IV SA/Wa 3137/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska (spr.), Protokolant ref. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] września 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] , po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. w [...] , 1) uchyliło decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] marca 2018 r. w części ustalającej wskaźnik zabudowy do powierzchni działki i w tej części orzekło o ustaleniu tego wskaźnika od 7 do 26 % łącznie dla zabudowy istniejącej i projektowanej; 2) uchyliło pkt 2.1 lit. j) oraz pkt 2.2. i w tej części orzekło o umorzeniu postępowania przed organem pierwszej instancji oraz 3) w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] marca 2018 r. w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przytoczyło następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Wnioskiem z 14 września 2017 r. zmodyfikowanym kolejnymi pismami, [...] Towarzystwo Edukacyjne wystąpiło o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku usługowego o funkcji usług oświaty (szkoła podstawowa), na terenie działek nr [...], [...] i [...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...] w [...] . Decyzją z [...] marca 2018 r. Burmistrz [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku usługowego o funkcji usług oświaty (szkoła podstawowa), na terenie działek nr [...], [...] i [...], położonych przy ul. [...] w [...] . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] , po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. w [...] , wskazało, że w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy, z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczono wokół planowanego terenu inwestycji granice obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.). W obszarze analizowanym występuje zabudowa o zróżnicowanych funkcjach: mieszkaniowej jednorodzinnej z zabudową towarzyszącą w postaci budynków gospodarczych i garażowych, mieszkaniowo-usługowa z usługami z zakresu placówek edukacyjno-oświatowych (przedszkole) oraz biuro realizacji reklamy wizualnej, a także zabudowa o funkcji usługowej z zakresu usług: oświaty (dwie szkoły podstawowe), handlu oraz zabudowa o funkcji produkcyjnej (tworzywa sztuczne oraz sprzęt AGD). Cechą charakterystyczną obszaru jest wyodrębnienie zwartego kompleksu zabudowy o funkcji usługowo-produkcyjnej, zlokalizowanego między ul. [...], [...] i [...], a zabudową mieszkaniową wielorodzinną położoną przy ul. [...]. Wskaźniki projektowanej inwestycji ustalono z uwzględnieniem charakteru obszaru i jego sąsiedztwa, ze szczególnym uwzględnieniem zabudowy już istniejącej na terenie objętym wnioskiem. Przy tak zróżnicowanym obszarze analizowanym o wskaźnikach zabudowy wynoszących od 4% do 70% oraz zabudowy o różnej funkcji, parametry projektowanej inwestycji ustalono nie tylko w oparciu o średnie wielkości parametrów, lecz także z uwzględnieniem charakteru okolicy oraz parametrów zabudowy o tożsamej funkcji, w taki sposób aby planowana inwestycja wkomponowała się w otoczenie. Linia zabudowy dla projektowanej inwestycji została ustalona w odległości 11 m od ul. [...] , w oparciu o zabudowę zlokalizowaną na działce nr [...] i [...] . Na tych działkach znajdują się również budynki o mniejszych gabarytach, które posadowione są w ostrej granicy z działką drogową, a zatem wyznaczenie na ich podstawie linii zabudowy byłoby sprzeczne z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm.). W podobny sposób ustalono linię zabudowy od strony ul. [...] , która została wyznaczona w odległości 10 m od granicy pasa drogowego jako przedłużenie linii zabudowy na działkach nr [...] i [...]. Dla planowanej inwestycji organ pierwszej instancji ustalił wskaźnik zabudowy wynoszący od 7% do 26% w nawiązaniu do wskaźników intensywności zabudowy występujących na działkach sąsiednich o funkcji usługowej, wynoszących od 24% do 69,9%. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dookreśliło ten wskaźnik poprzez jednoznaczne wskazanie, że uwzględnia on już istniejącą oraz planowaną zabudowę. Szerokość elewacji frontowej ustalono od 18 m do 43 m, przy uwzględnieniu, że na obszarze analizowanym dla zabudowy o funkcji usługowej i usługowo-produkcyjnej średnia elewacja frontowa wynosi 60,5 m. Tak ustalona średnia szerokość elewacji frontowej budynku nie narusza § 6 ust. 2 rozporządzenia i znajduje oparcie w wynikach analizy. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono od 4 m do 12 m oraz dach jedno, dwu lub wielospadowy o nachyleniu głównych połaci dachowych od 15° do 45° z dopuszczeniem dachu płaskiego. Wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych w obszarze analizowanym są zróżnicowane i wynoszą od 4 m do 12,50 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków o funkcji usług oświaty i mieszkaniowo-usługowej wynosi odpowiednio 12,5 (działka [...]) i 12 m (działka [...] i [...]), a wysokość istniejącego budynku objętego wnioskiem o rozbudowę wynosi 11,70 m. Określenie minimalnej ilość miejsc parkingowych nie narusza art. 54 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten nie nakazuje wskazania określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części nakładającej ograniczenia w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu nie znajdujące oparcia w przepisach ustawy, które zostały ustalone w pkt 2.1. lit. j (dotyczące wykluczenia stosowania w elewacji określonych materiałów) oraz w pkt 2.2. dotyczące zasad kształtowania ogrodzeń. W skardze na decyzję z dnia [...] września 2018 r. [...] Sp. z o.o. w [...] zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także § 7 ust. 3 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Skarżąca podniosła, że organy obu instancji wadliwie określiły wysokość górnej elewacji frontowej budynku usługowego od 4,0 m do 12,0 m oraz pionowy wymiar budynku usługowego od 6,5 m. do 12,00 m. Budynek posadowiony na działce nr ew. [...] jest dalej aniżeli znacznie niższe budynki posadowione na działce nr [...], [...] czy [...] . Maksymalna wysokość zabudowy określona na 12,00 m odbiega znacznie od średniej wysokości budynków posadowionych w okolicy. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że wysokość ta wynosi ok. 6 do 8 m. Ustalenie takiej wysokości maksymalnej pozwoliłoby na niezaburzenie zastanego układu przestrzennego i wkomponowanie inwestycji w otoczenie. Zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiedni do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Przy czym, jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Linie zabudowy od ul. [...] należało ustalić zgodnie z budynkiem, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, tj. 18 m, stosownie do § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Podobnie od strony ul. [...] linię zabudowy należało ustalić, zgodnie z budynkiem, który znajduje się w największej odległości od pasa drogowego. W obu przypadkach linie zabudowy tworzy uskok. Organ pierwszej instancji określił, że na terenie inwestycji należy zapewnić odpowiednią ilość miejsc parkingowych zgodnie z przepisami odrębnymi, stosując przelicznik minimum 15 miejsc parkingowych na każde rozpoczęte 100 zatrudnionych w placówce osób. Nie wzięto pod uwagę charakteru rozbudowy – otworzenie prywatnej szkoły podstawowej. Należy zatem zapewnić miejsca parkingowe dla rodziców dowożących do szkoły dzieci. Podnosząc takie zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji jest możliwe jedynie w razie łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2)teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ratio legis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ochrona ładu przestrzennego. Ma on na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Celem tej normy jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 tej ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Artykuł 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza na grunt polskiego prawa zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech już zagospodarowanego terenu sąsiedniego. Zgodnie z upoważnieniem i wytycznymi zawartymi w art. 61 ust. 