II OSK 2012/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant sekretarz sądowy Olga Jasionek po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 113/16 w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 113/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi K. D. na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej – p.p.s.a.), uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydent Miasta Krakowa z dnia [...] marca 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, pn. "przebudowa budynku głównego wraz z oficyną boczną oraz tylną w granicy działek nr [...] oraz [...] obr. [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi z przeznaczeniem na cele mieszkalne na działkach nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. D., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. art. 54 pkt. 2c w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: u.p.z.p.) i w zw. § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez ich błędną interpretację polegającą na wadliwym uznaniu, że powołane wyżej przepisy art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i w zw. § 2 pkt 6 rozporządzenia nie stanowią podstawy do określenia w decyzji o warunkach zabudowy warunków w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji w zakresie wymaganej ilości miejsc postojowych, a więc że ustalenie wymaganej ilości miejsc postojowych nie należy do zakresu rozstrzygnięcia decyzji i leży poza zakresem kompetencji organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, podczas gdy wspomniane przepisy obligują organ do zawarcia w decyzji takiego wymogu, a w związku z tym inwestycji mieszkalno-usługowej ilości miejsc postojowych co skutkuje ich trwałą niewykonalnością; 2. art. 54 pkt 2d w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na wadliwym uznaniu, że decyzja o warunkach zabudowy ze względu na jej charakter nie wpływa na prawa lub obowiązki stron postępowania, a w konsekwencji rozstrzygnięcie o niezasadności zarzutu skargi w tym zakresie, pomimo iż decyzje organów obydwóch instancji wbrew treści art. 54 pkt 2d w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie określały warunków chroniących uzasadniony interes prawny skarżącego jak również naruszały chroniony prawny interes skarżącego do zabudowania własnej nieruchomości w sposób zgodny z prawem, co w związku z art. 153 p.p.s.a w zakresie związania organów oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu prowadzi do naruszenia jego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. na etapie ponownego rozstrzygania sprawy; 3. art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez wadliwie przeprowadzoną kontrolę działalności administracji publicznej, której wynikiem było jedynie częściowe uwzględnienie zarzutów skargi, bez ich pełnego rozważenia co miało wpływ na wynik sprawy oraz poprzez przyjęcie, iż orzekające w sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania, pomimo iż w sprawie projekt decyzji o warunkach zabudowy przygotowany został przez nie – jak wymaga tego ustawa osobę spełniającą określone w ustawie u.p.z.p. kryteria, lecz niepodpisanych na projekcie decyzji anonimowych członków nieznanego u.p.z.p. "Zespołu Urbanistycznego", co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Sąd pierwszej instancji przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek częściowo uzasadniony okazał się zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisów art. 54 pkt 2 lit. c) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, stanowiących podstawę ustalonych w kontrolowanej decyzji warunków obsługi planowanego obiektu w zakresie komunikacji, a konkretnie miejsc postojowych. Zaznaczyć należy, że wymienione przepisy nie są jednolicie interpretowane w orzecznictwie sądowym, co Sąd Wojewódzki odnotował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zasadniczo ukształtowany został przez sądy administracyjne pogląd, że przepisy prawa stosowane w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawierają wymogu określenia w decyzji konkretnej liczby miejsc parkingowych i sposobu