IV SA/Wa 270/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska,, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi L. K. i S. S. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej działając na podstawie art. 138§ 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "kpa", oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721, Nr 217, poz. 2124, z 2005 r. Nr 113, poz. 954, Nr 267, poz. 2251, z 2006 r. Nr 220, poz. 1601, z 2007 r. Nr 23, poz. 136), zwanej dalej "ustawą", w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 154, poz. 958), zwanej dalej "ustawa zmieniającą", po ponownym rozpatrzeniu odwołania S. S. i L. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., o ustaleniu warunków lokalizacji dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] z wyłączeniem odcinka [...], w części dotyczącej ustaleń odnoszących się do nieruchomości położonej w miejscowości W., składającej się z działek gruntu oznaczonych nr ew.: [...] obręb [...], I. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 18, zapis stanowiący dotychczasową treść pkt 7 i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w sentencji decyzji, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "Należy uwzględnić wszelkie warunki i normy wynikające z obowiązującego prawa budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118), a szczególnie zapewniające: - dostęp do drogi publicznej; - możliwość korzystania z urządzeń istniejącej infrastruktury technicznej; - ochronę przed ponadnormatywnymi uciążliwościami powodowanymi hałasem; - ochronę przed ponadnormatywnymi zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby. Nieruchomości położonej w miejscowości W., składającej się z działek gruntu oznaczonych nr ew.: [...], obręb [...]. dostęp do drogi publicznej zapewniony będzie poprzez drogi serwisowe o parametrach klasy D pomiędzy węzłami [...]. Droga serwisowa będzie dwukierunkowa." II. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...], uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008r. o ustalenie warunków lokalizacji inwestycji dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej..... w części dotyczącej przebiegu linii rozgraniczającej teren przedmiotowej inwestycji drogowej przez działkę o nr ew. [...], obręb [...], oraz podziału ww. działki i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy oraz utrzymał w mocy w pozostałej części decyzję Wojewody [...]. Skargi na decyzję Ministra Infrastruktury do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: L. K., S. S., E. G., W. G. oraz J. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt: IV SA/Wa 19/12 (pkt 1), uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury, w części dotyczącej ustaleń odnoszących się do nieruchomości położonej w miejscowości W., składającej się z działek gruntu oznaczonych nr ew.: [...] obręb [...], stwierdzając jednocześnie, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w zakresie wskazanym w pkt I do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku (pkt IV). Ponadto, w ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zarówno skargę J. S. (pkt II), jak i skargę E. i W. G. (pkt III). W uzasadnieniu wyroku z dnia 12 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż w Jego ocenie, decyzja Wojewody [...] - utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury - zawiera wszystkie elementy wymagane ustawą. Jednakże w toku postępowania administracyjnego przed organami obu instancji, w odniesieniu do zarzutów podnoszonych przez skarżących L. K. i S. S., doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w tym zakresie. Sąd stwierdził, iż zasadne są zarzuty podniesione przez L. K. i S. S., wskazując jednocześnie, iż okoliczności podnoszone przez skarżących nie potwierdzają ustaleń organów, że obiekty będące własnością skarżących nie posiadają statusu Miejsca Obsługi Podróżnych, jak i tej okoliczności, że obiekt należący do skarżących , związany jest z dostępnością do drogi krajowej nr [...] jako drogi klasy GP, a nie spełnia wymogów dostępności obiektu do drogi klasy S. Jednocześnie Sąd zauważył, że do okoliczności podnoszonych w toku postępowania administracyjnego przez S. S. i L. K. organy obu instancji nie odniosły się, co pozwala uznać, że nie wyjaśniły one istotnych okoliczności w sprawie, dotyczących zachowania wjazdu i wyjazdu z nieruchomości skarżących na drogę krajową nr [...]. Działanie takie narusza natomiast przepisy art. 8, art. 7, art. 77 i art. 107 3 kpa. Ocena Sądu, czy decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera wymagania dotyczące ochrony uzasadnionego interesu skarżących (art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy) może być dokonana dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy w tym zakresie organ ustosunkuje się do twierdzeń skarżących i wydając rozstrzygnięcie weźmie pod uwagę, w granicach prawa, zarówno interes społeczny, jak i uzasadniony interes skarżących. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy wskazał, że mając na uwadze ocenę prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt: IV SA/Wa 19/12, w tym przede wszystkim stwierdzenie, iż organ odwoławczy nie zbadał dostatecznie, czy obiekty będące własnością skarżących posiadają status MOP, jak i tej okoliczności, czy obiekty należące do skarżących związane są z dostępnością do drogi krajowej nr [...] jako drogi klasy GP, a nie spełnia wymogów dostępności do drogi klasy S, Minister przeprowadził postępowanie mające na celu wnikliwe wyjaśnienie wskazanych przez Sąd kwestii. Biorąc również pod uwagę zawarte w odwołaniu S. S. i L. K. zarzuty dotyczące sposobu zapewnienia należącej do nich nieruchomości dostępu do drogi publicznej, organ drugiej instancji pismem z dnia 30 listopada 2012r., przekazał kopię odwołania skarżących inwestorowi, wzywając do wypowiedzenia się w sprawie podniesionych zastrzeżeń co do planowanej inwestycji, a w przypadku braku możliwości zmiany sposobu zapewnienia należącej do S. S. i L. K. nieruchomości dostępu do drogi publicznej, zgodnie z ich oczekiwaniami, do szczegółowego uzasadnienia przyczyn nieuwzględnienia zgłaszanych przez skarżących żądań. Ponadto Minister wezwał inwestora do odniesienia się do powołanych przez skarżących dokumentów w postaci: pisma Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w L. z dnia [...] grudnia 1998 r., znak: [...], pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych z dnia [...] września 1999 r., znak: [...], oraz postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] marca 2000 r., znak: [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. inwestor wyjaśnił, iż pismem z dnia [...] września 1999 r., znak [...], Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych Oddział [...] w P. [...] zaopiniowała lokalizację MOP III przy drodze krajowej nr [...]. Jednym z warunków uzyskania decyzji było przedłożenie projektu budowlanego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją z dnia [...] lipca 2000 r., znak [...], Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych wyraziła zgodę na wykonanie wyjazdu i wjazdu na drogę nr [...]. Jednakże z uwagi na niezachowanie odległości określonych w 111 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430, z późn. zm.), dalej zwanego "rozporządzeniem", decyzja obligowała inwestora do wystąpienia z wnioskiem do Wojewody [...] o udzielenie zgody na odstępstwo od "Warunków technicznych". Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2001 r. znak [...], Wojewoda [...] odmówił zgody na odstępstwo od przepisu 111 ust. 2 oraz 123 ust. 3 rozporządzenia dla projektowanego obiektu budowlanego - MOP III w m. W. Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001r. Wojewoda [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę urządzeń obsługi komunikacyjnej projektowanego MOP III w m. W. obejmujących zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...] z pasem wyłączenia oraz wyjazd z terenu MOP-III na drogę nr [...] z pasem włączenia do ruchu. Inwestor wskazał, iż decyzja zarządcy drogi zezwalająca na wykonanie wyjazdu z drogi i wjazdu na drogę nr [...] wyposażonych w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów wjeżdżających i wyjeżdżających z obiektu W., nie wywołała skutków prawnych, albowiem inwestor nie uzyskał pozwolenia na ich budowę. Ponadto inwestor wskazał, iż skarżący ubiegając się w 2001 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania ternu na budowę układu komunikacyjnego deklarowali budowę jedynie baru, sklepu, motelu, warsztatu samochodowego, parkingu dla samochodów osobowych i ciężarowych. Pozytywna opinia zarządcy drogi w sprawie włączenia do drogi krajowej nr [...] ruchu drogowego spowodowanego budową wyżej wymienionych obiektów, a następnie zgoda na wykonanie wjazdu i wyjazdu na tę drogę, była możliwa tylko pod warunkiem, że na tym terenie nie będzie budowana stacja paliw. Inwestor podkreślił, iż w postępowaniu prowadzonym przez zarządcę drogi, wszczętym na wniosek skarżących z dnia 27 sierpnia 2002 r., do którego dołączono projekt budowlany na budowę zjazdu publicznego do zamierzenia inwestycyjnego pt. "Obiekt handlowo - usługowy w m. W., gm. T. w km [...] drogi krajowej Nr [...]" - zarządca drogi udzielił decyzją z dnia [...] września 2002 r., znak: [...], zezwolenia na wykonanie zjazdu i wyjazdu wyraźnie akcentując, iż zezwolenie wydaje dla potrzeb obsługi obiektu handlowo — usługowego (bez stacji paliw). Zatem w ocenie inwestora decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2002 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę odnosiła się wyłącznie do zjazdu i wyjazdu do projektowanego obiektu obsługi uczestników ruchu, jakim był objęty projektem budowlanym obiekt handlowo usługowy. Inwestor wskazał, iż na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 sierpnia 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustalenia sieci autostrad, dróg ekspresowych oraz dróg o znaczeniu obronnym (Dz. U. Nr 174, poz. 1683), obowiązującego od dnia 22 października 2003 r., droga krajowa nr [...] obejmująca odcinek w m. W. została zakwalifikowana w układzie docelowym sieci autostrad i dróg ekspresowych w Polsce jako droga ekspresowa [...]. W opracowanej w 2005 r. przez [...] - aktualizacji koncepcji przystosowania drogi nr [...] do parametrów drogi ekspresowej i zatwierdzonej przez Komisję Oceny Projektów Inwestycyjnych, działającą przy Generalnym Dyrektorze Dróg Krajowych i Autostrad, został rozwiązany docelowy sposób zagospodarowania przyszłej drogi ekspresowej w obiekty typu MOP. Niektóre istniejące obiekty obsługujące uczestników ruchu (bary, stacje paliw) z uwagi na niedostateczny stan ich wyposażenia i standard oferowanych usług, nadmierne zagęszczenie, brak możliwości ich rozbudowy (brak terenu) przewidziane zostały do likwidacji, bądź zostały podłączone do dróg lokalnych i dojazdowych. W ww. koncepcji, a następnie opracowanym na jej podstawie projekcie budowlanym na przebudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej nie został przewidziany MOP na terenie położonym w km [...], strona lewa (hist. [...]) w m. W., ponieważ nie zachowane byłyby odległości między sąsiednimi MOP na drodze klasy S, stosownie do wymagań przepisu §111 ust. 2 rozporządzenia (nie mniej niż 10 km). inwestor wyjaśnił, iż aktualnie połączenie nieruchomości skarżących odbywa się na zasadach dotychczasowych za pomocą wyjazdu i wjazdu z drogi ekspresowej [...]. Projektowane docelowe połączenie nieruchomości przewiduje jej komunikację z drogą publiczną za pomocą dróg serwisowych o parametrach klasy D. Pomiędzy węzłami [...] droga serwisowa jest dwukierunkowa. Pozostawienie obecnego sposobu skomunikowania nieruchomości skarżących ewidentnie będzie naruszało postanowienia rozporządzenia. inwestor wskazał nadto, że pozostawienie wjazdu i wyjazdu do nieruchomości skarżących w obecnej lokalizacji spowoduje naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunki ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181, z późn. zm.). W załączniku nr 1 do wymienionego wyżej rozporządzenia określone zostały, w pkt 6.3.1.4, zasady umieszczania tablic przeddrogowskazowych. Pozostawienie wjazdu i wyjazdu do nieruchomości uczestników postępowania w obecnej lokalizacji uniemożliwi prawidłowe oznakowanie węzłów drogowych poprzez mylne określenie zjazdu z drogi ekspresowej. Organ odwoławczy, działając na podstawie art. 9 i art. 10 kpa, pismem z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...], przekazał kopię omówionego powyżej pisma inwestora skarżącym, zawiadamiając o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. W dniu 9 stycznia 2013 r. do organu wpłynęło pismo S. S. i L. K. z dnia 4 stycznia 2013 r., stanowiące odpowiedź na ww. pismo inwestora z dnia [...] grudnia 2012 r. W ww. piśmie skarżący wskazali, iż wnoszą o uwzględnienie wydanego w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt: II OSK 1413/11, oraz poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt: VII SA/Wa 222/11, z których jednoznacznie wynika, iż w świetle obowiązujących ustaw zapewnienie dostępu do nieruchomości stanowiącej ich własność do drogi krajowej nr [...] w sposób projektowany przez inwestora, tj. drogami serwisowym, narusza prawo. W ocenie, skarżących potwierdzają to ww. wyroki wydane wobec decyzji o pozwoleniu na budowę, których kopie załączyli. Mając na uwadze powyższe niezrozumiałym jest, w ich ocenie, stwierdzenie inwestora, jakoby pozostawienie wyjazdu i wjazdu z drogi krajowej na ich nieruchomość naruszało przepisy rozporządzenia, skoro w ocenie orzekających dotychczas Sądów istniejący wjazd i wyjazd nie naruszają obowiązujących w tym zakresie ustaw. Skarżący wskazali, iż wbrew twierdzeniom inwestora, istniejący wjazd i wyjazd na drogę krajową nr [...] z nieruchomości, stanowiącej ich własność, wybudowany został na podstawie prawomocnego pozwolenia na budowę i uzyskanych uprzednio wszelkich uzgodnień ze strony Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych, Oddział w L. Ponadto skarżący podnieśli, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa, wjazd i wyjazd z drogi publicznej dotyczy przede wszystkim nieruchomości, a nie jakichkolwiek obiektów budowlanych zlokalizowanych na tej nieruchomości. Skarżący wskazali, iż niezrozumiałym jest dla nich stanowisko inwestora, zgodnie z którym zachowanie wjazdu i wyjazdu na drogę krajowa [...], przy wydawaniu przez Ministra obecnej decyzji w sprawie lokalizacji rozbudowy drogi S8, miałoby naruszać przepisy rozporządzenia, skoro rozporządzenie to dotyczy kwestii budowlanych, rozstrzyganych w pozwoleniu na budowę. W ocenie skarżących, rozporządzenie nie ma zastosowania przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji drogowej. Skarżący podnieśli, iż w wykazie istniejących miejsc obsługi podróżnych, przedstawionym przez inwestora przy piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r., celowo pominięto zjazd z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości zabudowanej dużym obiektem handlowo- usługowym pod nazwą "Janosik". Zjazd ten zlokalizowano w węźle drogowym "[...]", co stoi w oczywistej sprzeczności z przepisami rozporządzenia. Z przepisów rozporządzenia jednoznacznie bowiem wynika zakaz lokalizowania zjazdów w węźle drogowym drogi krajowej, jaką jest droga krajowa nr [...]