IV SA/Wa 2529/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2018r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. D. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: Minister, organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] lipca 2017r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2016r. znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie i rozbudowie części nadziemnej oraz przebudowie i rozbudowie części piwnicznej budynku mieszkalno-usługowego oraz przebudowie i rozbudowie infrastruktury technicznej wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku na cele biurowo-usługowo-hotelowe na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 6 ust.1 pkt 3 lit. a), art. 7 pkt 1 , art. 89 pkt 1 oraz art. 93 ust.1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (jt. Dz.U. z 2014r. poz. 1446 z późn. zm. – dalej: ustaw o ochronie zabytków), art. 53 ust.4 pkt 2 w związku z art. 60 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jt. Dz.U. z 2015r. poz. 199 z późn. zm. – dalej: u.p.z.p.) oraz art. 106 § 1 i 5 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.). Stan sprawy przedstawia się następująco: Postanowieniem z dnia [...] września 2016r. (o numerze wskazanym na wstępie) [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie i rozbudowie części nadziemnej oraz przebudowie i rozbudowie części piwnicznej budynku mieszkalno-usługowego oraz przebudowie i rozbudowie infrastruktury technicznej wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku na cele biurowo-usługowo-hotelowe na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że powodem odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy było uzgodnienie przez organ ochrony zabytków postanowieniem z dnia 22 lipca 2016r. projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". Zdaniem organu ochrony zabytków przedmiotowy plan w swoim zapisie nakazuje wykonanie szybów windowych i zewnętrznych klatek schodowych pod warunkiem ich lokalizacji od strony podwórzy i dziedzińców oraz zakazuje ich lokalizacji na elewacjach frontowych obiektów zabytkowych oraz nie dopuszcza zmiany kształtu dachu oraz zmiany kompozycji, artykulacji, wystroju elewacji i detali architektonicznych. Tymczasem zgodnie z projektem decyzji o warunkach zabudowy planowany szyb windowy i jego gabaryty wraz z niezbędną komunikacją planowany jest od strony przestrzeni publicznej czyli placu bernardyńskiego, a jego kubatura niewątpliwie wpłynie na zmianę artykulacji i wyglądu elewacji. Organ wskazał, że uzgadniając stosowne zapisy planu wyraził również swoje stanowisko co do zasad zagospodarowania terenów oraz zasad kształtowania zabudowy i z tego względu opiniuje negatywnie przedmiotową decyzję o warunkach zabudowy. Zażalenie na powyższe postanowienie do organu odwoławczego złożyła W. D. (dalej: inwestor lub skarżąca), która podniosła, że nie istnieje przepis prawa, na podstawie którego należy uwzględnić w projekcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ustaleń zawartych w uzgodnionym ale nieobowiązującym jeszcze planie zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono również, że organ I instancji zmienił swoje stanowisko w odniesieniu do zasadności realizacji przedmiotowej inwestycji. Po rozpatrzeniu zażalenia Minister postanowieniem z dnia [...] lipca 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na obowiązujące w sprawie przepisy oraz wyjaśnił, że właściwość organu konserwatorskiego w sprawie wynika z faktu, że: inwestycja dotyczy kamienicy przy ul. [...] (d. [...] 1) wpisanej do rejestru zabytków pod nr [...], decyzją Miejskiego Konserwatora w [...] z dnia [...] maja 1974r. Kamienica zlokalizowana jest ponadto w obrębie zespołu urbanistycznego dawnego miasta [...] ze [...], wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 1934r., oraz na obszarze uznanym za pomnik historii "[...] - historyczny zespół miasta, zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 1994r. . Ponadto, nieruchomość przy ul. [...] zlokalizowana jest na obszarze wpisanym na listę Światowego Dziedzictwa Narodowego UNESCO. Wskazał również na historię przedmiotowej kamienicy i podniósł, że organ I instancji słusznie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, kierując się zasadą określoną w treści art. 4 ustawy o ochronie zabytków. Zdaniem organu odwoławczego racje ma organ I instancji, iż projektowany szyb windowy zlokalizowany od strony ul. [...] zmieni wygląd kamienicy wpisanej do rejestru zabytków oraz wpłynie negatywnie na relacje przestrzenne pomiędzy przedmiotową kamienicą a kościołem bernardynów i placem przykościelnym. Dobudowa bowiem szybu windowego do eksponowanej elewacji od strony kościoła, stanowi niedopuszczalną pod względem konserwatorskim ingerencje w zachowaną strukturę przestrzenną kamienicy oraz artykulację i detal architektoniczny jej elewacji. Ponadto, zdaniem organu, zaburzony zostanie zamierzony przez budowniczych kamienicy efekt wycofania części zabudowy w/w kamienicy (oficyny) na rzecz pełnej ekspozycji fasady kościoła