IV SA/Wa 2837/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Z.N. i T.N. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej - oddala skargę - Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r, - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania adwokata W.C., pełnomocnika Z. i T. małżonków N., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...], uchylającej w części decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] i w tym zakresie orzekającej oraz utrzymującej w mocy ww. decyzję organu I instancji w pozostałej części, dotyczącej ustalenia wysokości odszkodowania za przejecie z mocy prawa na rzecz Miasta [...] na prawach powiatu, prawa własności nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,1810 ha, przeznaczonej na realizację inwestycji drogowej dla zadania pn. "[...]", Minister Infrastruktury i Rozwoju, decyzją z dnia [...] lipca 2015 roku znak: [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w mocy. Zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...] Prezydent Miasta [...] zezwolił na realizację inwestycji drogowej dla zadania pn. "[...]", obejmując nią m.in, nieruchomość położoną w [...], ul. [...], obręb [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,1810 ha. Decyzją z dnia [...] listopada 2010r., znak: [...] Prezydent Miasta [...] orzekł w pkt I o ustaleniu odszkodowania w wysokości 132 094 zł za prawo własności nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów m. [...] jako działka nr [...] o pow. 0,1810 ha (obręb [...]), położonej w [...] przy ulicy [...], która z mocy prawa stała się własnością Miasta [...] na prawach powiatu; w pkt II o przyznaniu odszkodowania na rzecz dotychczasowych współwłaścicieli tj. Z.N. w 1/2 części oraz T.N. w 1/2 części oraz w pkt III zobowiązał Prezydenta Miasta [...] - Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w [...] do wypłaty odszkodowania wymienionego w pkt I w terminie 14-tu dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, na rzecz osób wymienionych w pkt II. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...] uchylił ww. decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w pkt II oraz pkt III - zdanie 2 i w tym zakresie orzekł o przyznaniu odszkodowania na rzecz Z. i T. małżonków N. na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej oraz o waloryzacji odszkodowania na dzień wypłaty wg zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, a w pozostałym zakresie utrzymał powołaną decyzję w mocy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnieśli Z. i T. małżonkowie N. reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego J.W. Wskutek jej rozpoznania wyrokiem z dnia 11 maja 2011 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 237/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił ww. skargę. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu wniesionej przez małżonków N. od powyższego wyroku skargi kasacyjnej, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania z uwagi na fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sposób wadliwy uznał, iż zawiadomienie o terminie rozprawy dla strony skarżącej zostało doręczone w sposób prawidłowy. Po ponownym rozpoznaniu wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 228/13 oddalił przedmiotową skargę byłych właścicieli. Od powyższego wyroku z dnia 19 czerwca 2013 r. T.N., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego J.W., ponownie złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niezależnie od powyższego, w toku prowadzonego postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Z. i T. małżonkowie N. złożyli wniosek datowany na dzień 1-szego października 2013r. o wznowienie postępowania zakończonego ww decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r., (będącą przedmiotem rozpoznania przed NSA) w uzasadnieniu wniosku wskazując, iż z opinii Komisji Arbitrażowej przy Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych z dnia [...] września 2013r., wynika, że operat szacunkowy z dnia [...] września 2010 r., będący podstawą ustalenia odszkodowania za ww. nieruchomość, nie może stanowić podstawy określenia jej wartości z uwagi na fakt, iż w aspekcie formalnym i merytorycznym zawiera on błędy i istotne uchybienia. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Wojewoda [...] wznowił na wniosek Państwa małżonków N. postępowanie zakończone ww decyzją Wojewody [...] i jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, zawiesił wznowione postępowanie do czasu zakończenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 2281/13 oddalił skargę kasacyjną T.N. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. Wojewoda [...] podjął zawieszone postępowanie wznowieniowe w przedmiotowej sprawie i decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011r. znak: [...], uchylającej w części decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010r., znak: [...] i w tym zakresie orzekającej, oraz utrzymującej w mocy ww. decyzję organu I instancji w pozostałej części, dotyczącej ustalenia wysokości odszkodowania za przejecie z mocy prawa na rzecz Miasta [...] na prawach powiatu, prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Od ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. odwołanie do Ministra złożył pełnomocnik Z. i T. małżonków N. adwokat W.C., wnosząc o uchylenie ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. i dopuszczenie dowodu z opinii innego rzeczoznawcy majątkowego, dla ustalenia wartości nieruchomości małżonków N., z nakazaniem wypłacenia tym osobom różnicy miedzy