IV SA/Wa 2387/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2016 r. sprawy ze skargi B. S. i W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015r. Wojewody [...] ( dalej jako: "[...]" lub "organ odwoławczy"), którą ww. organ powołując w podstawie prawnej art.138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( DZ U z 2013r. poz.267, dalej jako "kpa") oraz art.9a, art.124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( t.j DZ U z 2014r. poz. 518, dalej jako: "u.g.n."), po rozpatrzeniu odwołania B. i W. małż. S. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2015r. zezwalającej spółce pod firmą [...] S.A. z siedzibą w [...] na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w miejscowości [...] gm. [...] , oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,8500 ha, objętej decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2015r. Nr [...] ograniczającą sposób korzystania z wymienionej nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości linii elektroenergetycznej, które nadano rygor natychmiastowej wykonalności, orzekł o : 1/ uchyleniu zaskarżonej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2015r. w części dotyczącej zezwolenia spółce [...] S.A. z siedzibą w [...] na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w miejscowości [...] gm. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,8500 ha 2/ zezwoleniu spółce [...] S.A. z siedzibą w [...] na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w m. [...] gm. [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,8500 ha, w części powierzchni 0,4850 ha (pas technologiczny o wymiarach 70m i 89m) oraz lokalizacji uwidocznionej na załączniku graficznym Nr 1 do decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2015r. Nr [...] ograniczającej sposób korzystania z wymienionej nieruchomości, poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości linii elektroenergetycznej, w okresie od maja 2015r. do grudnia 2016r., nie dłużej niż 60 dni 3/ w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżona decyzje organu I instancji Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej też "[...] S.A." lub "skarżący"), w dniu 23 lutego 2015r. złożyła do Starosty [...] wniosek, w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina [...] oznaczonej jako działka nr ewidencyjny [...] o powierzchni 0,8500 ha, stanowiącej własność B. i W. małż. S. Starosta [...] po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] maja 2015r. nr [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z w/w nieruchomości poprzez zezwolenie [...] S.A na założenie i przeprowadzenie nad nieruchomością przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji pn: "Budowa dwutorowej linii 400 kV [...] - [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...] - [...]" . W decyzji określono, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polegać będzie na zezwoleniu na: - przeciągnięciu nad działką, przewodów napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV [...] - [...], tj. przewodów fazowych 3xAFL-8350 mm i odgromowych linii 2xOPGW 48J skojarzonych ze światłowodem podwieszonym na słupach energetycznych wybudowanych na nieruchomościach sąsiednich w obrębie pasa technologicznego oraz późniejszym funkcjonowaniu dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej wraz z wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji, -dostępie, wejściu, przechodzie, przejeździe niezbędnym sprzętem osób upoważnionych przez [...] S.A. w celu wykonania czynności związanych z budową eksploatacją, konserwacją, remontem, modernizacją, przebudową, usuwaniem awarii linii, w tym dokonywaniem wymiany niezbędnych jej elementów, - ustanowieniu ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa technologicznego linii o szerokości 70 m (tj. po 35 m w każdą stronę od osi linii) , w tym polegających na zakazie wznoszenia w pasie technologicznym budynków mieszkalnych, budowli, zakazie utrzymywania w pasie technologicznym drzew, krzewów i roślinności przekraczającej 3 m wysokości, a także korzystaniu z nieruchomości obciążonej w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi linii elektroenergetycznych, ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ochrony środowiska, -wycinkę istniejącego na nieruchomości drzewostanu w zakresie niezbędnym do wybudowania linii oraz jej eksploatacji, w szczególności wycinkę drzewostanu na obszarze pasa technicznego oraz trwałe lub okresowe wyłączenie części nieruchomości ( w obrębie pasa technicznego ) z produkcji rolnej i/lub leśnej. W decyzji organ wskazał także na lokalizację i powierzchnię ograniczenia, stosownie do załącznika graficznego do decyzji – mapy w skali 1:1000 z naniesionym projektowanym odcinkiem linii elektroenergetycznej w obrębie przedmiotowej działki tj. pasa technologicznego o powierzchni 0,4850ha (pas o wymiarach 70m szeroki i 89m długi) oraz okres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, tj. od maja 2015r. do grudnia 2016r., nie dłużej niż 60 dni. Zobowiązał również [...] S.A. z siedzibą w [...] do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu linii