ich urządzenia, bowiem jest to dokonywane na etapie tworzenia projektu budowlanego i jego weryfikacji w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z dnia 27 marca 2012 r. II OSK 2448/10, 19 grudnia 2012 r. II OSK 1543/11, 2 sierpnia 2016 r. II OSK 1871/15, 9 listopada 2017 r. II OSK 399/16). Zgodzić się jednak należało ze skarżącym, że Sąd Wojewódzki kontrolując zaskarżoną decyzję nie powinien poprzestać na stwierdzeniu, że brak precyzyjnego ustalenia liczby miejsc postojowych nie stanowi wady przedmiotowej decyzji. W szczególności zastrzeżenia budzi ocena Sądu akceptująca działanie organu pierwszej instancji, który ustalając warunki zabudowy zawarł tylko ogólne zalecenia co do zasad określenia liczby miejsc postojowych dla spornej inwestycji. Mianowicie w decyzji zawarto w punkcie II.4. lit. d) zalecenie, aby inwestor we własnym zakresie, poza pasami drogowymi dróg publicznych zapewnił miejsca postojowe w celu prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji. Ponadto informacyjnie podano, że uchwałą z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] Rada Miasta przyjęła "Program obsługi parkingowej miasta [...]" oraz zalecono uwzględnienie wskazań zawartych w tej uchwale, w szczególności wytycznych w zakresie określenia liczby miejsc postojowych i wskaźników liczby miejsc postojowych w różnych obszarach miasta. Zasadnie podniesiono wcześniej w skardze, a następnie w skardze kasacyjnej, że umieszczenie w przedmiotowej decyzji niewiążących zaleceń w przedmiocie zapewnienia przez inwestora miejsc postojowych nie czyni zadość wymogom ustanowionym w przepisach art. 54 pkt 2 lit. c) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i § 2 pkt 6 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Z wymienionych przepisów należy wyprowadzić wniosek, że jeżeli organ administracji stwierdzi potrzebę zapewnienia przez inwestora na terenie planowanej inwestycji stanowisk postojowych lub parkingu to powinien określić precyzyjnie warunki decyzji poprzez wskazanie stosownych wskaźników, posługując się określonym współczynnikiem np. liczby miejsc postojowych odnoszonych do powierzchni zabudowy usługowej lub mieszkalnej. Takie rozwiązanie jest akceptowane w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy czym podkreśla się, że określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych dokonywane jest na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyrok z 18 czerwca 2014 r. II OSK 128/13, 8 października 2015 r. II OSK 346/14). Zastrzec jednocześnie należy, że określenie w decyzji o warunkach zabudowy wymogów w zakresie wskaźników lub minimalnej liczby miejsc parkingowych odnosić należy głównie do całkowicie nowych inwestycji, z uwzględnieniem charakteru planowanego obiektu oraz terenu przewidzianego do zabudowy. Rozróżnienia wymagają bowiem przypadki gdy inwestycja polega na budowie całkowicie nowego obiektu, od takich gdy inwestor dokonuje przebudowy, rozbudowy bądź budowy w miejscu istniejących zabudowań. Oczywiście rozwiązania przyjmowane w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wymogów dotyczących urządzenia parkingów lub miejsc postojowych powinny być dostosowane do istniejącego sposobu zagospodarowania danego terenu, z uwzględnieniem zarówno interesu inwestora, jak też chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Należy założyć, że zasadniczo miejsca parkingowe powinny być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana. Trafnie wskazuje się w orzecznictwie, że istotą obowiązujących regulacji jest doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach), jak również parkingów urządzonych dla sąsiednich nieruchomości (por. wyrok NSA z 14 listopada 2007 r. II OSK 1498/06, wyrok WSA z 7 listopada 2012 r. II SA/Ke 593/12). Jednocześnie nie można wykluczyć sytuacji, że w konkretnych sprawach organ dopuści w decyzji o warunkach zabudowy takie rozwiązanie w przedmiocie miejsc postojowych, że ustali obowiązek inwestora zapewnienia takich miejsc na parkingach ogólnodostępnych, poza pasami dróg publicznych. W każdym konkretnym przypadku właściwy organ musi ustalić, czy dotychczas istniejące faktycznie zagospodarowanie terenu pozwala na zaprojektowanie i urządzenie miejsc postojowych dla planowanej inwestycji na działce inwestora, czy ewentualnie dopuszczalne jest aby miejsca postojowe były zapewnione w sposób trwały poza terenem inwestycji. W orzecznictwie przyjęto, że szczególnym przypadkiem pozwalającym na sytuowanie miejsc postojowych poza terenem inwestycji jest planowanie realizacji obiektu np. w strefie centrum miasta (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2014 r. II OSK 2121/12, wyrok WSA z 17 czerwca 2016 r. II SA/Kr 421/16). Z tych względów nie można było przyznać racji skarżącemu, który w sposób kategoryczny sformułował zarzut co do niedopuszczalności ustalenia w decyzji warunku obsługi komunikacyjnej dla konkretnej inwestycji poprzez wskazanie, że miejsca postojowe będą zapewnione przez inwestora na parkingu ogólnodostępnym lub innej pobliskiej nieruchomości inwestora. Oczywiście każdorazowo organ administracji, dopuszczając takie rozwiązanie jako warunek realizacji danej inwestycji, powinien w decyzji przedstawić szczegółowo przesłanki, którymi się kierował. Z uzasadnienia decyzji powinno też wynikać, że przyjęte uwarunkowania w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanego obiektu zapewniają miejsca postojowe w sposób realny, trwały i adekwatny do charakteru danej inwestycji. Tymczasem w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zawarł w decyzji tylko ogólnikowe zalecenia, które nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie warunków obsługi planowanego obiektu w zakresie zapewnienia miejsc postojowych. W treści decyzji z jednej strony zalecono, aby "inwestor we własnym zakresie, poza pasami drogowymi dróg publicznych, zapewnił miejsca postojowe", jednak bez sprecyzowania terenu do tego przeznaczonego. Z drugiej strony zalecono uwzględnienie wskazań zawartych w "Programie obsługi parkingowej dla miasta [...]", lecz bez podania konkretnych postanowień tej Uchwały mających zastosowanie do przedmiotowej inwestycji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że jeżeli na danym obszarze obowiązuje akt prawa miejscowego regulujący wymogi w zakresie parkingów, to organ administracji powinien ustalając warunki zabudowy dla planowanej inwestycji zastosować konkretne unormowania (wskaźniki) odnoszące się do terenu danej inwestycji, a nie tylko poprzestać na wpisaniu do decyzji zalecenia odsyłające do wskazanej Uchwały w zakresie "wskazań", "wytycznych" dotyczących liczby miejsc postojowych. O niekonsekwencji organu w przedmiocie omawianych warunków zabudowy świadczy ponadto okoliczność, iż w pierwszej decyzji kasatoryjnej z [...] listopada 2014 r. Kolegium odnosząc się do kwestii miejsc postojowych dla planowanej inwestycji przytoczyło stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 24 stycznia 2014 r. II OSK 2121/12, dopuszczające możliwość ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy korzystania z miejsc postojowych na ogólnodostępnym parkingu w przypadku zabudowy przewidzianej w strefie ścisłego centrum miasta. W takim stanie sprawy należało stwierdzić, że organ odwoławczy w kolejnych decyzjach w sposób niewystarczający zweryfikował decyzję w zakresie warunków obsługi komunikacyjnej spornej inwestycji. Niezbędne zatem będzie ustalenie przy ponownym rozpoznaniu sprawy tych okoliczności, które w sposób istotny determinować powinny optymalne rozwiązanie w zakresie miejsc postojowych dla przedmiotowego przedsięwzięcia budowlanego. Oceniając to zagadnienie organ odwoławczy obowiązany będzie do uwzględnienia przedstawionych wyżej wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego, które modyfikują stanowisko Sądu Wojewódzkiego zawarte w zaskarżonym wyroku. Dodać jednocześnie należy, że uwzględnienie częściowo słusznej argumentacji strony skarżącej nie mogło prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, ponieważ mimo błędnego uzasadnienia w omówionym wyżej aspekcie, rozstrzygnięcie podjęte przez Sąd Wojewódzki jest prawidłowe. Nieskuteczny okazał się również zarzut