IV SA/Wa 3081/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Y. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Y. C. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [..] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 10 października 2017 r. Y. C. (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie zwrotu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym samym dniu skarżąca złożyła również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uzasadniając, że uchybiła terminowi do wniesienia skargi z winy ustanowionego pełnomocnika, który nie powiadomił jej o możliwości złożenia takiego środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 P.p.s.a. złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu oraz równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. W tym miejscu należy podkreślić, że brak winy wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 295/14). W ocenie Sądu wniosek skarżącej spełnia tylko dwie (z trzech) z wyżej wymienionych przesłanek warunkujących przywrócenie uchybionego terminu. Mianowicie skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny oraz wraz z wnioskiem dopełniła czynności, dla których określony był przedmiotowy termin, czyli złożyła skargę. Nie uprawdopodobniła natomiast braku swojej winy w uchybieniu terminu. We wniosku skarżąca oświadczyła, że uchybiła terminowi z winy pełnomocnika. Podniosła, że pełnomocnik nie uiścił wymaganej opłaty za złożenie wniosku o pobyt czasowy, o czym jej nie poinformował. Wskazała, że nie była informowana na jakim etapie jest postępowanie, pełnomocnik nie odbierał od niej telefonów, unikał kontaktu podając że choruje. Skarżąca oświadczyła, że o działaniach pełnomocnika nic nie wiedziała, mimo że wielokrotnie pytała ją na jakim etapie jest sprawa. Powyższe twierdzenia nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (np. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt I OZ 62/13, Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt. II GZ 523/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2015 r. sygn. akt II OSK 148/14) w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, który dopuszczając się negatywnych zaniedbań oraz uchybień swoim działaniem działa bezpośrednio na szkodę mocodawcy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. To strona ponosi ryzyko ujemnych skutków działania pełnomocnika. Przykładając obiektywny miernik staranności w działaniu do sytuacji, jaka miała miejsce w sprawie, stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącej nie dochowała wymaganej od niej staranności i dbałości o interesy procesowe swojej mocodawczyni. Pełnomocnik miała obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawczyni z równą starannością, jak gdyby działała na własną rzecz. Powinna zadbać o zabezpieczenie interesów procesowych swojej mocodawczyni. Brak możliwości kontaktu mocodawczyni z pełnomocnikiem nie jest okolicznością usprawiedliwiającą bowiem okoliczności związane z realizacją stosunku wewnętrznego pełnomocnictwa, to jest relacja między mocodawcą i pełnomocnikiem, pozostają bez wpływu na bieg terminów procesowych. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje okoliczność, że skarżąca miała trudności w skontaktowaniu się z pełnomocnikiem. Tak więc, brak należytej komunikacji pomiędzy pełnomocnikiem skarżącej, a skarżącą oraz powstałe nieporozumienia, nie są przesłanką, uzasadniającą brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Niezależnie od powyższych okoliczności, Sąd zauważa, że skarżąca w dniu 8 września 2017 r. odwołała pełnomocnika w sprawie. Od tego czasu do dnia 3 października 2017 r. (zapoznanie z aktami sprawy) nie poczyniła żadnych starań, czy pisemnych czy telefonicznych w celu ustalenia na jakim etapie jest postępowanie w jej sprawie. Dopiero w dniu 3 października 2017 r. zapoznała się z aktami sprawy. Dlatego też, w ocenie Sądu skarżąca, mając od tego dnia wiedzę o biegu terminu na złożenie skargi, oraz że jej pełnomocnik nie wywiązuje się w sposób należy ze swoich obowiązków, winna wówczas sama dochować szczególnej staranności w dochowaniu terminu na złożenie skargi, w celu zadbania o soje interesy. Sąd jest zdania, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, nie wykazała żadnych okoliczności, które uniemożliwiały jej dochowanie terminu. Strona miała bowiem obiektywną możliwość nadania skargi w ustawowym terminie, bowiem termin na złożenie skargi upływał w dniu 9 października 2017 r. W świetle zatem przedstawionych okoliczności uznać należało, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia skargi. Sąd, mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.