zakonnego. Nadto organ odwoławczy wyraził również zastrzeżenia odnośnie do zawartych w przedłożonym projekcie decyzji ustaleń w zakresie doświetlenia poddasza sześcioma lukarnami oraz przebicia wyjścia ewakuacyjnego na plac [...] w północno- zachodniej elewacji budynku, w miejscu istniejącego otworu okiennego ( w piątej osi od lewej strony). Zdaniem organu budowa pięciu lukarn od strony placu przykościelnego i jednej od strony ul. [...] przy jednoczesnym podniesieniu wysokości dachu, przyczyni się do radykalnej zmiany wyglądu zabytkowej kamienicy, która w aktualnej, historycznej formie, nie posiada lukarn w poddaszu. Również wybicie drzwi w miejscu okna doprowadzi nie tylko do zniszczenia ujętego dekoracyjnymi ramami otworu okiennego, ale zdekomponuje również historyczny układ i wygląd elewacji od strony placu. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła W. D. (inwestor) zarzucając naruszenie: - art. 156 w związku z art. 126 k.p.a. poprzez ponowne wydanie postanowienia w tej samej sprawie i co do tych samych okoliczności, odnośnie do których organy konserwatorskie ostatecznie rozstrzygnęły wcześniej (uzgadniając pozytywnie projekt decyzji); -art. 110 w związku z art. 126 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia ewidentnie sprzecznego z wydanym wcześniej, ostatecznym postanowieniem organu I instancji, którym ten organ był związany; -zasady zaufania i zasady przekonywania a także zasady prawdy obiektywnej poprzez utrzymanie w mocy negatywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia, którym została ona zaskoczona po ponad 4 latach przez organy konserwatorskie, a przy tym bez wyczerpującego ustosunkowania się do jej zarzutów, podnoszonych w toku postępowania; - art. 153 p.p.s.a. przez wydanie rozstrzygnięcia niezgodnego z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zawartymi w wyroku z dnia 17 czerwca 2015r. sygn.. akt. II SA/Kr 147/15; -53 ust.4 u.p.z.p. w związku z art. 106 k.p.a. oraz art. 56 w związku z art. 64 ust.1 u.p.z.p., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niezgodności planowanego zamierzenia z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jeszcze nie obowiązuje i nie stanowi aktu prawa miejscowego. Podnosząc wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o uchylenie postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu obszernie uargumentowano podniesione zarzuty w szczególności podkreślając, że zaskarżone postanowienie jest sprzeczne z ostatecznym postanowieniem organu wydanym wcześniej w tej same sprawie (postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015r. znak: [...]), w którym dokonano pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wskazano, że jest ono również sprzeczne z wcześniejszym stanowiskiem tego organu prezentowanym w przedmiotowej sprawie, gdyż Wojewódzki Konserwator Zabytków prezentował uprzednio stanowisko zgodnie, z którym dopuszczał on rozbudowę budynku o szyb windowy, a także dopuszczał doświetlenie poddasza budynku w formie lukarn. Nie dopuszczał jedynie okien połaciowych. Tym samym zdaniem skarżącego ponowne wydanie w tej samej sprawie postanowienia, rozstrzygającego inaczej te same kwestie, jest niedopuszczalne. Wskazano również, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z wyrokiem WSA w Krakowie, który jednoznacznie sformułował wytyczne co do treści i sposobu uzgodnienie warunków konserwatorskich w przedmiotowej sprawie, które są wiążące zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. dla organów administracji publicznej. Skarżący zauważył również, że organ odmawiając uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy powołała się na fakt zajęcia odmiennego stanowiska w sprawie uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który to plan jeszcze nie wszedł w życie i nie obowiązuje a żaden przepis prawa nie nakazuje uwzględnienia w decyzji o warunkach zabudowy ustaleń dopiero przygotowywanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. A także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały zatem przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, bowiem do Sądu zostało zaskarżone postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej Ministra) z dnia [...] lipca 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie), utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2016r. (numer wskazany na wstępie) o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie i rozbudowie części nadziemnej oraz przebudowie i rozbudowie części piwnicznej budynku mieszkalno-usługowego oraz przebudowie i rozbudowie infrastruktury technicznej wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku na cele biurowo-usługowo-hotelowe na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Badając prawidłowość wydania wskazanego wyżej postanowienia Sąd doszedł do przekonania, ze skarga jest niezasadna. Zakwestionowane rozstrzygnięcie, w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie narusza bowiem prawa w stopniu mogącym powodować uchylenie wskazanego orzeczenia. Procesową