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, właściwy minister określił sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, który obejmuje między innymi wyznaczanie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego o określonych granicach oraz przeprowadzenie na tym obszarze analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Granice obszaru analizowanego wyznacza się w każdej sprawie w zależności od planowanej inwestycji, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki pod nową zabudowę, nie mniejszej niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r.). Oznacza to, że analiza funkcji oraz celu zabudowy i zagospodarowania terenu nie obejmuje tylko zabudowy na działce bezpośrednio graniczącej z działką, której dotyczy wniosek, ale zabudowę w całym obszarze analizowanym. Należy podzielić pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, że przez pojęcie działki sąsiedniej nie można rozumieć wyłącznie działki bezpośrednio graniczącej, ale należy odnieść to pojęcie do nieruchomości, terenów położonych w okolicy, tworzącej pewną urbanistyczną całość. Zatem pojęcie działki sąsiedniej powinno być interpretowane funkcjonalnie, na potrzeby ustalenia wymagań dla nowej zabudowy. Tym samym wszystkie działki znajdujące się w wyznaczonym, w oparciu o § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., obszarze analizowanym uznać należy za działki sąsiednie (por. wyroki NSA z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 551/05 oraz 6 sierpnia 2009 r., II OSK 1250/08). W ocenie Sądu dokonana przez organy administracji analiza funkcji i cech zabudowy obszaru analizowanego jest prawidłowa i wbrew zarzutom skargi nie została przeprowadzona z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. Z analizy obszaru wyznaczonego przez urbanistę wynika, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o zróżnicowanych funkcjach: mieszkaniowej jednorodzinnej z zabudową towarzyszącą w postaci budynków gospodarczych i garażowych, mieszkaniowo-usługowa z usługami z zakresu placówek edukacyjno-oświatowych (przedszkole) oraz biuro realizacji reklamy wizualnej, a także zabudowa o funkcji usługowej z zakresu usług: oświaty (dwie szkoły podstawowe), handlu oraz zabudowa o funkcji produkcyjnej (tworzywa sztuczne oraz sprzęt AGD). Cechą charakterystyczną obszaru jest wyodrębnienie zwartego kompleksu zabudowy o funkcji usługowo-produkcyjnej, zlokalizowanego między ul. [...], [...] i [...], a zabudową mieszkaniową wielorodzinną położoną przy ul. [...]. Przy tak zróżnicowanym obszarze analizowanym o wskaźnikach zabudowy wynoszących od 4% do 70% oraz zabudowy o różnej funkcji, parametry projektowanej inwestycji ustalono nie tylko w oparciu o średnie wielkości parametrów, lecz także z uwzględnieniem charakteru okolicy oraz parametrów zabudowy o tożsamej funkcji, w taki sposób, aby planowana inwestycja wkomponowała się w otoczenie. Przyjęte w zaskarżonej decyzji parametry znajdują oparcia w analizie obszaru i zostały należycie wyjaśnione. Nietrafne są podnoszone w skardze zarzuty nieprawidłowego wyznaczenia linii zabudowy. Ze znajdującego się w aktach sprawy załącznika graficznego do wyników analizy wynika, że linia zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok. Stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., na który powołano się w skardze, linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Jednakże skarżący całkowicie pomija, że dopuszczalne jest inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy (§ 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r.). W rozpoznawanej sprawie w zaskarżonej decyzji wyjaśniono z jakich przyczyn odstąpiono od zasady ustalania linii nowej zabudowy jako kontynuacji linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego powołując się na analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Z analizy tej bowiem wynika, że teren inwestycji obejmuje działki nr [...], [...] i [...] i położony jest na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] . Linia zabudowy dla projektowanej inwestycji została ustalona w odległości 11 m od ul. [...] , w oparciu o zabudowę usługową zlokalizowaną na sąsiednich działkach nr [...] i [...] . Organ zwrócił uwagę, że na tych działkach znajdują się również budynki o mniejszych gabarytach, które posadowione są w ostrej granicy z działką drogową, a zatem wyznaczenie na ich podstawie linii zabudowy byłoby sprzeczne z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm.). W podobny sposób ustalono linię zabudowy od strony ul. [...] , która została wyznaczona w odległości 10 m od granicy pasa drogowego jako przedłużenie linii zabudowy na działkach nr [...] i [...]