IV SA/Wa 3489/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska, po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Skarżący – A. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wraz ze skargą na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] września 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wniósł w dniu 26 października 2015 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że skarga na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] września 2015 r. została 14 października 2015 r. omyłkowo wysłana na adres: Minister Infrastruktury i Rozwoju, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa. Prawidłowym adresem jest natomiast: Minister Infrastruktury i Rozwoju, Chałubińskiego 4/6, 00-928 Warszawa. W załączeniu skarżący nadesłał kopertę, w której pierwotnie wysłana była skarga. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 3 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Z wnioskiem należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1721/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Z akt sprawy wynika, że błędnie zaadresowana przesyłka zawierająca skargę, została zwrócona do pełnomocnika skarżącego 19 października 2015 r. (pieczątka UP na kopercie, k. 11 akt sądowych). Natomiast wniosek o przywrócenie terminu został nadany 26 października 2015 r. (pieczątka UP na kopercie, k. 12 akt sądowych). Skarżący wraz z przedmiotowym wnioskiem dokonał również czynności, której uchybił w zakreślonym terminie - złożył skargę. W dalszej kolejności oceny Sądu wymaga przesłanka braku winy w uchybieniu terminu po stronie skarżącego w złożeniu skargi. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego w literaturze zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 329). Wymaga również odnotowania, że w sprawach, w których strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w orzecznictwie akcentuje się, że to na pełnomocniku będącym profesjonalistą spoczywa obowiązek dokonywania czynności z należytą starannością (por. postanowienia NSA: z 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II GZ 527/11, orzeczenia.nsa.gov.pl; z 6 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 768/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona postępowania działająca przez pełnomocnika ponosi wszelkie negatywne konsekwencje jego zaniedbań (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 24 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 431/05 orzeczenia.nsa.gov.pl., postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2011 r., sygn.akt III SA/Wa 218/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, podniesione okoliczności nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu. Nie można bowiem uznać, że błędne zaadresowanie pisma, a następnie wysłanie go, było zdarzeniem nagłym czy też zdarzeniem niezależnym od pełnomocnika. Zdaniem Sądu, zdarzenie to nie może stanowić podstawy przywrócenia uchybionego terminu. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.