energetycznej, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2015r. Nr [...] Starosta [...] zezwolił [...] S.A. na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości objętej ww. decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2015r. ograniczającą sposób korzystania z wymienionej nieruchomości. Powyższej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od ww. decyzji B. i W. S. zarzucili decyzji naruszenie art.97 §1 pkt 4 kpa poprzez " odmowę zawieszenia postępowania, pomimo toczących się postępowań mających wpływ na niniejsze postępowanie, tj. postępowań przed sądami administracyjnymi ze skarg mieszkańców gm. [...] na uchwałę Rady Gminy [...] w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gm. [...] oraz na uchwałę Rady Gminy [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. [...] dla dwutorowej linii elektroenergetycznej Nn 400kv [...] - [...] na terenie gm. [...] oraz postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dn. [...].04.2015r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie ww. inwestycji. W ocenie małż. S. uwzględnienie ww. środków odwoławczych może doprowadzić do tego, że inwestycja "będzie musiała mieć inny przebieg niż wskazany we wniosku i nie będzie przechodzić przez należące do nich nieruchomości". Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o wstrzymanie jej natychmiastowej wykonalności. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania małż. S. ww. decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. uchylił w części zaskarżoną decyzję i na podstawie art.138 §1 pkt 2 kpa orzekł reformatoryjnie w sposób wskazany na str.1 niniejszego uzasadnienia. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy podniósł, że istota sprawy sprowadza się do oceny, czy w przeprowadzonym w sprawie postępowaniu administracyjnym doszło do zgodnego z prawem wydania decyzji dotyczącej zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. W [...] wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił przepis art.124 ust.1a u.g.n, zgodnie z którym w przypadkach określonych w art.108 kpa lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu który będzie realizował cel publiczny, udziela w drodze decyzji zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego i prawnego zaistniałego w sprawie, organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Przede wszystkim W [...] wskazał, że zamierzona inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art.6 pkt 2 u.g.n, a ponadto jest inwestycją o znaczeniu ponadlokalnym i strategicznym, realizacja której stanowi jeden z elementów Polityki Energetycznej Polski do 2030r. przyjętej przez Radę Ministrów uchwałą z dnia 10.11.2009r. ( M.P z dn.27.04.2012r.). Powyższa inwestycja została zapisana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym stosowną uchwałą gm. [...] oraz została poprzedzona wydaniem przez Starostę [...] ww. decyzji z dnia [...] maja 2015r. ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność małż. S. W rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki zarówno ważnego interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego, gdyż budowa sieci ma zapewnić stały dopływ energii do licznych gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw, a więc ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu. Konkludując powyższe organ odwoławczy wywiódł, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art.108 kpa uprawniające organ do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 97§1 pkt 4kpa poprzez odmowę zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r. Nr [...], W [...] stwierdził, że zarzut ten jest bezzasadny i nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W powyższej kwestii organ odwoławczy zaprezentował pogląd, że wskazane przez stronę postępowania sądowoadministracyjne w sprawach ze skarg na uchwały organów gminy w sprawach planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz postępowanie administracyjne odwoławcze od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie mogą być kwalifikowane jako zagadnienia wstępne od rozstrzygnięcia których zależy wydanie decyzji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości w rozumieniu art. 97§1 pkt 4 kpa. Organ odwoławczy powołał się w tym zakresie na poglądy orzecznictwa sądowego, stosownie do których zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, występująca w dacie orzekania, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w tym dniu. Natomiast okoliczność, że fakty mające znaczenie prawotwórcze mogą ulec zmianie w przyszłości na skutek orzeczenia sądu, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Wyjaśnił również, że proponowany przebieg linii elektroenergetycznej jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia w sposób kategoryczny przesądzają o przebiegu przedmiotowej inwestycji przez nieruchomość stanowiąca własność stron. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem małż. S., reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2015r., zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art.7, art.8, art.9, art.77§1, art.80, art.107§3, art.138§2 kpa w związku z art.124ust.1a u.g.n polegające na tym, że poprzez nie zastosowanie ww. przepisów organ bezzasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do zajęcia nieruchomości, podczas, gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzić musi do wniosku, że wydanie ww. decyzji nie było w sprawie uzasadnione i konieczne, ponieważ w związku z wydaniem ostatecznej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości, zaskarżona decyzja nie przesądza o możliwości wystąpienia przez [...] S.A. o pozwolenie na budowę, a może spowodować jedynie nieusuwalne szkody po stronie właściciela nieruchomości ze względu na podjęcie przez inwestora prac przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, którego wydanie w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego uznać należy za wątpliwe. W uzasadnieniu skargi skarżący wyeksponowali, że wydanie ostatecznej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w sposób dostateczny zabezpiecza interes [...] S.A. jako inwestora oraz interes społeczny, a co za tym idzie, wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości uznać należy za zbędną interwencję ograniczającą konstytucyjne prawo własności skarżących. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – jt.Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn.zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do wniosku, że nie narusza ona prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani w szczególności naruszenia przepisów postępowania. Zaskarżona decyzja została ponadto uzasadniona w sposób odpowiadający kryteriom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił art. 124 ust. 1a u.g.n. Zgodnie z tym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Artykuł 108 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. Natomiast z treści art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Mamy tu więc do czynienia z dwiema decyzjami – pierwotną (ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości i dokonywanie tam określonych prac) oraz kolejną (pozwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości), której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. To niezwłoczne zajęcie musi być uzasadnione wystąpieniem przesłanek podanych w ww. przepisach. Podkreślić należy, co jest niezwykle istotne, że decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1a u.g.n. jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości. Z brzmienia powołanych przepisów wynika bowiem, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może zostać udzielone tylko po uprzednim wydaniu decyzji o zobowiązaniu do udostępnienia nieruchomości. Tak więc podjęcie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzedzone musi być stwierdzeniem, że w obrocie prawnym istnieje wydana wcześniej decyzja zobowiązująca właściciela (lub użytkownika wieczystego bądź osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości) do udostępnienia nieruchomości. Oznacza to, że decyzja umożliwiająca zajęcie nieruchomości jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji zobowiązującej do jej udostępnienia, tj. ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Innymi słowy decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa unormowanej w art.124 ust.1 u.g.n. Taki charakter decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. (stanowiącej przykład decyzji związanej) skutkuje tym, że traci ona podstawę swego bytu prawnego w następstwie skutecznego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji podjętej w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. (tak: np. postanowienie NSA z dnia 03.02.2015r. o sygn. I OZ 8/15, publ. LEX nr 1628672; postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 12.06.2014r. o sygn. II SA/Bk 526/14, publ. LEX nr 1491176; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 05.06.2014r. o sygn. II SA/Ol 247/14, publ. LEX nr 1479364; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 08.05.2014r., sygn. II SA/Sz 1489/13, publ. LEX nr 1467940. Pierwszorzędnym i zasadniczym problemem podlegającym ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie było więc ustalenie, czy w dacie wydania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, istniała decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości. Dopiero bowiem pozytywne ustalenie tegoż umożliwia dokonanie oceny, czy zaistniały przesłanki określone w art.124 ust.1a u.g.n. oraz art.108 k.p.a. Mając powyższe na uwadze wskazać trzeba, że zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych wyżej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Co istotne, Starosta [...] ww. decyzją z dnia [...] maja 2015r. wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., ograniczył sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] o pow. 0,8500 ha, położonej w m. [...] gm. [...] poprzez zezwolenie [...] S.A. na założenie i przeprowadzenie nad ww. nieruchomością przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji pn. "Budowa dwutorowej linii 400kv [...] - [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220kv w relacji [...] - [...] ". Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17.12.2015r. sygn. akt IV SA/Wa 2388/15 oddalił skargę małż. S. na ww. decyzję Wojewody [...]. Wobec rozstrzygnięcia o legalności wyżej wskazanych decyzji w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu sądowym, w niniejszym postępowaniu ocenić należało jedynie, czy spełnione zostały przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1 a u.g.n.). Zwrócić przy tym należy uwagę, że to sam ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1 a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w razie zaistnienia przesłanek określonych w art.124 ust.1a u.g.n. i art.108 k.p.a. Podkreślić należy, że decyzja wydawana na podstawie art.124 ust.1a u.g.n. nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Wobec powyższego organ administracji w razie stwierdzenia istnienia w/w przesłanek ma obowiązek wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. W sytuacji spełnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, starosta udziela w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i decyzji tej nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. O obowiązku wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w razie spełnienia w/w przesłanek przesądza użyte przez ustawodawcę sformułowanie "udziela" mające charakter kategoryczny i nakazowy. Tak samo sformułowanie "nadaje" przesądza o obowiązku nadania klauzuli wykonalności. Organ zobowiązany jest do wydania decyzji na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny "w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym". Sąd nie miał wątpliwości, że wnioskodawca w kontrolowanym przypadku realizował cel publiczny. Jak słusznie wskazały organy administracji realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przedmiotowa inwestycja niewątpliwie ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu. Spośród przypadków określonych w art. 108 k.p.a. do rozważenia w niniejszej sprawie wchodzą w rachubę dwie przesłanki: "inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony". Nadto uzasadnieniem dla zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest również "ważny interes gospodarczy", o którym mowa w art. 124 ust. 1 a u.g.n. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 771/11). W niniejszej sprawie organy trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym i ważnym interesem gospodarczym. Przedmiotowa inwestycja ma zapewnić poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw. Opisane powyżej zamierzenie inwestycyjne ma zapewnić bezpieczeństwo energetyczne poprzez wykluczenie zagrożenia przerwaniem dostaw energii elektrycznej, na przykład wskutek awarii wyeksploatowanej już linii energetycznej, czy też wskutek siły wyższej np. warunków pogodowych. Należy wyjaśnić, że obecny rozwój gospodarczy i cywilizacyjny naszego kraju powoduje zwiększone zapotrzebowanie na energię elektryczną, a w rezultacie konieczność rozwoju infrastruktury energetycznej. Znanym powszechnie faktem jest to, iż infrastruktura ta jest w znacznym stopniu przestarzała i wyeksploatowana. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa interes społeczny w sytuacji realizacji inwestycji celu publicznego winien być przedkładany ponad interes właściciela nieruchomości (vide : wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 987/07). Stwierdzić zatem należy, że interes społeczny stanowi wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Organy zasadnie przyjęły, że w sprawie zostały spełnione przesłanki "ważnego interesu gospodarczego", jak i "interesu społecznego", a przedstawiona przez organy argumentacja nie budzi zastrzeżeń Sądu. Zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych przepisów ustawy, będących podstawą jej wydania. Sąd nie podziela toku rozumowania skarżących, że wydanie ostatecznej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w sposób dostateczny zabezpiecza interes wnioskodawcy i interes społeczny, a co za tym idzie, wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości uznać należy za zbędną interwencję ograniczającą ich konstytucyjne prawo własności. Sąd podzielił argumentacje organów, że pozyskanie tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest, w okolicznościach niniejszej sprawy, możliwe jedynie w trybie określonym w art.124 u.g.n. , a udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest warunkiem koniecznym terminowej realizacji inwestycji. Brak dostępu do nieruchomości położonej w miejscowości [...] gm. [...] oznaczonej nr [...] uniemożliwi uzyskanie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji zatrzymanie całej inwestycji. Niezasadne okazały się także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wydanie zakwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Rozstrzygnięcie zostało też, wbrew twierdzeniom skarżącego, wydane w oparciu o pełny materiał dowodowy. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). W oparciu o art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto obszerne i szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Szczegółowo wyjaśniono dlaczego wydano taką właśnie decyzję i na podstawie jakich przesłanek. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę