IV SA/Wa 283/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi [...]S.A. z siedzibą w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 127 § 2 i art 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "Kpa") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. S.A., reprezentowanej przez radcę prawnego P.J. o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2010 r. znak: [...] stwierdzającym nieważność postanowienia Burmistrza Gminy W. Nr [...] znak: [...] z [...] marca 2001 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Nr [...] z [...] stycznia 2001 r. znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji osiedla budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach położonych przy ul. I. [...] w R., utrzymało w mocy postanowienie. W objętym skargą postanowieniu przedstawiono następujący stan faktyczny. Decyzją nr [...] z [...] stycznia 2001 r. znak: [...], Burmistrz Gminy W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji osiedla budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach nr [...] z obrębu [...], położonych przy ul. I. [...] w R. Burmistrz Gminy W. postanowieniem Nr [...] z [...] marca 2001 r. znak: [...], sprostował na wniosek inwestora wskazaną decyzję w zakresie ustalonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Pismem z 12 sierpnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zawiadomiło strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanego postanowienia Burmistrza Gminy W. Nr [...] z [...] marca 2001 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Nr [...] z [...] stycznia 2001 r. znak: [...]. Postanowieniem z [...] października 2010 r. znak: [...] Kolegium stwierdziło nieważność ww. postanowienia wskazując, iż zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 113 § 1 Kpa. W dniu 19 listopada 2014 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynął wniosek J. S.A., reprezentowanej przez radcę prawnego P.B. o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2010 r. znak: [...]. Postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r. Kolegium zawiesiło z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2010 r. znak: [...], do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny wniosków Kolegium o ustanowienie kuratorów dla osób nieznanych z miejsca pobytu, a następnie postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] Kolegium podjęło z urzędu zawieszone postępowanie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium odwołując się do treści art. 113 § 1 Kpa stwierdziło, że sprostowaniu w trybie tego przepisu podlegają wyłącznie błędy i omyłki nieistotne. W tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze ewidentnym, nie wpływającą na treść i zmianę sprostowanej decyzji. Zdaniem organu sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji, natomiast Burmistrz Gminy W., działając na podstawie art. 113 § 1 Kpa, dokonał w istocie zmiany decyzji nr [...] z [...] stycznia 2001 r. znak: [...]. Organ zauważył, że oczywista omyłka pisarska to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, a inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono treść, która widocznie jest niezgodna z myślą organu, a została wpisana przez przeoczenie, tj. niewłaściwy dobór słowa. Istotną cechą błędu lub innej omyłki, pozwalającą na zastosowanie trybu sprostowania na podstawie art. 113 § 1 Kpa, jest jego oczywistość, którą można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. Merytoryczny błąd rozstrzygnięcia nie może być prostowany jako oczywista omyłka, a zmiana merytorycznej treści decyzji poprzez sprostowanie oczywistej omyłki stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W niniejszej sprawie porównanie treści decyzji z zawartymi w aktach dokumentami pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że organ dokonał zmiany decyzji, prowadzącej do ponownego, odmiennego od pierwotnego rozstrzygnięcia sprawy. Powołując się na poglądy wyrażone w orzecznictwie organ podkreślił, że stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia obarczonego kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 Kpa nie zależy od uznania organu administracyjnego, lecz stanowi jego obowiązek. Skutki, które wywołuje decyzja lub postanowienie, uznane za rażąco naruszające prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne konsekwencje naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji lub postanowienia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Dalej organ wskazał, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane. Organ uznał, iż postanowienie Burmistrza Gminy W. Nr [...] z [...] marca 2001 r. znak: [...], o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Nr [...] z [...] stycznia 2001 r. znak: [...], narusza przepis art. 113 § 1 Kpa, przy czym naruszenie to, jako prowadzące do merytorycznej zmiany decyzji, ocenić należy jako rażące. W skardze J. S.A., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzuciła naruszenie art. 28 kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2010 r. znak [...], w sytuacji gdy stronami postępowania nie były wszystkie podmioty których interesu prawnego dotyczyło postępowanie. W postępowaniu tym – w ocenie skarżącej - nie brały udziału wszystkie podmioty, których interesu prawnego ono dotyczyło, tj. właściciele lokali położonych w budynkach mieszkach należących do Wspólnot Mieszkaniowych: [...]. Jak wynika z rozdzielnika wysyłanych przez organ pism, korespondencja w sprawie była kierowana jedynie do powyższych Wspólnot Mieszkaniowych, a w przypadku Wspólnoty Mieszkaniowej [...] do osoby fizycznej p. M.S. Oznacza to iż w postępowaniu właściciele powyższych lokali byli reprezentowani przez zarządy poszczególnych Wspólnot. Skarżąca, powołując się na orzecznictwo wywodziła, że organ dopuścił do sytuacji, w której właściciele powyższych lokali nie występowali w sprawie w charakterze stron, podczas gdy posiadali interes prawny w niniejszej sprawie, gdyż postępowanie dotyczyło ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania temu przy ul. [...] w R. Ponadto skarżąca wyraziła stanowisko, że każda zmiana tych warunków wpływa na interesy osób zamieszkujących w budynkach wybudowanych na podstawie tej decyzji, a także w budynkach sąsiadujących. Skarżąca wywodziła, że występowanie w postępowaniu jedynie wspólnot mieszkaniowych, które zgodnie z ustawą o własności lokali mogą reprezentować swoich członków w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej należy uznać za niewystarczające i naruszające prawa członków wspólnot. Każdy właściciel lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość, może mieć swój własny interes prawny podlegający ochronie na podstawie regulacji z zakresu prawa administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola ta sprawowana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Według art. 135 tej ustawy Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Twierdzenia skarżącej nie zasługują na aprobatę, co zadecydowało o oddaleniu skargi. W niniejszej sprawie, wnioskiem z 21 lutego 2001 r. inwestor wystąpił o zmianę określonego decyzją nr [...] z [...] stycznia 2001 r. znak: [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji osiedla budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach nr [...] z obrębu [...], położonych przy ul. I. [...] w R., udziału powierzchni biologicznie czynnej z 60% do 45%, z uwagi na konieczność uwzględnienia wszystkich dodatkowych funkcji projektowanego osiedla. Burmistrz Gminy W., działając na wniosek inwestora z 21 lutego 2001 r. sprostował ustalony decyzją nr [...] z [...] stycznia 2001 r. znak: [...], wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej. Wskazać zatem należy, że nie każdy błąd popełniony w rozstrzygnięciu administracyjnym ma charakter błędu nieistotnego z punktu widzenia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia. Należy zatem dokonać rozróżnienia na oczywiste omyłki, i takie które nie posiadając takiego charakteru mogą powodować konieczność uchylenia decyzji obarczonej błędem. Oczywista omyłka pisarska to widoczne, wbrew zamierzeniu organu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki - to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono treść, która widocznie jest niezgodna z myślą organu, a została wpisana przez przeoczenie, tj. niewłaściwy dobór słowa. Natomiast gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu, to owe błędy sprostowaniu nie podlegają jako wady (błędy i omyłki) istotne. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy innego powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem decyzji, z treścią żądania strony, z zawartością materiałów znajdujących się w aktach sprawy czy też z innymi okolicznościami (por. wyroki NSA z: 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA/863/00, LEX nr 77522; 24 września 1988 r., sygn. akt I SA 152/97, 24 września 1999 r., IV SA 1184/97, z 1 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1067/97, niepubl.). Celem postanowienia o sprostowaniu nie może być korygowanie rozstrzygnięcia ani też nie może służyć konwalidacji popełnionego przez organ błędu proceduralnego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 581/06, CBOSA, J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 551). Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (por. pogląd NSA w wyroku z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398, z glosą aprobującą W. Tarasa). W literaturze i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, iż nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 Kpa błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 1991 r., SA/Wr 1084/91 (ONSA 1991, Nr 3-4, poz. 93). Sprostowanie nie może być kolejnym sposobem zmiany rozstrzygnięcia sprawy w zastępstwie ponownego przeprowadzenia postępowania i wydania decyzji. Omyłka pisarska to niezamierzone użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny lub niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błędem rachunkowym w rozumieniu art. 113 § 1 Kpa będzie omyłka w działaniu matematycznym, jeżeli jest ono zawarte w treści decyzji. W rozpatrywanej sprawie nie zaistniały oczywiste błędy (w rozumieniu art. 113 Kpa) w decyzji Nr [...] z [...] stycznia 2001 r. znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji osiedla budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach położonych przy ul. [...] w R., dokonania zmiana nie mieści się bowiem w przywołanych wyżej kryteriach, co powoduje brak możliwości uznania, że wystąpił w ww. decyzji błąd podlegający sprostowaniu w trybie art. 113 Kpa. Nie można bowiem uznać, że modyfikacja tak istotnego parametru jak udział powierzchni biologicznie czynnej i znacząca zmiana tego parametru, tj. z 60% do 45%, stanowiła niezamierzoną omyłkę, niewpływającą istotnie na treść rozstrzygnięcia w sprawie warunków zabudowy. Na przyjęcie odmiennego poglądu nie pozwalają również okoliczności sprawy, mianowicie Burmistrz Gminy W. sprostował parametr powierzchni biologicznie czynnej działając na wniosek inwestora z 21 lutego 2001 r., wniesiony ze względu na konieczność uwzględnienia wszystkich dodatkowych funkcji projektowanego osiedla. Przedmiotowa zmiana była zatem intencjonalna, a nadto wynikająca z uwarunkowań materialnoprawnych. Nie powstała opisana w art. 113 Kpa sytuacja, że oczywistość omyłki pisarskiej, rachunkowej lub innej wynikła z natury samej omyłki. Nie doszło do korekty niezamierzonej omyłki, lecz do zmiany treści decyzji na wniosek inwestora w istotnym wymiarze merytorycznym, uwarunkowanej wymogami prawa materialnego. Słusznie zatem organ stwierdził, że postanowienie organu pierwszej instancji o sprostowaniu decyzji o warunkach zabudowy wkracza w merytoryczną treść orzeczenia, co powoduje konieczność uznania trybu sprostowania z art. 113 Kpa, za procesowo nieodpowiadający dokonanej zmianie. Wąsko zakreślony zakres zastosowania art. 113 Kpa oraz zasada stabilności decyzji wyrażona w art. 16 Kpa powodują, że dokonanej merytorycznej zmianie decyzji w trybie art. 113 Kpa należy przypisać cechę rażącego naruszenia prawa, czego konsekwencją jest stwierdzenie nieważności postanowienia niesłusznie opartego na art. 113 Kpa. W niniejszej sprawie argumentacja autora skargi nie odnosi się do powyższej przesłanki nieważności, zmierza bowiem do wykazania, iż doszło do błędów procesowych, tj. braku udziału stron w postępowaniu zakończonym postanowieniem z [...] listopada 2014 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., utrzymującym w mocy postanowienie tego organu z [...] października 2010 r. znak: [...] stwierdzające nieważność postanowienia Burmistrza Gminy W. Nr [...] znak: [...] z [...] marca 2001 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. Sąd obowiązany jest przy wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny jeśli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego czy też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c p.p.s.a.). W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymaga dokonania podziału przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego na takie, które są tożsame z "naruszeniem prawa" i na przesłanki, którym nie da się przypisać tej cechy. Tylko pierwsza z tak wyodrębnionych grup przesłanek jest miarodajna dla działania sądu administracyjnego i daje mu możliwość uchylenia decyzji. Pozostałe przesłanki nie mogą stanowić podstawy do uchylenia aktu administracyjnego przez sąd, gdyż uchylenie takie byłoby niezgodne nie tylko z analizowanym przepisem, ale i z ogólnym celem działania sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2008 r., I FSK 157/07, LEX nr 466073, wyrok NSA z 12 maja 2005 r., FSK 2045/04, LEX nr 172161, wyrok NSA z 3 listopada 2011 r.; J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z 6 stycznia 1999 r., III SA 4728/97, OSP 2000/1/16; A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 392). Por. również poglądy judykatury (gwoli przykładu wskazać można J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 341-342; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 529; B. Adamiak, J. Borkowski, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, Warszawa 2009, s. 233-234; M. Romańska, Skuteczność orzeczeń sądów administracyjnych, Warszawa 2010, s. 278-279). W tym kontekście należy wyjaśnić, że Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 17 czerwca 2015 r. o sygn. akt II SA/Gd 318/14 (CBOSA), w myśl którego na gruncie art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, z późn. zm.; powoływanej dalej w skrócie jako "u.w.l.") w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego – ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową – co do zasady legitymację procesową ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni jej członkowie. Tylko w wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może samodzielnie, niezależnie od wspólnoty, wystąpić jako strona postępowania. Może to mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy wykaże on swój indywidualny, własny interes prawny (zob. wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 583/12, CBOSA; por. też wyroki NSA: z 4 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 419/10, oraz z 26 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 627/06, CBOSA). Tylko bowiem w takich wyjątkowych przypadkach możliwe jest odstępstwo od ogólnych zasad reprezentowania w postępowaniu administracyjnym podmiotów prawnych o charakterze zbiorowym, takich jak wspólnoty mieszkaniowe czy spółdzielnie. W sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej interes właściciela lokalu, jako członka wspólnoty mieszkaniowej, jest chroniony przez wspólnotę mieszkaniową, działającą poprzez zarząd lub zarządcę ustanowionego w trybie art. 18 ust. 1 lub ust. 3 u.w.l. (zob. wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 583/12, CBOSA). Skarżąca nie wykazała, by doszło do konieczności występowania mieszkańców (członków wspólnoty mieszkaniowej) w sprawie administracyjnej dotyczącej wąsko określonego przedmiotu, tj. zastosowania błędnego trybu procesowego do zmiany merytorycznej decyzji. Nadto należy wskazać, że zazwyczaj skuteczne wniesienie zarzutu procesowego wymaga uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do uchybienia procesowego nie doszło, to treść zaskarżonego rozstrzygnięcia byłaby inna. Oznacza to istnienie po stronie skarżącej obowiązku uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia lub dostrzeżenia tego związku przez Sąd z urzędu (por. wyrok NSA z 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07, LEX nr 480247). Analiza zarzutów skargi prowadzi do konstatacji, że skarżąca nie uprawdopodobniła skutecznie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia, a Sąd nie dopatrzył się z urzędu istnienia takiej korelacji. Sąd stwierdził natomiast obiektywną poprawność zaskarżonego rozstrzygnięcia w świetle brzmienia art. 113 Kpa, co oznacza, że nawet ewentualny brak udziału wszystkich stron postępowania czy rozstrzygnięcie kwestii ich właściwej reprezentacji nie ma wpływu na treść postanowienia SKO, bowiem tego typu kwestie procesowe nie są rozważane przy ocenie czy doszło do rażącego naruszenia prawa w zastosowaniu art. 113 Kpa. Oczywistym jest, że naruszenie o tym charakterze miało miejsce, co właściwie ocenił organ, zatem podniesione zarzuty procesowe są bez znaczenia. W tym kontekście Sąd, badając zachowanie tych wymogów, nie dopatrzył się w działaniach organów orzekających w sprawie istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Analiza zarzutów skargi prowadzi do konstatacji, że skarżąca nie uprawdopodobniła skutecznie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a potrzebą uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z tych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do skutecznego postawienia organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa, a tym samym podważenia legalności zaskarżonego postanowienia, jak również postanowienia go poprzedzającego. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.