kasacyjny dotyczący art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął, że kontrolowana decyzja o warunkach zabudowy nie narusza chronionego prawem interesu skarżącego do zabudowania własnej nieruchomości położonej w sąsiedztwie planowanej inwestycji. W niniejszej sprawie istotne znaczenia ma to, że kwestionowaną decyzją ustalono warunki dla przebudowy obiektu istniejącego, lecz bez usankcjonowania okien wykonanych w ścianie położonej w granicy z działkami sąsiednimi. Z niespornych okoliczności ustalonych w sprawie wynika, że w przedmiocie nielegalnie wykonanych okien przeprowadzono odrębne postępowanie zakończone nakazem ich likwidacji. Autor skargi kasacyjnej mylnie upatruje w kontrolowanej decyzji o warunkach zabudowy zagrożenia polegającego na tym, że inwestor będzie mógł zrealizować inwestycję bez zamurowania okien, co ograniczyłoby rozbudowę czy budowę budynku na nieruchomości skarżącego. Jak słusznie zaznaczył Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku, samo dysponowanie decyzją o warunkach zabudowy nie gwarantuje uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem inwestor na etapie projektowania budynku (przebudowy) musi zapewnić jego usytuowanie zgodnie z warunkami technicznymi. Uzupełniając wywód Sądu Wojewódzkiego należy podkreślić, że wobec mało precyzyjnego warunku zawartego w punkcie II-1 lit. f) decyzji rzeczą organu odwoławczego będzie ponowne wyjaśnienie dopuszczalności spornej przebudowy w związku ze zgłoszonymi planami inwestycyjnymi skarżącego, jako właściciela sąsiedniej nieruchomości. Nie może budzić wątpliwości, że organ orzekający w sprawie warunków zabudowy ma obowiązek wyważenia interesu wnioskodawcy oraz osób trzecich w zakresie przysługującego im interesu prawnego, chronionego według reguł wynikających z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Chociaż więc szczegółowe kwestie związane z usytuowaniem obiektu zasadniczo regulowane są na późniejszym etapie inwestycyjnym, to jednak w przypadku budynku usytuowanego w granicy możliwość jego przebudowy musi być wnikliwie oceniona już na etapie udzielania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto w niniejszej sprawie organy obu instancji nie dokonały wystarczających ustaleń co do innych postępowań związanych z robotami budowlanymi realizowanymi na przedmiotowej nieruchomości, w tym wykonanymi oknami w ścianie szczytowej spornego budynku. Wprawdzie nie ma racji strona skarżąca wskazując, że organ powinien w decyzji zawrzeć warunek w postaci nakazu zamurowania okien w ścianie szczytowej oficyny, jednak zagadnienie to powinno być rzetelnie wyjaśnione. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z przepisami art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy ma obowiązek dokonać analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Jest to konieczne zważywszy na to, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na etapie poprzedzającym wystąpienie inwestora o pozwolenie na budowę, a tym samym może dotyczyć wyłącznie planowanego przedsięwzięcia budowlanego, a nie inwestycji rozpoczętej lub zrealizowanej częściowo lub w całości. W razie gdy organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie legalizacyjne lub naprawcze w przedmiocie zrealizowanych robót budowlanych, to do jego kompetencji należy ocena, czy zachodzi potrzeba uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. W rezultacie wskazać należy, że w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych inwestor nie może z własnej inicjatywy domagać się wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz musi wykazać, że działa w celu wykonania obowiązku nałożonego na niego postanowieniem wydanym przez organ nadzoru w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 lub art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zastrzec przy tym trzeba, że z decyzji o warunkach zabudowy musi wynikać wyraźnie, czy i w jakim zakresie rozstrzygnięcie właściwego organu dotyczy zabudowy zrealizowanej, czy też odnosi się wyłącznie do planowanego zamierzenia inwestycyjnego (por. wyroki NSA z 14 stycznia 