. Skarżący zwrócili uwagę, iż spółka "[...]", prowadząca między innymi [...] pod koniec lat 90 - tych, wybudowała w miejscowości S. zjazd na drogę krajową nr [...] bez pozwolenia na budowę. Zjazd ten, zdaniem skarżących, został zalegalizowany z wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w L., a nie z wniosku "[...]". Mając na uwadze zarzuty zawarte w wyżej omówionym piśmie skarżących z dnia 4 stycznia 2013 r., Minister pismem z dnia 12 marca 2013 r., wezwał inwestora do wypowiedzenia się w sprawie zagadnień poruszonych przez skarżących w przedmiotowym piśmie. Jednocześnie wezwał inwestora do wyjaśnienia przyczyn wyłączenia prowadzonej przez skarżących działalności w postaci MOP, znajdującego się w obrębie Wiaderno, z koncepcji zagospodarowania drogi ekspresowej [...] w obiekty tego typu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie inwestor w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. podniósł, iż pozostawienie wjazdu i wyjazdu z drogi krajowej nr [...] na nieruchomości L. K. i S. S. będzie skutkowało naruszeniem przepisów rozporządzenia w zakresie odległości pomiędzy MOP. Inwestor wyjaśnił, iż aktualizacja koncepcji programowej przystosowania drogi krajowej do parametrów drogi ekspresowej z października 2005 r. przewiduje likwidację dostępu dla MOP II - stacji paliw do drogi ekspresowej ze względu na zbyt małą odległość, tj. 2,4 km od sąsiedniego MOP. Inwestor ponownie zwrócił uwagę, iż zarządca drogi nie wyraził zgody na wykonanie zjazdu do stacji paliw, a jedynie na zjazd i wyjazd do obiektu handlowo - usługowego. Inwestor wskazał, iż stosownie do §111 pkt 2 rozporządzenia w przypadku istniejących obiektów, przy przebudowie albo remoncie drogi klasy S, odległość między kolejnymi MOP powinna być nie mniejsza niż 5 km. Wyżej wymieniony warunek oraz warunek zachowania odległości 600 m pomiędzy końcem pasa włączenia i kolejnym początkiem pasa wyłączenia były podstawowymi kryteriami selekcji istniejących obiektów. Ponadto inwestor wskazał, że dodatkowymi kryteriami, branymi pod uwagę były: wyposażenie obiektów obsługujących uczestników ruchu, standard oferowanych usług, konieczność oraz możliwość dalszej rozbudowy. Inwestor wskazał, iż obiekt obsługi uczestników ruchu - w chwili dokonywania aktualizacji koncepcji programowej przystosowania drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej - pozostawał w budowie. Ponadto podniesiono, iż zezwolenie na lokalizację wjazdu i wyjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do obiektu zostało udzielone w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 września 2001 r. w sprawie ustalenia sieci autostrad, dróg ekspresowych oraz dróg o znaczeniu obronnym, zgodnie z którym odcinek drogi krajowej nr [...] w m. W. nie był uwzględniony jako droga ekspresowa, a wydane inwestorom opinie i decyzje uwzględniały przepisy techniczno - budowlane jak dla drogi ruchu przyspieszonego klasy GP. Inwestor raz jeszcze podkreślił, że zezwolenie zostało wydane dla potrzeb obiektu handlowo - usługowego bez stacji paliw. Ponadto inwestor wskazał, iż na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 sierpnia 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustalenia sieci autostrad, dróg ekspresowych oraz dróg o znaczeniu obronnym (Dz. U. Nr 174, poz. 1683), droga krajowa została zakwalifikowana jako droga ekspresowa [...]. W związku z powyższym, w ocenie inwestora, wydane skarżącym opinie i decyzje administracyjne muszą uwzględniać przepisy techniczne jak dla drogi klasy S. Organ odwoławczy, działając na podstawie art. 9 i art. 10 kpa, pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], przekazał kopię omówionego powyżej pisma inwestora skarżącym, zawiadamiając o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. W dniu 18 kwietnia 2013 r. do organu wpłynęło pismo S. S. i L. K. z dnia 15 kwietnia 2013 r., stanowiące odpowiedź na ww. pismo inwestora z dnia [...] marca 2013 r. W ww. piśmie skarżący wskazali, iż podtrzymują dotychczasowe stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 4 stycznia 2013 r., do których w ich ocenie inwestor w ogóle się nie ustosunkował. Ponadto skarżący wskazali, iż o pozostawieniu wjazdu i wyjazdu z drogi krajowej nr [...] do ich nieruchomości przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt: VII SA/Wa 222/11, oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt: II OSK 1413/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2768/12, które to wyroki dotyczą pozwolenia na rozbudowę drogi krajowej nr [...], oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt: II OSK 1912/11, który to wyrok dotyczy decyzji lokalizacyjnej. W ocenie skarżących, twierdzenie inwestora o niezgodności ich wjazdu i wyjazdu na drogę krajowa Nr [...] z przepisami rozporządzenia, pozostaje w sprzeczności z ocenami prawnymi wyrażonymi w powołanych wyżej wyrokach sądowych. Minister ustalił, iż decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] lipca 2000 r., którą zarządca drogi wyraził zgodę na wykonanie wyjazdu z drogi i wjazdu na drogę nr [...], wyposażonych w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów wjeżdżających i wyjeżdżających z obiektu w m. W., nie wywołała skutków prawnych albowiem inwestor nie uzyskał pozwolenia na ich budowę. Zarządca drogi wydając przedmiotową decyzję uwzględnił fakt, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 stycznia 1996 r. w sprawie ustalenia sieci autostrad i dróg ekspresowych (Dz. U. Nr 12, poz. 63), droga krajowa nr[...] przewidziana była docelowo jako droga klasy S. Mając na uwadze powyższe, inwestorzy zostali zobligowani do uzyskania odstępstwa od przepisu §111 ust. 2 oraz § 123 ust. 3 rozporządzenia dla projektowanego obiektu budowlanego - MOP III w mieście W. Jednakże Wojewoda [...] nie wyraził zgody na ww. odstępstwo. W konsekwencji Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę urządzeń obsługi komunikacyjnej projektowanego MOP III w m. W. obejmujących zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...] z pasem wyłączenia oraz wyjazd z terenu MOP III na drogę nr [...] z pasem włączenia do ruchu. W związku z wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 września 2001 r. w sprawie ustalenia sieci autostrad, dróg ekspresowych oraz dróg o znaczeniu obronnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1283), dalej zwanego "rozporządzeniem w sprawie ustalenia sieci autostrad, dróg ekspresowych oraz dróg o znaczeniu obronnym", w którym to akcie droga krajowa nr [...] nie została uwzględniona jako ekspresowa i pozostała jako droga klasy GP, na wniosek skarżących, zarządca drogi decyzją z dnia [...] września 2002 r., znak: [...], udzielił zezwolenia na wykonanie wjazdu i wyjazdu na nieruchomość skarżących, wyraźnie jednak akcentując, iż zezwolenie wydaje dla potrzeb obsługi obiektu handlowo - usługowego (bez stacji paliw). Przepisy rozporządzenia wprowadzały bowiem ograniczenia jedynie w zakresie odległości zjazdów do sąsiadujących stacji paliw, pozostałe zjazdy nie mogły być natomiast zlokalizowane w miejscach niebezpiecznych. W tym miejscu należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 3 ustawy o drogach publicznych, drogi publiczne ze względu na ich dostępność dzielą się na drogi ogólnodostępne i drogi o ograniczonej dostępności, w tym autostrady i drogi ekspresowe. Stosownie zaś do treści art. 4 pkt 10 ustawy o drogach publicznych, droga ekspresowa oznacza drogę przeznaczoną wyłącznie do ruchu pojazdów samochodowych: a) wyposażoną w jedną lub dwie jezdnie, b) posiadającą wielopoziomowe skrzyżowania z przecinaj ącymi ją innymi drogami transportu lądowego i wodnego, z dopuszczeniem wyjątkowo jednopoziomowych skrzyżowań z drogami publicznymi, c) wyposażoną w urządzenia obsługi podróżnych, pojazdów i przesyłek, przeznaczone wyłącznie dla użytkowników drogi. W myśl art. 18 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wykonywanie zadań zarządcy dróg krajowych należy do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Z przepisu art. 20 pkt 3 ustawy o drogach publicznych wynika natomiast, iż do zadań zarządcy drogi należy w szczególności pełnienie funkcji inwestora. W związku ze zmianą, dokonaną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 26 sierpnia 2008 r., rozporządzenia w sprm4"ie ustalenia sieci autostrad, dróg ekspresowych oraz dróg o znaczeniu obronnym (zmiana obowiązywała od dnia 22 października 2003 r.) droga krajowa nr [...] obejmująca odcinek w mieście W., została ponownie zakwalifikowana w układzie docelowym sieci autostrad i dróg ekspresowych w Polsce jako droga ekspresowa. Wobec powyższego zaszła konieczność przystosowania drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi krajowej ekspresowej, w tym zaistniał m.in. obowiązek ustalenia programu zagospodarowania drogi. Zarządca drogi uczynił zadość powyższemu obowiązkowi zatwierdzając "Aktualizację koncepcji programowej przystosowania drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] (z wyłączeniem odcinka [...])." Zgodnie z §112 ust. 1 rozporządzenia, MOP na drodze klasy A lub S powinien zapewnić obsługę uczestników ruchu w zakresie, o którym mowa w §114. Przy przebudowie albo remoncie drogi klasy S dopuszcza się odrębne usytuowanie istniejących obiektów i urządzeń obsługi uczestników ruchu przy dodatkowej jezdni, która powinna być połączona z jezdnią drogi klasy S jednym wyjazdem i wjazdem. W myśl §114 ust. 1 rozporządzenia, w celu określenia cech użytkowych MOP wyróżnia się następujące ich rodzaje: 1) MOP I - o funkcji wypoczynkowej: wyposażony w stanowiska postojowe (parking), jezdnie manewrowe, urządzenia wypoczynkowe, sanitarne i oświetlenie; dopuszcza się wyposażenie w obiekty małej gastronomii, 2) MOP II - o funkcji wypoczynkowo-usługowej: wyposażony w obiekty, o których mowa w pkt 1, oraz w stację paliw, stanowiska obsługi pojazdów, obiekty gastronomiczno-handlowe, informacji turystycznej, 3) MOP III - o funkcji wypoczynkowej i usługowej: wyposażony w obiekty, o których mowa w pkt 2, obiekty noclegowe oraz w zależności od potrzeb w agendy poczty, banku, biur turystycznych, biur ubezpieczeniowych. Stosownie zaś do treści §115 ust. 1 rozporządzenia, rodzaje MOP, o których mowa w 114, ustala się w programie zagospodarowania drogi. Powyższe oznacza, w ocenie Ministra, iż to zarządca drogi ma uprawnienie do decydowania o tym, w jakie obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu, w tym Miejsca Obsługi Podróżnych, będzie wyposażona dana droga. Na gruncie przedmiotowej sprawy dokumentem, który należy traktować jak program zagospodarowania drogi, o którym mowa w § 115 ust. 1 rozporządzenia, jest "Aktualizacja koncepcji programowej przystosowania drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] (z wyłączeniem odcinka [...]), która zatwierdzona została w dniu [...] marca 2003 r. protokołem Nr [...] Komisji Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych przy Generalnym Dyrektorze Dróg Krajowych i Autostrad. Ze wskazanych powyżej dokumentów wynika, iż na etapie projektowania przedmiotowej inwestycji drogowej nie planowano lokalizacji MOP w km [...], tj. w miejscu prowadzonej przez skarżących L. K. i S. S. działalności, przeznaczając go do likwidacji. Warunek określony w §115 ust. 2 rozporządzenia, stanowiący o tym, iż odległość miedzy kolejnymi MOP-ami dla drogi ekspresowej, w przypadku istniejących obiektów, przy przebudowie powinna być nie mniejsza niż 5 km, oraz warunek zachowania odległości 600 m pomiędzy końcem pasa włączenia i kolejnymi początkiem pasa wyłączenia były podstawowym kryterium selekcji istniejących obiektów przy opracowywaniu dokumentacji dostosowującej drogę krajową nr [...] do drogi ekspresowej. Ponadto, jak wskazał inwestor, w przypadku wystąpienia kolizji MOP, brano pod uwagę stan wyposażenia obiektów obsługujących uczestników ruchu, standard oferowanych usług, konieczność oraz możliwość dalszej rozbudowy. Mając na uwadze iż, MOP należący do skarżących sąsiadował z innym MOP -em w odległości mniejszej niż wymaga to przepis §115 ust. 2 rozporządzenia, tj. w odległości 2,4 km od sąsiedniego MOP, koniecznym stała się likwidacja jednego z nich. Zarządca drogi podjął decyzję o likwidacji MOP znajdującego się na nieruchomości skarżących. Jak wyjaśniono w toku postępowania odwoławczego, zarządca drogi przy podejmowaniu powyższej decyzji wziął również pod uwagę okoliczność, iż w stosunku do nieruchomości skarżących nie wyraził zgody na wjazd z drogi i wyjazd z drogi do stacji paliw, zgoda ta obejmowała bowiem jedynie wjazd z drogi i wyjazd z drogi do obiektu handlowo - usługowego. Ponadto zarządca drogi, przy wyborze MOP do likwidacji wziął również pod uwagę fakt, iż obiekt obsługi uczestników ruchu, znajdujący się na nieruchomości skarżących, w chwili dokonywania aktualizacji koncepcji programowej przystosowania drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej pozostawał w budowie. W ocenie Ministra, decyzja zarządcy drogi o likwidacji MOP znajdującego się na działce skarżących nie narusza prawa, jak również została oparta na obiektywnych przesłankach. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżących dotyczących naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, stwierdzić należy, iż nie znajduje on uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. W myśl art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych, zjazd oznacza połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do treści art. 4 pkt 24 ustawy o drogach publicznych, dostępność drogi oznacza cechę charakteryzującą gęstość połączeń danej drogi z innymi drogami przez skrzyżowania dróg oraz zakres dostępu do drogi przez zjazdy. Jak już jednak była mowa powyżej, droga ekspresowa jest drogą o ograniczonej dostępności. Mając na względzie powyższe oraz m.in. postanowienia §§112 i 113 rozporządzenia stwierdzić należy, iż połączenie MOP z drogą ekspresową następuje poprzez wjazdy i wyjazdy, a nie poprzez zjazd, o którym mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Powyższe oznacza, iż organ pierwszej instancji nie mógł nałożyć w zaskarżonej decyzji na inwestora obowiązku przebudowy zjazdu, zgodnie z żądaniami skarżących. Po przeprowadzeniu analizy w zakresie zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia art. 7 ust. pkt 4 ustawy, poprzez niezapewnienie dostępu do drogi publicznej, Minister uznał, iż Wojewoda [...], w pkt. 7, znajdującym się na stronie 18 zaskarżonej decyzji, określił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich w sposób niewystarczający. W omawianej części zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewoda Łódzki stwierdził, iż należy uwzględnić wszelkie warunki i normy wynikające z obowiązującego prawa budowlanego ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ustawy Prawo budowlane, zapewniające m.in. dostęp do drogi publicznej. W orzeczeniach sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, iż wskazanie sposobu zapewnienia dostępu do drogi publicznej powinno nastąpić już na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 278/11 zauważył, iż zapewnienie dojazdu do nieruchomości, powstałej wyniku podziału, ma nastąpić w następstwie podjęcia określonych czynności przez inwestora, na rzecz którego wydawana jest decyzja lokalizacyjna, w orzeczeniu w ramach obowiązku określenia wymagań, co do ochrony interesów osób trzecich. Zamieszczenie stosownych zapisów w decyzji lokalizacyjnej pociąga automatycznie obowiązek uwzględnienia wskazanych wymagań na etapie sporządzania projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe organ administracji, orzekający w sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, obowiązany jest do określenia w decyzji wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich poprzez wskazanie obowiązku i sposobu zapewnienia przedmiotowej nieruchomości dostępu do drogi publicznej. Na gruncie przedmiotowej sprawy, w związku z faktem, iż zarządca drogi nie przewidział zlokalizowania MOP na nieruchomości położonej w miejscowości W., składającej się z działek gruntu oznaczonych nr ew. [...] obręb W., dostęp do drogi publicznej nie może być utożsamiany z bezpośrednim dostępem do drogi ekspresowej poprzez wjazdy i wyjazdy. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie przepisu art. 138 §1 pkt 2 kpa, Minister w punkcie I niniejszej decyzji uchylił pkt "7 decyzji Wojewody [...], znajdujący się na stronie 18, który w sposób niewystarczający określił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich w zakresie dotyczącym nieruchomości skarżących, i orzekł w uchylonym zakresie poprzez ustalenie zapisów czyniących zadość postanowieniom ustawy, tj. wskazując, w jaki sposób zapewniony ma być dostęp przedmiotowej nieruchomości do drogi publicznej. W tym miejscu wyraźnie podkreślić należy, iż na sposób załatwienia przedmiotowej sprawy nie mogą mieć wpływu ani wyroki sądów administracyjnych wydawane w sprawach pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji drogowej, ani też decyzje w sprawie pozwolenia na budowę wydane przez właściwy organ architektoniczno-budowlany, wydane po wykonaniu tychże wyroków. Przypomnieć bowiem należy o przewidzianej w krajowym porządku prawnym kolejności decyzji uzyskiwanych przez inwestora w procesie przygotowania realizacji danej inwestycji, w tym inwestycji drogowej. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi) powinna być dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę. Projekt budowlany zaś powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi). Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 23 ustawy, w ocenie Ministra nie zasługuje on na uwzględnienie. Przepis ten bowiem nie miał zastosowania do inwestycji lokalizowanych na podstawie ustawy, odrębnie regulującej proces nabywania nieruchomości pod planowaną inwestycję (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1688/1 1). W tym miejscu podkreślić wypada, iż na gruncie ustawy ukształtowało się orzecznictwo sądów administracyjnych prezentujące pogląd, iż to inwestor jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające teren inwestycji drogowej odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie ustawy nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązania lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 762/13). Skoro zatem inwestor wskazał we wniosku na konieczność zajęcia części nieruchomości skarżących w związku z lokalizacją na niej przepustu oznaczonego symbolem [...] to decyzja Wojewody [...] musiała zawierać rozstrzygnięcia o podziale tej nieruchomości i przejęciu jej pod planowaną inwestycję na rzecz Skarbu Państwa. Organ odwoławczy natomiast nie dopatrzył się w przedmiotowym zakresie naruszenia przepisów ustawy, ani też naruszenia innych regulacji prawnych. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżących dotyczących innych podmiotów, stwierdzić należy, iż nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, iż w stosunku do nieruchomości tychże podmiotów, Skarżący, nie legitymuje się interesem prawnym. Należy zauważyć, iż interes właścicieli konkretnych nieruchomości co do kwestionowania decyzji przesądzających o przebiegu inwestycji liniowych może dotyczyć wyłącznie tych ich odcinków, których przebieg skutkuje bezpośrednią ingerencją w ich prawa podmiotowe - prawo własności. Podnoszenie zaś zarzutów w kontekście rozstrzygnięć organu dotyczących innych nieruchomości nie może być traktowane jako obrona indywidualnego interesu prawnego (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa "752/12). Ponadto organ odwoławczy w niniejszej decyzji orzekał jedynie w zakresie, w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 marca 2012 r.. sygn. akt: IV SA/Wa 19/12 (pkt 1), uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury, tj. w części dotyczącej ustaleń odnoszących się do nieruchomości położonej w miejscowości Wiaderno, składającej się z działek gruntu oznaczonych nr ew.: [...] obręb W. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Panowie L. K. i S. S. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów: a). art. 7, 77 §1 i 107§ 3 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z przepisem art. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. Nr 80, poz. 721, z późn. zm.) w sposób mający istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, b). art. 153, 170 i 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sposób mający istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, c). art. 7 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (o treści obowiązującej przed dniem 10 września 2008 r.), w sposób mający wpływ na wynik sprawy, d). art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (o treści obowiązującej przed dniem 10 września 2008 r.) i art. 107 § 3 kpa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, podkreślając m.in, że zaskarżona decyzja wydana została na skutek wcześniejszego uchylenia w części dotyczącej należących do niech nieruchomości poprzedzającej ja decyzji. Odnosząc się zaś do zaskarżonej decyzji wskazali, że przy jej wydawaniu, Minister zobowiązany był zastosować m.in. przepisy art. 7 i 77§1 kpa, z których wynika obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i zebrania w tym zakresie wszystkich niezbędnych dowodów i dokumentów dotyczących wyjaśnionych okoliczności. Jednym więc z obowiązków Ministra było uwzględnienie - przy rozpatrywaniu sprawy i wydawaniu decyzji - naszego uzasadnionego (słusznego) interesu, co wynika wprost z przepisu art. 7 kpa i podkreślił to również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 12 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 19/12 (strona 26 wyroku). Pomimo bardzo obszernej treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] listopada 2013 r., Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, nie uwzględnił naszego uzasadnionego (słusznego) interesu, który wynika z faktu zachowania dostępu naszej nieruchomości do drogi krajowej ni [...] w dotychczasowy sposób, tj. poprzez istniejący już od lat wjazd i wyjazd na tę drogę. Minister w sentencji swojej decyzji ustalił bowiem dostęp naszej nieruchomości (oznaczonej nr ew. działek wymienionych w sentencji decyzji z dnia [...] listopada 2013 r.) poprzez drogę serwisową z węzłów "[...]", co w oczywisty sposób wyklucza dalszą naszą działalność na naszej nieruchomości polegającą na obsłudze podróżnych w postaci prowadzenia sklepu, baru i stacji paliw, zwłaszcza dla pojazdów ciężarowych. Zachowanie wspomnianego wjazdu i wyjazdu na drogę krajową nr [...] w dotychczasowy sposób zostało potwierdzone prawomocnymi wyrokami: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 222/11, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1413/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2768/12 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2013 r. sygn. akt. II OSK 1211/13 (kopie w załączeniu do skargi), a także ostateczną i prawomocną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej, jako decyzji następczej po decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. o ustaleniu lokalizacji drogi. W szczególności, w prawomocnym wyroku z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 222/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że: "uszło uwadze organów, iż połączenie obiektów z drogą krajową klasy S, w których prowadzona jest działalność gospodarcza odbywa się za pomocą wjazdu i wyjazdu, co wynika z przepisu § 112 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. (...) W celu realizacji funkcji usługowej wobec uczestników ruchu, ustawodawca zapewnił MOP możliwość skomunikowania się z drogą klasy S poprzez wyjazdy i wjazdy na jezdnie drogi S określając ich szczegółowe parametry w 166 cytowanego rozporządzenia wykonawczego. Warunków tych nie spełnia w ocenie Sądu zapewnienie dostępu do drogi publicznej poprzez drogę serwisową [...] oraz węzeł [...]". Należy więc zgodzić się z zarzutem skarżących, iż przepis §9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie ma w prawie zastosowania. Znajdują natomiast zastosowanie przepisy §112 ust. 1 oraz §113 ust. 2 i 7 ww. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., według których dostęp do drogi krajowej nr [...] po jej rozbudowie do parametrów drogi ekspresowej (klasy 5) jest możliwy za pomocą wjazdu i wyjazdu." (strona 15 i 16 wyroku). Cytowaną ocenę prawną podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 23 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1413/11, stwierdzając m.in., że: "Trafnie Sąd Wojewódzki wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że w rozpatrywanej sprawie powinna być uwzględniona regulacja §112 ust. 1 i §113 ust. 2 i 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430 ze zm.)." Po wydaniu cytowanych wyżej obu wyroków, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] września 2012 r. znak [...] decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej, którą to decyzją m.in. zachowano dotychczasowy wjazd i wyjazd z naszej nieruchomości na drogę krajową nr [...]. Decyzja ta została poddana prawomocnej ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2768/12 oraz ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 12 lipca 2013 r. sygn. akt. II OSK 1211/13. W zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. Minister nie mógł więc orzec o zapewnieniu dostępu naszej nieruchomości do drogi krajowej nr [...] poprzez drogę serwisową z węzła "[...]", ponieważ taki sposób zapewnienia dostępu został już prawomocnie oceniony i osądzony, jako niezgodny z przepisami obowiązującego prawa, powołanymi wyżej czterema wyrokami sądów administracyjnych. Tym samym, Minister naruszył przepisy art. 7 i 77 §1 kpa w sposób, który wywołał wydanie decyzji o takiej treści sentencji, która narusza obowiązujące prawo. Jeżeli bowiem Minister uwzględniłby nasz uzasadniony (słuszny) interes dotyczący wjazdu i wyjazdu z naszej nieruchomości na drogę krajową nr [...], to w myśl powołanych wyżej czterech prawomocnych wyroków, nie ustaliłby dostępu dla naszej nieruchomości do drogi krajowej nr [...] w sposób sprzeczny z obowiązującym prawem. Ponadto, decyzja z dnia [...] listopada 2013 r. nie zawiera uzasadnienia prawnego w takim zakresie, jaki wynika z przepisu art. 107 §3 kpa. Z przepisu tego wynika bowiem, że uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem, Minister w obszerny sposób opisuje stan faktyczny sprawy i prowadzoną korespondencję, po czym przytacza treść poszczególnych przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430, z późn. zm.), następnie znowu powołuje wyjaśnienia GDDKiA Oddział w L. aby w konsekwencji stwierdzić, że cyt.: "decyzja zarządcy drogi o likwidacji MOP znajdującego się na działce skarżących nie narusza prawa, jak również oparta została na obiektywnych przesłankach." Takie stwierdzenie Ministra nie spełnia jednak wymagań uzasadnienia prawnego, ponieważ w żaden sposób Minister nie zanalizował przepisów prawa, które wykluczałyby pozostawienie naszego wjazdu i wyjazdu na drogę krajową nr [...]. Takich przepisów bowiem nie ma. W ten sposób Minister nie spełnił wymagań przepisu art. 107 §3 kpa, do czego był zobowiązany nie tylko tym przepisem, ale także prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 19/12 (strona 26 wyroku). Skarżący wskazują także na naruszenie przez organ przepisów art. 153, 170 i 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sposób mający istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. W wyroku z dnia 12 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 19/12 Sąd nakazał organowi wyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących zachowania wjazdu i zjazdu na drogę krajową nr [...] (strona 26 wyroku). Tymczasem Minister, po kilkustronicowym wyliczeniu jedynie twierdzeń GDDKiA Oddział w L., poprzestał na lakonicznym stwierdzeniu, że cyt.: "w ocenie Ministra, decyzja o likwidacji MOP znajdującego się na działce skarżących nie narusza prawa, jak również została oparta na obiektywnych przesłankach." Minister zapomniał więc, że miał obowiązek wyjaśnić, i należycie uzasadnić zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa), kwestie dopuszczalności zachowania wjazdu i wyjazdu na drogę krajową nr [...], a nie jego likwidacji. Jego obowiązkiem było bowiem ustalenie co stoi na przeszkodzie pozostawieniu naszego wjazdu i wyjazdu na drogę krajową a nie co przemawia za jego likwidacją. Ponadto, zdaniem skarżących decyzja z dnia [...] listopada 2013 r. doprowadziła do sytuacji, w której według decyzji (dotyczącej wyłącznie sprawy ustalenia lokalizacji rozbudowy drogi krajowej nr [...]) nieruchomość ma mieć zapewniony dostęp do drogi krajowej nr [...] poprzez drogę serwisową i węzły drogowe. Natomiast według ostatecznej i prawomocnej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r.- znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej prawnie ocenionej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2768/12 i przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 lipca 201 r. sygn. akt. II OSK 121 1/13), dostęp naszej nieruchomości do drogi krajowej nr [...] ma być zachowany poprzez istniejące dotychczas od lat wjazd i wyjazd na tę drogę. Nie można jednak nie dostrzec, że właśnie nadanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. rygoru natychmiastowej wykonalności doprowadziło do wydania pozwolenia na budowę i prawie już zakończenia inwestycji, gdy sprawa ustalenia lokalizacji nie została do dnia [...] listopada 2013 r. ostatecznie rozstrzygnięta. Przy ustalaniu lokalizacji należy więc uwzględnić, to co wynika nie tylko ze stanu niniejszej sprawy, ale przede wszystkim ze stanu prawnego ukształtowanego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę, pozytywnie ocenionej wyrokami: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego i r. sygn. akt VII SA/Wa 2768/12 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca r. sygn. akt. II OSK 1211/13.. Skarżący podkreślili także, że zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (o treści obowiązującej przed dniem 10 września 2008 r.), ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086, z późn. zm.), dalej "drogami", w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel, oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach. Z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (o treści obowiązującej przed 10 września 2008 r.) wynika natomiast, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Obowiązkiem Ministra w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. było więc rozstrzygnięcie o tym, jakie są wymagania ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich przy realizacji inwestycji drogowej polegającej w niniejszej sprawie na rozbudowie drogi krajowej nr [...] oraz na ocenie, czy istnieją przepisy prawa wykluczające pozostawienie naszego wjazdu i wyjazdu na drogę krajową nr [...]. Tymczasem, Minister umieścił w sentencji decyzji rozstrzygnięcie odnośnie sposobu zapewnienia dostępu naszej nieruchomości do drogi krajowej nr [...] zapominając, że decyzja ta dotyczy lokalizacji rozbudowy drogi krajowej nr [...], a nie lokalizacji naszego dostępu do tej drogi, czy też sposobu zagospodarowania naszej nieruchomości. Ponadto z zgodnie z przepisem art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (o treści obowiązującej przed 10 września 2008 r.), w sprawach dotyczących lokalizacji dróg przepisów o gospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się. Tymczasem, w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. Minister (na stronach 21-23 decyzji) uzasadnił swoje rozstrzygnięcie poglądami dotyczącymi decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, której nie stosuje się do lokalizacji inwestycji drogi krajowe - jak w niniejszej sprawie - na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Co więcej, Minister uzasadnił swoje rozstrzygnięcie argumentacją zaczerpniętą z wyroków sądów administracyjnych dotyczących materii uregulowanej w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czym w oczywisty sposób naruszył przepis art. 107§ 3 kpa w związku z art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Minister nie mógł bowiem rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. uzasadniać rozumieniem zasad wynikających z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponieważ ustawa ta, na mocy przepisu art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nie znajduje zastosowania do decyzji o lokalizacji drogi w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie nie ma również znaczenia powołany w decyzji z dnia [...] listopada 13 r. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2011 r. sygn. akt II 1688/11, ponieważ wyrok ten dotyczy decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji wydanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych o treści obowiązującej obecnie, w myśl której w jednej decyzji orzeka się m.in. o ustaleniu lokalizacji i o udzieleniu zezwolenia na budowę. Dlatego rozwiązania techniczne inwestycji są rozstrzygane w tej decyzji. Tymczasem, w niniejszej sprawie rozwiązania techniczne dotyczące dostępu nieruchomości do drogi krajowej nr [...] zostały rozstrzygnięte w ostatecznej decyzji Głównego Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. znak [...] pozytywnie ocenione dwoma wyrokami, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w iwie z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2768/12 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2013 r. sygn. akt. II OSK 121 1/13. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 19/12, rozpatrując ponownie odwołanie L. K. i S. S. od decyzji Wojewody [...] Minister zobowiązany był wyjaśnić istotne okoliczności w sprawie, dotyczące zachowania wjazdu i wyjazdu z nieruchomości skarżących na drogę krajową nr [...]. Ocena prawna i wskazania Sądu co do dalszego postępowania na zasadzie art. 153 p.p.s.a wiążą obecnie orzekający Sąd oraz organy. Jednocześnie Sąd przesądził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008r. utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008r. zawiera wszystkie elementy wymagane ustawą o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy zaskarżoną do Sądu decyzją Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zobligowany był zatem jedynie do ustalenia kwestii związanej z oceną stanu faktycznego sprawy w zakresie zachowania wjazdu i wyjazdu z nieruchomości skarżących na drogę krajową nr [...] pod kątem ustalenia, czy kwestionowana decyzja spełnia w tym względzie wymagania dotyczące uzasadnionego interesu skarżących zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U Nr 80, poz. 721 zez zm. zw. w dalszej części ustawą). Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji organ w odniesieniu do działek skarżących uchylił znajdujący się na str. 18 decyzji organu I instancji, zapis stanowiący dotychczasową treści pkt 7 i w tym zakresie orzekł, iż cyt. "Należy uwzględnić wszelkie warunki i normy wynikające z obowiązującego prawa budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118), a szczególnie zapewniające: - dostęp do drogi publicznej; - możliwość korzystania z urządzeń istniejącej infrastruktury technicznej; - ochronę przed ponadnormatywnymi uciążliwościami powodowanymi hałasem; - ochronę przed ponadnormatywnymi zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby. Nieruchomości położonej w miejscowości W., składającej się z działek gruntu oznaczonych nr ew.: [...], obręb W. dostęp do drogi publicznej zapewniony będzie poprzez drogi serwisowe o parametrach klasy D pomiędzy węzłami [...]. Droga serwisowa będzie dwukierunkowa." W pozostałym zakresie organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z powyższym stanowiskiem nie zgodzili się skarżący, którzy domagają się zachowania istniejącego na ich działkach wjazdu i wyjazdu tj. uwzględnienia ich uzasadnionego (słusznego) interesu polegającego na zachowaniu dostępu ich nieruchomości do drogi krajowej nr [...] w dotychczasowy sposób. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazano powyżej Minister Transportu, zgodnie z dyspozycją zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 19/12, rozpatrując ponownie odwołanie skarżących od decyzji Wojewody [...] zobowiązany był wyjaśnić istotne okoliczności w sprawie, dotyczące zachowania wjazdu i wyjazdu z nieruchomości skarżących na drogę krajową nr [...]. Zgodnie z art. 7 i art. 77 kpa, w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, organ odwoławczy miał zatem obowiązek ponownego rozpatrzenia wniosku inwestora o wydanie decyzji w zakresie dotyczącym nieruchomości stanowiących własność skarżących analizy dokumentów zgromadzonych przez organ pierwszej instancji, weryfikacji wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia w zakresie dotyczącym sposobu zapewnienia dostępu do drogi krajowej nr [...] dla ww. nieruchomości oraz odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez L. K. i S. S. w odwołaniu w zakresie ewentualnego istnienia rozwiązań alternatywnych, zapewniających możliwość realizacji tego samego celu publicznego przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawa własności osób trzecich. Jak wynika z akt sprawy Minister Transportu kilkakrotnie występował do inwestora o wypowiedzenie się co do uwag i wniosków zawartych w pismach odwołujących się. Tym samym stosownie do art. 7 kpa podejmował czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W toku postępowania, zgodnie z wytycznymi Sądu ustalono zaś, że decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] lipca 2000 r., którą zarządca drogi wyraził zgodę na wykonanie wyjazdu z drogi i wjazdu na drogę nr [...], wyposażonych w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów wjeżdżających i wyjeżdżających z obiektu w m. W., nie wywołała skutków prawnych albowiem skarżący nie uzyskali pozwolenia na ich budowę. Zarządca drogi wydając przedmiotową decyzję uwzględnił fakt, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 stycznia 1996 r. w sprawie ustalenia sieci autostrad i dróg ekspresowych (Dz. U. Nr 12, poz. 63), droga krajowa nr [...] przewidziana była docelowo jako droga klasy S. Skarżący zostali zatem zobligowani do uzyskania odstępstwa od przepisu §111 ust. 2 oraz § 123 ust. 3 rozporządzenia dla projektowanego obiektu budowlanego - Miejsca Obsługi Podróżnych, zwanego dalej "MOP", w mieście W. Jednakże Wojewoda [...] nie wyraził zgody na ww. odstępstwo. W konsekwencji Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę urządzeń obsługi komunikacyjnej projektowanego MOP III w m. W. mających zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...] z pasem wyłączenia oraz wyjazd z terenu MOP III drogę nr [...] z pasem włączenia do ruchu. W związku z wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 września 2001 r. w sprawie ustalenia sieci autostrad, dróg ekspresowych oraz dróg o znaczeniu obronnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 120, 1283), w którym to akcie droga krajowa nr [...] nie została uwzględniona jako ekspresowa i pozostała jako droga klasy GP, na wniosek skarżących, zarządca drogi decyzją z dnia [...] września 2002 r., udzielił zezwolenia na wykonanie wjazdu wyjazdu na nieruchomość skarżących, wyraźnie jednak akcentując, iż zezwolenie wydaje dla potrzeb obsługi obiektu handlowo - usługowego (bez stacji paliw). Przepisy rozporządzenia wprowadzały wiem ograniczenia jedynie w zakresie odległości zjazdów do sąsiadujących stacji paliw, pozostałe nie mogły być natomiast zlokalizowane w miejscach niebezpiecznych. W związku ze zmianą, dokonaną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 26 sierpnia 2008 r., w.w rozporządzenia w sprawie ustalenia sieci autostrad, dróg ekspresowych oraz dróg o znaczeniu obronnym (zmiana obowiązywała od dnia 22 października 2003 r.) droga krajowa nr [...] obejmująca odcinek w mieście W. została ponownie zakwalifikowana w układzie docelowym sieci autostrad i dróg ekspresowych w Polsce jako droga ekspresowa. Zaszła więc konieczność przystosowania drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej, w tym zaistniał m.in. obowiązek ustalenia programu zagospodarowania drogi. Zarządca drogi uczynił zadość powyższemu obowiązkowi zatwierdzając Aktualizację koncepcji gramowej przystosowania drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] (z wyłączeniem odcinka [...]).", która zatwierdzona została w dniu [...] marca 2003 r. protokołem Nr [...] Komisji Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych przy Generalnym Dyrektorze Dróg Krajowych i Autostrad. Ze wskazanych powyżej dokumentów wynika, iż na etapie projektowania przedmiotowej inwestycji drogowej nie planowano lokalizacji MOP w km [...], tj. w miejscu prowadzonej przez skarżących działalności, przeznaczając go do likwidacji. Podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowił jak wynika z akt sprawy warunek określony