podstawą prawną działania organu był art. 106 k.p.a. Organ działał zatem w trybie uzgodnienia. Stosownie do poglądu ukształtowanego w orzecznictwie sądowym i doktrynie, uzgodnienie jest stanowczą formą wyrażenia przez organ współdziałający stanowiska, różniącą się zasadniczo w zakresie wywoływanych skutków od niewiążącej opinii - rzutuje w sposób bezwzględny na treść decyzji, która ma być wydana po uzgodnieniu przez organ decydujący w postępowaniu głównym. Postanowienie wydawane jest jednak w odrębnym postępowaniu, choć zainicjowanym w ramach postępowania głównego, bez wszczęcia którego nie miałoby ono racji bytu. Jest to zatem postępowanie wpadkowe, organ uzgadniający działa jedynie w zakresie wąskiej kompetencji, co powoduje - co do zasady - że błędów popełnionych przez organ działający w postępowaniu głównym nie można zwalczać poprzez zarzuty kierowane do organu współdziałającego, który działa wyłącznie odnośnie do projektu decyzji przedstawionej do zaopiniowania przez organ wydający decyzję w postępowaniu głównym. NSA w wyroku z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1064/09, (wyrok dostępny pod adresem- www.orzeczenia.nsa.gov.pl,- dalej: CBOSA), wskazał na "służebny - względem postępowania głównego - charakter postępowania przed organem współdziałającym, które jest tylko pomocniczym stadium postępowania w sprawie załatwianej przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że ani przedmiot tego postępowania, ani rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego i nie mogą funkcjonować w oderwaniu od sprawy głównej". Z kolei w wyroku z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2399/13, (CBOSA), przedstawiono pogląd, że "w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zwrot "po uzgodnieniu" należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji (zob. wyrok NSA z 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 638/06, CBOSA). Dlatego też uzgodnienie winno obejmować przygotowany konkretny projekt decyzji, a nie sam wniosek inwestora (zob. wyroki WSA: w [...] z 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 305/13, Lex nr 1331981, w P. z 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 19/15, CBOSA)". Podstawą orzekania przez Ministra w niniejszej sprawie był m. in. art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. Zgodnie z tymi przepisami, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy o ochronie zabytków. W niniejszej sprawie nie było okolicznością sporną, że planowany do przebudowy, rozbudowy i nadbudowy budynek mieszkalno-usługowy wraz ze zmianą sposobu użytkowania na cele biurowo-usługowo-hotelowe na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w [...] jest wpisany do rejestru zabytków pod nr [...]. Nie jest również sporne, że budynek ten jest położony w obrębie zespołu urbanistycznego dawnego miasta [...] ze [...] (wpisany do rejestru pod nr [...]) oraz na obszarze uznanym za pomnik historii "[...]-historyczny zespół miasta" (zarządzenie Prezydenta RP z [...] września 1994r.). A nadto nieruchomość przy ul. [...] zlokalizowana jest na obszarze wpisanym na Listę Światowego Dziedzictwa Narodowego UNESCO. Należy zatem zauważyć, że w świetle art. 4 ustawy o ochronie zabytków, ochrona zabytków polega w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków, a także uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska. Co istotne, ochrona ta winna być zapewniona bez względu na stan zachowania zabytku nieruchomego, w tym: układu urbanistycznego, ruralistycznego i zespołów budowlanych; dzieła architektury i budownictwa, (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit.b i c ustawy o ochronie zabytków). Należy przy tym podkreślić, że oceny, czy dane przedsięwzięcie objęte projektem decyzji o warunkach zabudowy, daje się pogodzić z zasadami ochrony zabytków określonymi w art. 4 ustawy o ochronie zabytków, dokonuje wojewódzki konserwator zabytków. W orzecznictwie akcentuje się znaczenie okoliczności, że jest to organ wyspecjalizowany w zakresie ochrony zabytków (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2017 r., II OSK 1541/15, CBOSA). Mając na uwadze specjalistyczną wiedzę posiadaną przez ten organ, a także wysoce ocenny charakter przesłanek z art. 4 ustawy o ochronie zabytków, należy przypomnieć, że sądowa kontrola administracji prowadzona jest pod kątem legalności, a nie celowości. Sąd administracyjny nie przejmuje przy tym sprawy administracyjnej do rozpoznania, a ocenia jedynie, czy w sprawie nie doszło do istotnych naruszeń prawa uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonego aktu prawnego z obrotu prawnego (art. 145 p.p.s.a.). W przypadku postanowień uzgodnieniowych wydawanych przez wyspecjalizowane organy w rzeczonej kontroli sądowej chodzi przede wszystkim o zadbanie, czy organ wyspecjalizowany w sposób logiczny i przekonujący umotywował swoje stanowisko w świetle akt sprawy oraz relewantnych przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe uwagi ogólne należy stwierdzić, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miała