IV SA/Wa 3446/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz skarżącego G. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., po rozpatrzeniu odwołań: Stowarzyszenia Mieszkańców Gminy C.; L.B.; Z.B.; M.B.; J.W.; A.A.; R.B.; W.A. od decyzji nr [...] Wójta Gminy C. z dnia [...] lipca 2015 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej FW [...] o mocy do 5 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...] położonymi w obrębie R., Gmina C., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 71 ust.2 pkt 2 i art. 80 ust.2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz.1235 z późno zm.), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło wydania G. Sp. z o.o. z siedzibą w Z., decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla w/w przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ wskazał, że Wójt Gminy C. po rozpatrzeniu wniosku złożonego, wydał w dniu [...] lipca 2015 r. decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia o którym mowa powyżej. Inwestycja ta polegać ma na budowie dwóch elektrowni wiatrowych o mocy do 5 MW, średnicy wirnika do 120 m i wysokości wieży do 140 m n.p.t. o maksymalnej mocy akustycznej do 106,5 dB. Rejon lokalizacji projektowanego przedsięwzięcia znajduje się poza granicami objętymi ochroną NATURA 2000. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia między innymi wskazano, iż pismem z dnia 9 kwietnia 2013 r. wystąpiono do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. o opinię w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Planowana inwestycja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. w swojej opinii z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. wyraził opinię, że dla projektowanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem Wójta Gminy C. z dnia [...] maja 2013 r. nałożono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalono zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Pełnomocnik inwestora w dniu 29 października 2014r. przedłożył raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przez niego przedsięwzięcia. W ocenie Wójta Gminy C. przedłożony raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia opracowany został zgodnie z art. 66 ustawy i zapisami postanowienia tego organu z dnia [...] lutego 2014r. określającego jego zakres, a więc także zgodnie z opinią wydaną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. Potwierdzeniem tego faktu jest pozytywne uzgodnienie i zaopiniowanie warunków realizacji inwestycji przez organy do tego wyznaczone. Ponadto Wójt Gminy C. stwierdził, iż lokalizacja farmy wiatrowej jest zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. i znajduje się poza obszarami podlegającymi ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz.627 z późno zm.). Ze względu na zakres inwestycji objętej niniejszym postępowaniem, przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na przedmiot ochrony obszarów Natura 2000, gdyż nie leży na tym obszarze. Nie przewiduje się występowania oddziaływania inwestycji na zabytki i krajobraz kulturowy zarówno w fazie realizacji jak i eksploatacji inwestycji. Analiza akustyczna przedstawiona przez inwestora w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jest w ocenie organu I instancji prawidłowa i nie wzbudza wątpliwości. Przeprowadzona analiza wykazała, iż projektowana inwestycja nie będzie powodować przekroczeń w zakresie emisji hałasu do środowiska na terenach podlegających ochronie akustycznej. W zakresie oddziaływania pól elektromagnetycznych inwestycja nie będzie wpływać negatywnie na zdrowie człowieka oraz środowisko roślinno-zwierzęce. Generator i transformator umieszczone są wewnątrz gondoli elektrowni na szczycie wieży, dlatego ich wpływ na poziom pola elekromagnetycznego będzie niewielki. Podczas przeprowadzenia procedury zapewniono udział stronom na każdym wymaganym przepisami prawa etapie postępowania administracyjnego. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji niniejszej decyzji. Odwołania od powyższej decyzji w ustawowym terminie wnieśli: Stowarzyszenie Mieszkańców Gminy C. - reprezentowane przez prezesa W.N.; L.B.; Z.B.; M.B.; J.W.; J.A.; R.B. i W.A. Strony odwołujące podnoszą, iż Wójt Gminy C. wydał wyżej wymienioną decyzję wbrew prawu obowiązującemu na terenie ich gminy. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego dla Gminy C. nie przewiduje budowy elektrowni wiatrowych na terenie tej gminy we wskazanych przez inwestora lokalizacjach. Pomimo wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2799/12 (potwierdzonego już wyrokiem NSA sygn. akt II OSK 1983/13), Wójt ponownie usiłuje doprowadzić do wybudowania elektrowni wiatrowych na terenie gminy wbrew prawu. Skarżący załączają do odwołania kopię wyżej wymienionego wyroku NSA, gdzie na stronie 5 w uzasadnieniu Sąd określa zakres obowiązywania zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2003 r. i stwierdza, iż możliwość realizacji elektrowni wiatrowych określa wyłącznie uchwała Rady Gminy z dnia [...] października 2007 r. Uchwała ta nie mówi nic o działkach wymienionych w zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonej przez nich decyzji Wójta Gminy C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. po rozpatrzeniu sprawy uznało, że odwołania zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja organu I instancji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma oparcia we wszystkich obowiązujących w tym zakresie przepisach ustawy. Wskazano, że planowane przedsięwzięcie polegające na budowie farmy wiatrowej FW [...] o mocy do 5 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...] położonymi w obrębie R., Gmina C. zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa wart. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy 2 ustawy. Zaskarżona decyzja Wójta Gminy R. powinna zatem przede wszystkim zapaść na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy. Stanowiący obligatoryjną podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, powołany przepis stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. Z przywołanej regulacji bezspornie wynika, że tryb postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest wymagana zarówno dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uzależniony jest, poza wyjątkami określonymi w zdaniu drugim art. 80 ust. 2 ustawy, od podstawowego kryterium, jakim jest zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli został uchwalony. Zatem istotą rozpoznawanej sprawy jest ocena zgodności opisanego na wstępie przedsięwzięcia z treścią obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. obowiązującego dla terenu działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...], położonych w obrębie R. Przepis art. 80 ust.2 ustawy, w zdaniu pierwszym zawiera bowiem normę, która wprowadza podstawowe kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec tego, jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. Organ odwoławczy przy tym wskazuje na treść przepisów art. 10 ust.2a i art. 15 ust.3 pkt 3a ustawy z dnia 27 marca 2005 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 1999). Przepis art. 15 ust.3 pkt 3a ustawy stanowi, iż w planie miejscowym określa się granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Zgodnie zaś z przepisem art. 10 ust. 2a powołanej ustawy, jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem organu Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C., obowiązujący między innymi dla terenu działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...], położonych w obrębie R. - nie przewiduje przeznaczenia terenów pod przedmiotowe przedsięwzięcie objęte zamierzeniem inwestora. Bezspornym w sprawie jest ta okoliczność, iż działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym przeznaczone są w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C., uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r. (zmienionym w 2006 r. i 2009 r.) - pod grunty orne i pastwiska trwałe. Wprawdzie uchwałą Rady Gminy C. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] przewidziano w jej § 10 pkt 2 ppkt 7 lit. f przeznaczenie terenów rolniczych pod realizację źródeł energii odnawialnej w postaci elektrowni wiatrowych oraz biogazowi - to jednak wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2799/12 stwierdzono nieważność użytego w tej uchwale Rady Gminy zwrotu "Na terenie gminy". Sąd ten stwierdził, iż nie było dopuszczalne zamieszczenie w § 10 pkt 2 ppkt 7 lit. f tej uchwały normy, z której brzmienia wynika jakoby dane postanowienia zmiany Planu dotyczyły wszelkich terenów rolniczych. Wyrokiem NSA sygn. akt II OSK 1983/13 z dnia 19 marca 2015 r. oddalono skargę kasacyjną Rady Gminy C. od wyżej wymienionego wyroku WSA w Warszawie. NSA stwierdził między innymi w uzasadnieniu swojego wyroku, iż objęcie obszaru całej Gminy możliwością lokalizowania źródeł energii odnawialnej stanowiło nieznajdującą swych podstaw ingerencję w sposób zagospodarowania obszarów, które nie mogły zostać objęte dokonanymi zmianami. Zatem w ocenie SKO, organ I instancji błędnie wywiódł, iż lokalizacja planowanego przez inwestora przedsięwzięcia jest zgodna Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. Organ odwoławczy przy tym zauważył, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano uzasadnienia faktycznego i prawnego na wyciągnięcie takiej właśnie tezy. Wobec faktu, iż Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. nie przewiduje na działkach objętych zamierzeniem inwestora możliwości lokalizowania źródeł energii odnawialnej w postaci elektrowni wiatrowych organ odwoławczy w oparciu o treść przepisu art. 80 ust.2 ustawy zreformował zaskarżoną decyzję i orzekł o jej uchyleniu w całości i odmowie wydania G. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł G. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając rozstrzygnięciu organu II instancji: a) naruszenie art. 3 ust.1 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 10 ust.2a i art. 15 ust.3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz.199 z późno zm.) poprzez oparcie wniosku o niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia, objętego wnioskiem Skarżącego o wydanie decyzji środowiskowej, wyłącznie na przesłance braku w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dla terenu przedsięwzięcia, postanowień, o których mowa w art. 15 ust.3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sytuacji, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący dla tego obszaru obowiązywał w dacie wejścia w życie art. 15 ust.3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ... ; b) naruszenie art. 80 ust.2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz.1235 z późno zm.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania. administracyjnego, poprzez u chylenie decyzji organu i instancji i odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wynikającą z oceny, iż lokalizacja przedsięwzięcia objętego wnioskiem Skarżącego o wydanie decyzji środowiskowej, jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy ocena ta została oparta na błędnej przesłance, jaką był brak w tym planie, dla terenu przedsięwzięcia, postanowień, o których mowa w art. 15 ust.3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; c) naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zupełne zaniechanie dokonania prawidłowej analizy kwestii zgodności lokalizacji przedsięwzięcia, objętego wnioskiem Skarżącego o wydanie decyzji środowiskowej, z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 15, 77§1, 80 i 107§3 k.p.a., poprzez niepoparcie przyjętego rozstrzygnięcia stosownymi dowodami. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji u podstaw jej wydania legło uznanie, że organ I instancji błędnie przyjął, że planowana inwestycja spełnia wymagania określone w art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz.1235 z późn. zm. zwanej w dalszej części "ustawą", tj.), jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na tym obszarze. Tymczasem w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie, Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C., obowiązujący między innymi dla terenu działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...], położonych w obrębie R. - nie przewiduje przeznaczenia terenów pod przedmiotowe przedsięwzięcie objęte zamierzeniem inwestora. W/w działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym przeznaczone są w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C., uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r. (zmienionym w 2006 r. i 2009 r.) - pod grunty orne i pastwiska trwałe. Wprawdzie jak wskazał organ, uchwałą Rady Gminy C. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] przewidziano w jej § 10 pkt 2 ppkt 7 lit. f przeznaczenie terenów rolniczych pod realizację źródeł energii odnawialnej w postaci elektrowni wiatrowych oraz biogazowi - to jednak wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2799/12 stwierdzono nieważność użytego w tej uchwale Rady Gminy zwrotu "Na terenie gminy". Sąd ten stwierdził, iż nie było dopuszczalne zamieszczenie w § 10 pkt 2 ppkt 7 lit. f tej uchwały normy, z której brzmienia wynika jakoby dane postanowienia zmiany Planu dotyczyły wszelkich terenów rolniczych. Wyrokiem NSA sygn. akt II OSK 1983/13 z dnia 19 marca 2015 r. oddalono skargę kasacyjną Rady Gminy C. od wyżej wymienionego wyroku WSA w Warszawie. NSA stwierdził między innymi w uzasadnieniu swojego wyroku, iż objęcie obszaru całej Gminy możliwością lokalizowania źródeł energii odnawialnej stanowiło nieznajdującą swych podstaw ingerencję w sposób zagospodarowania obszarów, które nie mogły zostać objęte dokonanymi zmianami. W świetle powyższego, organ odwoławczy uznał, że Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. nie przewiduje na działkach objętych zamierzeniem inwestora możliwości lokalizowania źródeł energii odnawialnej w postaci elektrowni wiatrowych organ odwoławczy w oparciu o treść przepisu art. 80 ust.2 ustawy zreformował zaskarżoną decyzję i orzekł o jej uchyleniu w całości i odmowie wydania G. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż w ocenie Sądu stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, iż w świetle art. 80 ust. 2 zdanie 1 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Wskazać należy, iż w aktach sprawy brak jest wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek objętych inwestycją. Oczywiście Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. jest opublikowany na stronie Gminy, jednak w ocenie Sądu, okoliczność ta wskazuje na nierzetelne przeprowadzenie postępowania w sprawie, bowiem analiza treści planu zamieszczona na stronie gminy pozwala na zapoznanie się jedynie z ogólnymi normami planu dla danych obszarów, bez możliwości odniesienia się do konkretnych działek. Tymczasem ocena organu odnosi się wprost do ustaleń planu w odniesieniu do działek inwestycyjnych. Powyższe w ocenie Sądu stanowi naruszenia art. 7, 15,77 § 1 80, i 107 §3 k.p.a, mogące mieć istotny wpływ na rozpoznanie sprawy. Obowiązkiem organu wynikającym również z art. 136 k.p.a, jest zatem nie tylko ponowna ocena zgromadzonego materiału dowodowego przez organ I instancji, ale również w sytuacji gdy jest to niezbędne do właściwego rozpoznania sprawy, jego uzupełnienie. Tymczasem w niniejszej sprawie, jak słusznie zauważył organ odwoławczy uchwałą Rady Gminy C. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] dokonano zmiany Miejscowego planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C., uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r. (zmienionym wcześniej w 2006 r.). Organ nie dostrzegł jednak, że zgodnie z jej § 1 dotyczyła ona jedynie fragmentów Gminy C. a dokładniej obszarów we wsiach wymienionych w § 1 pkt 2 uchwały w tym we wsi R. Powyższe wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez organ legło także u podstaw zapadłego w odniesieniu do tej uchwały wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2012r. Sygn. akt IV SA/Wa 2799/12, na mocy którego Sąd stwierdził nieważność jedynie użytego w zaskarżonej uchwale w części tekstowej § 10 pkt 2 ppkt 7 lit. f w zdaniu wstępnym zwrotu " na terenie gminy" pozostawiając dalsze sformułowanie umożliwiające przeznaczenie terenów rolniczych (R) pod realizację źródeł energii odnawialnej w postaci elektrowni wiatrowych oraz biogazowi. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił zaś, że cyt...."skutki obowiązywania zmiany planu wykraczałyby poza obszary wskazane na wstępie uchwały. Takie znaczenie § 10 pkt 2 ppkt 7 lit. f wynika też z bezpośrednio z jego brzmienia (użycie określenia " Na obszarze całej gminy")". Powyższe stanowisko WSA w Warszawie zostało podtrzymane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 19 marca 2015 r. Sygn. akt II OSK 1983/13 oddalając skargę kasacyjną od w/w wyroku WSA w Warszawie wskazał, że cyt. " Zgodzić się należy z konkluzją Sądu, iż zwrot " Na terenie gminy" użyty w zdaniu wstępnym § 10 pkt 2 ppkt 7 lit. f zaskarżonej uchwały wykracza poza dozwolony zakres tej regulacji. Objęcie więc obszaru całej Gminy możliwością lokalizowania źródeł energii odnawialnej stanowiłoby nieznajdującą swych podstaw w uchwale ingerencję w sposób zagospodarowania obszarów, które nie mogły zostać objęte dokonanymi zmianami". Mając na uwadze, iż zgodnie z art. 170 p.p.s.a orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby, orzekający w niniejszej sprawie organ winien był zatem zbadać, czy planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym obecnie Miejscowym planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C., który jak wnika z jego treści na wprost określonych w uchwale zmieniającej obszarach, które są terenami rolniczymi (R) i spełniają inne wymogi w niej określone dopuszcza m.in. realizację źródeł energii wiatrowych. W tym celu organ winien był więc m.in. zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy ustalić, czego nie uczynił, bowiem nie potwierdza tego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, czy działki na których planowana jest inwestycja leżą w obszarach, na których zmieniony plan dopuścił realizację farm wiatrowych. Na marginesie należy również wskazać, iż w świetle w/w przepisu organ zobowiązany jest dokonać oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, a nie zgodności planu z obowiązującymi obecnie przepisami prawa, do czego nie jest powołany. Treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego wszak przepisem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze gminy - podobnie jak treść innych przepisów prawa powszechnie obowiązujących, wiąże wszystkich, a zasady jego kontroli z przepisami prawa, oraz możliwość jego zaskarżenia, wynikają wprost z przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Tym samym dokonując oceny zgodności inwestycji z m.p.z.p. uchwalonym w 2009r., organ nie może uzależniać wydania rozstrzygnięcia od tego, czy plan ten jest zgodny z obowiązującymi obecnie przepisami art. 10 ust. 2 i art. 15 ust. 3a ustawy z dnia 27 marca 2005r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy przy tym podkreślić, że w/w przepisy nie obowiązywały w takim brzmieniu w dacie uchwalania planu, bowiem zostały one wprowadzone ustawa z dnia 6 sierpnia 2010r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2010.155. 1043), a zgodnie z jej art. 3 ust 1, obowiązujące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województw zachowują moc. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie niniejszej sprawy, co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.. Rozpoznając ponownie sprawę organ zobligowany będzie rozpoznać ją rzetelnie, z uwzględnieniem oczywiście aktualnego stanu faktycznego i prawnego.