w § 115 ust. 2 rozporządzenia, stanowiący o tym, iż odległość miedzy kolejnymi MOP-ami dla drogi ekspresowej, w przypadku istniejących obiektów, przy przebudowie powinna być nie mniejsza niż 5 km. Z uwagi na to, iż w niniejszej sprawie zaistniała kolizja pomiędzy istniejącymi już MOP-ami, jak podkreślił Minister Transportu na stronie 20 decyzji, po uzyskaniu wyjaśnień inwestora, w takim przypadku, wzięto pod uwagę stan wyposażenia obiektów obsługujących uczestników ruchu, standard oferowanych usług, konieczność oraz możliwość dalszej rozbudowy. Mając na uwadze fakt, iż MOP należący do skarżących sąsiadował z innym MOP-em w odległości mniejszej niż wymaga to przepis § 115 ust. 2 rozporządzenia, tj. w odległości 2,4 km od sąsiedniego MOP, koniecznym stała się likwidacja jednego z nich. Zarządca drogi podjął więc decyzję o likwidacji MOP znajdującego się na nieruchomości skarżących. Jak wyjaśniono w toku postępowania odwoławczego, zarządca drogi przy podejmowaniu powyższej decyzji wziął również pod uwagę okoliczność, iż w stosunku do nieruchomości skarżących nie wyraził zgody na wjazd z drogi i wyjazd z drogi do stacji paliw, zgoda ta obejmowała bowiem jedynie wjazd u z drogi i wyjazd z drogi do obiektu handlowo - usługowego. Ponadto zarządca drogi, przy wyborze MOP-u do likwidacji wziął również pod uwagę fakt, iż obiekt obsługi uczestników ruchu, znajdujący się na nieruchomości skarżących, w chwili dokonywania aktualizacji koncepcji programowej przystosowania drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej pozostawał w budowie. Reasumując należy wskazać, iż w ocenie Sądu poczynione przez organ wyjaśnienia pozwalają na przyjęcie, iż organ zbadał rzetelnie niniejszą sprawę, uznając, iż należący do skarżących MOP nie spełnia warunku określonego w § 115 rozporządzenia. Podkreślić przy tym należy, że organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązania lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 762/13). W wyniku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w trakcie postępowania odwoławczego, mając na uwadze stanowisko inwestora zawarte w pismach z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz z dnia [...] marca 2013 r., Minister Transportu sprecyzował, w jaki sposób zostanie zapewniony dostęp do drogi publicznej dla nieruchomości stanowiącej własność skarżących. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy nie wskazał przy tym żadnych szczegółowych rozwiązań technicznych dotyczących dostępu nieruchomości do drogi krajowej nr [...], lecz wskazał jedynie sposób zapewnienia dostępu do drogi publicznej, co stanowić ma zapewnienie ochrony interesu skarżących. Wskazać przy tym należy, iż szczegółowe rozwiązania techniczne wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane, uzgadniane są na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wprawdzie zaproponowany dostęp nieruchomości skarżących do drogi publicznej nie spełnia ich oczekiwań, jednak jak wskazano powyżej wynika on z konieczności spełnienia przez inwestycję wymagań w zakresie odległości pomiędzy MOP-ami (odległość określona w § 115 rozporządzenia). Nie można zatem zarzucić organowi, iż przyjęte przez niego rozwiązanie nie spełnia wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Obowiązek zapewnienia ochrony interesów osób trzecich ma na celu zagwarantowanie podmiotom, których dotyczy przedsięwzięcie np. zgodnego z prawem dostępu ich nieruchomości do drogi publicznej, co wbrew twierdzeniom skarżących nie oznacza wymogu zachowania dotychczasowego status quo. Odnosząc się z kolei do stwierdzenia skarżących, iż zachowanie wjazdu i wyjazdu na drogę krajową nr [...] w dotychczasowy sposób zostało potwierdzone prawomocnymi wyrokami: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 222/11, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1413/11, a także ostateczną i prawomocną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazać należy, iż Sąd podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane przez Organ, iż na sposób załatwienia przedmiotowej sprawy nie mogą mieć wpływu ani wyroki sądów administracyjnych wydawane w sprawach pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji drogowej, ani też decyzje w sprawie pozwolenia na budowę wydane przez właściwy organ architektoniczno-budowlany, wydane po wykonaniu tychże wyroków. W krajowym porządku prawnym kolejności decyzji na uzyskiwanych przez inwestora w procesie przygotowania realizacji danej inwestycji, w tym inwestycji drogowej jest wprawdzie ustalona. Decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę, a nie odwrotnie. Na marginesie należy również wskazać, na brzmienie art. 31 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zgodnie z którym: Nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio (ust. 1). W przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Reasumując Sąd nie podzielił zarzutów skarżących w zakresie naruszenia przez organ odwoławczy wskazanych w skardze przepisów k.p.a ani prawa materialnego (specustawy), jak również art. 153 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniu skarżących decyzja Ministra zawiera uzasadnienie prawne czyniące zadość ww. przepisowi prawa. Organ rzetelnie ustalił stan faktyczny sprawy i przytaczając określone przepisy prawa wyczerpująco uargumentował stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Biorąc pod uwagę zarówno wyjaśnienia przedstawione przez inwestora, jak również przywołując treść konkretnych przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115. z późn. zm.), oraz przepisów rozporządzenia, w sposób przejrzysty i szczegółowy wyjaśnił podstawy podjętej decyzji. Tym samym zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 19/12, organ wyjaśnił istotne okoliczności w sprawie w zakresie możliwości zachowania wjazdu i wyjazdu z nieruchomości skarżących na drogę krajową nr [...]. Tym samym uznać należy, iż Minister uczynił zadość ww. obowiązkowi, przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w ramach postępowania odwoławczego mającego na celu ponowne rozpatrzenie odwołania skarżących od decyzji Wojewody [...]. Wyjaśnić również należy, iż wbrew zarzutom skargi organ powołując się na orzecznictwo sądów w zakresie zagospodarowania przestrzennego, postępował właściwie zgodnie bowiem do art. 24 ust. 1 specustawy drogowej, ilekroć w przepisach ustawy Prawo budowlane jest mowa o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, rozumie się przez to także decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi. Stosownie także do orzecznictwa sądowoadministracyjnego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1434109, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt l OSK 2384/1 0, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt II SA/Op 191/08), nie można zarzucić organowi, iż naruszył art. 7 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 1 ust. 1 specustawy drogowej, poprzez umieszczenie w sentencji zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia odnośnie sposobu zapewnienia dostępu nieruchomości do drogi krajowej nr [...]. W świetle przytoczonych wyroków na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej określenie wymagań odnośnie uzasadnionych interesów osób trzecich musi mieć charakter ogólny. Decyzja wydana na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej winna zawierać szczególne postanowienia w zakresie wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jedynie w przypadku ustalenia przez organ, że określona lokalizacja narusza takie interesy. W niniejszym przypadku, w związku z istnieniem bezpośredniego dostępu do drogi krajowej nr [...] dla nieruchomości stanowiącej własność skarżących przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej, zasadnym było określenie w decyzji szczegółowych wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów skarżących poprzez wskazanie sposobu zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla ich nieruchomości. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.