. Organ wyjaśnił, że taki sposób ustalenia linii zabudowy pozwoli z jednej strony na ukształtowanie jednolitej linii zabudowy na tym terenie, a z drugiej strony na realizację inwestycji. Organ wskazał również, że ustalając linie zabudowy kierowano się zasadą dobrego sąsiedztwa i ochroną ładu przestrzennego. Organy odwoławczy miał wystarczające podstawy do ustalenia linii zabudowy w sposób określony w decyzji. Nie są również zasadne podnoszone w skardze zarzuty wadliwego określenia wysokości górnej elewacji frontowej budynku. Stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.). Jednakże, zgodnie z § 7 ust. 4 powołanego rozporządzenia, dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy. Z zaskarżonej decyzji oraz analizy wynika, że wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych w obszarze analizowanym są bardzo zróżnicowane i wynoszą od 4 m do 12,50 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków o funkcji usług oświaty i mieszkaniowo-usługowej wynosi odpowiednio 12,5 (działka [...]) i 12 m (działka [...] i [...]), a wysokość istniejącego budynku objętego wnioskiem o rozbudowę wynosi 11,70 m. W konsekwencji należy przyjąć, że ustalenie górnej elewacji frontowej od 4 m do 12 m nie narusza § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., ponieważ znajduje uzasadnienie w analizie funkcji i cech zabudowy. Należy podkreślić, że utrzymanie ładu przestrzennego wymaga uwzględnienia nie tylko zagospodarowania jednej działki znajdującej się w sąsiedztwie. Wykładnia pojęcia ochrony ładu przestrzennego i zasady dobrego sąsiedztwa nie może prowadzić do nieproporcjonalnego ograniczenia zabudowy tam gdzie nie ma planów zagospodarowania przestrzennego i uniemożliwiać realizację konstytucyjnie chronionego prawa własności, którego jednym z atrybutów jest wskazane wprost w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - prawo do zabudowy działki. Organy administracji dokonały zgodnego z prawem wyznaczenia linii zabudowy oraz określenia wysokości górnej elewacji frontowej budynku, co zostało szczegółowo uzasadnione i znajdowało oparcie w przeprowadzonej analizie. Nie można również podzielić zarzutów skargi, że ustalając minimalną liczbę miejsc parkingowych naruszył art. 54 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. c w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w decyzji o warunkach zabudowy określa się warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Przepis ten nie nakazuje wskazania konkretnej liczby miejsc parkingowych, ale pozwala na wskazanie stosownych wskaźników dla określenia liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przepisy prawa stosowane w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawierają wymogu określenia w decyzji konkretnej liczby miejsc parkingowych i sposobu ich urządzenia, bowiem jest to dokonywane na etapie tworzenia projektu budowlanego i jego weryfikacji w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z dnia 2[...] marca 2012 r. II OSK 2448/10, 19 grudnia 2012 r. II OSK 1543/11, 2 sierpnia 2016 r. II OSK 1871/15, 9 listopada 2017 r. II OSK 399/16). Jednocześnie przyjmuje się, że jeżeli organ administracji stwierdzi potrzebę zapewnienia przez inwestora na terenie planowanej inwestycji stanowisk postojowych lub parkingu to powinien określić precyzyjnie warunki decyzji poprzez wskazanie stosownych wskaźników, posługując się określonym współczynnikiem np. liczby miejsc postojowych odnoszonych do powierzchni zabudowy usługowej lub mieszkalnej. Takie rozwiązanie jest akceptowane w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy czym podkreśla się, że określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych dokonywane jest na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyroki z 18 czerwca 2014 r. II OSK 128/13, 8 października 2015 r. II OSK 346/14 oraz 11 lipca 2018 r., II OSK 2012/16). W rozpoznawanej sprawie organ określił, że na terenie własnej działki należy zapewnić odpowiednią liczbę miejsc parkingowych zgodnie z przepisami odrębnym, stosując przelicznik minimum 15 miejsc parkingowych na każde rozpoczęte 100 zatrudnionych w placówce osób. Taki sposób określenia miejsc parkingowych nie narusza art. 54 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając powyższe względu na uwadze, w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także § 7 ust. 3 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.