytkowania terenu [...] (wysokość zabudowy 20 metrów nad poziom terenu oraz wskaźnik intensywności zabudowy 1,5), ewidentnie zaburzają tzw. sąsiedztwo urbanistyczne; dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu oraz stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony, co implikuje konstatację, iż brak jest możliwości zabudowy terenu, w sposób który byłby kontynuacją dotychczasowej zabudowy, zarówno w aspekcie wysokości budynków, jak i ilości kondygnacji; rosnących potrzeb mieszkaniowych [...] i W., pomimo, że brak jest terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową na terenie [...]; różnorodnych powierzchniowo działek Sygn. akt IV SA/Wa 2302/10 gruntu na obszarze oznaczonym w studium symbolem [...], których zabudowa według wskaźników określonych w studium (20 metrów nad poziom terenu oraz intensywność zabudowy 1,5 rozumiana jako stosunek powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków liczonej w zewnętrznym obrysie murów do powierzchni terenu) spowoduje zróżnicowanie wysokości budynków w bliskim sąsiedztwie, art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art 9 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, 7 i 8 w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP, poprzez ustalenie dla terenu o symbolu [...], na którym znajduje się działka ewidencyjna będąca własnością skarżącego S. L. (nr [...]), funkcji [...] - tereny zieleni urządzonej z udziałem terenów sportu i rekreacji, pomimo, że: działka nr [...] wbrew postanowieniem studium, nie tworzy ciągłości przestrzennej z przyrodniczą strukturą miasta; teren o symbolu [...], w obszarze którego znajduje się działka [...], jest całkowicie odcięty od pobliskich terenów tworzących zwarte tereny zielone; wokół terenu o symbolu [...], na którym znajduje się działka nr [...] znajdują się tereny o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową ([...]), art. 10 ust. 2 pkt 2, art. 10 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 roku w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. z 2004 r., Nr 118, poz. 1233), poprzez określenie w pkt [...] studium, iż wysokości i wskaźniki intensywności zabudowy brutto określa się jako orientacyjne dla różnych rodzajów zabudowy w poszczególnych strefach funkcjonalnych i mają charakter uśredniony, w tym dla obszaru o symbolu [...], pomimo, że ustalenia dotyczące kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów powinny w szczególności określać minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne, uwzględniające wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz zrównoważonego rozwoju, wskazywać tereny do wyłączenia spod zabudowy, a także zawierać wytyczne określania tych wymagań w planach miejscowych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący są właścicielami (współwłaścicielami) nieruchomości położonych na obszarze objętym ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. oraz szeroko uzasadniono podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o jej oddalenie. W ocenie Rady trudno przyjąć, że ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. mogą naruszać interes prawny skarżących, nawet przy Sygn. akt IV SA/Wa 2302/10 uwzględnieniu zasady, że ustalenia studium są wiążące przy sporządzaniu planów miejscowych. Określona w studium struktura funkcjonalna i zgeneralizowane przeznaczenia obszarów stanowią jedynie pewną wskazówkę co do zasad zagospodarowania w przyszłości i zostały określone orientacyjnie, a tym samym nie przesądzają o przyjęciu konkretnych ustaleń dla poszczególnych działek ewidencyjnych. Dopiero na etapie sporządzania planu zostają skonkretyzowane zasięgi wydzieleń terenowych, poprzez linie rozgraniczające terenów o różnym przeznaczeniu, z precyzyjnym określeniem funkcji i parametrów zabudowy. Tak więc jedynie w planie miejscowym lub w decyzji o warunkach zabudowy może nastąpić konkretyzacja ustaleń co do przeznaczenia i warunków zagospodarowania nieruchomości skarżących. Przy takim ustaleniu będzie możliwe wywodzenie, że zapis planu (decyzja) mógł naruszyć interes prawny skarżących. W piśmie z dnia 3 lutego 2011 r. skarżący poprzez pełnomocnika ustosunkowali się do odpowiedzi na skargę, wskazując m.in., że ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, jako aktów prawa miejscowego kształtujących wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Dlatego oczywistym jest, wbrew twierdzeniom Rady W., iż ustalenia Studium w bezpośredni sposób oddziałują na prawo własności nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części, albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Sygn. akt IV SA/Wa 2302/10 Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, iż skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r. poz. 1591 z późn. zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, jest uchwała z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Rady W. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. Skarżący wezwali Radę W. do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą, a następnie wnieśli skargę do sądu administracyjnego. Rozważenia zatem wymaga, czy zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej i czy narusza interes prawny lub uprawnienie skarżących, stosownie do treści art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Spełnienia powyższych kryteriów należy upatrywać w charakterze prawnym tej uchwały i sposobie jej oddziaływania na prawa lub uprawnienia skarżących. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm., dalej u.p.z.p.), nie jest aktem prawa miejscowego, lecz stanowi wewnętrzny akt kreacji polityki przestrzennej w gminie przez radę gminy, w którym, stosownie do art. 10 ust. 1 i 2 ww. ustawy, określa się cały szereg uwarunkowań i kierunków mających znaczenie w gospodarowaniu przestrzenią. Wskazać należy, iż w myśl art. 9 ust. 4 u.p.z.p, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, jako aktów prawa miejscowego, kształtujących wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 8 u.p.z.p.)- Wiążący charakter ustaleń studium wobec treści planu miejscowego znajduje swoje odzwierciedlenie również w procesowych obowiązkach organu, opracowującego projekt planu miejscowego. Obowiązek ten wyraża się poprzez dokonywanie - przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia tego planu- analizy stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, a następnie sporządzania projektu planu miejscowego, uwzględniającego ustalenia studium (art. 14 ust. 5 i art. 17 pkt 4 Sygn. akt IV SA/Wa 2302/10 u.p.z.p.). Samo zaś uchwalenie planu miejscowego musi być jeszcze poprzedzone stwierdzeniem przez radę gminy, jego zgodności z ustaleniami studium (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Zważywszy zatem na zakres i szczegółowość ustaleń, dokonywanych w części tekstowej i graficznej studium (art. 10 ust. 1 i 2 u.p.z.p.), ustalenia studium w bezpośredni sposób determinują istotną część normatywnych skutków planu miejscowego. Należy uznać studium za akt z zakresu administracji publicznej, skoro akt ten jest wyrazem wykonywania przez gminę władczych uprawnień w zakresie i w interesie publicznym, oddziaływujących na uprawnienia innych osób. Nakazuje to również rozważać posiadanie interesu prawnego przez skarżących już na etapie uchwalenia studium. Na temat przedmiotowej uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] wypowiadał się już NSA w wyroku z dnia 26.02.2008 (II OSK 1765/07). NSA stwierdził w jego uzasadnieniu, że nie można zakładać, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy staje się aktem, który wywołuje skutki prawne zbliżone do tych, które wywołuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dopuszczając skargę z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym na studium trzeba widzieć różnicę pomiędzy studium i planem miejscowym w zakresie bezpośredniości i realności naruszenia interesu prawnego. O ile owa bezpośredniość i realność naruszenia interesu prawnego planem miejscowym jest z natury rzeczy łatwa do wykazania, o tyle w przypadku studium znacznie trudniejsza, wymagając od sądu administracyjnego szczególnej staranności w ocenie naruszenia interesu prawnego strony. Nie jest wystarczającym kryterium zaskarżalności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy do sądu administracyjnego wykazanie samej możliwości naruszenia interesu prawnego skarżących. Taka wykładnia przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest błędna. NSA podkreślił, że naruszenia interesu prawnego jako warunku dopuszczalności skargi nie można też