wartością nieruchomości której własność im odjęto a kwotą już z tego tytułu wypłaconą. W odwołaniu zarzucono rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 kpa przez "błędną wykładnię tego przepisu i w jej rezultacie przez przyjęcie, iż wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, jako pierwsza część tego przepisu, jest połączone koniunkcją z nowymi dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji, mimo iż jest oczywiste, że wskazane dwie okoliczności faktyczne przyporządkowane tej normie prawa dotyczą dwu stanów odmiennych faktycznych, czego dowodem jest to, iż te dwa stany faktyczne opisanej normy są połączone alternatywą zwykłą "lub" a nie koniunkcją a więc łącznikiem "i" jak to wadliwie ocenił Wojewoda [...] w swej decyzji.". Nadto zarzucono wadliwe przyjęcie, iż w sprawie nie jest możliwe uchylenie decyzji dotychczasowej Wojewody z dnia [...] lutego 2011 r. z uwagi na wydanie, w zakresie rozstrzygania Wojewody [...], w zupełnie innym postępowaniu wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 maja 2011 r. i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2014 r. Powołując się przy tym na dołączone do odwołania postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie [...] oraz decyzję Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013 r. w sprawie [...] pełnomocnik stron podniósł, iż ww wyroki nie mają dla rozstrzygania sprawy w zakresie wznowienia postępowania jakiegokolwiek znaczenia, a postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzone było w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa) co wykluczało zajmowanie się przez ten Sąd opinią Komisji Arbitrażowej z dnia [...] września 2013 r. i doprowadziło do przekazania tej oceny Wojewodzie [...] do rozpoznania. Pełnomocnik nadto zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przez przyjęcie, iż złożenie w sprawie nowego dowodu w postaci oceny opinii, wykonanej przez podmiot uprawny do oceniania opinii rzeczoznawców majątkowych, a ustalający bezsporne rażące wady opinii na której Wojewoda [...] w [...] w dniu [...] lutego 2011 r. oparł swoją decyzję, nie prowadzi do uchylenia powyższej decyzji Wojewody, a który to pogląd jest sprzeczny ze stanowiskiem Ministra Transportu i Budownictwa i Gospodarki Morskiej wyrażonego w identycznym stanie faktycznym w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Pełnomocnik stron podniósł również, że nie może zostać zaakceptowane stanowisko Wojewody [...], iż decyzja ta została zaaprobowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach i Naczelny Sąd Administracyjny. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał zaskarżoną decyzję, w której podniósł, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie jako nową okoliczność wskazano fakt wydania w dniu [...] września 2013 r. przez Komisję Arbitrażową przy Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych negatywnej opinii dotyczącej operatu szacunkowego z dnia [...] września 2010 r., stanowiącego podstawę do ustalenia odszkodowania za nieruchomość w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Natomiast w zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] wskazał, że opinia dotycząca ww. operatu szacunkowego zastała sporządzona w dniu [...] września 2013r., tj. po dacie wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. ostatecznej w administracyjnym toku instancji, jak również po wydaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19. czerwca 2013 r. Organ odwoławczy nie uwzględnił stanowiska pełnomocnika skarżących zawartego w odwołaniu od decyzji Wojewody w przedmiocie oparcia się o rozstrzygnięcie zawarte w przywołanej w ww odwołaniu decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] wydanej w innej sprawie. Minister wskazał, iż powołano się w niej na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 1986 r. sygn. akt SA/Wr 137/86, dotyczący ogólnych przesłanek wznowienia i uchylenia decyzji ostatecznej, niemniej jednak ww. decyzja, na skutek wniesienia skargi kasacyjnej została przez Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionowana, i który uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 maja 2014 r. - orzekającego w przywołanej sprawie - i przekazał sprawę do ponownego jej rozpoznania przez ten Sąd Administracyjny. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że: "ocena decyzji z dnia 25 lipca 2007 r. i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji była przedmiotem uprzednich orzeczeń Sądu pierwszej instancji i Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których zaaprobowano prawidłowość ustalenia odszkodowania z uwzględnieniem opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego. Obecna negatywna ocena tej opinii, poprzez uznanie, że stwierdzone wady tkwiły w niej od samego początku, nie mogą być uznane za okoliczności, które istniały w dniu wydania decyzji w przedmiocie wywłaszczenia i ustalenia odszkodowania w 2007 r., a nie były znane organom, które te decyzje wydały, bez dokonania wnikliwej oceny skutków prawnych wynikających z zapadłych dotychczas orzeczeń sądów administracyjnych w przedmiocie prawidłowości ustalenia odszkodowania przez te organy". Przekładając powyższe ustalenia na podobne okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy organ ostatecznie stwierdził, że nie zaistniała żadna nowa okoliczność w sprawie, która wypełniałaby przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Za nową okoliczność nie można bowiem uznać sporządzenia negatywnej opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych w sprawie, która była już wcześniej przedmiotem kontroli sądów administracyjnych, uznających prawidłowość rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia odszkodowania. Tym samym organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu złożyli Z. i T. małżonkowie N. zarzucając rażące naruszenie : - art. art. 145 par. 1 pkt. 5 kpa przez błędną wykładnię tego przepisu i w jej rezultacie przez przyjęcie, iż wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, jako pierwsza część tego przepisu, jest połączone koniunkcją z pojęciem nowych dowodów istniejącymi w dniu wydania decyzji, mimo, iż jest oczywiste, że wskazane dwie okoliczności faktyczne przyporządkowane tej normie prawa, dotyczą dwu odmiennych stanów faktycznych, czego dowodem jest to, iż te dwa stany faktyczne, opisanej normy są połączone alternatywa zwykłą "lub" a nie koniunkcją a więc łącznikiem "i"; - bezzasadne, nie mające żadnego oparcia prawnego, a więc naruszające zasadę legalności działania administracji Państwa Prawa przyjęcie, iż w sprawie nie jest możliwe uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 roku z uwagi na wydanie w zakresie rozstrzygania tego Wojewody w zupełnie innym postępowaniu wyroków: WSA w Kielcach z dnia 11 maja 2011 roku i NSA z dnia 17 października 2014 roku, w sytuacji, gdy zgodnie z praktyką prawną stosowaną przez Ministra Infrastruktury, oraz Ministra Transportu, Budownictwa, i Gospodarki Morskiej (por. w tym zakresie postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2011 roku w sprawie [...] oraz decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013 roku w sprawie [...] dołączone do odwołania) jest rzeczą oczywistą, że decyzje te oraz wyroki nie mają dla rozstrzygania sprawy w zakresie wznowienia postępowania jakiegokolwiek znaczenia, a postępowanie przed NSA na jakie powołuje się Minister prowadzone było w granicach skargi kasacyjnej (por. art. 183 §1 ppsa) co wykluczało zajmowanie się przez ten Sąd opinią Komisji Arbitrażowej z dnia [...] września 2013 roku i doprowadziło do przekazania tej oceny Wojewodzie [...], do rozpoznania w trybie wznowieniowym; - art. 145 par. 1 pkt 5 kpa w związku z art. 157 ust. 1a ustawy z dnia 21 VIII 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, przez przyjęcie, iż złożenie w sprawie opinii z dnia [...] września 2013 r. Komisji Arbitrażowej przy Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych, nie powinno prowadzić do uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 roku już w wznowionym postępowaniu w sprawie, który to pogląd jest sprzeczny z treścią art. 157 ust 1a przywołanej ustawy, a także licznymi poglądami WSA w Warszawie (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 17 VII 2013 roku w sprawie I SA/Wa 172/13 oraz wyroku z dnia 5 IV 2013 roku w sprawie I SA/Wa 133/13, a także wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 V 2014 roku w sprawie I SA/Wa 2321/13 ); - art. 7,77,78 kpa; przez rozpoznanie sprawy co do złożonego odwołania bez należytej wnikliwości i w wyniku tego nie dostrzeżenie końcowego fragmentu uzasadnienia wyroku NSA z dnia 17 X 2014 roku w sprawie I OSK 2281/13, na który powołuje się Minister, w którym to fragmencie Sąd ten wskazał, iż skoro skarżący nie przedstawili dowodu, bądź orzeczenia, które podważyły by legalność lub prawidłowość istniejącego wtedy w aktach sprawy operatu biegłej A.W., który zawierałby negatywną ocenę czynności zwodowanych wykonanych przez rzeczoznawcę majątkowego skarga kasacyjna w sprawie musi być oddalona; powyższy fragment uzasadnienia jest wyraźnym wskazaniem, iż zaistnienie tej okoliczności może być podstawą do wznowienie postępowania, nadto wskazał, że nie dostrzeżenie, iż przywołany przez Ministra wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.10.2014 roku w sprawie I OSK 2221/14 dotyczył zupełnie inne kwestii prawnej niż powstała w sprawie niniejszej, a mianowicie problematyki stosowania art. 146 kpa, a nie problematyki stosowania art. 145 §1 pkt.5 kpa; - art. 24§1 pkt. 5 kpa przez przyjęcie, iż Wojewoda [...] winien w ogóle, skoro wznowił już w sprawie postępowanie, wydawać decyzję o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...] lutego 2011 roku, a więc być sam sędzią we własnej sprawie. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy. Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozstrzygając sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Należy mieć na uwadze, że art. 145 § 1 pkt 5 Kpa wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, po drugie, musiały one istnieć już wcześniej, tj. w chwili wydania decyzji ostatecznej, lecz nie były znane organowi orzekającemu. Trzeba również podnieść, że nowe okoliczności, o których mowa w art. 145 § ł pkt 5 Kpa "przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2000r,, sygn. akt I SA/Lu 9/00, Lex nr 51768). Fakt kwestionowania przez skarżących wysokości ustalonego odszkodowania nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. Również, nowego dowodu w sprawie nie może stanowić przedstawiona przez skarżących opinia Komisji Arbitrażowej przy Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych z dnia [...] września 2013r., z treści której wynika, że operat szacunkowy z dnia [...] września 2010 r., nie może zostać uwzględniony przy określeniu wartości przedmiotowej nieruchomości ze względu na zawarte w nim błędy i istotne uchybienia. Nowy dowód w sprawie musi bowiem istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie jako nową okoliczność wskazano jedynie powyższy fakt wydania w dniu [...] września 2013 r. przez