kwestia, czy orzekające w sprawie organy w należyty sposób uzasadniły, że rozbudowa, przebudowa i nadbudowa wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku wpisanego do rejestru zabytków naruszy zasady ochrony zabytków określone m. in. w powołanym wyżej art. 4 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków. W ocenie Sądu, organy te w sposób wystarczający wykazały i umotywowały, że projektowana inwestycja polegająca na przebudowie, nadbudowie i rozbudowie części nadziemnej oraz przebudowie i rozbudowie części piwnicznej budynku mieszkalno-usługowego oraz przebudowie i rozbudowie infrastruktury technicznej wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku na cele biurowo-usługowo-hotelowe na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...], zmieni w istotny sposób wygląd kamienicy wpisanej do rejestru zabytków oraz wpłynie negatywnie na relacje przestrzenne pomiędzy przedmiotową kamienicą a zabytkowym kościołem bernardynów i placem przykościelnym. Szyb windowy zlokalizowany od strony ul. [...] zmieni niewątpliwie wygląd kamienicy. Organ odwoławczy ocenił, że dobudowa do eksponowanej części elewacji od strony kościoła szybu windowego stanowić będzie niedopuszczalną pod względem konserwatorskim ingerencje w zachowaną strukturę przestrzenną kamienicy oraz artykulację i detal architektoniczny jej elewacji. Szyb windowy zaburzy zamierzony przez budowniczych kamienicy efekt wycofania części zabudowy tej kamienicy (oficyny) na rzecz pełnej ekspozycji fasady kościoła zakonnego. Sąd zgadza się również z organem, że : 1/ wskazana w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy ustalenia w zakresie doświetlenia poddasza sześcioma lukarnami przy jednoczesnym podniesieniu wysokości dachu przyczyni się do radykalnej zmiany wyglądu zabytkowej kamienicy, która w aktualnej formie nie posiada lukarn w poddaszu; 2/ przebicie wyjścia ewakuacyjnego na pl. Bernardyński w północno-zachodniej elewacji budynku, w miejscu istniejącego otworu okiennego doprowadzi nie tylko do zniszczenia dekoracyjnego otworu okiennego ale również zdekomponuje, zaburzy historyczny układ okien i wygląd elewacji od strony placu. Wskazana w zaskarżonej decyzji argumentacja jest racjonalna, logiczna i przekonująca. W ocenie Sądu organy dokonując wyboru rozstrzygnięcia nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Organ w sposób wyraźny określił kryteria swojego rozstrzygnięcia. Tym samym mając na względzie, że ochrona zabytków polega m. in. na podejmowaniu przez organy konserwatorskie działań mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków oraz udaremnienie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków, Sąd uznał wydane w sprawie rozstrzygniecie za prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, uznając je za niezasadne Sąd wskazuje, iż nietrafnie zarzuca skarżąca, że orzekające organy naruszyły przepisy: - art. 156 w związku z art. 126 k.p.a. oraz art. 110 w związku z art. 126 k.p.a. -należy bowiem zauważyć, na co wskazano już powyżej, że organ konserwatorski dokonuje uzgodnienia konkretnego projektu decyzji o warunkach zabudowy a nie wniosku czy też założeń lub planów inwestycyjnych inwestora. Postanowieniem, na które powołała się skarżąca z dnia [...] sierpnia 2015r. znak: [...] organ orzekł o pozytywnym uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wskazać jednak należy, iż choć projekt decyzji dotyczył inwestycji tak samo nazwanej to jednak zapisy projektu tej decyzji od zapisów projektu decyzji uzgadnianej zaskarżonym postanowieniem różnią a zatem uzgadniany w istocie był odmienny projekt decyzji o warunkach zabudowy. A zatem nie mamy tożsamości sprawy i tym samym organ miał podstawy prawne do wydania postanowienia.; -art. 7, 8, 11 k.p.a. – zdaniem Sąd choć organ w sposób jednoznaczny nie odniósł się do argumentacji skarżącej zawartej w zażaleniu, to jednak wskazując przyczyny dla których odmawia pozytywnego uzgodnienia przedłożonego projektu o warunkach zabudowy organ zajął również jednoznaczne stanowisko w zakresie argumentacji skarżącej uznając ja tym samym za niezasadną. - art. 153 p.p.s.a. – należy bowiem przede wszystkim zauważyć, iż wskazany przez skarżącą wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 czerwca 2015r. sygn. akt II SA/Kr 147/15, którym oddalona została skarga na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2014r. znak: [...] uchylające decyzję Prezydenta m. [...] z dnia [...] września 2014r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dotyczył wydanej wówczas decyzji o warunkach zabudowy i nie dotyczył postanowienia uzgadniającego. -53 ust.4 u.p.z.p. w związku z art. 106 k.p.a. oraz art. 56 w związku z art. 64 ust.1 u.p.z.p., gdyż organ nie uczynił z tego projektu podstawy orzekania, ale wspominał tylko o tożsamym stanowisku wyrażonym w procesie uzgodnień tego projektu wskazując na własną konsekwencję w ocenie zagrożeń dla spowodowania uszczerbku dla wartości przedmiotowego zabytku. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.