upatrywać w naruszeniu przepisów procedury planistycznej. Ta może być bowiem kontrolowana przez sąd administracyjny dopiero wówczas gdy wykazane zostanie, że interes prawny strony skarżącej został naruszony. To oznacza, że sąd administracyjny rozpoznając skargę na uchwałę rady gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest zobowiązany, po stwierdzeniu, że Sygn. akt IV SA/Wa 2302/10 skarga spełnia wymogi formalne do jej wniesienia (bezskuteczne wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia, termin do wniesienia skargi oraz wymóg sprawy z zakresu administracji publicznej) przejść do oceny tego czy interes prawny strony skarżącej został naruszony, przy czym interes ten winien mieć podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego, aby dopiero wówczas ocenić czy naruszenie interesu prawnego strony skarżącej nastąpiło w zgodzie z obowiązującym prawem, w tym prawnie wymaganą procedurą planistyczną i odpowiednio do tego skargę oddalić lub uwzględnić. Innymi słowy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów dotyczących procedury planistycznej, mogą podlegać ocenie dopiero wówczas, kiedy jednoznacznie przesądzona zostanie kwestia naruszenia interesu prawnego skarżących, przy czym jeśli tak się stanie oceny wymagać będzie także to czy naruszenia procedury planistycznej mają charakter istotny w rozumieniu art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze powyższe wytyczne trzeba zauważyć, że skarżący posiadają interes prawny we wniesieniu skargi na uchwałę w sprawie studium. Są bowiem właścicielami działek, leżących w obszarze objętym studium. Następnie zatem Sąd musiał odpowiedzieć na pytanie, czy naruszenie interesu prawnego strony skarżącej nastąpiło w zgodzie z obowiązującym prawem, w tym prawnie wymaganą procedurą planistyczną. Na tak postawione pytanie należało odpowiedzieć twierdząco. Przyjęte przez Radę W. rozwiązania planistyczne nie stanowią przekroczenia władztwa planistycznego Rady. Sąd uznał ponadto, że ustalenia Studium są racjonalnie uzasadnione. Uchwała Rady W. w sprawie studium z dnia [...].10.2006 kilkakrotnie była już przedmiotem zainteresowania WSA w Warszawie. W wyrokach z dnia 22.10.2007 (IV SA/Wa 1220/07) oraz z dnia 20.09.2007 (IV SA/Wa 103/07) Sąd oddalił skargi wniesione na tę uchwałę. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie ma charakteru aktu prawa powszechnie obowiązującego, o czym wprost stanowi art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wyrok NSA z dnia 03.04.2008, II OSK 1888/07). Studium jako akt polityki przestrzennej ma co do merytorycznej istoty charakter ogólny i nie musi wskazywać wszystkich odstępstw od generalnych reguł, wynikających z przepisów obowiązującego prawa, a wyeksponowanych w jego treści. Dlatego zarzuty Sygn. akt IV SA/Wa 2302/10 skarżącego do studium nie mogą zostać uwzględnione, gdyż ewentualne naruszenia w zakresie wskazanym przez skarżących zyskują na znaczeniu podczas oceny planu, a nie studium. Ponadto ważniejsza jest zgodność planu z przepisami prawa, niż ze studium, a plan został już oceniony jako zgodny z przepisami prawa (za wyjątkiem, omówionym poniżej), tym bardziej więc zgodne z przepisami prawa jest studium. Podkreślenia wymaga bowiem, że skarżący (w tym samym składzie osobowym) wnieśli również skargę na plan. Częściowo uwzględniona została ich skarga, wniesiona w sprawie IV SA/Wa 1963/08. Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (w pkt I wyroku) stwierdził nieważność § [...] zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. [...] z obr. [...]; (w pkt II tego wyroku) stwierdził nieważność § [...] zaskarżonej uchwały w części dotyczącej powyższej działki, w pozostałej części skarga została oddalona (pkt III). Sąd dokonał analizy zgodności ustaleń planu z ustaleniami studium i uznał, że na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą wobec części działki ew. nr [...] ustaleniem zawartym w § [...] zaskarżonej uchwały. Ponadto, zdaniem WSA, na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenia prawa ustaleniem zaskarżonej uchwały o przeznaczeniu części działki stanowiącej współwłasność skarżących oznaczonym symbolem [...]. WSA powołał się na treść art. 9 ust 4 u. p. z. p. stanowiącego, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Sąd porównał zapisy § 42 ust. 1 zaskarżonej uchwały ze studium i uznał, iż dla terenu oznaczonego symbolem [...] podstawowym przeznaczeniem terenu są tereny publicznych usług oświaty. Tymczasem przedmiotowa działka położona jest w obszarze oznaczonym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. -przyjętym uchwałą Rady W. z dnia [...] października 2006 r. symbolem [...] - jako teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na którym ustala się priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej (str. [...]). Zdaniem WSA w tym zakresie ustalenie zaskarżonej uchwały nie jest zgodne z ustaleniem rozmieszczenia celów publicznych w studium, a przeznaczenie części działki ew. skarżących nr [...] w zaskarżonej uchwale pod publiczne usługi oświatowe narusza ich interes prawny, bowiem narusza art. 9 ust. 4 u. p. z. p. Powyższe wynika - według WSA - z faktu, że w rozdziale [...] studium (str. [...]) stwierdzono, że inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej rozmieszczone zostaną w Sygn. akt IV SA/Wa 2302/10 obszarach planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego i ich rozmieszczenie wskazano na rysunku studium nr [...]. Z porównania mapy planu miejscowego ze wskazanym rysunkiem [...] wynika, iż obszar działki skarżących o nr ew. [...] nie jest objęty ustaleniem lokowania celów publicznych w zakresie infrastruktury społecznej. Oznacza to zatem sprzeczność planu z zapisami studium. W pkt 1 wyroku z dnia 17 listopada 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny (II OSK 1275/09) uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji w pkt III (oddalającym skargę) i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Wyrok WSA w części stwierdzającej nieważność planu uprawomocnił się. W tym miejscu należy zatem zaznaczyć, że poprzez kontrolę wyroku WSA, który poczynił również ustalenia w sprawie studium (stwierdzając w części sprzeczność ustaleń planu ze studium)-skontrolowane przez WSA i NSA zostały również ustalenia studium. Po ponownym rozpoznaniu sprawy w części przekazanej do ponownego rozpoznania, WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 3.03.2010 (IV SA/Wa 2074/09) oddalił skargę skarżących na uchwałę nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. Należy podkreślić, że w uchwale tej stwierdzono także zgodność uchwalonego w niej planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., uchwalonym uchwałą Rady W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. Zatem i kwestie studium były już przedmiotem zainteresowania WSA, który nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności studium. Argumentacja i ocena WSA, zawarta w w.w. wyroku stała się przedmiotem zainteresowania NSA na skutek skargi kasacyjnej, wniesionej przez skarżących. NSA wyrokiem z dnia 20.08.2010 (II OSK 1237/10) oddalił skargę kasacyjną, uznając argumentację WSA, dotyczącą stwierdzenia, że zgodność z prawem uchwały w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego implikuje zgodność z prawem uchwały w przedmiocie stwierdzenia zgodności projektu planu miejscowego ze studium. Dokonując zatem oceny uchwały w sprawie planu, WSA i kontrolujący jego orzeczenie NSA przyjęły zgodność z prawem uchwały w sprawie studium. Z uwagi na to, że przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie IV SA/Wa 2074/09 była uchwała w sprawie planu, to mimo iż skarżący domagał się w sprawie tej również kontroli studium (i NSA uznał takie żądanie za dopuszczalne) nie można przyjąć istnienia powagi rzeczy Sygn. akt IV SA/Wa 2302/10 osądzonej co do studium, lecz należało jedynie przyjąć związanie oceną prawną, dotyczącą studium, które zostało poddane kontroli WSA i NSA. WSA, rozpoznający kolejną skargę (tych samych) skarżących- tym razem wprost przeciwko uchwale w sprawie studium- związany był więc oceną prawną, dokonaną przez NSA, na temat zgodności z prawem studium. Nie mógł więc w sprawie niniejszej-będąc związany stanowiskiem, wyrażonym przez NSA jak i przez WSA- po tak dogłębnym zbadaniu całości problematyki, związanej nie tylko z planem, ale również ze studium- i zarzucanym w skargach naruszeniem interesu prawnego skarżących-stwierdzić nieważności studium zgodnie z wnioskami skarżących. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p. p. s. a.