2014 r. II OSK 1890/12, 17 maja 2016 r. II OSK 146/15, 23 listopada 2016 r. II OSK 3346/14, 24 lutego 2017 r. II OSK 1530/15). W tym miejscu warto odnotować, że również w piśmiennictwie wskazuje się regułę, zgodnie z którą decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna być wydawana przed przystąpieniem do zmiany sposobu zagospodarowania terenu lub jego zabudowy. Jednocześnie dopuszcza się sytuacje, gdy zrealizowanie jakiegoś obiektu w całości lub części nie czyni bezprzedmiotowym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Mianowicie w przypadku gdy inwestor w trakcie realizacji zabudowy zmieni swój pierwotny zamiar inwestycyjny dotyczący konkretnego terenu, bądź w sytuacji, gdy po uostatecznieniu się decyzji o warunkach zabudowy, a następnie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę dojdzie do wznowienia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy (zob. Z. Leoński, M. Szewczyk, M. Kruś, Prawo zagospodarowania przestrzennego, Lex a Wolters Kluwer business, Warszawa 2012, s. 205). Nie negując możliwości wystąpienia przypadków kwalifikujących się jako wyjątki od zasady ustalania warunków zabudowy przed przystąpieniem do realizacji inwestycji, stwierdzić należy, że w żadnym razie nie powinno to prowadzić do kolizji z innymi postępowaniami dotyczącymi konkretnej inwestycji, a zwłaszcza procedurą legalizacyjną lub naprawczą. Dlatego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy obowiązkiem organu będzie ustalenie, czy wobec spornego budynku toczy się postępowanie przed organem nadzoru budowlanego, pozostające w związku z przedmiotową inwestycją. Trzeba przy tym zauważyć, że kwestia dotycząca okien wykonanych w ścianie szczytowej pozostaje w związku z badaniem dopuszczalności przebudowy związanej z planowaną realizacją samodzielnych mieszkań. Wykonanie wytycznych Sądu Wojewódzkiego zawartych w zaskarżonym wyroku musi być powiązane z oceną co do możliwości ustalenia warunków dla zabudowy wielorodzinnej, co powinno być wykazane na podstawie analizy urbanistycznej wykonanej w niniejszej sprawie. Nieodniesienie się przez Sąd Wojewódzki do powyższych kwestii nie mogło prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, aczkolwiek wymagało doprecyzowania wytycznych dla organu odwoławczego. Podobnie nieskuteczny okazał się zarzut kasacyjny dotyczący braku w uzasadnieniu wyroku oceny w zakresie zarzutu wskazującego na udział Zespołu Urbanistycznego w przygotowaniu projektu decyzji. Wprawdzie Sąd Wojewódzki nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do tego zagadnienia, jednak nie miało to wpływu na wynik sprawy. Należy bowiem zauważyć, że z decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] marca 2015 r. wynika, że projekt tej decyzji, jak również załączniki do tej decyzji zostały sporządzone przez mgr inż. arch. M. W. uprawnioną do sporządzania projektów decyzji zgodnie z art. 60 u.p.z.p. Dodatkowo z akt administracyjnych wynika, iż projekt decyzji organu I instancji został pozytywnie zaopiniowany przez Zespół Urbanistyczny w K. (załącznik nr 23 do protokołu nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. – k. 403 akt administracyjnych). Z akt administracyjnych (k. 402) wynika, iż Zespół Urbanistyczny został powołany zarządzeniem Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym. Ma on na celu przygotowywanie merytorycznych rozstrzygnięć z zakresu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w ramach postępowań administracyjnych prowadzonych w Wydziale Architektury i Urbanistyki. Zgodnie z regulaminem organizacyjnym Zespołu Urbanistycznego w jego skład wchodzą osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 50 ust. 4 oraz art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Udział więc tego Zespołu w procedurze dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy ustalanych dla wnioskowanej inwestycji nie stanowił naruszenia przepisów prawa, natomiast istotne znaczenie miał fakt, że projekt decyzji wraz z załącznikami został sporządzony przez osobę uprawnioną, zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.