Komisję Arbitrażową przy Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych negatywnej opinii dotyczącej operatu szacunkowego z dnia [...] września 2010 r., stanowiącego podstawę do ustalenia odszkodowania za nieruchomość w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Natomiast opinia dotycząca powyższego operatu szacunkowego zastała sporządzona dopiero w dniu [...] września 2013r., tj. po dacie wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r., ostatecznej w administracyjnym toku instancji, jak również po wydaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 czerwca 2013 r. w przedmiocie rozpoznania skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r., którą uchylił w części ww. decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w pkt II oraz pkt III - zdanie 2 i w tym zakresie orzekł o przyznaniu odszkodowania na rzecz Z. i T. małżonków N., na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej oraz o waloryzacji odszkodowania na dzień wypłaty wg zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, a w pozostałym zakresie utrzymał powołaną decyzję w mocy. Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżących od ww wyroku, została bowiem przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak wyżej wskazano, oddalona. Odnosząc się do wskazanej, w odwołaniu skarżących od decyzji organu I instancji-Wojewody [...], decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...], Sąd całkowicie popiera wywód wskazany w zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy, uznając wyrażone w niej stanowisko Ministra za słuszne, zgodnie z którym nie ma podstaw do opierania się po pierwsze na rozstrzygnięciu w innej sprawie a po drugie na rozstrzygnięciu będącego przedmiotem rozstrzygania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, którego wyrok, z uwagi na rozpoznanie skargi kasacyjnej, został przez Naczelny Sąd Administracyjny uchylony a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Niezależnie, jak wyżej w sposób obszerny wskazano, wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 1986 r. sygn. akt SA/Wr 137/86 przywołany w ww odwołaniu, dotyczy ogólnych przesłanek wznowienia i uchylenia decyzji ostatecznej. Przekładając powyższe ustalenia na podobne okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy należy stwierdzić, że nie zaistniała żadna nowa okoliczność w sprawie, która wypełniałaby przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Za nową okoliczność nie można uznać sporządzenia negatywnej opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, kilka lat później po wydaniu decyzji odszkodowawczej, w sprawie, która była już wcześniej przedmiotem kontroli sądów administracyjnych, uznających prawidłowość rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia odszkodowania. Tym samym organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. Obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy tak jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Nadto zaniechanie przez organ administracyjny podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Stosownie do przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., podstawą niewadliwej decyzji w każdej sprawie może być tylko ocena zgromadzonego przez organ administracyjny pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie zgodnego bądź zbliżonego do rzeczywistości stanu faktycznego sprawy, który powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Prawidłowo zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym, uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zapadła po wnikliwej analizie całości materiału dowodowego, gdzie w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, zostało w sposób merytoryczny przedstawione i uzasadnione przez organ odwoławczy reprezentowane stanowisko w przedmiotowej sprawie, a którego słuszności nie ma podstaw negować. Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym nowe okoliczności, stanowiące podstawę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, muszą istnieć w dacie rozstrzygania, natomiast nie są one organowi znane w powyższej dacie. Tylko w takiej sytuacji mogą zostać uwzględnione i stanowić rzeczywistą podstawę wznowieniową. Skarżący zaś powołują się na dowód, który został opracowany po wydaniu przedmiotowej decyzji, a zatem, przy dołożeniu wszelkiej staranności, organ nie mógł mieć wiedzy ani przewidzieć zdarzeń przyszłych, jakim było w niniejszej sprawie zlecenie sporządzenia przedmiotowej opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych. Należy w tym miejscu wskazać również na wyrok NSA II OSK 345/14 z dnia 20 października 2015 roku, zgodnie z którym: "przesłanką wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. mogą być tylko istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie znane organowi, który wydał decyzje, ale istniejące w dniu wydania decyzji. Tymczasem przedłożona przez wnioskodawcę analiza opracowana została w dniu [...] sierpnia 2012 r., a zatem już po wydaniu kwestionowanej decyzji. Nie mogłaby ona zatem stanowić nowego dowodu w sprawie będącego podstawą do wznowienia postępowania na postawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.". Reasumując należy stwierdzić, iż nie było podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W konsekwencji nie naruszono art. art. 145 § 1 pkt 5, gdyż podniesione przez skarżących argumenty nie mogły doprowadzić do zamiany stanowiska, że nie wystąpiła przesłanka umożliwiająca wznowienie postępowania. Ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami.).